Crystaljadeed

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 37 The day before1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2562 15:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 37 The day before1
แบบอักษร

 

Chapter 37 The day before1 

ในมุมหนึ่งของห้องทำงานกว้างขวาง ผืนผ้าใบสีขาวที่เคยถูกผ้าคลุมเอาไว้ถูกนำขึ้นมาวางอีกครั้ง นิ้วเรียวยาวจับพู่กันแต้มสีสันลงไปบนภาพวาดตรงหน้าอย่างตั้งใจ ฟังเสียงลูกน้องคนสนิทรายงานข้อมูลต่างๆไปด้วยสีหน้านิ่งเฉย

“เจฟ โบการ์ท เกิดที่หมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ อายุสามสิบเก้า ก่อนหน้านี้เคยทำงานให้เราอยู่ที่ท่าขนสินค้าที่รอสตอค คนของเราเห็นว่าเขาฝีมือพอใช้ เขาเลยได้เข้ามาอยู่ที่นี่ รายละเอียดอื่นๆ อยู่ในแฟ้มครับท่าน”

“อืม ธรรมดามาก” ชายหนุ่มผมสีบลอนด์ขยับมือไปมาไม่มีที่สิ้นสุด เขาพูดออกมาแค่คำเดียวหลังจากฟังจบ

ลุคยืนหลังตรงมองไปด้านหน้า เขายังไม่ไปไหนตราบใดที่ยังไม่ได้ยินคำอนุญาตของอีกฝ่าย

“ตอนนี้อคิราห์ยังอยู่ที่นั่นใช่มั้ย”

“ครับ”

“ไปได้”

“ครับท่าน ของที่คุณต้องการผมวางไว้บนโต๊ะพร้อมกับแฟ้มประวัติ หลังพิจารณาแล้วหากต้องการแก้ไขอะไรผมจะแจ้งพวกเขากลับไป”

"อืม”

หลังจากที่ลูกน้องคนสนิทออกไปไม่นาน มือที่กำลังสะบัดพู่กันบนผืนผ้าใบก็หยุดลง ตรงหน้าของเขาเป็นใบหน้าของเด็กหนุ่มผมดำที่กำลังนอนหันมามองคนที่อยู่ด้านข้าง ใบหน้าหมดจดและลาดไหล่ที่โผล่พ้นออกมาจากผ้าห่มสีน้ำเงินสะท้อนแสงแดดยามเช้าจากนอกหน้าต่าง เด็กหนุ่มเผยอยิ้มออกมาอย่างเป็นสุขให้กับคนที่กำลังมองผลงานของตัวเองอยู่เงียบๆ เขาอยากจะแตะมือลงบนริมฝีปากสีแดงอมชมพูในรูปภาพที่พึ่งลงสีเสร็จใหม่ๆ แต่ก็ตัดใจเดินไปที่โต๊ะทำงาน

ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะชายตาไปมองแฟ้มประวัติสีเทาที่นอนนิ่งอยู่บนโต๊ะ เขาหยิบของบางอย่างขึ้นมาพิจารณา หลังจากยืนมองอยู่เป็นเวลานานก็เลือกที่จะเก็บมันเอาไว้ในลิ้นชักส่วนตัวของตัวเอง มิคาเอลหย่อนตัวลงบนเก้าอี้ ในที่สุดเขาก็ให้ความสนใจกับสิ่งที่อยู่บนโต๊ะ

เป็นครั้งแรกที่เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่เป็นเรื่องที่ถูกต้องหรือไม่ เพราะการกระทำของเขาเป็นการบ่งบอกว่าเขากำลังสงสัยอคิราห์...คนที่เขารัก และเป็นคนที่นอนอยู่ด้วยกันทุกคืน

มิคาเอลหยิบเอกสารตรงหน้าขึ้นมาเปิดอ่านอย่างละเอียดทุกตัวอักษร ชายหนุ่มไม่เคยให้ความสำคัญกับเรื่องของใครก็ตามที่เขาไม่สนใจหากไม่ใช่เพราะเรื่องนั้นอาจจะเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้คนรักของเขาไม่สบายใจ นึกถึงท่าทีของอีกฝ่ายในหลายวันที่ผ่านมา มิคาเอลรับรู้ได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่าง บางอย่างที่ไม่ใช่เรื่องดีเอาเสียเลย

หลายวันมานี้อคิราห์ดูมีเรื่องให้คิดตลอดเวลา เด็กหนุ่มจะลงไปที่ชั้นใต้ดินหลังทานอาหารเช้า และกลับมาอีกครั้งก่อนมื้อเที่ยง ทุกครั้งที่กลับมาอคิราห์มักจะจมอยู่ในความคิดของตัวเองจนหลายครั้งที่เขาเรียกหรือพยายามชวนคุย อีกฝ่ายกลับไม่รู้ตัว จนในที่สุดพวกเขาก็พูดคุยกันน้อยลง เด็กหนุ่มอาจจะไม่รู้ตัวแต่เขา...คนที่สังเกตดูอีกฝ่ายอยู่ตลอดเวลากลับรู้ดี

แม้แต่เวลาก่อนนอน ในอ้อมกอดของเขาก็ยังเป็นอคิราห์เด็กหนุ่มที่เขารักคนเดิม แต่ช่วงเวลานั้นเขากลับไม่แน่ใจนักว่าในแววตาที่ยุ่งเหยิงนั่น อีกฝ่ายกำลังคิดถึงเขาอยู่รึเปล่า แต่ถึงอย่างไรเขาก็คิดว่าคนอย่างมิคาเอล ออสซินี่ไม่ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นจะยากเย็นแค่ไหน คนอย่างเขาต้องรับมือได้อย่างแน่นอน

 

ในเวลาเดียวกัน เป็นอีกวันที่ชั้นใต้ดินของคฤหาสน์ออสซินี่มีเด็กหนุ่มผมดำผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักของเจ้าของคฤหาสน์นั่งอยู่บนเก้าอี้ทรงสูงในบาร์ที่มีคนอยู่ไม่มากนัก

ในช่วงแรกแต่ละคนต่างแอบจ้องมองผู้มาใหม่อย่างรู้สึกเคลือบแคลงสงสัย แต่หลังจากนั้นเมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มเพียงแค่มานั่งมองเท่านั้นพวกเขาก็เลิกสนใจในที่สุด เวลานี้ก็เช่นกัน ด้านข้างของเขายังคงเป็นเบน ชายหน้าบากที่นั่งอยู่ด้วยกัน เขาไม่อยากคิดอะไรมากแต่ที่แน่ๆ คือต้องมีใครบางคนสั่งให้คนที่กำลังคุยจ้ออยู่ด้านข้างคอยจับตาเขาอยู่อย่างไม่ต้องสงสัย เด็กหนุ่มขบริมฝีปากเข้าหากันอย่างอธิบายความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจไม่ถูก เขายกแก้วน้ำเปล่าขึ้นมาดื่มอึกใหญ่พลางมองออกไปยังผู้คนที่กำลังฝึก ราวกับไม่ได้สนใจใครเป็นพิเศษแต่เขารู้ดีว่าเป้าหมายที่ทำให้เขาต้องลงมาที่นี่ทุกวันอยู่ที่ไหนและกำลังทำอะไร และหากเขาคิดไม่ผิด อีกฝ่ายก็กำลังมองดูเขาอยู่เช่นกัน

แม้ว่าจะไม่แน่ใจนักแต่เขาเชื่อว่าการต่อสู้บนเวทีเมื่อวันนั้น รูปแบบการเคลื่อนไหวของเขาย่อมจะต้องทำให้คนที่ฝึกอยู่ด้วยกันแทบทุกวันเกือบสิบปีต้องเกิดความเคลือบแคลงสงสัยอย่างมาก เฮกคงอยากเข้ามาหาเขาจนแทบทนไม่ไหวเหมือนกับเขาที่อยากจะคุยกับอีกฝ่ายเช่นกัน เพียงแต่จุดประสงค์อาจจะแตกต่างกัน เวลานี้สิ่งที่เขาต้องทำเป็นอันดับแรก คือการปกป้องมิคาเอล หลังจากนั้นจะเป็นยังไงก็ค่อยว่ากัน

“คุณอคิราห์ครับ นายท่านสั่งให้ผมบอกคุณว่าให้คุณไปพบท่านที่โถงด้านหน้าตอนนี้เลยครับ” เบนพูดกับเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านข้างพลางเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า

“ครับ ถ้าอย่างนั้นผมไปก่อนนะครับแล้วเจอกัน” อคิราห์ดื่มน้ำไปอีกอึกหนึ่งก่อนที่จะหมุนตัวกลับก็ยังเห็นชายคนหนึ่งยืนมองเขานิ่งๆ อยู่ตรงมุมหนึ่งที่ไม่มีใครสังเกตเห็นด้วยสายตาที่แท้จริงของเจ้าตัว

อคิราห์เดินไปยังโถงด้านหน้าที่ถูกตกแต่งอย่างประณีตและดูหรูหราเรียบร้อยสำหรับงานเลี้ยงที่จะจัดในวันพรุ่ง เขากวาดสายตามองไปรอบๆครู่หนึ่งก่อนที่สายตาของเขาจะตกอยู่ที่ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ คนๆนั้นกำลังยืนหันหลังให้เขามองดูถนนยาวสุดลูกหูลูกตาก่อนถึงประตูทางเข้าคฤหาสน์ที่ถูกแมกไม้บดบัง

“ไปกันเถอะ” ชายคนนั้นหันกลับมามองเขาพร้อมรอยยิ้มบางๆ ชายหนุ่มเอื้อมมือมากุมมือเขาเอาไว้ดึงให้เดินไปด้วยกัน มิคาเอลในวันนี้ดูไม่เหมือนทุกวัน อีกฝ่ายแต่งตัวสบายๆ อย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน กางเกงยีนสีซีดและเสื้อยืดคอวีสีขาวสกรีนลาย อีกทั้งผมเผ้าที่ยังคงยุ่งเหยิงเล็กน้อย

หากมีคนบอกว่าอีกฝ่ายคือเทวทูตแห่งวงการมืด มิคาเอล ออสซินี่คนนั้น ร้อยทั้งร้อยย่อมไม่มีใครเชื่ออย่างแน่นอน อคิราห์อดคิดเล่นๆไม่ได้ว่า มิคาเอลเองก็มีความสามสามารถในการปลอมตัวเหมือนกันสินะ 

“รีบขึ้นมาสิที่รัก เร็ว”

เขามองดูคนที่อยู่หลังพวงมาลัยออร์ดี้คันสีดำเงาอย่างรู้สึกงุนงงปนความประหลาดใจ เทวทูตแห่งวการมืดหรือผู้นำตระกูลออสซินี่ในความทรงจำของเขาหรือใครๆ คือชายหนุ่มที่มีใบหน้ายิ้มแย้มตลอดเวลาในชุดสูทอเล็กซานเดอร์ อโมซูและน้ำหอมอาร์มานี่ รถประจำตำแหน่งของเขาต้องเป็นเมอร์ซิเดสเบนซ์ เอสคลาสกันกระสุนเท่านั้น แต่เวลานี้อีกฝ่ายกลับทำตัวราวกับลูกเศรษฐีที่กำลังขับรถหนีเที่ยวออกจากคฤหาสน์อย่างอารมณ์ดี

“คุณจะไปไหนครับมิคาเอล ผู้ติดตามของคุณไปไหนกันหมด แล้วทำไมคุณถึงมาขับรถเองครับ” เด็กหนุ่มมองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง เขารู้สึกกังวลมากเป็นพิเศษเพราะระหว่างอยู่กับมิคาเอล อีกฝ่ายไม่เคยปล่อยให้การป้องกันหละหลวมขนาดนี้มาก่อน

“ใจเย็นก่อนที่รัก คนเราต้องมีเรื่องตื่นเต้นกันบ้าง พื้นที่แถบนี้มีแต่คนของฉันทั้งนั้น มีพวกเขาดูแลอยู่จนกว่าจะสุดพื้นที่ของฉันล่ะนะ”

“มิคาเอล!”

“ใจเย็นก่อนอคิราห์ที่รัก ฉันแค่อยากพาเธอออกมาสูดอากาศด้านนอกบ้าง ดูสิวันนี้อากาศดีออกจะตายเธอว่ามั้ย”

“ไม่ครับ! ถ้าคุณไม่มีผู้ติดตาม ผมไม่วางใจ”

“เธอเป็นห่วงฉันใช่มั้ย”

“ครับ ผมเป็นห่วงคุณมาก เพราะฉะนั้นได้โปรด พวกเรากลับกันเถอะ ถึงคุณจะพยายามทำตัวสบายๆ แต่ชีวิตของคนแบบคุณ ไม่มีที่ไหนปลอดภัย แม้แต่ที่นี่!” ความเคร่งเครียดสะสมจากความกังวลของเขาถูกระบายออกมาบางส่วน โดยเฉพาะในเวลาที่มิคาเอลทำตัวหละหลวมและไม่ให้ความสำคัญกับชีวิตตัวเองขนาดนี้ เวลานี้เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังอ่อนไหวเป็นพิเศษ

ชายหนุ่มหยุดรถลงช้าๆก่อนที่จะหันมามองเด็กหนุ่มที่กำลังขมวดคิ้วแน่นพลางยกมือขึ้นแตะสัมผัสลงบนใบหน้าของอีกฝ่าย “เธอกำลังกลัว มันเกิดอะไรขึ้น เธอเป็นอะไรบอกฉันสิอคิราห์”

เด็กหนุ่มยกมือขึ้นมาสัมผัสมือของชายหนุ่ม เขาดึงมันมากุมเอาไว้แน่น หัวใจเต้นถี่รัวจนควบคุมไม่ได้

‘ใช่ เขากำลังรู้สึกกลัว กลัวการสูญเสีย’ 

ต่อให้เก่งกาจแค่ไหน ยิ่งใหญ่แค่ไหน มิคาเอลก็ยังเป็นแค่คนๆหนึ่งที่มีเลือดเนื้อเหมือนคนทั่วไป และเกิดความผิดพลาดได้เสมอ ถ้าเฮกทำสำเร็จ เขาต้องเสียคนรักหรือแม้กระทั่งเพื่อนของตัวเอง หรือหากไม่สำเร็จ เพื่อนรักของเขาก็ไม่มีทางรอดเช่นกัน เด็กหนุ่มบีบมือของอีกฝ่ายแน่น “ผมแค่รู้สึกกังวล กังวลว่าถ้าคุณยังเป็นแบบนี้ ผมอาจจะเสียคุณไป คุณต้องดูแลชีวิตของตัวเองให้มากกว่านี้นะครับ” อคิราห์เงยหน้าขึ้นมาพูดอย่างจริงจัง

มิคาเอลไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดที่น่ารักขนาดนี้ออกจากปากของคนที่ไม่ค่อยพูดอย่างอคิราห์ ชายหนุ่มยิ้มออกมาก่อนที่จะสวมกอดอีกฝ่ายแน่นๆอย่างไม่รู้จะทำยังไงกับเด็กคนนี้ดี

“ผมมีอีกเรื่องที่อยากจะถามคุณครับ”

“เอาสิ”

“ถ้าเกิดระหว่างทางมีคนคิดจะฆ่าคุณ คุณจะทำยังไงกับเขาเหรอครับ”

เด็กหนุ่มในอ้อมกอดของเขาถามขึ้นอย่างไม่รับรู้ถึงบรรยากาศจนมิคาเอลต้องถอนหายใจออกมาอย่างรู้สึกอ่อนใจกับความไม่โรแมนติกของอีกฝ่ายเอาซะเลย “เฮ้อ เธอกำลังทำลายบรรยากาศแห่งความสุขของฉันนะรู้รึเปล่า”

“...”

“แน่นอนว่าต้องกำจัดทิ้งไปซะ ฉันไม่เคยปล่อยคนที่คิดจะฆ่าฉันไปหรอกนะที่รัก ไม่อย่างนั้นจะมีมิคาเอลออสซินี่ในวันนี้ได้ยังไง”

“แล้วถ้าผมขอล่ะครับ...”

หลังจากที่เด็กหนุ่มพูดออกไป มิคาเอลพลันเงียบไปพักใหญ่ อคิราห์รอฟังคำตอบของอีกฝ่ายอย่างรอคอย ในที่สุดชายหนุ่มก็ตอบออกมา “เธอคิดจะขอชีวิตให้กับคนที่จะฆ่าฉันงั้นเหรอที่รัก มันเป็นไปไม่ได้หรอก อย่าพูดถึงมันอีกเลย ไม่งั้นฉันจะคิดแล้วนะว่ามันจะเป็นเหตุการณ์ที่อาจเกิดขึ้นจริง เธอมีญาตอยู่ที่นี่รึเปล่า หื้ม”

“ไม่ครับ”

“ไม่มีก็ดี ฉันจะพาเธอไปที่ๆหนึ่ง ไม่ไกลจากที่นี่หรอก” 

To be continue.. 

-------------------------------------------- 

talk 

ใกล้เข้ามาอีกนิดแล้วจ้า คือมันก็จะสั้นๆ หน่อยอานะ 

#อาคิและลุงของเขา 

Crystal** 

ความคิดเห็น