เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

มาทำวันนี้เป็นวันที่ดีกันเถอะเจ้าค่ะ✿◕ ‿ ◕✿

ชื่อตอน : 64.3 พรอดรัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 111

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ย. 2562 14:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
64.3 พรอดรัก
แบบอักษร

ณ ดินแดนอันห่างไกลบ้านเกิด ณ กาลเวลาที่มิอาจไหลย้อนคืน 

สายฝนพร่ำตกโปรยปรายจากฟากฟ้าสีเทาทะมึน หยาดน้ำร่วงหล่นสู่ผืนดินทีละหลายเม็ด สาดกระทบใบหญ้าอย่างแผ่วเบา ท่ามกลางเสียงแห่งความทรงจำมีหลายสิ่งแอบซ่อนมากมาย เรื่องราวที่ล่วงเลย และพ้นผ่าน แม้นมิอยากนึกย้อน กระนั้นมิอาจตัดใจลืมเลือน ความเศร้าหามีตัวตนไม่ ความเสียใจมิต้องเอ่ย ความรักและความฝันยังไม่รู้มีจริงหรือเปล่า ณ ช่วงเวลานี้ที่ฝนตกนั้น เมรัยไม่รู้เลยว่าตนเองครุ่นคิดสิ่งใด มันเหมือนเวลาที่นางสูญเสียหัวใจ จิตวิญญาณ และทุกๆสิ่งที่เป็นของนาง ราวว่าฝนขโมยมันไปจากสาวน้อยอวบอ้วน ขโมยความอาลัย ขโมยความอบอุ่น ขโมยความรู้สึกไม่ว่าความรู้สึกเช่นไร 

เพียงผ่านชั่วข้ามวัน ขโมยและนำมาคืนในอีกไม่กี่วันหลังจากนี้ 

ขณะนี้อาจเรียกได้ว่าหัวใจหมอผีน้อยว่างเปล่ามิมีสิ่งใดหลงเหลือ 

“..” 

นางนั่งยิ้มบนขั้นบันไดหน้าเรือนพักเงียบเหงาไร้แววผู้พักอาศัย เมรัยนั่งตรงนี้ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด หมอผีน้อยลืมแล้วกระมัง มันอาจเนิ่นนานหลายปีหรือเพียงสิบนาที เมรัยไม่รู้ นางไม่อยากรู้ด้วยซ้ำ 

ใบหน้างามอวบอิ่มตั้งตรงประหนึ่งรูปสลัก ดวงตามนตราจับจ้องยังหยาดฝนที่ร่วงหล่นช้าๆเนื่องเพลานี้เป็นเพลาที่ฝนตกปรอยๆ ไม่มีลมกรรโชกแรง มิปรากฏสายลมพัดกิ่งไม้สั่นโครมคราม สงบ สงบยิ่งนัก สงบ และเรียบง่ายดั่งโลกใบนี้ไม่มีสิ่งเลวร้ายใดอาศัย เมรัยคิดว่านางชอบความสงบเช่นนี้นะ 

ไม่ว่าในอดีตหรือปัจจุบัน ฝนยังคงมีรูปร่างเช่นเดิม 

“เมรัย?” 

“มีอันใดหรือ” 

ท่วงทำนองแห่งพิรุณดีดบรรเลง เรไรยืนมองเมรัยด้วยสายตากังวลสองส่วน “อย่านั่งตรงนี้สิ กลับเข้าในห้องเถอะ” ปักษาน้อยสวมชุดสาวใช้ นางตามหาเมรัยทั่วคฤหาสน์และบังเอิญเดินมาเจอหมอผีน้อยนั่งทอดอาลัยคนเดียว เรไรมิรู้เมรัยเข้ามาในเขตหวงห้ามเช่นไร เพราะประตูเรือนมันล็อคปิดผนึก หมอผีน้อยแอบย่องเข้ามาอย่างแน่นอน เรไรไม่สนเรื่องวิธีที่เมรัยใช้หรอก นางเพียงอยากรู้เท่านั้นว่าเมรับมานั่งมองฝนทำไม 

อาการหนาวเย็น และหากตากไอฝนมากๆอาจเป็นหวัดไจ้จับ เรไรเป็นห่วง 

“แค่นั่งเล่นน่ะ อีกสักพักก็กลับแล้ว” 

เมรัยคลี่ยิ้มยากเดาอารมณ์ หมอผีน้อยสวมอาภรณ์หนาหลายชั้นแล้ว ฉะนั้นปักษาน้อยมิต้องห่วง ชุดนี้แม้แต่พญายุงยังเจาะมิเข้า แล้วนับประสาอะไรกับหยาดน้ำฝนกระจอกๆ ฮึๆ เมรัยแผ่วหัวเราะให้ท่าทางกังวลเกินเหตุของเมียรัก หมอผีน้อยดีใจที่บนโลกนี้ยังมีคนห่วงนาง.. 

“เมรัย” 

เรไรร้องเรียกเสียงเบาหวิว กระนั้นเมรัยเหมือนเมินเฉย นางยังไม่อยากกลับไปข้างใน ปักษาน้อยมิอาจตัดใจทิ้งหมอผีน้อยไว้ตามลำพัก นางเดินมาใกล้และหย่อนก้นอวบลงข้างเมรัย หมอผีน้อยส่ายหน้าระอา เจ้าตัวคงไม่รู้สีหน้าตนเองยามนี้ย่ำแย่เพียงใด เมรัยอาจไม่เคยสังเกตว่าตอนนางมองฝนนั้น สีหน้านางเหมือนกับเมื่อก่อนราวกับแกะ สมัยที่นางยังเศร้าเสียใจและยังล้มลงบนพื้น สมัยที่นางหมดไฟ และไม่อยากลุกขึ้นอีกแล้ว 

อาจเพราะมั่วแต่มองฝนกระมัง นางเลยมิเคยมองดูหน้าตนเอง 

“เมรัยคิดถึงโซฟีหรือ” 

“ใช่” 

เมรัยเล่าเรื่องในคืนแห่งคำสัญญาให้พวกนารีฟังแล้ว นารียอมรับเรื่องนี้อย่างไร้ข้อกังขา ไม่มีสิ่งใดติดใจ กระนั้นเรไรยังคงมิอาจยอมรับเรื่องโซฟี จะให้บอกจริงๆคือปักษาน้อยยังหมั้นไส้และคิดในแง่ร้ายเกี่ยวกับตัวโซฟีก็ได้ เพราะพวกนางทั้งคู่แถบจะตบตีกันทุกครั้งเมื่อเจอหน้ากันมิใช่หรือ ปักษาน้อยยอมรับว่านักเชิดหุ่นน้อยเป็นสาวน้อยน่ารักที่อาจเตะตาหมอผีน้อย คราแรกนึกว่าเมรัยจะลากโซฟีมารับตำแหน่งภรรยาคนที่สาม แต่เรไรคิดผิด นางมิรู้เลยเมรัยอยากได้น้องสาวมากขนาดนี้ 

ก็นะ จะว่ามีพี่น้องเป็นเรื่องดี สำหรับเมรัยแล้ว โซฟีที่เป็นน้องสาวคงมีความสำคัญและคุณค่าทางจิตใจต่อหมอผีน้อยมากมาย 

แม้นภายนอกยังคงเก็บความรักและโหยหาไว้ในใจ กระนั้นเรไรรู้เมรัยคิดถึงโซฟี และอยากเจอหน้าน้องสาวยิ่งนัก 

เรื่องโซฟี เรไรคิดคงต้องปล่อยให้เวลาช่วยให้ตัวนางยอมรับ ไม่ช้าก็เร็ว 

“เมรัยไม่อยากมีพี่สาวหรือ” 

“ไม่” 

“ต ตอบเร็วจัง” 

เรไรตะลึงเนื่องเมรัยตอบเสียงแข็งกร้าวกรอปงอนๆ ถ้ามีพี่สาวอย่างพี่ลีโอน่า เมรัยพอยอมรับนะ กระนั้นตั้งแต่เริ่มอ่านออกเขียนได้!! เมรัยพบเจอพี่สาวมามากมายหลากหลายประเภท ซึ่งมิรู้นางทำกรรมชั่วอะไรตั้งแต่ชาติปางก่อน เหล่าสตรีที่เรียกตนเองว่า “พี่สาว” มักคิดมิดีมิร้ายต่อเมรัย มองเมรัยเหมือนมองเหยื่ออันโอชะ คิดแต่จะหาจังหวะเมรัยเผลอ สับจังหวะพลันจู่โจมใส่นาง จับนางกินลงท้อง น่าสะพรึงกลัวมาก เพราะเหตุนั้นเมรัยจึงมักหลบเลี่ยงพวกพี่สาวบ่อยๆ 

เพราะเมรัยน่ารักน่ะสิ เลยตกเป็นเป้าหมาย เรไรขมวดคิ้ว คิ้วกระดิก 

“พวกพี่สาวมักหยอกข้าบ่อยๆ..ใช่ว่าข้าไม่ชอบ..แต่” 

เมรัยกอดเข่า แก้มบวมป่องน่าจิ้ม เมรัยอยากเป็นคนหยอกมากกว่า นางไม่อยากเป็นคนถูกหยอกเสียหน่อย 

“ฮาๆ” 

“ห้ามขำนะ” 

“มันตลกนี่นา ฮาๆ” 

“ปัดโธ่ เจ้าเนี่ยนะ” 

เห็นเรไรขำขี้แตกขี้แตน เมรัยพลอยอมยิ้มขำไปด้วย จะว่าตนเองที่เป็นพี่สาวก็จัดการเก็บน้องสาวเรียบร้อยแล้วนี่นา เมรัยส่ายหน้าจนใจนิสัยตัวเอง ว่าแต่คนอื่น อิเหนาเป็นเองหรือนี่ หมอผีน้อยเอนกายซบไหล่ปักษาน้อย ซบสบายเลยพลั่งลดระดับลงไปหนุนตักเรไร “เมรัยถ้าจะนอนก็นอนในห้อง” “อือ” ปักษาน้อยจนปัญญาบังคับขู่เข็ญ นางมิใช่นารีที่พร้อมหักคอเมรัยตลอดเวลาที่คุยกัน ปักษาน้อยเป็นเด็กอ่อนโยน และปากมิตรงกับใจ กระนั้นบางครั้งนางก็เอ่ยอย่างจริงใจด้วยห่วงใยสุขภาพคนรัก 

“เรไร” 

เมรัยหลับตาสูดกลิ่นหอมเนื้อปักษาน้อย 

“อะไรหรือ” 

“ถ้าเหนื่อยที่ต้องทำงานสาวใช้ เจ้าเปลี่ยนให้ข้าทำได้นะ” 

นารีคอยสั่งสอนและตีไดอาเรีย ส่วนเรไรคอยปรนนิบัติรับใช้ล้างเนื้อล้างตัวและทำงานหลายๆอย่างที่ใช้แรงพอสงควร เมรัยคิดว่าเรไรทำงานหนักสุดในส่วนที่ต้องรับผิดชอบ หมอผีน้อยอยากช่วยเช่นกัน แต่ไดอาเรียมองเมรัยเหมือนสุกรอัปลักษณ์ นางรังเกียจและโดนนารีล้างสมองเรียบร้อยแล้ว น่าโมโหสุดๆ กระนั้นหากทำให้เรไรสบายขึ้น เมรัยพร้อมช่วยงานต่อให้ต้องโดนด่าหรือโดนตีก็ตาม 

“เมรัย..บอกเถอะเจ้าอยากกอดเพื่อนไดอาเรีย” 

เรไรหาซาบซึ้งไม่ อย่าหาว่านางใจแคบใจร้ายเลยนะ แต่ปักษาน้อยไม่ยอมให้เมรัยไปย่ำยี่หัวใจสาวน้อยคนอื่นอีกแล้ว ไม่เพราะนางหวงเท่านั้น แต่ยังห่วงสภาพจิตใจและร่างกายสาวน้อยที่เมรัยหมายตาด้วย เฮ้อ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เมรัยเริ่มแสดงอาการหื่นกระหายปานสัตว์ป่า จะว่าตั้งแต่ที่นารีและเรไรตามใจเมรัยหรือเปล่านะ หมอผีน้อยเลยกล้ากระชากและลากสาวน้อยน่ารักๆมากินอย่างไม่สนใจอุปสรรคใดๆ 

“อุ๊บ ข้าเปล่าคิดนะ” 

นางคิดจริงๆ แต่แค่อยากลองสัมผัสเฉยๆ.. ม ไม่คิดเรื่องบนเตียงเสียหน่อย 

“จ้าๆ” 

เรไรหลับตาร้องตอบขอไปที เมรัยอ้าปากค้าง หลุบตาอย่างเศร้าสร้อย “ในเมื่อเมียรักหึง ผัวเลิกก็ได้” 

“ดีมาก” 

“เปลี่ยนเป็นหนุ่มน้อยแทน” 

เมรัยอมยิ้มพูด ทว่าเห็นเรไรทำหน้าทะมึนปานท้องฟ้ายามนี้ เมรัยตัวสั่นเปลี่ยนคำพูดทันที “ห หนุ่มน้อยก็ไม่ไหวกระมัง ข้าไม่เอาดีกว่า” 

“เด็กดีนะเมรัย” เรไรคลี่ยิ้มนางมาร้ายพลางลูบบั้นท้ายเมรัย หมอผีน้อยสะอึกมองรอยยิ้มที่เหมือนถอดแบบจากท่านแม่แคโรไลน์ แม่วัวสาวที่ปกติยิ้มปานนางฟ้าแห่งพงไพร แต่พอเวลาโมโหมักแสยะยิ้มทมิฬปานนางมารร้าย มองแล้วเสียวสันหลังวาบ เมรัยคิดว่าในอนาคตเรไรต้องกลายเป็นแคโรไลน์คนที่สองแน่นอน นางอ่อนโยนดุจมารดาก็เถอะ แต่เวลาคุณแม่โกรธนะ.. โอ้ ไม่อยากนึกภาพ 

“ใจร้ายกันหมด..” 

“ว่ากระไรหรือ?” 

“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร” 

เมรัยพึมพำเสียงเบา แต่เหมือนเรไรแว่วยิน หมอผีน้อยเศร้าสลด คิดว่าในโลกนี้คงมีเพียงน้องสาวสุดที่รักเท่านั้นกระมังที่ยอมตามพี่สาวปักญญานิ่มผู้นี้ คิดแล้วพลันอยากเจอโซฟีเร็วๆ อยากรู้น้องสาวตอนนี้ทำอะไร อยากรู้นางสบายดีหรือไม่ ทานข้าวเช้าหรือยัง ยุคสมัยนี้ไม่มีเครื่องมือสื่อสารเหมือนสมัยก่อน เวลาจะติดต่อหากันต้องเขียนจดหมาย ฝากบุรุษไปรษณีย์ไปส่ง และนั่งรอจดหมายหลายวัน เฮ้อ 

ที่จริงใช่ไม่มีวิธีติดต่อ กระนั้นเมรัย.. “โธ่” 

หมอผีน้อยใช้แก้มขยี้ร่องตักปักษาน้อย หมอผีน้อยสัญญากับตัวเองว่าคราวหน้าต้องคิดหาวิธีที่ให้พวกนางติดต่อกันได้ สร้างอาคมดีหรือไม่? อือ 

พูดถึงเรื่องสร้างอาคมแล้ว 

“ฝนหยุดตกแล้ว ไปเดินเล่นในเมืองกันนะเรไร เจ้ากับข้า” 

“แล้วนารี?” 

“ปล่อยนางสนุกเถอะ” 

เมรัยเผยสีหน้าระอา เห็นเมียรักสนุกสนามเวลาตีลูกศิษย์แล้ว หมอผีน้อยน้ำตาตกคิดไม่ถูกเลยว่าควรห้ามเช่นไร 

“อยากไปด้วยกันสามคน” 

เรไรไม่อยากปล่อยนารีไว้คนเดียว กระนั้นเมรัยโบกมือ “ช่างนางเถอะ ไปบอกนางแล้วหากนางไปก็ไป หากไม่ไปก็ไม่” 

“อือ” ปักษาน้อยผงกหัวตอบ 

“ช่วงนี้คงยุ่งๆ ไว้มีเวลาว่างแล้วพวกเราค่อยเที่ยวกันนะ” 

เมรัยลุกขึ้นและหยิกแก้มเรไร ผิวพรรณขาวผ่องนุ่มนิ่ม หมอผีน้อยยิ้มปากกว้าง ตั้งแต่มาเมืองแห่งความลับ พวกนางให้เริ่มทำงานไม่มีเวลาพักเลย ไว้เสร็จงานแล้ว ต้องเที่ยวด้วยกันให้ได้ “อือ” เรไรอมยิ้มรับ เห็นเมรัยมีความสุขเช่นนี้ นางพลอยมีความสุขไปด้วย “ข้ามีเรื่องต้องทำอีก เตรียมตัวช่วยแคทเธอรีน เรื่องไดอาเรียกับนารี ฝากเรไรดูแลด้วยนะ” 

“กำจัดผีคราวนี้ยากหรือ?” 

“นับว่าไม่ง่าย” 

เมรัยลูบหัวเรไรอย่างนุ่มนวล ปักษาน้อยส่ายศีรษะตามจังหวะอุ้งมืออ้วน “เชื่อมือข้าเถิด” เรไรลุกยืนและยิ้มให้เมรัยวางใจ 

และแล้วเรื่องแห่งความลับแห่งความรักก็ก้าวเคลื่อนขยับ เข็มนาฬิกาเปลี่ยนตัวเลข เสียงฝนยังมิเลือนหาย เมรัยทุ่มเทให้งานสนับสนุนจอมอาคมน้อย เรไรคอยเฝ้าดูนารีและไดอาเรีย ณ ตอนนี้คือเวลาที่แต่ละคนมีงานที่ต้องทำ อีธานยังคงเชื่อมวาสนากับลีโอน่า โซฟีนั้นยังคงเฝ้ามองสายฝนเฉกเช่นเดียวกับพี่สาวเมรัย 

“เพราะว่าพี่เมรัยชอบฝน” 

-- 

​​ 

ความคิดเห็น