PHENOMENAL

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2

คำค้น : ย้อนเวลา

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 41

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2562 16:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2
แบบอักษร

: ร้านหนังสือพิทาเรีย

17.00 

หลังเลิกเรียน

จีน่า : ‘แล้วเจอกันนะ พีรัล’ เสียงจีน่าพูด ก่อนที่เธอจะขึ้นรถประจำทางเพื่อกลับบ้าน 

พีรัล : อืม เธอก็กลับบ้านดีๆละจีน่า 

จีน่า : เช่นกันจ้า 

เฮ้อ! วันนี้เหนื่อยชะมัดเลย เมื่อไรจะสอบเสร็จซะทีนะ จะได้ปิดเทอมไวๆซะที เห้อ อยากไปเที่ยวแล้วววว (ขณะที่พีรัลกำลังเดินกลับบ้านนั้น) เอ๊ะ! นั่นมันยัย พีรัลนิ ต้องเข้าไปทักทายยัยนั้นสักหน่อยแล้ว “เปรี้ย! โอ๊ย ตกใจหมด” เอ้า! พีรัลอุทานออกมา นานะเองหรอกหรอ แกเล่นทำหัวใจฉันวายหมดยัยบ้า 55 อืม ฉันเองแหละ ขอโทษทีนะยัยพีรัลที่ไม่ให้ซุ่มให้เสียงแกเลยหน่ะ แถมทำแกตกใจเข้าไปอีก แฮร่ๆ พีรัลก็รีบบอกไปทันที ไม่ๆ ไม่เป็นไรเลยแก (เกาหัวหยิกๆ) แกอย่าคิดมากเลยนะ เออ ว่าแต่แกมีอะไรหรือเปล่า นานะ เขาถามด้วยความสงสัย

นานะ : เอ่อ ตอนนี้แกยังอ่านอยู่ไหมนิยายอ่ะ 

พีรัล : อ่านสิ แกก็รู้นิ ว่าฉันบ้านิยายขนาดไหน แต่ถ้าเป็นหนังสือฉันคงตอบว่าไม่ 55 

นานะ : ฉันหน่ะไปเจอนิยายเล่มนึงมาอ่ะเมื่อวานนี้ ที่ร้านหนังสือนิยายเก่าตรงซอยดงบุนหน่ะ ร้าน ‘พิทาเรีย’ 

พีรัล : ฮือ จริงหรอแก ว่าแต่ทำไมมันถึงเป็นนิยายเล่มเก่าได้ล่ะ 

นานะ : แกลองไปดูหน่อยไหม ฉันพาไปได้นะ เพราะตอนนี้ก็ยังไม่มืดเลย 

พีรัล : เอ่อ เอิ่ม อืมก็ได้แก เรื่องแบบนี้ฉันไม่พลาดแน่

ทั้งพีรัล และ นานะ พากันเดินคุยเล่นกันไปตลอดทาง ท่ามกลางแสงเเดดอ่อนกระทบผิวทะเลสาบ พากันเดินเรื่อยๆจนเดินมาถึงหน้าร้านหนังสือ ‘พิทาเรีย’ จนได้ ทั้งสองไม่รีรอ รีบเข้าไปในร้านทันทีด้วยอาการตื่นเต้น

18.56

หวิวๆ บรรยากาศทำไมมันดูวังเวงจังเลยแก แกว่าไหม? พีรัลถามนานะ พลางเอามือกอดแขนนานะซะแน่นเชียว เอ่อ ฉันก็ว่ามันดูวังเวงจริงๆแหละแก แต่ฉันว่าฉันชินแล้วนะ พี่สาวฉันหน่ะชอบใช้ให้มาซื้อหนังสือที่นี่บ่อยๆ ไม่ๆ ไม่เป็นอะไรหรอกแก ก็แค่ร้านหนังสือเอง ‘สนใจหนังสือเล่มไหนถามพี่ได้นะคะ’ ค่ะ(ทั้งสองพากันขานตอบ) เลือกดูได้ตามสบายเลยนะเด็กๆ พี่เจ้าของร้านพูด พร้อมปัดกวาดเช็ดถูหนังสือตามชั้นตามปกติที่แกทำๆอยู่ทุกวัน “เอ่อ เอิ่ม พี่คะ คือหนูอยากรู้ความเป็นมาของร้าน พิทาเรีย จังเลยคะ” อ่อ ได้สิจ๊ะ มาๆมานั่งตรงนี้กันก่อน เดี๋ยวพี่จะเล่าให้ฟัง ทั้งสามคนพากันนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ที่อยู่ข้างๆ บรรยากาศในร้านก็ยิ่งเงียบสงัดไปกันใหญ่

19.00 

ภายในร้านหนังสือ

“ พิทาเรีย” เป็นร้านหนังสือเก่าแก่ ในช่วงสมัย โซชอล ซึ่งร้านถูกสืบทอดกันต่อมาถึงปัจจุบันนี้ โดยเปลี่ยนเจ้าของร้านไปเรื่อย ตามแต่ละยุคสมัย ซ่อมแซมกันมาก็หลายรอบ สมัยนั้น หญิงสาว ชายหนุ่ม มักจะอ่านหนังสือกันยามว่าง ทำให้ยุคนั้นเป็นยุครุ่งเรื่องเกี่ยวกับหนังสือ และแผร่สะพัดกระจายไปยังเมื่องต่างๆอีก ทำให้เป็นที่นิยม แต่ที่จะได้รับความสนใจนั้น ก็เห็นจะเป็นร้านหนังสือ พิทาเรีย นี่ล่ะ เพราะคนที่แต่งยิยายในสมัยนั้น ก็คือหญิงสาวที่มีรูปร่างหน้าตางดงาม ในบรรดาหญิงสาว นางงามทั้งรูปร่าง หน้าตา กริยา ชายหนุ่มต่างพากันแวะเวียนมาอยู่ที่นี่อยู่บ่อยครั้ง” “แต่สิ่งที่มันเป็นตำนานก็คือ” หญิงสาวนั้นได้ชอบพอกับองค์ชาย “จอน จองซอก” ผู้งดงาม ร่างกายกำยำ ผมยาวดำสลวย สูงโปร่ง มีนัยตาที่น่าลุ่มหลง และทุกอริยาบท ทุกอย่างบนใบหน้าล้วนสัมพันธ์กันไปหมด ทำให้เป็นที่ต้องตาต้องใจของสาวๆในสมัยนั้นเหมือนกัน แต่ด้วยความที่องค์ชายเป็นคนที่มีนิสัยเย็นชา ลึกลับ น่าค้นหา ใครก็ต่างคาดเดาไม่ได้ บางวันดี บางวันร้าย และในตอนที่ข่าวหนังสือแผร่สะพัดไปนั้น ทำให้พระองค์เกิดความสนใจเป็นอย่างมาก เลยได้ให้ทหารไปซื้อหนังสือจาก’พิทาเรีย’มาเล่มนึง พอพระองค์ได้อ่านกลับชอบมันมาก จึงได้ออกเดินทางไปด้วยตัวเอง ทำให้พระองค์ได้พบกับหญิงสาวผู้นั้น

“แต่นางกลับไร้ชื่อ ไร้ตัวตนและเกิดอะไรขึ้นบ้างนั้น ในตำนานเล่าขานก็ไม่ม่มีระบุชื่อของหญิงสาวไว้เลย”

ขณะนั้น เวลาล่วงเลยมาสักพักใหญ่ๆแล้ว   “เสียงหนึ่งก็พูดขึ้น เสียงนั่นก็ไม่ใช่ใคร คือเจ้าของร้านนั่นเอง 

เอ่อ เอิ่ม เท่าที่พี่รู้มาก็มีเท่านี้ล่ะจ่ะ ถ้าน้องอยากรู้มากกว่านี้ พี่มีหนังสืออยู่เล่มหนึ่งนะ แต่พี่ไม่เคยเปิดอ่านมันเลย  


To Be Countinude

​​

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น