จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ถ้ำผลึกพิสดารแห่งแคว้นมิลินทระ

ชื่อตอน : ถ้ำผลึกพิสดารแห่งแคว้นมิลินทระ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 87

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2562 17:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ถ้ำผลึกพิสดารแห่งแคว้นมิลินทระ
แบบอักษร

image

มีเมียสองต้องห้ามจริงหรือ..ริต้า..

...........

เช้าของอีกวัน..

ห้องนอนของจินดาพิสุทธิ์และอจินไตยยังคงเงียบสงบเหมือนเช่นเคย..

แต่ข้อเท็จจริง..บนเตียงแสนสุข..เจ้าหญิงแห่งแคว้นสนธยาตื่นได้สักพักแล้ว...

ส่วนจินดาพิสุทธิ์ยังคงนอนหลับสนิท..แสดงถึงความไร้กังวลใด ๆ ..จิตสูญญตาที่ฝึกมา..ทำให้สามารถหลับได้ตลอดเวลาที่ต้องการ..ไม่ว่าจะมีเรื่องวุ่นวายขนาดไหน..

อจินไตยชอบมองสามีเวลานอน..นางเองก็ไม่ต่างจากสามีนาง..ที่มองอีกฝ่ายได้ไม่รู้เบื่อ..

และสามารถ “รัก” กันได้ตลอดเวลา..

นอนตะแคงมองสามีจนเหลือบมองไปที่โต๊ะ..

สายรัดเอวสีเขียวละเลื่อม..

หากจะมองถึงอำนาจของสายรัดเอวแห่งวาโยธาตุ..นางไม่มีข้อสงสัย..แต่จินดาพิสุทธิ์ชอบสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ราวกับชื่อของนาง..สีเขียวละเลื่อมของสายรัดเอวอาจจะทำให้ชุดดูประหลาดไปบ้าง..

อจินไตยนิ่งคิด..ควรจะออกแบบเครื่องแต่งกายให้สามีเสียใหม่..แต่จะเป็นแบบใดดีนะ..

มือเอื้อมไปคว้าสายรัดเอว..พิจารณาอย่างใกล้ชิด..

ทำไมสายรัดเอวแค่นี้..ถึงดึงกำลังธาตุเข้ามาได้..

ก่อนหน้านั้น..ช่วงที่ต้องตกลงใจชิงชัยแข่งขันชิงสายรัดเอว..จินดาพิสุทธิ์ถามนางว่าควรจะช่วงชิงสายรัดเอวเส้นใดดี..และอจินไตยก็ตอบไปอย่างไม่ต้องคิด..ว่าต้องชิงสายรัดเอวแห่งวาโยธาตุ..เหตุผลมีอยู่ข้อเดียว..สิ่งที่จินดาพิสุทธิ์เคยมี..คือวิชาอากาศมนตราที่ฝีกจากลูกแก้วมนตรา..ของสำคัญของแคว้นสนธยานาง..

และธาตุลม..จะว่าไปก็ใกล้เคียงกับอากาศ..ดังนั้น..นางจึงมั่นใจลึก ๆ ว่า..จินดาพิสุทธิ์ย่อมจะใช้สายรัดเอวเส้นนี้ได้..ซึ่งก็ไม่ผิด..

เพียงแต่นี่คือพลังแห่งธาตุทั้งสี่..อย่างไรก็ด้อยกว่าพลังแห่งความว่างหรืออากาศมนตราอยู่แล้ว..

สิ่งที่น่าฉงนคือ..แคว้นมิลินทระไฉนถึงจัดสร้างของวิเศษเช่นนี้ได้..ท่าทาง..แคว้นมิลินทระน่าจะมีความเชี่ยวชาญในการดึงพลังจากธาตุมาใช้ไม่น้อย..

ถ้าแบบนี้..ไฉนถึงไม่จัดสร้างกองทัพที่เกรียงไกร..บุกตะลุยเอาชนะทุกแคว้นให้อยู่ใต้อำนาจ..

หากเปรียบเทียบกับแคว้นสนธยาของนาง..แคว้นของนางก็ไม่ใช่ธรรมดาเช่นกัน..

หรืออาจจะมีแนวคิดใกล้เคียงกัน..ขอสงวนท่าที..และวางตัวแบบไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครจะดีกว่า..

แต่..แคว้นของนางจะว่าไปก็เหมือนอยู่กันคนละภพคนละโลก..ชาวแคว้นสนธยาไม่คุ้นชินกับสภาพแวดล้อมที่วุ่นวายของแคว้นอื่น..การไม่ยุ่งเกี่ยวก็เหมือนจะมีเหตุผลอยู่..

แต่สำหรับแคว้นมิลินทระ..ที่มีวิทยาการก้าวหน้าขนาดนี้.ไฉนถึงไม่ใส่ใจครอบครองแคว้นอื่นนะ..ทั้งที่..ก็มีการติดต่อไปมาหาสู่กับแคว้นอื่นเป็นปรกติ..

ยิ่งคิด..ก็ยิ่งไม่เข้าใจ..

แคว้นเล็กอยู่กึ่งกลางระหว่างแคว้นทั้งห้า..กำลังทหารน้อยนิด..

ว่าแต่น้อยนิดจริงหรือ..

หากมีพลังแห่งธาตุทั้งสี่อยู่ในครอบครอง..ไฉนจึงจัดสร้างสายรัดเอว..จัดชิงชัย..มอบพลังวิเศษให้..มีเหตุผลอะไรหรือ..ควรจะเก็บงำไว้กับตัวถึงจะถูก..

ในบรรดาแคว้นอีกสี่แคว้น..ดูแคว้นมิลินทระจะมีความปราถนาดีกับแคว้นจันทราเป็นพิเศษ..อาจจะดูระแวงบ้างแต่ก็ปรับความรู้สึกอย่างรวดเร็ว...ยิ่งได้รับการช่วยเหลือจากแม่ทัพตึกแดงแมวหลวง..ยิ่งทำให้ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นขึ้น..

อจินไตยรีบสลัดความคิด..เหมือนนางจะคิดอันใดมากเกินไป..หากแคว้นมิลินทระจะมีอันใดไม่ถูกต้อง..ราชินีแห่งแคว้นจันทราและท่านแม่ทัพแมวหลวง..ควรจะคิดอ่านอันใดไว้ก่อนแล้ว..

อจินไตยอดคิดอีกไม่ได้..

แล้ว..แคว้นจันทราต้องการอันใด..สิ่งที่นางคิด..องค์ราชินีและท่านแม่ทัพต้องคิดไว้แล้วเช่นกัน..สติปัญญาของทั้งสองสูงล้ำกว่านางไม่รู้กี่เท่า..

เสียงพลิกตัว..และครางเบา ๆ ..ก่อนจะเรียกชื่อนาง..

“..อจินไตย..เธออยู่ไหน..”

อจินไตยวางสายรัดเอวสีเขียว..ก่อนจะเข้ามาหอมแก้มสามี..

“..ริต้า..เมื่อคืนสงสัยหนักไปใช่ไหม..”

“.อือ..เธอทำให้ฉันมีความสุขมากรู้ไหม..”ริต้าของนางพูดพลางยิ้มพลาง..

“..รีบล้างหน้าอาบน้ำแต่งตัวเถิด..นายแม่อาจจะกำลังรอเราอยู่..”

“..มีอะไรจะต้องใช้เราอีกล่ะ..งานที่นี่ก็จบแล้วนี่..ให้พัก.ให้เที่ยวกับเธอบ้างไม่ได้หรือไง..”

คนภายนอกอาจจะมองว่าจินดาพิสุทธิ์แห่งแคว้นจันทรามีความเป็นผู้นำสูง..กล้าหาญ..เป็นผู้กล้าที่มีอุดมการณ์..แต่ใครจะรู้..จริง ๆ แล้วนางเป็นคนนิ่ง ๆ ..มีความสุขกับภรรยา..รู้จักเสพสุขโดยไม่ยุ่งเกี่ยวกับใคร..

อย่างอื่นเหมือนทำไปเพราะหน้าที่...ไม่ใช่นิสัยดั้งเดิม..

คิตตี้พี่สาวนาง..น่าจะเป็นผู้ใหญ่และมีความรับผิดชอบมากกว่า..

ท่องเที่ยวรึ..อจินไตยนิ่งคิด..

หลายอย่างที่อยากจะรู้เกี่ยวกับแคว้นนี้จริง ๆ ..

“..ถ้าพูดถึงท่องเที่ยว..มุกดาราภรรยาน้อยเธอควรจะพาเราไปเที่ยวที่แว่นแคว้นนี้ได้..”

“..ภรรยาน้อย..ตลกน่า..อจินไตย..”จินดาพิสุทธิ์ยิ้มเพราะรู้ว่าอจินไตยช่างหยอกล้อ..

“..ไม่ตลกล่ะ..”อจินไตยยิ้มอย่างลึกลับ.. “..เมื่อวานสารภาพกับนายแม่ไปแล้ว..หากจะต้องรับมุกดาราเป็นภรรยาน้อย..ฉันก็ไม่ขัดข้องนะริต้า.”

จินดาพิสุทธิ์อ้าปากค้าง..

“..อ้าว..ทำไมล่ะ..ผัวมีเมียคนเดียวไม่ดีหรือไง..”

“..ก็ดี..หากเราเป็นชาวบ้านทั่วไป..แต่สำหรับเธอที่เป็นลูกสาวของท่านแม่โสมมวดี..เจ้าแห่งแคว้นจันทรา..การแต่งงานบางครั้งมันเป็นเรื่องของการเมืองมากกว่าอย่างอื่นนะ..”

จินดาพิสุทธิ์กระพริบตาถี่ ๆ ..อจินไตยพูดว่า..

“..อย่างเช่นการแต่งงานของเรา..มันก็ทำให้แคว้นสนธยาของฉันได้ดองกับแคว้นจันทราของเธออย่างแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น..ใช่ไหม..”

จินดาพิสุทธิ์ครางเฮ้อ..

“..ไม่ดีหรอกนะ..อจินไตย..มุกดาราเค้าก็เข้าใจในเรื่องนี้..เราก็คบหากันในแบบอื่นก็ได้นี่..ไม่เห็นต้องแต่งงานให้ยุ่งยาก..มีเมียมากดีที่ไหน..ฉันมีเธอคนเดียวก็พอแล้ว..”

“..เชื่อเถอะ..นายแม่เธออาจจะคิดเรื่องนี้ไว้แล้วแน่..”

“..บ้า..นายแม่เนี่ยนะ..นายแม่ฉันนี่เป็นคนรักเดียวใจเดียวที่สุด..ที่รักกับท่านแม่โสมมวดีได้ก็ต่อเมื่อทราบแล้วว่า..ไม่มีทางกลับไปหาแม่เพลินตาได้..และก็ไม่ยอมแต่งงานด้วย..”

“..แต่สำหรับเธอ..มันแตกต่างนะริต้า.เธอคือเจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์แห่งแคว้นจันทรา..อย่าลืมสิ..”

จินดาพิสุทธิ์ถึงกับเกาหัว..

“..ถ้าอยู่ในโลกของฉัน..นี่ต้องเป็นเรื่องบ้าบอ..ไม่มีใครหรอกที่อยากจะยอมให้ผัวมีเมียน้อย..”

“..โลกนี้ไม่ใช่โลกของเธอ..เป็นโลกที่แตกต่าง..เธอก็รู้..และฉันก็ยอมรับมันได้ง่าย ๆ เพราะฉันเป็นคนในโลกนี้..”

แต่จินดาพิสุทธิ์ก็ไม่คิดหรอกว่า..ทิ่อจินไตยพูดจะเป็นความจริง..

เพราะหลังจากคุยสักพัก..ก็สั่นกระดิ่งหัวเตียง..ให้นางกำนัลของแคว้นมิลินทระยกน้ำอุ่นเครื่องสีฟันมาให้ล้างหน้า..จากนั้นก็ตามไปยังห้องอาบน้ำ..ขัดสีฉวีวรรณเปลี่ยนชุด..

มหาดเล็กเข้ามารายงานให้รีบไปที่ห้องโถง..ตามคำสั่งของท่านแม่ทัพแมวหลวง..และเจ้าแคว้นมิลินทระ..

และเมื่อทั้งจินดาพิสุทธิ์และอจินไตยมาถึง..เจ้าแคว้นมิลินทระและแม่ทัพแมวหลวงสนทนากันอยู่แล้ว..โดยมีเจ้ามุกมังกรอยู่ด้วย..

เจ้ามุกมังกรมีสีหน้ายิ้มแย้ม..

“..เจ้าหญิงทั้งสอง..เมื่อคืนคงหลับสบายดีนะ..”

จินดาพิสุทธิ์อดยิ้มไม่ได้..

“..สบายมากเลยท่านอา..”

“..ท่านมาอยู่ที่แคว้นเราหลายวัน..เพราะงานประลองจึงไม่อาจจะไปเยี่ยมชมแคว้นเราอย่างทั่วถึง..วันนี้สบโอกาส..จะมอบหมายให้มุกดารานำพาท่านทั้งสองไปท่องเที่ยว..หวังว่าท่านทั้งสองคงไม่มีธุระอันใด..”

อจินไตยยิ้มแย้ม..

“..ท่านอามุกมังกรทำให้เราสองเปิดหูเปิดตาไม่ว่า..ข้าอยากจะชักชวนสามีเที่ยวอยู่ตลอดเวลา..”

“..อย่างนั้น..ข้าก็วางใจ..และ..”เจ้ามุกมังกรหันมาทางเจ้าแคว้นมิลินทระ.. “..ท่านพี่เจ้าแคว้น..ได้หารือตกลงกับท่านแม่ทัพแมวหลวงเป็นที่เรียบร้อย..มุกดาราเมื่อคืนกราบท่านแม่ทัพเป็นอาจารย์..ถือเป็นวาสนาของข้านัก..แต่จะให้ดีที่สุด..ทางข้าและท่านเจ้าแคว้น..จะขอยกมุกดาราให้เป็นภรรยาท่านอีกคนหนึ่ง..ขอท่านอย่างได้ปฏิเสธ..”

จินดาพิสุทธิ์ดูจะอึกอัก..และอึดอัด..

“..เรื่องนี้..ข้า..ข้า..”

“..เจ้าหญิงอจินไตยหาได้รังเกียจมุกดาราไม่..นางทั้งสองสนิทสนมกันราวพี่สาวน้องสาว..และนางก็ยินดีที่จะให้มุกดาราเป็นภรรยาที่เท่าเทียม..เรื่องนี้..เป็นเรื่องที่ข้าซาบซึ้งใจนัก..”เจ้ามุกมังกรพูด..

พลางพยักหน้า..

“..มุกดารา..เข้ามาคารวะท่านพี่..”

ที่แท้มุกดาราถูกซ่อนตัวไว้ก่อนตามมารยาท..เมื่อบิดานางร้องเรียก..นางก็ออกมา..พร้อมกับสีหน้าไม่สู้ดี..

จินดาพิสุทธิ์เห็นสีหน้านางก็พอจะคาดเดาได้..นางก็คงอึดอัดเช่นกัน..

แม้นางจะชมชอบคลั่งไคล้..และรักจินดาพิสุทธิ์มากมายประการใด..แต่พอเห็นความรักระหว่างจินดาพิสุทธิ์กับอจินไตย..นางก็ยินดีที่จะชื่นชมอยู่อย่างนี้..

ถ้าจะว่าไปแล้ว..ก็คือติ่งของไอดอล..แต่หากจะต้องไปเป็นภรรยาไอดอลจริง ๆ .บางทีจะรู้สึกอึดอัดไม่คู่ควร..

จินดาพิสุทธิ์เห็นภรรยาไม่ได้ว่าอะไร..แต่ตัวเองก็ขัดข้องอยู่ตรงที่ไม่อาจรักใครได้อีก..ไม่ทราบจะทำอย่างไรดี..ต้องหันไปหานายแม่แมวหลวงเพื่อวิงวอนให้ช่วย..

แต่แม่ทัพแมวหลวงกลับตอบว่า..

“..เรื่องระหว่างเจ้ากับองค์หญิงมุกดารา..ท่านแม่เจ้าคาดคำนวณไว้แล้ว..และบอกกล่าวให้ตัดสินใจได้อย่างเต็มที่..เมื่อคืนท่านเจ้าแคว้นกับเจ้ามุกมังกรสนทนาเรื่องนี้กับข้า..อย่างไรข้าก็ไม่ขัดข้อง..เพราะมุกดาราจะมากจะน้อย..ก็กราบข้าเป็นอาจารย์แล้ว..จะให้ลูกศิษย์แต่งกับลูก..ก็ไม่ได้เสียหายอันใด..”

จินดาพิสุทธิ์ยังอึกอัก..ตัวเองเป็นคนรักเดียวใจเดียว..เมื่อรักอจินไตยแล้วก็ไม่คิดจะมีคนอื่นอีก..อยากจะอยู่กับเจ้าหญิงแห่งแคว้นสนธยาไปเรื่อย ๆ ...

แต่ก็รู้สึกว่า..นี่เป็นการเมืองจริง ๆ ..และดูเหมือนเจ้าหญิงมุกดาราก็ทำอะไรไม่ได้เช่นกัน..

คนที่เป็นงานที่สุด..กลับเป็นอจินไตย..

นางเดินไปหามุกดารา..จับมือกุมอย่างสนิทสนม..

“..มุกดารา..เจ้าจะได้เคียงข้างกับคนที่เจ้าชื่นชอบตลอดกาล..ไม่ดีหรืออย่างไร..”

สีหน้ากลับยิ้มแย้มไม่มีวี่แววหึงหวง...

มุกดาราอดถอนหายใจไม่ได้..อจินไตยพูดขึ้นว่า..

“..องค์หญิงจินดาพิสุทธิ์กับมุกดาราอาจจะยังขัดเขินอยู่..ท่านอามุกมังกร..ท่านจะให้มุกดาราพาข้ากับสามีเที่ยวชมแคว้นมิลินทระ..ก็คิดเสียว่า..ในระหว่างที่เที่ยวชมแคว้น..ทั้งสองคงจะปรับตัวลดความเก้อเขินได้บ้าง.ข้าจะทำให้สองคนมีความสุขได้เอง..”

เจ้าแคว้นมิลินทระหัวเราะฮาฮา..

“.รบกวนหลานอจินไตยแล้ว...”

มีเมียหลายคน..สำหรับบุคคลอื่นอาจจะเหมือนสวรรค์..แต่สำหรับจินดาพิสุทธิ์..กลับไม่ยินดีเอาเสียเลย..

เพราะนางยังคงยึดถือค่านิยมในโลกของนางอยู่..ที่รักเดียวใจเดียว..คือสิ่งประเสิรฐสุด..

เพียงแต่..นายแม่ก็เหมือนจะไม่ได้ว่าอะไร..กระทั่งเมียอย่างอจินไตย..ก็เหมือนจะส่งเสริมเสียอีก..แล้วจะทำอย่างไรได้..

แต่พอเห็นสีหน้ามุกดารา..ก็จำเป็นต้องรักษาน้ำใจกันไว้ก่อน..

จินดาพิสุทธิ์กุมมือมุกดารา..พูดขึ้นว่า..

“..ข้าจะดูแลมุกดาราให้ดีที่สุด..เป็นสามีที่ดีของนาง..ท่านอามุกมังกรและท่านลุงเจ้าแคว้นโปรดวางใจ..”

........

สำหรับพิธีแต่งงานระหว่างจินดาพิสุทธิ์กับมุกดารา..จะจัดขึ้นที่แคว้นจันทราตามที่ตกลงกับนายแม่ตึกแดงหรือแม่ทัพแมวหลวง..เพราะจะมากจะน้อย..มุกดาราก็เป็นคนของแคว้นจันทราแล้ว..

แต่ระหว่างนั้น..เพื่อให้สนิทสนมกันมากขึ้น..การนำพาให้สองเจ้าหญิงท่องเที่ยว..ก็น่าจะเป็นหนทางที่ดี..

สามเจ้าหญิงโดยสารรถม้า..มีขบวนมหาดเล็กนางกำนัลตามติด..เจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์นั่งกลาง..เจ้าหญิงอจินไตยนั่งด้านขวา..และมุกดารานั่งด้านซ้าย..

อจินไตยหัวเราะ..

“..ริต้า..เธอนี่ตัวแข็งเลยนะ..”

จินดาพิสุทธิ์จะตอบอันใดก็กลัวมุกดาราเสียใจ..พยายามใช้คำพูดที่ดูดีที่สุด..

“..อจินไตย..ฉันแคร์มุกดารานะ..ไม่อยากให้เค้าอึดอัด..”

สนทนาในภาษาของโลกเดิมของริต้าหรือจินดาพิสุทธิ์..มุกดาราบางครั้งก็ไม่เข้าใจความหมาย..

“..แคร์..ท่านพี่หมายความว่ากระไร..นี่เป็นภาษาของแคว้นจันทราหรือ..”

จินดาพิสุทธิ์หัวเราะ..

“..ท่านรู้สึกว่าคำนี้..มีความหมายประการใดล่ะมุกดารา..”

“..ข้าคิดว่า..น่าจะเป็นคำที่แสดงถึงความรู้สึกที่ดีประการหนึ่ง..”

“..งั้นก็คิดไม่ผิด..”

อจินไตยพูดขึ้นว่า..

“..มุกดารา..ท่านไม่ต้องกริ่งเกรงอันใดอีก..คืนนี้มานอนร่วมเตียงกับข้ากับริต้าได้..เราคนกันเองแล้วนะ..”

“..ท่านพี่ทั้งสอง..บอกตามตรง..”มุกดาราก้มหน้า.. “..ข้าไม่อยากให้เป็นแบบนี้..”

“..เอาน่า..เดี๋ยวก็ชิน..”

“..อะไรอีก..”มุกดาราประหลาดใจ.. “..ภาษาพวกท่านนี่แปลกพิกล..”

อจินไตยหัวเราะ..

“..ท่านก็ควรจะทราบว่าเรื่องทั้งหมดเป็นการเมืองระหว่างแคว้น..นี่เป็นวิธีเกี่ยวดองความสัมพันธ์..ให้แคว้นของเราสองมีไมตรีที่แนบแน่นยิ่งขึ้น..”

“..ความรู้สึกข้า..ความรักไม่ควรจะแข็งขืน..ต่อให้เป็นการเมือง..แต่ข้าถือสาความรู้สึกระหว่างกันมากกว่า..ข้ารู้ว่าท่านพี่ริต้าห่วงใยข้า..และเอ็นดูข้าประมาณไหน..แต่ในใจของท่านพี่ริต้า..มีแต่ท่านพี่อจินไตยคนเดียวเท่านั้น..ระหว่างเราสามขอให้ข้าเป็นคนที่มีความสุขที่ได้มองพวกท่านอย่างใกล้ชิดก็เพียงพอ..ไหนเลยจะกล้ามาอาจเอื้อมตีเสมอ..”

จินดาพิสุทธิ์ถอนหายใจ..อจินไตยพูดขึ้นว่า..

“..มันเลี่ยงไม่ได้แล้วล่ะริต้า..อย่าพิรี้พิไรให้ลำไยกันไปเปล่า ๆ เลย..ฉันรู้สึกดีที่เธอรักฉันก็พอแล้ว..”

“..แล้วจะให้ทำยังไงล่ะอจินไตย..”

เจ้าหญิงอจินไตยถามว่า..

“...มุกดารา..สถานที่ใดที่ต้องเดินทางสักหนึ่งหรือสองชั่วยาม..โดยไม่ต้องหยุดพักบ้าง..”

“..ข้าว่าจะพาพวกท่านไปยังน้ำตกรุ้งสวรรค์..”

“..งั้นก็บอกคนขับรถให้พาไป..ไม่ต้องมายุ่งในรถเรา..”

มุกดาราเปิดม่าน..ร้องบอกคนขับรถม้า..ที่อยู่ห่างพอประมาณ..คนขับรถม้าทราบบัญชา..ก็ขับรถม้าบ่ายหน้าไปยังน้ำตกรุ้งสวรรค์ตามคำสั่ง...

มุกดาราปิดม่าน..อจินไตยตรวจตราจนเห็นว่าภาพจากภายในไม่มีทางออกไปสู่สายตาภายนอกแล้ว..ก็หันมามองสามี..

จินดาพิสุทธิ์ใจตูม ๆ ต่อม ๆ ..

“..อะไรกันอจินไตย..เธอจะทำอะไร..”

“..หนึ่งหรือสองชั่วยาม..ก็น่าจะเพียงพอแล้ว..”

“..เฮ้ย..นี่รถม้านะ..”

“.รถม้าแล้วไง..”

พลางเจ้าหญิงแห่งแคว้นสนธยาปลดและแบะอกเสื้อของมุกดาราออก..คว้ามือของสามีล้วงเข้าไปในเสื้อ..ลูบคลำผิวขาวละเอียดของนาง..

จินดาพิสุทธิ์ใจหาย..

“..เฮ้ย..”

“..ไม่เฮ้ยล่ะ..ไม่ชอบหรือไง..ผิวมุกดาราสวยดีนะเนี่ย..ขาวกว่าฉันอีก..”

“..มันจะดีหรือ..”

เจ้าหญิงมุกดารามีท่าทีเอียงอาย..รู้สึกอจินไตยจะขัดใจ..ล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อนางด้วย..

“..ท่านพี่..ท่าน..”มุกดาราร้อง

บีบคลำขยำสักพัก..มุกดาราก็ถึงกับอ่อนระทวยลง..

“..ริต้า..ถ้าเธอไม่กิน..ฉันกินเองก็ได้..”

“..เฮ้ย..บ้ากันใหญ่แล้ว..”

อจินไตยคุ้นเคยกับสามีดี..ถึงกับล้วงเข้าไปในขอบกางเกง..อีกมือก็ขยี้ขยำก้อนเนื้อนุ่มนวลของมุกดาราไปด้วย..

เสียงคำว่าท่านพี่ ๆ ๆ ๆ ..ดังขึ้น..พร้อมกับเสียง..บ้า..บ้า..บ้า...

เสียงคล้ายสะอึกสะอื้น..เสียงคล้ายเจ็บปวดครวญคราง...

คนขับรถม้าชะงักกับเสียงที่ลอดออกมาจากผ้าม่าน..ขนลุกเกรียว..พอจะคะเนได้ว่าเกิดอะไรขึ้น..

และเขาต้องขับรถม้าให้นิ่มนวลที่สุด..เพราะหากทำผิดพลาดแม้แต่น้อยนิด..คงโดนทำโทษแน่นอน..

....

น้ำตกรุ้งสวรรค์ของแคว้นมิลินทระ..เป็นสถานที่สวยงาม..ที่ไม่ว่าใครผ่านมา..ก็ต้องอดแวะชมสักคราไม่ได้..

ขบวนเดินทางท่องเที่ยวเมื่อหยุดที่นี่..มหาดเล็กองครักษ์ก็ตั้งแถวขบวนคุ้มกัน..ไม่ให้ใครเข้ามารบกวนความสนุกสนานของเจ้าหญิงทั้งสาม..

นางกำนัลมหาดเล็กตระเตรียมผ้าผ่อนชุดแต่งกายคอยผลัดเปลี่ยน..แต่ไม่กล้ามองไปทางธารน้ำตกแม้แต่น้อยนิด..ปล่อยให้เจ้าหญิงทั้งสามลงเล่นน้ำอย่างสำราญใจ..

กระบวนการรักษาความปลอดภัยและดำเนินการท่องเที่ยวของแคว้นมีแบบแผนเฉพาะ..ในกรณีเช่นนี้..แม้สามเจ้าหญิงจะเปลื้องผ้าลงเล่นน้ำ..ก็ไม่อาจจะมีสายตาจากคนนอกแอบยลได้แม้แต่น้อย..

ทั้งสามเปลื้องผ้าลงเล่นน้ำอย่างมีความสุข..แหวกว่าย..วักน้ำรดกันสนุกสนาน..น้ำเย็นเยือกแต่ก็ใสสะอาด..สดชื่นอย่างแท้จริง..

เวลานี้..สามเจ้าหญิงเหมือนจะใกล้ชิดกันมากขึ้น..มุกดารายังกล้า ๆ กลัว ๆ ..แต่อจินไตยก็จับทั้งสองให้ปากชนกัน..จนจินดาพิสุทธิ์ต้องตกบันไดพลอยโจน..

แล้วอจินไตยก็ใจหายเมื่อมุกดาราหันมาหา..

“..ท่านพี่..ข้าว่า..ข้ารู้สึกดีกับท่านมากเช่นกัน..”

พลางคว้าคออจินไตยเข้ามา..และประกบปาก..

นางชักจะชินแล้ว..

จินดาพิสุทธิ์บอกไม่ถูกเมื่อเห็นภรรยาทั้งสองจูบกัน..แต่ก็ยังดีกว่าจะให้มันอึดอัดไปมากกว่านี้..

พอทั้งสองเจ้าหญิงผละออกจากกัน..จินดาพิสุทธิ์ก็อดถามไม่ได้..

“..มุกดารา..ที่นี่สวยมาก..แต่ทำไมท่านถึงพาเรามาที่นี่..ต้องมีอะไรมากไปกว่าน้ำตกธรรมดาใช่หรือไม่..”

มุกดารายิ้มแย้ม..มองอจินไตยตาเยิ้ม..แต่ก็พูดว่า..

“.ท่านพี่..สถานที่แห่งนี้..แม้จะเรียกว่ารุ้งสวรรค์..เพราะละอองน้ำตกตัดกับแสงอาทิตย์..ทำให้เห็นเป็นประกายรุ้งงดงาม..แต่ที่น่าทึ่งคือ..ด้านหลังน้ำตก..มีถ้ำผลึกที่มหัศจรรย์..กรวดหินในถ้ำล้วนแต่เป็นผลึกที่ส่องประกายราวเพชรพลอย..ทางแคว้นเราอาศัยก้อนผลึกในถ้ำ..ใช้ประโยชน์ได้หลายประการ..”

“..หือ..”อจินไตยขมวดคิ้ว..

“..สายรัดเอวแห่งธาตุทั้งสี่..ใช้ผงที่ทำจากผลึกในถ้ำทำให้มีลักษณะเลื่อมเป็นประกาย..ผลึกเช่นนี้..มีแต่เฉพาะแคว้นมิลินทระของเรา..แต่ก็ไม่ได้มีแต่น้ำตกรุ้งสวรรค์เท่านั้น..เพียงแต่สถานที่แห่งนี้..มีทิวทัศน์ที่งดงามที่สุด..”

จินดาพิสุทธิ์อดถามไม่ได้..

“..ดูผลึกที่ท่านว่าน่าสนใจนัก..มันพิเศษประการใดหรือ..”

“..ข้าเองก็ไม่ทราบ..แต่ในสายตา..มันก็เหมือนก้อนกรวดธรรมดา..ข้ายังสงสัย..ว่าพวกสำนักค้นคว้าของวังมิลินทระ..ไฉนถึงใส่ใจในผลึกเหล่านี้นัก..”

“..แต่ก็เหมือนไม่หวงห้ามอันใดเลยนี่..”

“..ผลึกมีจำนวนมหาศาล..มองดูก็เป็นแค่กรวดทราย..ชาวบ้านชาวเมืองจะเก็บไปดูเล่นก็ไม่แปลก..ในสายตาบุคคลทั่วไป..มันไม่มีความสำคัญจนต้องหวงห้าม..ท่านพี่จะไปชมดูและเก็บเป็นที่ระลึกไปบ้างก็ไม่เป็นไร..”

อจินไตยนิ่งคิด..

“..มุกดารา..ข้าอยากจะดูถ้ำผลึกที่ท่านว่า..โปรดนำทางเราไปได้หรือไม่...”

“..ถ้ำผลึกอยู่ไม่ไกล..ด้านหลังน้ำตกอาจจะปีนเข้าไปได้..แต่ทางเดินลื่นน่ากลัวอันตราย..เราไปอีกทางหนึ่งที่ดูปลอดภัยจะดีกว่า..”มุกดารารู้สึกยินดีที่อจินไตยใส่ใจนาง..

แม้จะชมชอบจินดาพิสุทธิ์..แต่ท่าทีของอจินไตยทำให้นางรู้สึกดีไปอีกแบบ..

จินดาพิสุทธิ์มีความคิดอ่านน้อยกว่าอจินไตย..แต่พอเห็นภรรยามีท่าทีประหลาด..ก็เริ่มฉุกคิด..แต่ก็ยังไม่กล้าถาม

จะว่าไป..หากไปชมดูถ้ำผลึก..ก็ไม่เลวนัก..

มุกดารากู่เสียงเรียกมหาดเล็กนางกำนัล..ว่ายน้ำไปที่ริมโขดหิน..ยื่นผ้าห่มให้สองเจ้าหญิง..

ทั้งสามถอดเสื้อผ้าวางไว้ริมฝั่งเมื่อเล่นน้ำเสร็จสิ้น..ก็ควรจะผลัดเปลี่ยนชุดใหม่ให้สบายตัว..

อจินไตยหยิบสายรัดเอวสีเขียวของจินดาพิสุทธิ์..พูดขึ้นว่า..

“..ริต้า..อย่าลืมคาดสายรัดเอวเส้นนี้..”

จินดาพิสุทธิ์ขมวดคิ้ว..

“..มีอะไรหรือ..”

“..ฉันแค่สังหรณ์..”

ความจริงอจินไตยไม่น่าจะเรียกว่าสังหรณ์..

แต่นางเห็นรอยเท้าที่ดูแตกต่างจากรอยเท้าของผู้หญิง..ไม่ใช่รอยเท้าเก่ามากนัก..แต่ก็ไม่ได้ใหม่จนเกินไป..

เหมือนนอกจากพวกนางแล้ว..ยังมีใครอยู่ที่นี่อีก..

......

สามเจ้าหญิงผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดกะทัดรัด..สะดวกต่อการเดินเล่นรอบ ๆ น้ำตก..

จินดาพิสุทธิ์อดถามไม่ได้..

“..อจินไตย..ทำไมถึงให้ฉันสวมชุดออกเขียวแบบนี้ล่ะ..”

“..สายรัดเอวแห่งวาโยธาตุของเธอมีสีเขียว..ชุดก็ควรจะมีความกลมกลืนกันบ้าง..”

“..แต่ฉันชอบชุดสีขาวนี่นะ..”

อจินไตยทำตาเขียว..จินดาพิสุทธิ์กลืนน้ำลาย..ได้แต่พยักหน้า..เอา..เขียวก็เขียว..

มุกดาราหัวเราะ..

“..ท่านพี่ริต้ารักและเกรงกลัวท่านพี่อจินไตยปานนี้..ข้าคงจะต้องเชื่อฟังท่านพี่อจินไตยไปด้วยกระมัง..”

“..เธอเป็นน้องเล็กในหมู่พวกเรา..ยังไงก็ต้องเชื่อฟังพี่ ๆ อยู่แล้ว..”จินดาพิสุทธิ์หัวเราะ..ขยี้หัวนางอย่างเอ็นดู..

อจินไตยเหมือนมองไปรอบ ๆ บริเวณโดยเฉพาะพื้นดิน..จินดาพิสุทธิ์อดสงสัยใจไม่ได้..แต่สีหน้าของนางทำให้ไม่กล้าจะทักท้วงหรือไต่ถามอันใด..

มุกดาราจะเอ่ยถามอันใด..แต่จินดาพิสุทธิ์ชิงโอบเอวนางรั้งมากอดใกล้ ๆ เสียก่อน..

อจินไตยยังไม่ใส่ใจทั้งสองคน..แต่เหมือนจะเดินนำหน้าด้วยซ้ำ..ท่ามกลางความประหลาดใจ..

“..ท่านพี่ริต้า..ทำไมท่านพี่อจินไตยทำราวกับว่า..เคยมายังสถานที่แห่งนี้แล้ว..”มุกดาราดูฉงน..

แบบนี้คงไม่ดีนัก..

จินดาพิสุทธิ์ครางอือม์..พันมือด้วยผ้า..ซึ่งเหมือนกับช่วงที่ขึ้นเวทีประลอง..

มุกดาราเห็นท่าทีเช่นนั้นก็อดขมวดคิ้วไม่ได้..

“..หรือว่า..”

“.มุกดารา..เตรียมพร้อมไว้ก่อนนะ..”

“..ข้าจะสั่งทหารองครักษ์เข้ามาคอยช่วยเหลือ..”

“..เตรียมไว้ก็ดี..”เสียงอจินไตยพูด.. “..เพียงแค่เวลนี้..ริต้ากับท่านสองคนน่าจะควบคุมสถานการณ์ได้.”

มุกดาราพยักหน้า..

“..หากพวกทหารได้ยินเสียงกู่สัญญาณของข้า..จะเข้ามาหาเราในชั่วครึ่งลมปราณ..”

จินดาพิสุทธิ์อดถามไม่ได้..

“..เธอเป็นอะไรไปหรืออจินไตย..”

“..ริต้า..เธอคงไม่ได้เรียนเรื่องการแกะรอยมาใช่ไหม..”

“..หือ..”จินดาพิสุทธิ์อุทาน..

“.ถ้าเธอเรียนมา..เธอจะเห็นรอยเท้าคน..”

คนทั่วไปที่ไม่ได้เรียนการแกะรอย..ในป่าที่มากไปด้วยใบไม้ปกคลุมพื้นดินบริเวณธารน้ำตก..จะพิจารณาให้เห็นรอยเท้าคงยากยิ่ง..

มุกดาราเองก็ไม่ได้เรียนวิชาเช่นนี้มาเช่นกัน..

“..ท่านพี่อจินไตย..”

“..การเรียนรู้เป็นสิ่งสำคัญของชาวแคว้นสนธยา..ข้าแม้ไม่ได้เชี่ยวชาญนัก..แต่ก็เรียนรู้เรื่องเหล่านี้ไว้ตั้งแต่แรก..ทำให้เห็นรอยเท้าของคนที่เดินผ่านมาทางนี้ราวหนึ่งชั่วยาม.สิ่งที่น่าฉงนก็คือรอยเท้าตรงไปยังถ้ำ..”อจินไตยชี้ไปที่ปากถ้ำใหญ่.. “หากคาดเดาไม่ผิด.นี่คือทางเข้าถ้ำผลึกอีกทางหนึ่งใช่ไหม..”

มุกดาราพยักหน้า..

“..ท่านพี่หมายความว่า..”

“..ยังไม่มีรอยเท้าที่เดินกลับออกมา..แปลว่า.มีคนอยู่ในถ้ำนั้นด้วย..”

“..บางทีอาจจะเป็นคนหรือชาวบ้านแถบนี้..”จินดาพิสุทธิ์ให้ความเห็น..

“..ขบวนเที่ยวชมทิวทัศน์ของเราก็อึกทึกไม่น้อย..หากเป็นชาวบ้านจริงก็คงไม่หลบอยู่แต่ในถ้ำแน่นอน..”มุกดาราขมวดคิ้ว.. “..ท่านพี่..ดูจะมีเหตุผิดปรกติจริง ๆ ..”

นางรู้สึกถึงความผิดปรกติตามอจินไตยแล้ว..

ที่คาดเอวนางคือดาบสั้น..ซึ่งสำหรับนางแล้ว..นี่คืออาวุธชั้นดี..ยากที่จะมีใครรับมือวิชาดาบสั้นของเจ้าหญิงมุกดาราได้..

หากเป็นเจ้าหญิงคนอื่น ๆ ..พบเหตุผิดปรกติ..ก็อาจจะตกใจกลัว..เรียกทหารองครักษ์คุ้มกัน..

แต่สามเจ้าหญิงกลับเหมือนรู้ใจกัน..สืบเสาะหาความผิดปรกติด้วยตัวเอง..

ในที่สุดทั้งสามก็เข้ามาในถ้ำซึ่งมีทางออกอีกทางอยู่ที่หลังน้ำตก..

จินดาพิสุทธิ์รีบนำหน้าสองเจ้าหญิงที่เหลือ..ตามวิสัยสามีที่ต้องปกป้องภรรยาทั้งสอง..

ถ้ำนี้ไม่ได้มืดมิด..มีประกายแสงสะท้อนสวยงามภายใน..น่าจะมีช่องทางอื่นให้แสงลอดเข้ามานอกจากปากถ้ำ..สะท้อนกับผลึกสวยงามจนไม่มืดมิดดังที่คาดไว้แต่แรก..

อจินไตยชะงัก..

มุกดาราอดถามไม่ได้..

“..มีอันใด..ท่านพี่..”

“..ข้าเห็นเงาคน..”

จินดาพิสุทธิ์มัวมองอีกมุมหนึ่ง..จึงไม่เห็น..แต่ก็ถามว่า..

“.มันอยู่ตรงไหน..อจินไตย..”

มุกดาราสูดลมหายใจ..ร้องขึ้นว่า..

“.นี่เป็นขบวนท่องเที่ยวชมทิวทัศน์ของเจ้าหญิงอาคันตุกะแห่งวังมิลินทระ..ข้ามุกดาราขอสั่งให้ใครก็ตามที่อยู่ในถ้ำนี้จงปรากฏตัวออกมา..อย่าให้ทหารองครักษ์ต้องปิดถ้ำไล่ล่า..หากฝ่าฝืนจะมีโทษหนัก..”

แทนคำตอบ..มีเสียงหวือ ๆ ..จินดาพิสุทธิ์ขมวดคิ้ว..สะอึกกายเข้าขวาง..ยกแขนที่พันผ้าปัดหินก้อนเล็กก้อนหนึ่งแตกกระจาย..

เงาทะมึนกระโจนออกมาจากภายใน..

จินดาพิสุทธิ์ใจหาย..ไขว้สองมือ..สูดลมหายใจ..เรียกกำลังจากวาโยธาตุ..ก่อนจะต่อยออกไปหนึ่งหมัด..

เงาทะมึนยกแขนปิดป้อง..จินดาพิสุทธิ์อุทานเบา ๆ ..รู้ว่าอีกฝ่ายมีพลังฝีมือไม่ใช่น้อย..

อจินไตยเม้มปาก..มุกดาราจะเข้าไปสนับสนุน..แต่อจินไตยกลับพูดว่า..

“..ริต้าพอจะรับมือไหว..มุกดารา..เราไม่ควรประมาท..รีบเรียกทหารองครักษ์เถิด..”

มุกดาราพยักหน้า..กู่เสียงเป็นสัญญาณ..

เสียงกู่มีนัยสำคัญเป็นรหัส..แตกต่างจากการกู่เสียงเรียกนางกำนัลเมื่อสักครู่..เพราะต้องการเครื่องแต่งกายผลัดเปลี่ยน..แต่นี่คือกู่เรียกทหารองครักษ์ซึ่งสมควรมีเหตุร้ายแล้ว..

เสียงแค่นหัวเราะ..เงาดำที่สู้กับจินดาพิสุทธิ์อยู่พูดขึ้นว่า..

“..เจ้าหญิงมุกดารา..ท่านไม่ควรมาที่นี่..”

พลางมีเสียงหวือ ๆ ..วัตถุบางอย่างปลิวไปทางด้านหน้าถ้ำ..ไม่ช้า..ก็มีเสียงครืน ๆ ..แสงสว่างตกวูบ..

อจินไตยร้องลั่น..

“..อะไรกัน..หินถล่มปิดปากถ้ำ..”

“..ในถ้ำแห่งนี้..ข้าเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว..”ร่างเงาดำพูด..ทั้งที่ยังต่อสู้ต่อเนื่องกับจินดาพิสุทธิ์อยู่..

มุกดาราเม้มปาก..

“..ทหารองครักษ์ต้องอ้อมไปใช้ถ้ำหลังน้ำตก..แต่มันก็เสียเวลามาก..”

นางดึงดาบสั้นออกมา..ไม่มีทางเลือก..ต้องสยบคนลึกลับคนนี้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน..

เสียงหวือ..หินก้อนเล็กอีกก้อนพุ่งเข้าหา..มุกดารายกดาบปัดป้อง..เสียงเปรี้ยะเมื่อหินน้อยแตกกระจาย..

แต่มันมีละอองควันประหลาดระเหยออกมา..

มุกดาราใจหาย..สูดควันเข้าไป..ตาพร่าพราย..ไม่ทันจะทำอะไร..ก็ล้มลงสิ้นสติ..

อจินไตยเม้มปาก..

“..ท่าน..”

เสียงเปรี้ยะ..ควันระเหยจากก้อนหินที่ขว้างใส่พื้นใกล้ร่างของอจินไตย..

เจ้าหญิงแห่งแคว้นสนธยาอุทานเบา ๆ ..ล้มลงไปอีก..

จินดาพิสุทธิ์ใจหายวาบ..มีเสียงระเบิดดังขึ้นติด ๆ กัน..แม้จะไม่ได้รุนแรงอะไร..แต่ก็มีควันคละคลุ้ง..

ร่างนางเซผงะ..ก่อนจะร่วงลง..

แต่ยังไม่สิ้นสติสมประดีไปในทันที..

ถ้ำไม่ได้มืด..แต่มีมุมมืด..เมื่อสักครู่..ต้องต่อสู้..ศัตรูอยู่ในตำแหน่งมุมมืดดังกล่าว..จึงเห็นเป็นแค่ร่างเงาดำ..

แต่พอศัตรูเดินมาในที่สว่าง..จินดาพิสุทธิ์เพิ่งเห็นหน้าค่าตาได้ชัดเจน..

นี่คือชายชราสวมชุดสีเทา..ผมขาวหนวดขาว..

และข้อสำคัญ..มีสัญลักษณ์บางประการห้อยที่สายรัดเอว..

เป็นสัญลักษณ์ธาตุดินของอาณาจักรห้าแคว้นแห่งเทพอสูร..

“..คนของแคว้นอุตระ...”จินดาพิสุทธิ์พึมพำ..

ก่อนจะถอนหายใจอีกเฮือก..มือตกยกไม่ขึ้น..

ชายชราสวมชุดเทาก้มลง..

“..สมกับเป็นคนจากที่แสนไกล.มีกำลังเหนือคนในทวีปนี้จริง ๆ ..ควันพรากวิญญาณยังทำร้ายท่านได้แค่นี้..”

จินดาพิสุทธิ์ได้แต่ฝืนยิ้ม..

“..พวกท่านมาทำอะไรที่นี่..”

“..พวกท่านล่ะ..มาทำไม..มาท่องเที่ยวหรือ..”

พูดพร้อมกับต่อยเข้าที่คาง..

เจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นสตรี..เจอแบบนี้เข้าก็มึนงง..สิ้นสติไป..

ชายชราชุดเทาลุกขึ้น..ยกมือโบก..ร่างหลายร่างกรูเข้ามา..

“..อีกไม่ช้า.ทหารองครักษ์จะเข้ามาที่นี่..อย่าให้พวกมันมีชีวิตรอดกลับไปได้..พาเจ้าหญิงทั้งสามไป..ถ้าเกิดเหตุร้ายขึ้น.เจ้าแคว้นมิลินทระกับแม่ทัพแมวหลวงแห่งแคว้นจันทรา..ต้องเข้ามาสะสางแน่นอน..แต่พวกมันต้องคว้าน้ำเหลว..และเจ้าหญิงทั้งสามจะกลายเป็นเครื่องต่อรองชั้นดี..ในสิ่งที่พวกเราต้องการ..”

เขาหัวเราะ..

“..ไม่เพียงจะได้ในสิ่งที่เราต้องการ..ยังจะทำให้แคว้นมิลินทระกับแคว้นจันทรา..ต้องผิดใจกันด้วย..ฮ่าฮ่าฮ่า..”

............

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น