Hanata.ashi

1 คอมเม้นท์ ร้อยกำลังใจ 1 กดไลค์ ล้านคำขอบคุณ

​ตอนที่ 25 วันปิดบัญชีแค้น

ชื่อตอน : ​ตอนที่ 25 วันปิดบัญชีแค้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 326

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มิ.ย. 2562 15:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​ตอนที่ 25 วันปิดบัญชีแค้น
แบบอักษร

​ตอนที่ 25 

เวลาผ่านไปจนถึงวันเปิดคลินิก แขกเหรื่อมาร่วมงานกันมากมาย 

@บนเวทีเล็กๆ 

“สวัสดีแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน ทางโรงพยาบาลของเรามีความยินดีอย่างยิ่งที่มีโอกาศได้ใกล้ชิดกับคนไข้เข้าไปอีกก้าวด้วยการเปิดคลีนิคที่ให้บริการสำหรับผู้ที่เจ็บป่วยเล็กน้อยโดยไม่ต้องเสียเวลาไปรอที่โรงพยาบาลใหญ่ๆ .......................” หลังจากที่คุณป๋ากล่าวเปิดงานเรียบร้อย 

“ตอนนี้ถึงเวลาที่จะแนะนำลูกสาวคนสุดท้องของตระกูลมิวะให้ทุกท่านได้รู้จัก ลูกสาวผมคนนี้ผมไม่เคยประกาศให้ใครรู้ด้วยเพราะความปลอดภัยของเธอเอง แต่วันนี้เธอโตพอที่จะก้าวมามีบทบาทในฐานะผู้บริหารคนนึงแล้ว ผมขอแนะนำให้ทุกท่านได้รู้จักกับ แพทย์หญิงมิยูกิ มิวะลูกสาวสุดสวยของผมครับ” สิ้นเสียงประกาศของคุณป๋า มิยูกิก้าวขึ้นมายืนเคียงคู่บิดา กล้องที่ถ่ายทอดสดการเปิดงานในครั้งถูกแพร่ภาพไปยังโรงพยาบาล ทำให้เจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่ปรากฎเสียงอื้ออึงไปตามกัน รวมถึง ริกะที่ถึงกับทรุดลงไปนั่งกับพื้น 

“ละลูกสาวคนสุดท้อง” ริกะได้แต่พูดออกมาเบาๆ รวมถึงคนอื่นๆ ที่แอบต่อต้านมิกิถึงกับไปไม่เป็นเช่นกัน 

“ไม่จริงใช่ไหม ใครก็ได้บอกริกะทีว่าไม่จริง” ริกะแทบสิ้นสติเพราะความเกลียด ต่อไปฉันจะทำยังไงจะมองหน้ายังไงแล้วการงานเธอจะเป็นยังไง นั่นคือสิ่งที่ริกะคิดไม่ตก เธอตัวจะปลิวเพราะทำกับมิกิไว้เยอะพอสมควร 

และหลังจากที่เปิดคลินิกเป็นที่เรียบร้อยทั้งหมดก็เดินทางกลับมายังโรงพยาบาล มิยูกิหรือมิกิที่ตอนนี้เดินเคียงคู่กับคุณป๋าหรือท่านประธานรวมถึงพี่ชายทั้ง 2 คนอย่างเต็มภาคภูมิ เจ้าหน้าที่ พยาบาลแต่ละคนบางคนยินดีบางคนหลบหน้าเพราะกลัว แต่นั่นไม่ได้ทำให้มิกิหวั่นเกรงแต่อย่างใด 

จนถึงชั้นบนที่ห้องทำงาน 

“วันนี้คุณป๋าเหนื่อยแล้ว กลับไปพักก่อนดีไหมคะ” มิกิเอ่ยถาม 

ยังไม่ทันที่คุณป๋าจะได้ตอบอะไร 

“คือผมมีเรื่องจะเรียนให้คุณป๋าทราบครับ” ริวเอ่ยขึ้น 

“มีอะไรว่ามา พ่อรอฟังอยู่” 

“คือ มิกิยอมแต่งงานกับผมแล้วครับ ผมอยากจะขอพาพ่อกับแม่ไปสู่ขอมิกิให้ถูกต้องครับ” ริวเอ่ยบอก 

“ฮ่าๆๆๆ ยอมแล้วหรอเรา เอาๆๆๆๆ นัดวันมาเลยป๋าพร้อมเสมอ” 

“คุณป๋าไม่เล่นตัวสักหน่อยหรอคะ” มิกิเอ่ยถาม 

“ขนาดนี้แล้วป๋าคงไม่ต้องเล่นตัวอะไรแล้วมั้ง ยกให้แถมเงินด้วยเป็นไงฮ่าๆๆๆ” 

“คุณป๋าอ่า” มิกิทำหน้างอนคุณป๋า พาให้ทั้งห้องมีแต่เสียงหัวเราะ 

“ถ้าเช่นนั้นเป็นวันเสาร์ ทานข้าวเย็นที่บ้านคุณป๋าดีไหมครับ” ริวเอ่ยถาม 

“เอางั้นก็ได้ ไม่ได้เจอพ่อเรานานละเหมือนกัน” 

“เฮ้อ ลูกสาวพ่อจะออกเรือนคนแรกซะแล้ว” พูดแล้วคุณป๋าก็น้ำตารื้น 

“คุณป๋าไม่ร้องไห้ซิคะ ยังไงมิกิก็ยังไปหาคุณป๋าบ่อย ๆ อยู่ดี หรือให้มิกิย้ายกลับบ้านดีคะ” มิกิแกล้งเอ่ยถาม 

“แบบนั้นได้ยิ่งดีฮ่าๆๆๆๆ” 

หลังจากที่พ่อแม่ของริวไปทำการสู่ขอมิกิอย่างเป็นทางการ กำหนดวันแต่งงานจะมีขึ้นอีก 2 เดือนข้างหน้า ซึ่งตรงกับวันเกิดของมิกิพอดี 

@ ที่คอนโดริว 

“ที่รักครับ ดีใจไหมจะได้เป็นเจ้าสาวแล้วนะ” ริวเดินเข้ามาสวมกอดมิกิแล้วเอาคางมาเกยที่ไหล่ของเธอพร้อมเอ่ยถาม 

“เฉยๆ ค่ะ เพราะเราก็อยู่ด้วยกันมานานพอสมควรแล้วนะ” มิกิเอ่ยบอกทั้งที่จริงใจเธอนั้นเต้นโครมคราม ดีใจอย่างยิ่งที่จะได้ใส่ชุดเจ้าสาว แต่ไม่อยากหลุดให้ริวได้ใจแค่นั้นเอง 

“แล้วริวหละดีใจไหม” มิกิถามกลับ 

“ดีใจซิครับ ดีใจที่นายหญิงของตระกูลผมคือมิกิ และต้องเป็นมิกิคนเดียวเท่านั้นด้วย” ริวเอ่ยบอก 

“ปากหวาน ปากหวานแบบนี้จะเอารางวัลหรือไงคะ” มิกิหยอกล้อ 

“ให้ได้ก็ดี ว่าไงให้ไหมครับ” ริวเอ่ยถาม 

ไม่ทันทีมิกิจะต้องตอบ เธอหันหน้ามาประกบริมฝีปากบาง ๆ เขากับปากหยักๆ ตรงหน้าทันที 

“มิกิรักริวค่ะ ขอบคุณนะคะที่เลือกมิกิ” เธอเอ่ยบอกขอบคุณด้วยสายตาที่ทำให้รู้ว่าเขาคือทั้งหมดของหัวใจ 

Knock knock 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ ปกติถ้าไม่ใช่เรื่องด่วน โนดะจะไม่มารบกวนเวลาพักผ่อนของเขาแน่นอน 

“ไปรอที่ห้องทำงาน” ริวเอ่ยบอก 

“มิกิเดี๋ยวคุณไปอาบน้ำก่อนนะครับ วันนี้ผมอยากทานราเมง ทำให้ผมทานได้ไหมคนดี” 

“ได้ค่ะ เดี๋ยวมิกิจัดการให้ ริวไม่ต้องห่วงมิกินะคะ” 

แล้วริวก็เดินแยกออกไปที่ห้องทำงาน 

“คุณชายครับ ไอ้ฮิโระส่งจดหมายท้าดวลมาครับ” 

“ไหนเอามาดู ไอ้นี่ ใช้สมองแก้ปัญหาไม่เป็นหรือไงวะ ชอบใช้แต่กำลังเกลียดนักเชียว” 

“บอกมันฉันจะไปตามนัด ฉันกับมันต้องตายกันไปข้างนึง” 

ริวที่บอกแต่แรกแล้วว่าเกลียดการต่อสู้ ชอบใช้สมองแก้ปัญหามากกว่า แต่ในเมื่อคนอย่างฮิโระมันใช้สมองไม่เป็นริวก็ยอมรับการท้าดวลในครั้งนี้ ไม่ใช่ว่าริวต่อสู้ไม่เป็น เขาเป็นหมดทั้งยูโด เทควันโด้ ศิลปะป้องกันตัวชนิดต่างๆ รวมถึงยิงปืน ธนู แต่ริวไม่เคยอวด เพราะไม่ชอบความรุนแรง 

ริวปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับไม่บอกกับมิกิ ระหว่างที่อยู่กับมิกิเขาจะไม่มีอาการตุกติกให้เธอผิดสังเกตุแม้แต่น้อย 

“มิกิครับ อาทิตย์หน้าผมต้องไปดูงานที่นาโกย่า มิกิกลับบ้านไปพักอยู่กับคุณป๋าสักอาทิตย์นะครับ” ริวเอ่ยบอก 

“ค่ะ” เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนตั้งแต่เกิดเรื่องที่ริวจะต้องห่างมิกิ 

เขาเตรียมการทุกอย่างไว้พร้อม ริวโทรนัดพี่ชุนจิ ยูจิ เมจิที่คลับเฮ้าส์ของเขารวมถึง 3 หนุ่มด้วย 

“วันนี้ไปคลับกันไหม” ริวเอ่ยถาม 

“ไปค่ะไม่ได้ไปหลายวันแล้ว อยากทานขนมฝีมือเชฟ เราไปกันเลยไหมคะ” 

มิกิเอ่ยชวนหลังจากที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จยังไม่ได้ไปทำราเมงให้ริวทานตามคำขอ 

@ คลับเฮ้าส์ 

มิกิกับริวมาถึง คนอื่นๆ ก็มากันแล้วไปรออยู่ที่ห้องพิเศษ 

“แหม พี่ชุน พี่ยูก็มาด้วย มิกิแปลกใจนะเนี่ย” น้องสาวคนสวยเอ่ยแซวพี่ชาย 

“พวกพี่ก็ต้องมีพักบ้างไรบ้าง จะให้วิ่งงานทุกวันได้ยังไงหละ เดี๋ยวหาสะใภ้ให้ป๋าไม่ได้โดนบ่นแย่” ชุนจิเอ่ยบอกน้องสาว 

“งั้นเดี๋ยวมิกิลงไปที่ห้องครัวก่อนนะคะ พี่ๆ ทานอะไรกันหรือยัง” มิกิเอ่ยถามต่อ 

“ยังเลย มิกิดูแลจัดการให้พวกพี่และเพื่อน ริวหน่อยละกัน ขึ้นมาพร้อมอาหารเลยนะ” ชุนจิเอ่ยบอกน้องสาว 

“เจ้าค่ะคุณพี่” แล้วมิกิก็เดินลงไปยังห้องครัว 

หลังจากทีมิกิออกไปแล้ว ทุกคนปรับสีหน้ากันเคร่งเครียด 

“มีอะไรว่ามา” ชุนจิเอ่ยถาม 

“ไอ้ฮิโระส่งจดหมายท้าดวลมาครับ มันนัดผมไห้ไปปิดจ๊อบกับมันที่โกดัง8 ท่าเรือ” ริวเอ่ยบอก ทุกคนมีสีหน้าที่เคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด 

“ลุยเดี่ยวหรอ” ยูจิถาม 

“ผมจะไปพร้อมคนของผม ส่วน เทนจิ ฮามะและซาอิ ตามไปสมทบทีหลัง ส่วนพี่ชุนจิ ยูจิ ผมฝากมิกิด้วยครับ ผมบอกเธอว่าต้องไปดูงานที่นาโกย่า 1 อาทิตย์ แล้วจะแบ่งคนของผมบางส่วนให้ตามไปอารักขามิกิกับพี่ๆ ด้วย” ริวเอ่ยบอก 

“ไม่เป็นไร คนของฉันมีพอ” ชุนจิเอ่ยขึ้น 

“งั้นแล้วแต่พี่เห็นสมควรครับ” 

“แจ้งท่านรองหรือยัง” ซาอิเอ่ยถามขึ้น 

“เรียบร้อยแล้ว ทางท่านรองจะตามไปสมทบอีกทีมพร้อมกำลังสนับสนุนอีกจำนวนนึง” 

“งานนี้ต้องกวาดล้างให้สิ้นซาก” 

“ระวังตัวด้วยนะริว พี่ยังไม่อยากเห็นน้องสาวพี่เป็นม่ายตั้งแต่ยังไม่แต่งงาน” เมจิเอ่ยขึ้น 

“ผมจะระวังตัวครับ” ริวเอ่ยตอบ 

แล้วทั้งหมดก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ หลังจากที่ได้ยินเสียงเคาะประตูพร้อมกับอาหารที่ถูกลำเลียงขึ้นมาเสิร์ฟบนโต๊ะ และเริ่มลงมือทานกัน 

ก่อนครบกำหนดวันนัดหมาย ริวมาส่งมิกิที่บ้านมิวะ ในตอนเย็นและอยู่ทานข้าว ก่อนกลับริวเอ่ยปากบอกมิกิ 

“ผมจะรีบกลับมา ต้องดูแลตัวเองดีๆ แล้วพี่ชุนจิ กับ ยูจิจะอยู่กับมิกิตลอดเวลาจนกลับบ้านนะครับ อย่าทำให้ผมเป็นห่วงนะ” ริวเอ่ยบอกพร้อมกับจูบเบาๆ 

“มิกิจะเป็นเด็กดีไม่ดื้อไม่ซนค่ะ” เธอบอกออกไปอย่างทะเล้น 

ริวยิ้มให้มิกิ “กลับมาเร็วๆ นะคะริว” มิกิเอ่ยบอก แล้วเขาก็ขึ้นรถกลับไปยังคอนโดเพื่อเตรียมตัว 

@ วันกำหนดนัดหมาย 

ริวพร้อมกับสมาชิกของตระกูลเอมะ เดินทางมาถึงยังสถานที่นัดหมาย พร้อมอาวุธครบมือ ฮิโระเดินออกมาประจันหน้ากัน 

“เป็นไงริว เมียมึงยังสุขสบายดีอยู่ไหม กูนี่ยังจำถึงเสียงครางของหล่อน เรือนร่างขาวเนียนวันนั้นได้ดี” ฮิโระเอ่ยขึ้น 

“มึง!!!! หยุดเห่าได้ละ มาเคลียร์เรื่องของเราให้มันจบสิ้นกันสักที วันนี้จะเป็นวันกำหนดชะตาชีวิตมึง จะอยู่หรือตาย” 

“มั่นใจจริงนะ ริวจิ เอมะฮ่าๆๆๆๆๆๆ” ฮิโระหัวเราะลั่นกับสิ่งที่ได้ยิน 

หลังจากนั้นทั้งริวและฮิโระก็เปิดศึกห่ำหั่นกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เสียงปืนดังก้องไปทั่วสถานที่แห่งนั้น การต่อสู้ทุกรูปแบบถูกขุดขึ้นมาใช้หมด หมัดต่อหมัด กระสุนนัดต่อนัด ทำให้บาดเจ็บล้มตายกันเป็นจำนวนมาก จนในที่สุดทางฮิโระมีกำลังเสริมมาช่วย ทำให้ทางริวที่คนเริ่มเหลือน้อยกำลังจะแย่ ดีที่ทาง ซาอิ เทนจิและฮามะมาเสริมทัพได้ทัน ฮิโระที่ตอนนี้หนีออกมาอีกห้องซึ่งริวก็ตามมาทัน กำลังต่อสู้กันอย่างไม่มีใครยอมใคร อาวุธในมือของทั้งสองคนตอนนี้คือดาบคนละเล่ม ฮิโระแทงมา ริวตั้งรับ ศอก หมัด ถีบ ใส่กันไม่ยั้ง และด้วยความเจ้าเล่ห์ของฮิโระทำให้มีดดาบนั้นฟันไปที่แขนของริวจนได้แผลยาวพอสมควร แต่ริวก็กัดฟันสู้ต่อจนในที่สุดฮิโระก็พลาดท่าริวจนได้ เขาปลิดชีพฮิโระในทันที ทำให้ฮิโระทรุดลงกับพื้นพร้อมเลือดที่อาบไปทั่วบริเวณลำตัวและสิ้นใจ 

ทางด้านนอก เหล่าลูกน้องของทางฮิโระและทางริวรวมถึงกำลังเสริมก็กำลังต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย จนกำลังเสริมของท่านรองมาช่วยอีกแรง ทำให้เหล่าสมุนของฮิโระล่าถอยไปตามกันแต่ก็ไม่เกินความสามารถของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่จะจับกุมที่เหลือได้ ในขณะที่คนสนิทของฮิโระที่คิดว่าตัวเองหนีรอดกำลังหลบเลี่ยง ทางริวที่เห็นเข้าจึงตามไปหมายจะเก็บให้จบสิ้น เมื่อจวนตัวที่คิดว่าหนีไม่ได้แน่ มันหยิบระเบิดออกมาจัดการถอดสลักออกแล้วโยนไปที่ถังน้ำมัน ก่อนที่ถังจะระเบิดขึ้นริวและคนอื่นๆ กำลังจะก้าวหนีให้พ้นยังจุดนั้น แต่เป็นริวเองที่ไม่ทัน โดนสะเก็ดระเบิดเข้าที่ลำตัว สลบไปในทันที 

ริวถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล เมื่อถึงโรงพยาบาลริวถูกนำตัวเข้าห้องผ่าตัดในทันที ระหว่างที่รอกันอยู่หน้าห้องซาอิโทรแจ้งข่าวกับพี่ชุนจิหลังจากวางหู ชุนจิเดินมาหามิกิที่ห้องนั่งเล่น ซึ่งมีคุณป๋า และยูจิ กับเมจินั่งอยู่ด้วย 

“มิกิตั้งใจฟังดีๆนะ ริวบาดเจ็บ โดนสะเก็ดระเบิดเข้าที่ลำตัว ตอนนี้ถูกพาเข้าห้องผ่าตัดแล้ว มีโอกาสรอด 70 เปอร์เซ็นต์” 

มิกิที่ได้ฟังถึงกับเป็นลม พาให้พี่ๆ และคุณป๋าวุ่นวายกันใหญ่ เวลาผ่านไปสักพักมิกิเริ่มรู้สึกตัว เธอร้องเรียกต้องการไปยังโรงพยาบาลทันที 

คุณป๋าที่ร้อนใจไม่ต่างกับลูกสาว รีบสั่งให้คนเอารถออกและมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาล ตลอดทางที่รถมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล มิกิได้แต่ร้องไห้ กลัวริวจะเป็นอะไรไป เธอคงอยู่ไม่ได้แน่ถ้าไม่มีริว และเมื่อรถถึงหน้าโรงพยาบาล มิกิไม่รอช้ารีบวิ่งไปที่หน้าห้องผ่าตัด 

เมื่อถึงหน้าห้องผ่าตัดที่ตอนนี้ ซาอิ เทนจิ และฮามะยืนรออยู่ก็รีบเข้าไปถาม 

“ริว ริวเป็นไงบ้างคะ” 

“ยังไม่ออกมาเลย เข้าไปได้สักพักใหญ่แล้ว” ฮามะเป็นผู้ตอบคำถามนี้ 

“รออยู่นี่เดี๋ยวพี่เข้าไปดูเอง” ชุนจิเอ่ยบอก 

เขาจัดการเดินไปติดต่อที่หวอดเพื่อแจ้งความต้องการโดยใช้ความเป็นท่านรองประธานเพื่อจะเข้าไปดูที่ห้องสังเกตการณ์ 

@ภายในห้องสังเกตการณ์ 

ชุนจิมองดูร่างของว่าที่น้องเขยที่นอนอยู่บนเตียงผ่าตัดซึ่งมีหมอทำการผ่าตัดอย่างเต็มความสามารถ ระหว่างที่ผ่าตัดมีบ้างที่หัวใจเต้นช้าลง มีบ้างที่หัวใจหยุดเต้น แต่สุดท้ายแล้วการผ่าตัดก็ผ่านพ้นไปด้วยดี แต่ริวยังคงต้องรอดูอาการอยู่ในห้องไอซียูก่อนจนกว่าจะแน่ใจว่าพ้นขีดอันตราย 

เมื่อการผ่าตัดเสร็จสิ้นลง ชุนจิ โฟนเข้าไปยังห้องผ่าตัดแล้วขอบคุณทีมแพทย์ที่ช่วยรักษาชีวิตคนบนเตียงเอาไว้ได้ ก่อนที่เขาจะลงมาและตรงไปแจ้งผลหน้าห้องผ่าตัดต่อไป 

เมื่อชุนจิเดินมาถึง 

“ริวเป็นไงบ้างคะพี่ชุน” มิกิที่ตอนนี้น้ำตานองหน้า เอ่ยถาม 

“การผ่าตัดผ่านพ้นไปด้วยดี ตอนนี้ต้องรอดูอาการในห้องไอซียูก่อนจนกว่าจะพ้นขีดอันตราย” 

“มิกิอยากเจอริว ทันทีที่เธอเอ่ยขึ้น ร่างของริวถูกเข็นออกมาจากห้องผ่าตัดเพื่อไปพักที่ห้องไอซียู มิกิเห็นร่างของริวถึงกับถลาเข้าไปมิกิร้องไห้หนักขึ้นเมื่อเห็นร่างที่มีแต่บาดแผล มีผ้าพันไว้ตามส่วนต่างๆ จนในที่สุดมิกิก็เป็นลมไปอีกครั้ง ร้อนถึงพี่ชายอย่างยูจิ ที่อุ้มเธอไปปฐมพยาบาล ชุนจิสั่งเปิดห้องพักวีไอพีชั้นบนทันที และนำมิกิไปพักผ่อนที่ห้อง หมอเข้ามาดูอาการพร้อมเอ่ยขึ้น 

“คงต้องให้คนไข้นอนพักผ่อน มีอาการเครียดครับ ผมฉีดยาคลายเครียดให้แล้วท่านรองไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ คงจะตื่นขึ้นพรุ่งนี้เช้าเลย” หมอแจ้งออกไป 

“ขอบคุณมากหมอ” คุณป๋าเอ่ยขึ้น 

“ยินดีครับท่านประธาน ท่านรอง ไงผมขอตัวก่อนถ้ามีอะไรตามผมได้ตลอดนะครับท่าน” แล้วหมอกับพยาบาลก็เดินเลี่ยงออกมา 

“เดี๋ยวผมไปดูริวก่อนแล้วจะกลับมาแจ้งนะครับ” ชุนจิเอ่ยบอก 

@ ห้อง ICU 

ร่างริวนอนอยู่บนเตียงโดยมีเครื่องช่วยหายใจและสายต่างๆ ระโยงระยางเต็มไปหมด 

“บาดแผลฉกรรณ์หายที่ครับ หนักสุดคงเป็นสะเก็ตระเบิด แต่ตอนนี้ก็จัดการเรียบร้อยแล้ว ที่เหลือคงทำได้แต่รอให้รู้สึกตัวเท่านั้น คิดว่าน่าจะพรุ่งนี้เช้าเลยครับ” หมอผู้ทำการผ่าตัดริวเอ่ยแจ้งกับชุนจิ 

“ขอบคุณมากครับ ผมฝากน้องเขยผมด้วย” ชุนจิเอ่ยบอก 

ชุนจิเดินกลับมาแจ้งผลที่ห้องพักของมิกิอีกครั้ง 

“ตอนนี้เราทำได้แค่รอ” คุณป๋าเอ่ยบอก 

“ป๋ากลับไปพักผ่อนที่บ้านดีกว่าครับ เดี๋ยวทางนี้ผมอยู่ดูแลน้องเอง ดึกๆ เมจิจะตามมาอีกคน” ชุนจิเอ่ยบอกคุณป๋าเนื่องจากเขาก็เป็นห่วงสุขภาพของคุณป๋าเช่นกัน จึงอยากให้กลับไปพักผ่อน 

“เดี๋ยวยูนายกลับไปอยู่เป็นเพื่อนคุณป๋านะ ทางนี้ไม่ต้องเป็นห่วงแล้วพรุ่งนี้ค่อยมาตอนเช้าอีกที” ชุนจิเอ่ยบอกน้องชาย 

“ครับ” ยูจิรับคำและกลับออกไปพร้อมกับคุณป๋า 

ชุนจิเดินมาที่เตียงมองดูน้องสาวที่หลับอยู่ตรงหน้า เขาสงสารเจ้าหญิงน้อยของเขาเหลือเกิน ทำได้แค่ลูบหัวเธอเบาๆ ส่งผ่านความรู้สึกทั้งหมดไปยังปลายนิ้วมือที่ลูบหัวนั้น 

ด้วยความเหนื่อยล้าของร่างกาย ประกอบกับมิกิจะตื่นอีกทีพรุ่งนี้เช้า ชุนจิจึงเปลี่ยนที่ไปนอนยังเตียงสำหรับผู้เฝ้า เพียงแค่หัวถึงหมอน ชุนจิก็หลับลงไปในทันที 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น