ธีมา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

10 มอร์นิ่งคิส!

ชื่อตอน : 10 มอร์นิ่งคิส!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 08:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
10 มอร์นิ่งคิส!
แบบอักษร

10 มอร์นิ่งคิส!

ตกค่ำคืนนั้นพฤทธิ์ได้นอนห้องเดียวกับสองแสบตัวจิ๋ว นั่นคือบนเตียงนอนในห้องเด็กเล็กของน้องบิ๊กกับน้องบูม

น้องบิ๊กนอนซุกศีรษะชนกับไหล่ของบิดา ส่วนน้องบูมนั้นตะกายขึ้นไปนอนบนอกของพฤทธิ์ กรนฟรี้ๆ หลับสนิททั้งที่ยังเกาะบิดาเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

ยี่หวาแอบเปิดประตูเข้ามามองดูสภาพของสามพ่อลูก ปกติแล้วเด็กๆจะเข้ากับคนแปลกหน้ายากมาก ขนาดบลูมที่เห็นกันอยู่บ่อยๆมานานหลายปีแล้ว แต่ลูกทั้งสองของเธอก็ยังไม่ยอมสนิทสนม คลุกคลีด้วยกับฝ่ายนั้น แต่กับพฤทธิ์แล้ว แค่เขาโผล่มาวันแรก เด็กๆก็ให้ความสนิทสนมด้วยเป็นอย่างยิ่ง ถึงขนาดนอนก่ายเกยกัน ทำราวกับมักคุ้นกันมานานหลายปี โดยเฉพาะน้องบูม ทำอย่างกับเป็นลูกลิง เกาะพ่อไม่ห่างอย่างกับกลัวว่าพ่อจะหายไปไหน...

ตอนนี้ ต่อให้เธอปฏิเสธว่าเด็กๆไม่ใช่ลูกของพฤทธิ์จนเสียงแหบเสียงแห้งก็ไม่มีใครรับฟังเธอเลย ราวกับเสียงของเธอเป็นเสียงข้างน้อยในบ้านหลังนี้ไปเสียแล้ว

หญิงสาวเดินเข้ามา ทิ้งตัวลงนั่งข้างเตียง เอี้ยวหน้ามาจ้องมองสามพ่อลูก จังหวะหนึ่ง ลูกลิงน้อยบูมเกิดเลื่อนไหลลงมาจากอกกว้างของบิดาลงมากองจุ้มปุ้กอยู่กับเตียงนุ่มด้านล่าง ยี่หวาสะดุ้ง เพราะการเลื่อนตัวลงมาของน้องบูม ทำให้พฤทธิ์งัวเงีย ลืมตาขึ้นมา แล้วก็สบตากันกับเธอโดยไม่ตั้งใจ

ยี่หวาลุกพรวดขึ้นยืนทันที ทำท่าจะหันหลังวิ่งหนีไปด้วยซ้ำ แต่แล้วก็ต้องชะงักเพราะเสียงทุ้มนุ่มๆที่ต่อว่ามาไล่หลัง

“จะไปไหน มาช่วยกันเลี้ยงลูกลิงน้อยสองตัวนี่ก่อนสิ...”

“เรื่องอะไร อยากเป็นพ่อนักไม่ใช่เหรอ แค่นี้ก็ร้องแล้ว ถ้าแค่นี้ไม่ไหวก็กลับไปซะ เพราะฉันโดนมามากกว่านี้เยอะ” ยี่หวาเท้าสะเอว ตอนแรกว่าจะเผ่นหนีออกไปนอกห้อง แต่ไหนๆอีกฝ่ายดันมาบ่น แค่นี้ก็ร้องซะแล้ว ตอนเจ้าลิงน้อยสองตัวแบเบาะ ร้องพร้อมกัน หิวนมพร้อมกัน อึฉี่พร้อมกัน เธอหัวหมุนยิ่งกว่าลูกข่างเสียอีก!

“โดนอะไรบ้าง เล่าให้ฟังหน่อยสิ”

“หือ?”

ยี่หวากะพริบตาปริบๆ อย่างงง ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะสนใจอยากรู้ความทุกข์ยากของเธอด้วย

“มานั่งสิ แล้วเล่าให้ฟังหน่อย เมื่อก่อนเธอกับเด็กๆอยู่กันยังไงบ้าง...” เขานอนตะแคงตัวหันมาทางเธอ มีร่างป้อมๆของน้องบิ๊กกับน้องบูมแนบชิดอยู่ไม่ห่าง

แต่เด็กน้อยทั้งคู่หลับสนิทไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร

“อยากรู้ไปทำไม...คุณรู้ไปก็ไม่เห็นจะได้อะไร นอนๆไปเถอะ แล้วพรุ่งนี้ก็ช่วยรีบกลับไปด้วย เลิกมาขี้ตู่ลูกคนอื่นเป็นลูกตัวสักที...” ตอนท้ายเสียงของเธอเบา และหญิงสาวก็หันหน้าไปทางอื่นไม่ยอมมองตากับพฤทธิ์ด้วย

เธอจึงไม่ทราบเลย ว่าเขาไม่เชื่อเธออยู่แล้ว!

“ถ้าฉันกลับ เธอกับลูกก็ต้องกลับด้วย ฉันอยากดูแลเด็กๆกับเธอ...ยี่หวา เราควรจะแต่งงานกันให้มันถูกต้องได้แล้วนะ”

“บ้า ใครจะไปแต่งงานกับคุณ คิดว่าตัวเองเป็นเทวดาหรือไง...ฮึ! ฉันไม่อยากคุยกับคุณแล้ว พรุ่งนี้เช้า หวังว่าจะไม่เห็นคุณอีก ถ้ายังหน้าด้านหน้าทนอยู่ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน แล้วคุณจะเสียใจ!!”

ยี่หวาหลับหูหลับตาขู่เขาไปอย่างนั้นเอง แท้จริงแล้วไม่รู้จะทำอย่างไรกับอีกฝ่ายมากกว่า

เธอหันหลังเผ่นหนีออกจากห้องเด็ก กลับเข้าไปนั่งบนเตียงนอนของตัวเอง หัวใจยังเต้นตึกตักไม่หยุด ต้องยกมือเขกศีรษะตัวเองอย่างขัดใจนัก

“ยัยหวา ยัยซื่อบื้อ ไม่ได้เรื่องเลย ทำไมไม่โทรเรียกตำรวจมาจับเขาไปนะ ทำไมต้องทำตัวอ่อนแอไม่ได้เรื่อง กลายเป็นพลเมืองชั้นสองของบ้านไปแล้วด้วย โอ๊ย! ไม่เข้าใจตัวเองเลย!”

หญิงสาวโวยวาย ทิ้งตัวลงนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง ดึงหมอนข้างตุ๊กตาหมีตัวโปรดมากอดไว้แน่น แทนเจ้าลิงน้อยสองตัวของเธอ

ปกติเธอต้องได้กอดได้หอมตลอด แต่วันนี้เจ้าสองแสบมีพฤทธิ์แล้ว พากันทิ้งเธอ หายจ้อยเข้าห้องกับนายคนนั้นไปเฉยเลย

ยี่หวาคิดแล้วก็อดน้อยใจไม่ได้ เธอพยายามข่มตาให้หลับลงได้สักที แต่ก็ช่างยากเย็น อดเหงาไม่ได้

ทว่าจู่ๆ ประตูห้องของเธอก็ถูกเคาะเบาๆ ตามมาด้วยเสียงเล็กๆของน้องบิ๊ก

“คุณแม่คับ เปิดประตูหน่อยจิ่”

ยี่หวาเผ่นลุกจากเตียงมาเปิดประตูรับพ่อหนูน้อยทันที น้องบิ๊กเงยหน้าคอแหงนตั้งบ่ามองเธอเขม็ง ครู่เดียวก็เดินผ่านเข้ามาในห้องของเธอ ปีนป่ายขึ้นเตียงแล้วตีปุๆ ที่ข้างๆตัวเอง

“ดึกแย้ว มานอนเถอะคับ ถ้าคุณแม่นอนไม่หลับ งั้นบิ๊กจานอนเป็นเพื่อน” พูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“น้องบิ๊ก...”

ยี่หวาน้ำตาซึม ซึ้งใจลูกตัวน้อย น้องบิ๊กเป็นห่วงเธอ โถ่ ลูกแม่...

เธอเดินเข้าไปล้มตัวลงนอนข้างกับน้องบิ๊ก พ่อหนูเคลื่อนตัวเข้ามาซุกอกเธอเหมือนอ้อน แต่กิริยาอาการของน้องบิ๊กจะไม่เคล้าเคลียอี๋อ๋อเหมือนน้องบูม แค่แกเอาศีรษะมาชนกับอกของเธอ ยี่หวาก็รับรู้ได้แล้วว่าน้องบิ๊กห่วงหาอาทรต่อเธอมากมาย

เธอเอื้อมมือไปลูบศีรษะเล็กๆ ผิวแก้มบอบบางอ่อนใส นุ่มนิ่มและหอมอวลกลิ่นแป้งเด็กแสนชื่นใจ กดจุมพิตลงไปสูดกลิ่นหอมคุ้นเคยด้วยความสุขใจ

“ขอบใจนะลูก...น้องบิ๊กเด็กดีของแม่...”

“บิ๊กง่วงแย้ว ฝันดีนะคับคุณแม่”

เสียงเล็กๆบอกมา แล้วพักเดียวก็กรนเบาๆ ยี่หวาเองก็สบายใจจนหลับตามไปในเวลาไม่นาน

เป็นครั้งแรกที่เธอต้องนอนแยกจากน้องบูม แต่หญิงสาวกลับมิได้ว้าวุ่นใจเท่าที่ควร

ไม่รู้ทำไม...นั่นสิ ทำไมเธอถึงเชื่อว่า พฤทธิ์จะดูแลน้องบูมได้ดีไม่แพ้ที่เธอดูแลกันนะ!?



“จุ๊บ”

ยี่หวารู้สึกตัวแต่ยังไม่ได้ลืมตา รับรู้ได้ถึงสัมผัสนุ่มๆที่เรียวปาก เธอเผลอยิ้มเพราะคิดว่าเป็นน้องบูมเข้ามาจุ๊บมอร์นิ่ง ลูกชายคนนี้ทะเล้นขี้ประจบประแจงน่าเอ็นดู เธอเอื้อมมือไปคว้าร่างเล็กจิ๋วอวบอิ่มเต็มมือเข้ามารัดแน่นแนบอก ทว่าสัมผัสที่ไม่คุ้นเคย นึกอย่างไรก็ไม่น่าจะใช้เจ้าแสบน้อยของเธอ ทำให้หญิงสาวเบิกตาโต

แล้วเธอก็ได้เห็น ศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสั้นๆนุ่มๆ พอมองต่ำลงไป ก็เห็นใบหน้าคมเข้มของพฤทธิ์ที่ซุกอยู่กับอกของเธอเต็มเปา!!

“กรี๊ด!!!”

ยี่หวากรีดร้องตกใจ น้องบูมของเธอกลายร่างเป็นนายพฤทธิ์ไปได้อย่างไร หนำซ้ำหน้าของเขายังซุกอยู่กับอกอิ่มนุ่มของเธอเสียอีก หญิงสาวตกใจและอายขั้นสุด ผงะถอยหลังไป หยิบผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายทั้งที่ตัวเองก็มิได้โป๊อะไร แต่ไม่รู้ละ เธอตกใจนี่นา!

“เกิดอาไรขึ้น มีคนร้ายเหยอคับ น้องบูมมาแย้ว!!”

น้องบูมวิ่งเข้ามาพร้อมกับหมวกและมีดดาบเด็กเล่นในมือ กระโดดขึ้นเตียงแล้วกวาดตามองหาคนร้ายที่ทำร้ายแม่ แต่ไม่เห็นใครเลย เห็นแต่พ่อบิดาของตัวเองนั่งอยู่บนเตียงคนละด้านกับมารดา

หนูน้อยหันมองไปมาระหว่างผู้ใหญ่ทั้งสอง คิ้วหนาขมวดลู่

“ไม่เห็นมีคนย้ายเยย...แดดดี้เห็นคนย้ายมั้ย น้องบูมจาจัดการคนย้ายที่มารังแกแม่หวา” บอกอย่างตั้งอกตั้งใจพลางกวัดแกว่งดาบพลาสติกในมือไปมา ท่าทางขึงขังจริงจังเอามากๆ

แต่พฤทธิ์จะบอกลูกได้อย่างไร คนร้ายที่หนูตามหากะจะเอาดาบฟาดนั่น...ก็คือพ่อเอง!

“คนร้ายหนีไปแล้วลูก...” ตอบแบ่งรับแบ่งสู้ ไม่ได้อยากหลอกพ่อหนูเลย แต่ไม่มีทางเลือก...

“หนีไปได้ยังไงอ่ะคับ ทำไมแดดดี้ไม่จับคนย้ายเอาไว้ล่า ไอ้คนที่รังแกแม่หวา น้องบูมจาฟาดให้หัวแบะเยย!!” พ่อหนูบอกอย่างมุ่งมั่น ว่าแล้วก็ปีนลงจากเตียง วิ่งไล่ล่าคนร้ายไปทั่วห้อง ตามหาไม่เว้นแม้แต่ในตู้เสื้อผ้า

“คุณพ่อทำอะไรคุณแม่?”

น้องบิ๊กเดินตามเข้ามา จ้องหน้า ถามบิดาเขม็ง ทำเอาน้องบูมชะงัก หน้าเหลอ

“พูดอะไรอ่ะบิ๊ก มาช่วยกันหาคนย้ายจิ่ ถ้าเจอมันเราช่วยกันรุมเยยนะ ต้องชนะแน่ๆ” น้องบูมยังไม่เข้าใจ ยังคิดว่าจะจัดการกับคนร้ายอยู่ หน็อย...บังอาจมารังแกแม่หวา

“คุณพ่อยังไม่สารภาพอีกเหยอ?”

น้องบิ๊กไม่คลั่งตามน้องบูม กลับกอดอก ขยับแว่นสายตาอันโตของตัวเอง แล้วคาดคั้นบิดาตัวโตเฉยเลย ไม่ได้คำนึงถึงไซส์ที่ต่างกันเอาเลย เจ้าตัวน้อยทำราวกับว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่ไม่ต่างกันกับพฤทธิ์ทีเดียว

ชายหนุ่มอึ้งอยู่ครู่เดียว ก็เห็นน้องบูมปีนป่ายขึ้นมาบนเตียง ยื่นหน้าเข้ามามองเขาตาโตแป๋วทำเอาอดสะดุ้งไม่ได้

“แดดดี้ แดดดี้ทำอะไรผิดเหยอ แดดดี้ทำอารายให้บิ๊กไม่พอใจอ่ะคับ?” น้องบูมแปลกใจ บิ๊กไม่เคยมองอะไรผิดเลย แดดดี้ต้องทำอะไรมาแน่ๆ ไม่อย่างนั้นบิ๊กคงไม่ดุอย่างนี้...

“เปล่านะลูก พ่อไม่ได้ทำอะไร...ก็แค่ มอร์นิ่งคิสแม่หวานิดเดียวเอง...ไม่นึกว่าแม่หวาจะร้องลั่น ทำให้พวกหนูตกใจ...”

“ฮ้า มอร์นิ่งคิสเหยอ ใช่แล้ว มอร์นิ่งคิส!” น้องบูมตาโตวิ้งค์ ยิ้มแป้นแก้มแดงเรื่อ พอแดดดี้พูดขึ้นมาแล้ว เจ้าตัวก็นึกได้ เลยตะกายขึ้นไปเกาะคอบิดา ยื่นหน้าไปจุ๊บแก้มสากของพฤทธิ์ฟอดใหญ่

“มอร์นิ่งคิสคับแดดดี้” บอกแล้วก็วิ่งแท่ดๆเข้าไป จุมพิตแม่หวาที่นั่งอยู่ริมเตียง หลังพิงผนังห้องอยู่ โถมเข้าไปจุ๊บอย่างน่ารักที่เรียวปากนุ่ม “มอร์นิ่งคิสแม่หวาด้วยคับ”

“เอ่อ...จ้ะ มอร์นิ่งคิส”

“ฮิฮิ” น้องบูมหัวเราะแก้มป่องตาหยี สีหน้าลิงโลดมีความสุขใจเป็นอย่างยิ่ง เจ้าตัวไม่ลืมจะหันไปพยักพเยิดให้พี่ชายเข้ามาทำตาม ทว่าฝ่ายนั้นเมิน เดินกลับไปห้องเด็กแล้วบ่นอย่างรำคาญ

“ไร้สาระ”

“ฮึ บิ๊กอิจฉาน้องบูม” น้องบูมไม่สนใจที่พี่ชายว่า เจ้าตัวหันมาเกาะกอดมารดา แสนสุขสบายใจ “แม่จ๋า น้องบูมยังม่ายด้ายอาบน้ำเยย”

“เหรอจ๊ะ งั้นแม่จะพาไปอาบน้ำเองนะ” ยี่หวาเห็นเป็นโอกาสดี เธอจะได้เผ่นหนีจากพฤทธิ์เข้าไปในห้องน้ำกับน้องบูม คนบ้าอะไร จู่ๆก็มาลักจุ๊บเธอ ทั้งปากทั้งอกเลย โอ๊ย!! น่าโมโหชะมัด!

“ดีคับ แดดดี้ก็มาอาบด้วยน้า อาบน้ำหลายๆคนสนุกดี น้องบูมชอบ!”

รอยยิ้มหวานของยี่หวาหุบฉับลงในทันใด อยากจะบีบพุงป่องๆของน้องบูมในทันที

เจ้าแสบน้อย ทำไมทรยศแม่หวาอย่างนี้ล่ะ!!


*********************************************

****************************************

**** น้องบูมลูก....ใจคอจะฟาดคุณพ่อจริงๆเหรอ....ร้ายนะเจ้าแสบน้อย อิอิ

ฝากสองแสบด้วยนะคะ ขอบคุณรีดทุกท่านมากๆเลยค่าาาา ^_______<






แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น