อายคอนแทค

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 18. Chinghwa

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 210

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2562 13:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
18. Chinghwa
แบบอักษร

ฉันยืนอยู่หน้าร้านอาหาร ตามที่ชิงฮวา​ส่งโลเคชั่นมา

 

ฉันมาด้วยชุดนักเรียนประโปรงลายสก๊อตเชิตขาวสูทสีแดงเลือดหมูชื่อดัง

 

ฉันยืนสูดลมหายใจเข้าลึกๆให้เต็มปอด แล้วถอนหายใจออกยาวๆ เพื่อตั้งสติก่อนเดินเข้าไปในร้าน

 

"สวัสดีค่ะ มีโต๊ะหรือยังคะ?" พนักงานต้อนรับพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

 

"มีแล้วค่ะ" ฉันชะเง้อชะแง๊มองหาโต๊ะชิงฮวา เห็นชิงฮวานั่งอยู่โต๊ะริมข้างกระจกใส มองเห็นวิวสวยๆ ด้านนอก เป็นสวน มีน้ำพุ

 

ฉันเดินเข้าไปหาชิงฮวา และหยุดอยู่ตรงหน้า ที่นั่งรอฉันอยู่

 

ชิงฮวาเห็นฉันเดินมาก็รีบลุกขึ้นมาเลื่อนเก้าอี้ให้ฉันนั่งอย่างสุภาพบุรุษ

ฉันค่อยๆหย่อยก้นนั่งลงบนเก้าอี้ที่ชิงฮวาลุกขึ้นมาเลื่อนให้

 

"สั่งอาหารก่อนสิ" ชิงฮวายื่นเมนูอาหารให้ฉัน

 

"ไม่อะ ฉันกินอะไรก็ได้" ฉันผลักเมนูกลับไปให้ชิงฮวา

 

"งั้น.. เอาสเต็กหมูพริกไทดำ กับ สปาเก็ตตี้ ผัดขี้เมาทะเล แล้วก็ สเต็กเนื้อมีเดียม แรร์  ครับ" ชิงฮวาหันไปสั่งออเดอร์กับพนักงาน

 

"......" ฉันเบี่ยงหน้าหนี เพราะรู้ว่าอาหารชิงฮวาสั่งไป ไม่ว่าจะเป็นสเต็กหมูพริกไทยดำ หรือ สปาเก็ตตี้ขี้เมาทะเล เขาสั่งเพื่อเอาใจฉัน

 

"ของโปรดยูอาไง" ชิงฮวาพูดขึ้นมา เอ้ออ ฉันรู้แล้วยะ

 

"เครื่องดื่มรับเป็นอะไรดีครับ?" พนักงานถาม

 

"ไวน์ มูตองการ์เด้ แล้วก็ ชาโต้ ดิเกม1787 ครับ"

 

"รออาหารสักครู่นะครับ" พนักงานเดินจากไป เหลือเพียงฉันกับชิงฮวา ที่นั่งมองหน้ากันอยู่นิ่งๆ

 

"เอ่อ..เคลียร์ธุระเสร็จแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ก็จะบินกลับไทยแล้วละ คงไม่ได้เจอกันนานเลยนะ" ใช่ชิงฮวาคงมาทำธุระเรื่องธุระกิจบริษัทรถของเขา

 

"อื้อ..คงจะไม่ได้เจอกันแล้วละ นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายละเนอะ เหอะๆ" ฉันยิ้มแห้ง ลึกๆในใจแล้วก็แอบใจหายเหมือนกัน

 

"อยู่นี่ก็ดูแลตัวเองดีๆ เป็นห่วงนะรู้ไหม"

 

"ไม่ต้องมาเป็นห่วงฉันหรอก.. ไปเป็นห่วงอิไฟร่าโน่น" ฉันพูดกระแทกเสียงออกไปอย่างประชดประชัน จ้องหน้าชิงฮวาอย่างกับว่ามองหน้าผู้ร้าย

 

"ไม่ๆ ..ฟังนะ..เรื่องพี่กับไฟร่า.. มันไม่เคยเกิดขึ้นจริง"

 

"แต่ไฟร่าบอกว่าพี่ทิ้งฉันไปหามัน"

 

"ถ้าพี่ไม่ทำแบบนั้น ไฟร่าขู่ว่าจะให้คนมาทำร้ายยูอา ซึ่ง พี่ทนให้ยูอาต้องเจ็บตัวไม่ได้อยู่แล้ว เลยต้องยอม เพราะพี่ไม่อยากเห็นยูอาต้องโดนใครทำร้ายอีก ไม่อยากให้ยูอาเจ็บ ยิ่งยูอาเจ็บมากเท่าไหร่ พี่ยิ่งเจ็บมากกว่าเท่าตัว"

 

"....ฉันเคยกลัวมันที่ไหนละ!" ฉันกำหมัดแน่นตาแดงก่ำ นี่อีไฟร่าทำถึงขนาดนี้เลยหรอเนี้ย

 

"ขออนุญาตเสริฟอาหารครับ"

พนักงานเสริฟอาหารถือจานเสริฟเดินเข้ามา

 

สเต็กหมูพริกไทยดำวางอยู่ด้านหน้าฉัน ฉันหยิบอาวุธ มีด ซ่อม หัด สเต็กเข้าปาก กินอย่าง น่าอเรดอร่อย

 

"อร่อยใช่ไหมล่า.. " ชิงฮวายิ้มให้

 

"กะก็ใช้ได้" ฉันแกล้งปากแข็ง

 

"อร่อยก็กินเยอะๆ" ฉันก้มกินจนผมที่ยาวตกลงมา ทำให้เกะกะในการกิน

 

"ผมยาวมากแล้วนะเนี้ย" ชิงฮวาเอื้อมมือมาจับผมปัดออกไม่ให้รบกวนเวลากิน จนทำให้เห็นคอของฉันที่มีรอยจ้ำแดงๆ ที่ยุนกิฝากรอยคิสมาร์คไว้ให้เมื่อคืน

 

"ยูอา....ระรอย?" ชิงฮวาชี้ที่คอตัวเอง เป็นกระจกให้ฉันตอบคำถามเขา

 

"เอ่อออออ..เอ่ออออ" ฉันลืมไปเลย จะตอบยังไงดีละเนี้ย อิตายุนกิเอ้ยยยบ

 

"ผู้ชายคนนั้นนะสินะ....ยุนกิหน่ะ" ชิงฮวาตอบนิ่งๆ

 

"อ่าาาา..." ฉันทำท่าทีเลิ่กลั่ก ไม่รู้จะตอบชิงฮวายังไงดี

 

"กับพี่อย่างมากก็แค่ได้จับมือละเนอะ ฮ่าๆๆ" ชิงฮวาหัวเราะแห้ง

 

"เอ่อออ..ฮะ...ฮ่าาา" ฉันเองก็หัวเราะกลบเกลื่อนออกไปอย่างแห้งๆเหมือนกัน โถ้ะ!! ให้ตายสิ!! น่าอายชะมัด

 

ฉันรีบก้มหน้าก้มตากินแก้อาย ที่เห็นกินดูเหมือนจะอเรดอร่อย แต่จริงๆแล้วรีบกินให้รีบเสร็จต่างหากเล่า!!!

 

ชิงฮวามองหน้าฉัน

 

"ยูอา...." ชิงฮวานั่งมองหน้าฉันจากฝั่งตรงข้าม

 

"มีอะไร...?" ฉันกระดกแก้วไวน์มองหน้าชิงฮวา แบบลุ้นว่าชิงฮวาจะพูดอะไร

 

"รู้อย่างนั้นแล้ว.... เรื่องไฟร่า ...ให้โอกาสพี่...อีกสักครั้งจะได้ไหม"

 

"เฮื๊อกกกกกกกกกก O.O"

 

ไวท์หกเลอะเสื้อฉัน เมื่อชิงฮวาขอคืนดี ฉันยิ่งเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูกไปกันใหญ่ ไม่รู้จะไปยังไง

 

"เอ่านี่....เช็ดก่อน" ชิงฮวาดึงกระดาษทิชชู่ยื่นมาให้ฉันเช็ดเสื้อที่โดนแกล้วไวน์หก

 

ฉันรับกระดาษทิชชู่จากมือชิงฮวามาเช็ด

 

"น้องครับ.... สั่งไวน์แบบเดิมเพิ่มอีกอย่างละแก้วครับ" ชิงฮวาสั่งไวน์เพิ่ม

 

"เอ่อ เดี๋ยวเข้าไปล้างน้ำในห้องน้ำก่อนดีกว่า"

 

ฉันวิ่งไปเข้าห้องน้ำ เปิดก๊อกน้ำเช็ดเสื้อตรงอ่างล้างมือ

 

"พี่ยูอาใช่ไหมค่ะ.. ^^"

มีคนเดินออกมาจากห้องน้ำทักฉัน

 

"เอ่อ..ใช่ค่ะ" ฉันตอบออกไปอย่าง งงๆ

 

"พี่มากับพี่ยุนกิหรอค่ะพี่ ^^" คนที่เข้ามาทักสายตาเป็นประกาย สงสัยน่าจะเป็นแฟนคลับของยุนกิหน่ะ

 

"เอ่อ....ไม่ใช่ค่ะ ^^ " ฉันตอบออกไปอย่างมีมารยาท

 

"อ้าวหรอค้า หนูเป็นแฟนคลับพี่กับพี่ยุนกินะคะ ^^"

 

"ขอบคุณค้าาา"

ตายแล้วนี่ฉันมีแฟนคลับด้วยหรอเนี้ย

 

ฉันหันมาเช็ดเสื้อที่เปื้อนไวน์ต่อจนหมดเกลี้ยง

 

'เรียบร้อยยย'

ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำ

 

"น้องสาว..." ผู้ชายหน้าหล่อทักฉันสะเหมือนอาเสี่ยทักเด็ก แต่ไม่เป็นไร หน้าตาดีอภัยให้ได้ยะ

 

"มีอะไรค่ะ?" ฉันตอบออกไปนิ่งๆ เพราะต้องดูเชิงก่อน ว่าผู้ชายคนนี้จะมาไม้ไหน

 

"ใช่ยูอารึป่าวครับ" เอ้า!! รู้จักฉันอีกแล้ว อีกคนหรอเนี้ยยยยย

 

"เอ่อ....ชะใช่ค่ะ"

 

"พี่อะ! ชอบน้องมากเลย!!  พี่ขอถ่ายรูปกับน้องได้ไหมครับ ^^" เขาพูดพร้อมกับส่งมือถือให้ฉัน

 

"เอ่ออ.....ดะได้ค่ะ" ฉันหยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมาถ่ายเซลฟี่กัน

 

"ขอบคุณนะค้าบบบ ดีใจที่ได้เจอนะครับ ตัวจริงน่ารักกว่าในทวิตอีก ชอบม๊ากกก"

 

"ขอบคุณค้าาาา.."

ฉันก้มโค้งให้แล้วให้อีก ฉันนี่ก็ดังเหมือนกันนะเนี้ย ฉันยกไหล่เบาๆ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะ

 

"เป็นไงเช็ดออกหมดมั้ย?" ชิงฮวาถาม

 

"หมดแล้วๆ"

 

"หมดแล้วก็หมดห่วง"

 

"หึ๊!? พูดจาอะไร ฟังดูพิลึก ฮ่าๆ" ฉันขมวดคิ้วตลกๆใส่ชิงฮวา

 

"ก็ตอนที่ยูอาไปเข้าห้องน้ำ เพลงหมดห่วงก็ลอยเข้ามาในหัวอะดิ"

 

"ใช่อ้อออออ.. ฮ่าๆๆ" ฉันกวนชิงฮวา

 

"จริงจังนะ.."

 

"เพลงหมดห่วงอะไรนั่นร้องยังไงอะ ร้องไห้ฟังหน่อยสิ ...ไม่เคยฟัง.. กล้าป่ะ"

 

"กล้าขอก็กล้าให้" ชิงฮวารับคำท้า

 

"จัดมาเลยจ่ะ รอฟังจ๊ะ ^^" ฉันท้าทายชิงฮวา พลางยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบ ที่เห็นฉันอารมณ์ดีขึ้น ก็เพราะว่าฉันเพิ่งรู้ว่าฉันเองก็มีแฟนคลับกับเขาเหมือนกันนะสิ โฮ๊ะๆๆ เขิลตัวเองชะมัด >//<

 

"เอาละนะ.."

 

 

"แปะ แปะ แปะ ร้องเพราะมากก เพราะเหมือนเดิมเลย.." ฉันปรบมือให้ชิงฮวา

 

"ไม่ได้จะร้องให้ชม .... แต่ร้องให้ฟัง .... "

 

"เลอะเทอะหน่าาา.. กลับบ้านเถอะ" ฉันอยากกลับบ้านแล้ว

 

"อยู่กับพี่ให้หมดวันนึงได้ไหมยูอา.." ชิงฮวาทำหน้าตาหวานซึ้งหยาดเยิ้มใส่ฉัน

 

"....." แต่ฉันกลับไม่สะทกสะท้านอะไรกับสายตาคู่นั้นอีกแล้ว ฉันกระดกแก้วไวน์เข้าปากกินจนหมด...

 

แล้วฉันก็กระเถิบเก้าอีเลุกขึ้นออกจากโต๊ะแล้วเดินออกมานอกร้าน​เลย

 

"ไปกับพี่ต่อนะ...."

ชิงฮวาเดินตามมา

 

“กลับกันเถอะ เอ่อ หมายถึงแยกย้ายกันกลับหนะ” ฉันพยายามดึงสติทั้งหมดที่มีคุยกับชิงฮวา​

 

เพราะตอนนี้ฉันมึนหัวและหนักหัวมาก ราวกับว่ามีภูเขาทับอยู่บนหัว

 

ภาพก็เริ่มเบลอ ฉันรู้ว่าลิมิดตัวเองว่าควรพอแล้วกลับคอนโดได้แล้ว

 

"งั้นให้พี่ไปส่งนะ"

 

"ไม่เป็นไรอะ.....เดี๋ยว..กลับเอง..."

 

พูดจบฉันก็เดินเซออกมาหาทางกลับคอนโด

 

นี่ขนาดกินไปแค่สองแก้วเองนะ นี่ไวน์มันแรงขนาดนั้นเลยหรอ

 

พรึบบบบบบบบบบบ!!!

 

​เดินๆอยู่ร่างฉันก็ลอยขึ้นจากอากาศ

 

"พี่จะไปส่ง....บอกแล้วไง" ชิงฮวามาอุ้มฉันเดินไปที่รถ

 

"เห้ยยยย!! ไม่ได้ ปล่อยๆๆๆๆ" ฉันพยายามที่จะดิ้นลง แต่ชิงฮวาก็ไม่ปล่อยเลย ถ้าไปส่งที่คอนโด มีหวังโดนยุนกิฆ่าตายแน่ๆ

 

"ถ้าไปส่งคอนโดน้องไม่ได้...ก็ไปคอนโดพี่สิ" ชิงฮวาหันมามองด้วยสีหน้าที่น่ากลัว ไม่เหมือนชิงฮวาคนเดิมที่ฉันรู้จัก

 

"ไม่ไปไหนทั้งนั้น.. ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ..ฉันจะลง!!!" ฉันเริ่มดิ้นแรง

 

"อยู่เฉยๆ!!!" ชิงฮวาเดินเร็วขึ้น สับขาฉับๆๆ ไปที่รถอย่างไว

 

แล้วเปิดประตูโยนฉันไปที่เบาะข้างคนขับ ปิดประตูดังปั้ง!!

 

"ฮื้อออ..ฉันไม่ไปนะ ...ฉันไม่ไป" อยู่ๆฉันก็กลัวชิงฮวาขึ้นมาทันที แล้วปล่อยโฮออกมา

 

ชิงฮวาเดินอ้อมมาที่เบาะคนขับ

 

"ให้พี่ได้ชิมรสชาติของยูอาบ้างสิ...ใจคอจะเก็บไว้ให้ไอ้ยุนกิอะไรนั่นได้กินคนเดียวหรอ"

 

พูดจบ ชิงฮวาก็พุ่งตัวจากฝั่งคนขับ เข้ามาซุกไซ้ซอกคอฉันอย่างจู่โจม โดนที่ฉันยังไม่ทันได้ตั้งตัว

 

ชิงฮวาทำฉันตกใจแล้วกลัวเขามาก!

 

"ปล่อยฉันไปเถอะ..!!!!...ฮืิิิิ้อออ..ฮืออ"

 

ดิ้นพยายามดิ้นหนีจนสุดแรง แต่ก็หนีไม่พ้นอยู่ดี เพราะแรงของชายร่างใหญ่อย่างชิงฮวามีเยอะกว่ามาก

 

"มาให้พี่ลบรอยเก่าที่ไอ้ยุนกิมันทำไว้หน่อยนะ ....เห็นแล้วมันรำคาญตา!!!"

 

ชิงฮวาประกบปากลงที่ซอกคอฉันตรงที่ยุนกิทิ้งรอยคิสมาร์คไว้

 

ฟึ้บบบบบบบบ !~

 

"ไปตายสะ!!! ไอ้เวรเอ้ยยยยย!!!!"

 

น้ำเสียงเกรี้ยวกราดที่ราวกับว่าจะฆ่าคนได้เป็นใครไปไม่ได้นอกจากกก...ยุนกิ

 

 

ยุนกิลากร่างชิงฮวาลงไปจากรถ ทุ่มใส่พื้น แล้วตามลงไปยำไม่ยั้ง

 

โพ๊ะ โพ๊ะ โพ๊ะ !!!

 

"เฮ้ยยย! มึงมาได้ไงวะ" ชิงฮวาตะโกนใส่หน้ายุนกิ

 

"มึงใส่อะไรลงไปในแก้ว!!!!" ยุนกิพูดน้ำเสียงกดดันกับว่าจะฉีกเนื้อชิงฮวาให้ออกเป็นชิ้นๆ

 

"......" ชิงฮวาเงียบ

 

"ได้...มึงไม่ตอบใช่มั้ย!"

 

ยุนกิง้างหมัดแล้วเหวี่ยงใส่หน้าชิงฮวาไม่ยั้ง ปั่ก ปั่ก ปั่ก ! จนเลือดกลบปาก

 

"......"

 

"วันนี้มึงได้ตายคามือกูแน่!" ยุนกิพูดด้วยสีหน้าเลือดเย็น

 

แล้วก็รั่วหมัดใส่ไม่ยั้ง

 

ปั่ก!! ปั่ก!!! ปั่ก!!!!

 

"ยุนกิ...ฮืออออ T^T" เสียงฉันตะโกนจากรถไปหายุนกิให้หยุด

 

ยุนกิกำลังจะทิ้งอีกมัดลงที่หน้าชิงฮวาก็ได้ชะงักลง แล้วหันมาหาฉันที่นั่งร้องไห้อยู่บนรถ..ตาแดงก่ำ ฮืออออ T^T

 

ความคิดเห็น