ข้าวปั้นเเซลม่อน

ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่ทั้งชีวิต และจิตวิญญาณของมึงทั้งหมดนั้นเป็นของกู ใครกันที่ลากมึงออกมาจากบ้านเด็กกำพร้า ใครกันที่ดูแล และจ่ายค่ารักษายามมึงไม่สบาย แค่อ้าขาให้กูกว้างๆอย่ามาสำออยบอกว่าทำไม่ได้ สึนะ!

กรงนกตอนที่93:ความเงียบ

ชื่อตอน : กรงนกตอนที่93:ความเงียบ

คำค้น : กรงนก,ฉ20+,ดราม่า,โหดเหี้ยม,โลกสวยกดออกครับ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 859

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2562 00:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กรงนกตอนที่93:ความเงียบ
แบบอักษร




ดวงตากลมทอดมองสระน้ำกลางโรงพยาบาลใหญ่ เหม่อมองลึกลงไปราวกับเห็นอะไรบางอย่างที่ก้นสระเเห่งนั้น ดอกไม้ประดับที่ถุกปลุกรอบๆอาคารอย่างสวยงามก้ไม่อาจหันเหความสนใจจากสายตาของเขาได้ นี่เป็นช่วงเวลาที่เด็กหนุ่มได้ออกมาสูดอากาศภายนอกกับพี่ชายของตน ทุกคนที่ออกมานั่งเล่นในสวนดอกไม้เเห่งนี้ต่างดูสดใสเละเต็มไปด้วยความพอใจกับบรรยากาศที่สวยงาม แต่มันตรงกันข้ามกับสึนะ เด็กหนุ่มไม่เเม้แต่จะเเสดงท่าทีหรือความรุ้สึกใดๆออกมาเลย ใบหน้าสวยหวานของเด็กหนุ่มนิ่งสนิทราวตุ้กตากระเบื้องเคลือบที่ไร้ชีวิต มันเป็นเเบบนี้..ตั้งเเต่ที่เขาลืมตาขึ้นมาจากฝันที่นานเเสนนาน...

"สึนะ อีกเเค่ไม่กี่วันน้องก้จะได้ออกจากโรงพยาบาลเเล้วนะ ดีใจมั้ย?"

"......."

ไร้เสียงตอบรับจากคนเป็นน้องเช่นเคย นัตสึยืนมองสึนะเงียบๆ เขาไม่มีทางถอดใจกับเรื่องเเค่นี้หรอก เขาต้องพยายามมากกว่านี้ เพื่อที่สึนะคนเดิมจะกลับมาอีกครั้ง

"สึนะ เวลาที่น้องหลับไปพี่คิดถึงนายมากนะ เหงามากเลยรุ้มั้ย เด็กๆเองก้เป็นห่วงนายมากเลยนะ พอน้องเงียบใส่เเบบนี้พี่ก้ยิ่งเหงานะ สึนะ.." 

"......."

"อาา อากาศเริ่มเย็นเเล้ว เรากลับข้างในกันเถอะ"

สิ้นคำ นัตสึก้ค่อยๆเข็นวีวเเชร์ที่มีสึนะนั่งอยุ่กลับเข้าอาคารโรงพยาบาล  ทุกอย่างผ่านไปเร็วเหมือนเช่นเคย ทุกๆเช้า นัตสึจะมาเยี่ยยมน้องชายที่โรงพยาบาล คอยคุยเเละอยุ่เป็นเพื่อนกับสึนะอยุ่เสมอ พอตกเย็นนัตสึก้ขอตัวกลับบ้านเป็นเเบบนี้ทุกวันจนเกือบสองเดือน แม้ทุกครั้งที่เขาพุด หรือสนทนาด้วยสึนะก้ไม่เคยโต้ตอบเขาเลย  ตั้งเเต่วันนั้น..

วันที่สึนะฟื้น สิ่งเเรกที่เขาเห็นหลังจากผุ้เป็นน้องชายออกมาจากห้องเเสกนสมอง คือปฏิกิริยาที่นิ่งสนิท สึนะไม่เเสดงสีหน้าใดๆ ไม่..แม้เเต่จะพูดอะไรออกมาเลยสักคำ เด็กหนุ่มเงียบ ดวงตาหมองหม่นจนเห็นได้ชัด ทุกอย่างที่เคยเป็นสึนะ ตอนนี้..ไม่เหมือมเดิมอีกต่อไปเเล้ว

"วันนี้อีกครึ่งช.มคุณหมอจะมาพาน้องไปทำกายภาพบำบัดนะ สึนะ..ต้องขยันทำตามที่คุณหมอสั่งนะ พี่อยากให้สึนะกลับมาเดินได้เร็วๆ อยากให้สึนะ..กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง"

นัตสึว่าพลางก้มลงหอมผมนุ่มของน้องชาย เขาพยายามบังคับตัวเองไม่ให้เสียงสั่น พยายามบังคับน้ำตาไม่ให้มันคลอหน่วยขึ้นมาต่อหน้าน้องชาย

เขารุ้.. ว่าที่สึนะเป็นเเบบนี้เพราะอะไร แต่เขากลับไปเเก้ไขอะไรในอดีตไม่ได้เลยเเม้เเต่อย่างเดียว

สองเดือนก่อน

"นี่คือผลตรวจสมอง เด็กคนนั้นอยุ่ในภาวะเจ้าชายนิทราหรือก็คือสภาพผักมานานเกือบสองปี นอกจากร่างกายที่เป็นปัญหาหลังพักฟื้นเเล้ว เด็กคนนี้ก้มีภาวะความจำเสื่อมร่วมด้วย แต่ไม่ต้องกังวลไป เขา..ลืมความทรงจำไปเเค่บางส่วน ทางเราไม่สามรถตรวจสอบได้เพราะผุ้ป่วยไม่ยอมบอกอะไรเลย การที่เขานิ่งเงียบเเบบนั้นเป็นเพราะก่อนหน้านี้เขาคงได้รับปลกระทบทางจิตใจมาหนักพอควร แต่ไม่ต้องห่วงนั่นไม่ใช่เรื่องน่ากลัว โรคซึมเศร้าเรามีทางรักษาให้หายได้ เเต่มันต้องใช้เวลาครับ"

นั่นคือคำอธิบายของหมอเจ้าของไข้ เอกสารมากมายทีเกี่ยวกับสึนะ ตั้งอยุ่ตรงหน้าชายทั้งสอง คนเป็นพี่หยิบผลตรวจสุขภาพจิตของน้องชายขึ้นมาดู เขาเองก้พอรุ้ว่าชีวิตสึนะเจอกับอะไรมาบ้าง ทุกอย่างที่ทำให้สึนะเป็นเเบบนี้ก้เพราะมัน คนที่นั่งรีบฟังผลตรวจไกล้ๆเขานี่ไง

"เด็กคนนั้น.. จะท้องได้อีกมั้ยหมอ?"

พลันเสียงหนึ่งก้เอ่ยถามทำลายความเงียบ อาราตะมองดูผลตรวจร่างกายของสึนะ ท่าทีของเขาก้ดูเเปลกไป

"ไม่ได้อีกเเล้วครับ เด็กคนนั้นไม่สามารถตั้งครรถ์ได้อีกเเล้ว ร่างกายของเขาจะกลับมาเป็นเหมือนเพศชายปกติ "

สิ้นคำอธิบาย นัตสึสังเกตเห็นรอยยิ้มมุมปากของอาราตะ เขากัดฟันกรอด พยายามระงับอารมณ์ที่ขุ่นมัวในจิตใจ น้องชายเขายังต้องต่อสุ้กับhivที่มันเป็นคนก่อ แต่มันกลับห่วงเเค่เรื่องที่ท้องได้รึไม่ได้เนี่ยนะ

"จากนี้เด็กคนนั้นต้องเข้ารับกายภาพบำบัดทุกวันเเละเข้ารับการบำบัดจิตทุกๆอาทิตย์ หวังว่าพวกคุณจะให้ความร่วมมือด้วยนะครับ "

"ครับ งั้นผมขอตัวก่อน"

สิ้นคำอาราตะก้ขอตัวออกจากห้องในทันที ส่วนนัตสึก้ขอตัวกลับไปหาน้องชายที่ห้องพักฟื้น

ร่างโปร่งเดินออกจากห้องคุณหมอก่อนจะมาสมทบกับคนรักของเขา ทั้งสองเดินเงียบๆผ่านโถงทางเดินของโรงพยาบาล ในหัวของนัตสึตอนนี้เต็มไปด้วยความขัดเเย้ง สิ่งที่เขากลัวมันเกิดขึ้นเเล้วจริงๆ น้องชายเขาตื่นขึ้นมากลายเป็นคนละคน เขาอยากพาสึนะหนีไปจากมันให้พ้นๆ อยากให้ชีวิตใหม่กับสึนะ มันคงจะดีกว่านี้ถ้าเขาเลือกที่จะลักพาตัวสึนะไป ไปให้พ้นจากมัน พ้นจากกรงกรรมที่น้องชายของตนต้องพบเจอนี้เสียที

"นายกำลังคิดอะไรอยุ่นัตสึ...ฉันเข้าใจนะว่าทำไมนายถึงมีความคิดแบบนั้นอยุ่ในหัว แต่ถ้าฉันเป็นนาย.. ฉันจะลองให้โอกาส'คนคนนั้น'อีกครั้งนึง.."

โซจิเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ ทำไมเขาจะไม่รุ้ว่านัตสึกำลังคิดอะไร เขาเองก้พอเข้าใจความรุ้สึกนั้น ใครจะทนได้หากต้องเห็นน้องชายตัวเองต้องมาทรมานเเละเจ็บปวดเพราะอาราตะอีกครั้ง การที่สึนะต้องนอนเป็นเจ้าชายนิทรามานานถึงขนาดนี้มันเป็นเพราะใคร เขารุ้ เเต่เพราะนั่นคงเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้สึนะกลับมาหายใจได้อีกครั้ง อาราตะถึงเลือกที่จะทำ เลือกที่จะเอาเด็กน้อยในท้องของสึนะออก มันดูโหดร้ายกับเด็กที่รอวันลืมตาดูโลก เเต่เขาก้พอเข้าใจว่าอาราตะรักสึนะมากเเค่ไหน เพราะรัก..ถึงได้ทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะดึงสึนะออกจากความตาย ทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะรักษาคนรักเอาไว้จากโรคร้ายเเละร่างกายที่อยุ่ได้ไม่ถึงสองเดือน อาราตะคงคิดมาอย่างดีเเล้วถึงได้เลือกเอาเด็กออก เเละปลูกถ่ายอวัยวะภายในใหม่ให้สึนะ  ช่วงเวลาที่ผ่าตัดเสร็จเรียบร้อยและสึนะกลายเป็นเจ้าชายนิทรา เกือบสองปีที่ผ่านมา อาราตะมันก้พิสูทธิ์ให้ดูเเล้วว่า มันพยายามก่อร่างสร้างตัวเพื่อสึนะเเละเด็กๆ และทำหน้าที่พ่อได้ดีเเค่ไหน

โซจิเห็นทุกอย่าง เเละเขาเพียงหวังให้อนาคตภายภาคหน้าสึนะจะได้รับสิ่งดีๆ เขาหวังเพียงเเค่นั้นเอง

กลับมายังปัจจุบัน

"สึนะ.. วันนี้พี่ต้องรีบกลับไปจัดการเรื่องย้ายโรงเรียนให้สึบารุ วันนี้คงอยุ่กับน้องจนถึงเย็นไม่ได้"

นัตสึเอ่ยบอกหลังจากพาสึนะมาถึงห้องพักฟื้น คนตัวเล็กหลุบตาเล็กน้อย เหมือนเข้าใจในสิ่งที่นัตสึพูด คนเป็นพี่พยุงตัวสึนะขึ้นเตียงคนไข้ ก่อนจะห่มผ้าให้เล็กน้อย เขาต้องไปจัดการเรื่องสึบารุที่กำลังจะขึ้นชั้นประถมหนึ่ง หลานตัวน้อยมีพัฒนาที่ช้ากว่าเด็กคนอื่นก้จริง เเต่เพราะมีเหล่าพี่ๆคอยเเนะนำ สึบารุถึงสามารถเข้าเรียนประถมพร้อมกับเด็กคนอื่นที่อายุเท่ากันได้

"เดี๋ยวก่อนไปพี่ปอกแอปเปิ้ลไว้ให้ละกันนะ สึนะต้องการอะไรกดปุ่มเรียกพยาบาลนะ เข้าใจมั้ย?"

นัตสึว่าพลางลุกขึ้นไปหยิบลูกแอปเปิ้ลที่อยุ่ในตะกร้าผลไม้และมีดปอกมา เด็กหนุ่มมองพี่ชายที่กำลังตั้งใจปอกแอปเปิ้ลตรงหน้าด้วยดวงตาที่เศร้าสร้อย จนในที่สุดนัตสึก็ปอกแอปเปิ้ลออกมาเป็นรุปกระต่ายจนเสร็จเสียที

"อ่า เสร็จเเล้ว ขอโทษนะพี่ปอกไม่ค่อยสวยเท่าไหร่เลย.. สึนะ..?น้องร้องไห้ทำไม"

พลันดวงตาก้หันไปเห็นใบหน้าของน้องชายที่เต็มไปด้วยน้ำตา สึนะกำลังร้องไห้ ไร้เสียงสะอื้น มีเพียงหยาดน้ำตาที่ไหลออกมาเป็นสาย คนเป็นพี่ใจร่วงหล่นไปอยุ่ตาตุ่ม เขาไม่รุ้ว่าสึนะร้องไห้เพราะอะไร ร่างโปร่งทำได้เพียงเข้าไปหาเด็กหนุ่ม กอดกระชับร่างเล็กๆของน้องชายที่ตอนนี้เริ่มสั่นเพราะร้องไห้ไม่หยุด

"อย่าร้องเลยนะเด็กดีของพี่ ร้องเเล้วไม่น่ารักเลยรุ้มั้ย ฮื้ม?"

นัตสึปลอบอีกคนไปน้ำตาคลอไป หลังจากที่สายตาเหลือบไปเห็น แอปเปิ้ลเสี้ยวนึงที่หูกระต่ายขาดไปครึ่งท่อน นัตสึก้นึกบางอย่างขึ้นมาได้

ตอนนั้นพวกเขาสามพี่น้องอยุ่กันพร้อมหน้าพร้อมตา สึนะน้องเล็กเป็นไข้หวัดใหญ่ แต่เพราะตอนนั้นเเม่ไม่มีเงินพาน้องไปรักษาที่โรงพยาบาล สึนะจึงต้องนอนซมพิษไข้ในบ้านหลังเล็กของคุณยาย โดยมีพี่ๆทั้งสองนั่งอยุ่รอบๆเพราะความเป็นห่วงไม่ห่าง แม่ในตอนนั้นยังไม่กลับจากทำงาน ข้าวเที่ยงยังไม่ตกถึงท้องเด็กๆเลยเเม้เเต่นิดเดียว คนเป็นพี่ใหญ่อย่างเรย์จึงอาสาออกไปหาผลไม้ในป่าหลังบ้านมาให้น้องๆ เรย์ได้แอปเปิ้ลมาสามสี่ลูก เด็กหนุ่มรีบนำมันไปล้างน้ำ ก่อนจะเอามาปอกให้น้องชายทั้งสองกิน จนเมื่อปอกจนถึงลูกสุดท้าย เรย์ถุกมีดบาด มือของพี่ชายมีเลือดหยดเป็นทาง แต่กระนั้นก้ยังฝืนไปล้างมือเอาคราบเลือดออกเเล้วกลับมาปอกแอปเปิ้ลอีกครั้ง ลูกเเรกลูกที่สองกระต่ายแอปเปิ้ลออกมาสวยงาม แต่ลูกที่สามกระต่ายกลับใบหูขาด บ้างก้เเหว่งเพราะมือที่บาดเจ็บของพี่ชาย สึนะที่เห็นพี่พยายามฝืนเพื่อตัวเองเเละพี่นัตสึ ก้ร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร มันเป็นความทรงจำ ที่ครั้งนึงสึนะเคยลืมมันไปเเล้ว จนกระทั่งวันนี้.. ที่ทำให้เขาจำมันได้อีกครั้งนึง

"โซจิรอนายอยุ่ที่ลานจอดรถ รีบออกไปได้เเล้ว.."

พลันเสียงหนึ่งก้ดังขึ้นเเทรกระหว่างสองพี่น้องที่กอดกันยุทั้งน้ำตา นัตสึไม่แม้เเต่จะหันไปมองเจ้าของเสียง เขาผละตัวออกและเช็ดน้ำตาให้น้องชาย ถึงเวลาที่เขาต้องไปเเล้ว

"พี่ไปก่อนนะสึนะ พรุ่งนี้จะมาหาน้องอีก เเล้วเจอกันนะคนดี"

สิ้นคำนัตสึก้ก้มลงหอมผมนุ่มของน้องชายก่อนจะเดินจากไป ทั้งห้องจึงเหลือเพียงสึนะเเละอาราตะ ที่ยืนพิงประตูพร้อมกับถุงใส่ของบางอย่างในมือ "วันนี้กายภาพบำบัดเป็นไงบ้างสึนะ หมอโทรฯมารายงานฉันว่าวันนี้นายดื้อไม่ยอมให้ความร่วมมือเลย เกิดอะไรขึ้น?"

นั่นคือคำถามเเรกที่อาราตะต้องการคำตอบ หลังจากเคลียเรื่องงานเสร็จ เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากหมอเจ้าของไข้สึนะ เเละนั่นคือเหตุผลที่ทำให้เขาดูหงุดหงิดในวันนี้

"นายไม่อยากเดินได้ ขยับร่างกายได้เหมือนคนปกติเหรอสึนะ? ทำไมถึงไม่ยอมทำตามที่หมอเขาบอก?"

"........."

ไร้เสียงตอบกลับเช่นเคย สึนะได้ยินทุกอย่างที่อาราตะพุด แต่สายตาของเด็กหนุ่มกลับเหม่อมองออกไปยังนอกหน้าต่างห้อง ดวงตาคุ่สวยนิ่งสนิท เช่นเดียวกับปฏิกิริยาที่เฉยชาของเขา

"เรื่องนี้ไม่ใช่ครั้งเเรกนะสึนะ นายเป็นเเบบนี้บ่อยครั้งจนฉันทนดูไม่ได้ สึนะ.. หันหน้ามามองฉัน!"

สิ้นเสียงตวาด ร่างเล็กถึงกับสะดุ้งโหยง ดวงตาสึนะสั่นไหวหลังจากถูกกระชากให้เผชิญหน้ากับอาราตะ นี่เป็นครั้งเเรกที่ชายหนุ่มหมดความอดทนกับท่าทีของสึนะ เขาเครียดจากงาน เเล้วยังต้องปวดประสาทกับคนรักของตนเอง

เขาเริ่มท้อ เมื่อรุ้ว่าสึนะในตอนนี้ ไม่ได้อยากมีชีวิตอยุ่ต่อ ทั้งปฏิเสธการเข้ารับกายภาพบำบัด ทั้งต่อต้านการรักษาโรคซึมเศร้า ทุกครั้งที่อาราตะเห็นผลวิฉัยจากเเพทย์จิตเวช เขาก้ยิ่งทรมานหัวใจ สึนะเเสดงปฏิกิริยาเเละสื่อความคิดของตนผ่านรุปภาพ มันคงจะดีถ้าความหมายของภาพเหล่านั้นมันสื่อออกมาดี  เเต่เปล่าเลย.. สึนะกำลังต่อต้านการมีชีวิตอยุ่ เด็กหนุ่มเหมือนตุ้กตาที่ไร้ความรุ้สึก เหมือนคนที่กำลังเดินลงทะเลลึกเพื่อหนีจากโลกเเห่งความจริง จิตใจของสึนะในตอนนี้ทุกอย่างมันสื่อออกมาผ่านภาพวาดเหล่านั้นทั้งหมดเลย

"ฉันเหนื่อยกับสงครามประสาทนี้เต็มทนเเล้วสึนะ คืนนี้ฉันจะทำให้นายกลับมาเป็นเหมือนเดิม มาย้อนความหลังกันสักหน่อยดีมั้ย เด็กดี..."

.

.

.

.

.


#####

ข้าวปั้นเเซลม่อน ตอนที่เเล้วรีดเดอร์สามารถหาอ่านได้ที่เว็บ readawrite นะครับ ค้นหาชื่อ กรงนก ได้เลยครับ ขอบคุนทุกคนที่ให้กำลังใจผมเเละรอคอยผมเสมอมาครับ..

ความคิดเห็น