marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2562 01:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8
แบบอักษร






image


‘วันนี้ฉันต้องไปเคลียร์งานแต่เช้าเดี๋ยวบอกแม่บ้านเตรียมอาหารไว้ให้ละกันนะถ้าเธอตื่นแล้วโทรมาบอกด้วย’ ฉันตื่นขึ้นมาตอนเที่ยงของอีกวันก็เจอกับข้อความที่เขาเขียนทิ้งไว้ในกระดาษไว้ให้..

“คนบ้า” ฉันพึมพำอย่างยิ้มๆเบาๆคนเดียวให้ตายสิเขาทำให้ฉันสับสนจริงๆว่าที่เขาทำอยู่มันคืออะไรกกันแน่

“โทรบอกยังไงละฉันไม่มีเบอร์เขาสักหน่อย” ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแต่ก็ต้องวางลงตามเดิมเพราะคิดได้ว่าฉันไม่มีเบอร์โทรของเขาเลยตัดสินใจลุกไปอาบน้ำแทนตอนนี้หิวข้าวมากกกกก เมื่อวานก็ได้กินข้าวแค่คาบเดียวหลังจากนั้นก็โดนเขากินจนไม่มีแรงจะเดินเลยนะสิ!!!

ฉันลุกขึ้นเดินไปอาบน้ำแต่งตัวเสร็จทุกอย่างก็เดินออกมาหาอะไรทานแต่ทุกอย่างก็ถูกเตรียมไว้ให้แล้วพร้อมกับป้าแจนที่ทำความสะอาดครัวอยู่

“สวัสดีค่ะป้าแจน”

“อ้าวตื่นแล้วเหรอค่ะคุณลิต้าป้าพึ่งทำอาหารให้เสร็จพอดีเลยค่ะพอดีคุณแม็กบอกป้าว่าคุณลิต้าน่าจะตื่นตอนเที่ยง” ป้าแจนหันมาพูดกับฉันอย่างอารมณ์ดี

“เหรอค่ะ...งั้นขอทานเลยนะคะหนูหิวมาก”

“เชิญเลยค่ะถ้าอยากได้อะไรเพิ่มบอกป้าได้นะคะคุณลิต้าเดี๋ยวป้าจะเข้าไปทำความสะอาดห้องนอนก่อน”

“ค่ะ” แล้วเธอก็เดินออกไปเหลือเพียงฉันที่นั่งทานข้าวคนเดียวบนโต๊ะฉันนั่งทานข้าวพร้อมกับความคิดมากมายในหัวว่าจะทำยังไงกับเรื่องครั้งนี้ตอนนั้นฉันไม่มีคนสนับสนุนมันเลยทำให้ฉันเล่นงานพวกนั้นลำบากลำพังแค่คนเดียวคนเอาชนะไม่ได้แต่ถ้าเป็นตอนนี้ฉันมีสิทธิ์ที่จะลากพวกนั้นเขาคุกได้อย่างน้อยก็มีเขากับคุณโจเชฟช่วยเหลือแต่ว่าฉันจะทำไงดีละ...

“ให้ตายสิคิดไม่ออกจริงๆว่าจะทำไงถ้าพวกนั้นจ้างฆ่าฉันกับพวกดาร์คเว็บละก็วุ่นวายกันอีกแน่” พอคิดมาถึงตรงนี้ก็ต้องหนักใจเป็นเท่าตัวถึงจะรู้ว่าอยู่กับเขาจะปลอดภัยก็เถอะแต่ฉันก็ต้องการอิสระนะ

“ทานข้าวไม่อร่อยเหรอเขี่ยไปเขี่ยมาแบบนั้น” แต่จู่ๆเสียงทุ้มต่ำทีคุ้นเคยก็ดังขึ้นแต่รู้สึกครั้งนี้เสียงเขามันแปลกไป

“มาแล้วเหรอค่ะคุณ..เอ้อ!! แม็กกลับมาแล้วเหรอ” ฉันรีบเปลี่ยนวิธีดารเรียกเขาทันทีเพราะคนตัวโตไม่ค่อยชอบให้เรียกคุณเท่าไหร่แต่ทันทีที่หันไปมองเขามันก็เป็นเขาแต่รู้สึกเหมือนไม่ใช่...

“มองฉันแบบนั้นหมายความว่าไง?”

“เปล่า...คือนายแปลกๆไปนะ” เพราะปกติถ้าเขามาแบบนี้เขาต้องเขามาคลอเคลียฉันแล้วแต่นี่เขายืนมองฉันพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์มันแปลกเกินไป...นี่ต้องเป็น...

“รู้แล้วเหรอ...นี่เธอฉลาดเกินไปหรือเปล่าลิต้า”

“แอลฟ่า...มาได้ยังไง” พอฉันพูดชื่อเขาก็คลียิ้มออกมาอย่างพอใจก่อนจะเดินเข้ามาหาฉันแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ

“นี่ฉันกับแม็กเป็นฝาแฝดกันนะไม่แปลกเลยสักนิดที่ฉันจะเข้ามาได้” ฉันพยักหน้าอย่างเข้าใจที่เขาพูดพร้อมกับตักอาหารเข้าปาก

“แล้วมีอะไรเหรอ” ถ้าเขามาแสดงว่าต้องมีอะไรนะสิ

“ก็แค่คิดถึงเธอเลยแวะมาหา” แอลฟ่าพูดพร้อมกับทำแววตาเจ้าเล่ห์มองฉันทุกส่วนในใบหน้าของเขามันเหมือนคนบ้านั้นมากกกกนี่แทบแยกไม่ออกเลยนะแต่ดีที่ฉันช่างสังเกตจึงรู้ว่าพวกเขาสองคนมีส่วนต่างกันนิดเดียว

“คือ...”

“รีบทานข้าวเถอะมาอยู่กับพี่ฉันไม่ถึงอาทิตย์เธอดูผอมไปนะ” คำพูดของแอลฟ่าทำหน้าแก้มของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างแรงให้ตายสิ! ฉันไม่ตอบอะไรเขานอกจากก้มหน้าก้มตาทานข้าวให้เสร็จไว้ๆ....

“ทำไมเธอถึงเลือกไปหาแม็กแทนที่จะมาหาฉัน” หลังจากที่ทานข้าวเสร็จฉันก็ลุกขึ้นเดินมาที่ห้องนั่งเล่นแต่แอลฟ่าก็เดินตามมาพร้อมกับถามคำถามที่ฉันลำบากใจจะตอบสุดๆถึงพวกเขาจะเหมือนกันมากแต่ทั้งสองคนก็นิสัยไม่เหมือนกันเท่าไหร่แอลฟ่าจะดูเจ้าเล่ห์กว่าคุณแม็กนิดหน่อยส่วนคุณแม็กจะดูแบดๆกว่าแต่นั้นไม่ใช่ประเด็นที่ฉันตัดสินใจไปหาเขาแทนที่จะไปหาแอลฟ่า

“คือ...” ฉันไม่รู้จะบอกยังไงแต่แอลฟ่าก็ดึงแขนฉันไว้ให้หันหน้าไปหาเขาพร้อมกับดึงตัวฉันเข้าไปใกล้ๆจนชนกับแผลงอกของเขาเข้าอย่างจัง

ปึก!

“ลิต้า...ตอบมาสิว่าทำไม” เขาก้มหน้ามองฉันด้วยแววตาจริงจังที่หาได้ยากจากเขาเหลือเกินแต่ตอนนี้เขากลับกำลังใช้แววตานั้นมองฉัน

“คือ...ว่า...พอดีฉันไปทางที่คุณแม็กอยู่พอดีเลยเจอเขาโดยบังเอิญ” เขาหรี่ตามองฉันอย่างจับผิดกับคำตอบของฉันแอลฟ่าโน้มใบหน้าลงมาใกล้ฉันเรื่อยๆมือข้างหนึ่งเขาโอบกอดฉันไว้ส่วนอีกข้างก็เชยคางฉันขึ้นไปมองหน้าเขา....

“ฉันน้อยใจนะที่เธอเลือกแม็กแทนที่จะเป็นฉัน...” เขาเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยจนริมฝีปากของเราเกือบจะแตะกัน

พรึบ!

ฉันตัดสินใจหันหน้าหนีไปอีกทางถึงเขาทั้งคู่จะดูเหมือนกันแต่ความรู้สึกที่ได้รับมันต่างกันจริงๆนะคือฉันไม่รู้จะพูดไง...

“แอลนายปล่อยฉันก่อนได้ไหมคือฉันว่าเรานั่งคุยกันดีๆเถอะเดี๋ยวคนอื่นมาเห็น” ทันทีที่ฉันพูดจบเขาจับคางฉันหันไปหาเขาอีกครั้งเราสองคนสบตากันเนิ่นนานจนจู่ๆเข้าก็โน้มหน้าลงมาอีกครั้งแต่ครั้งนี้เขาจับหน้าฉันไว้ไม่ให้หันหนีก่อนประกบริมฝีปากลงมาอย่างรุนแรงและหนักหน่วงเขาบดจูบลงมาอย่างไม่ทันให้ฉันได้หายใจกอบโกยเอาลมหายใจของฉันจนฉันแทบจะไม่มีแรงยืนเขาจึงประคองตัวไปที่โซฟาฉันโดยไม่ยอมถอนจูบออกร่างของเราสองคนล้มลงที่โซฟาแต่แอลฟ่ายังพยายามจะตักตวงความหวานจากริมฝีปากของฉันจนฉันเริ่มหูตาลายเพราะใกล้จะขาดอากาศเต็มทน...

“อื้ออออ...” เขาผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่งส่วนฉันก็ต้องหายใจหอบแหกทันทีให้ตายสิ!!!

“แฮ่กๆ แฮ่กๆ” เขามองหน้าฉันอย่างขำขันกับการกระทำของฉันแต่ฉันไม่ตลกเลยนะ!!! ฉันอยากจะขัดขืนเขาอยู่หรอกแต่เจ้าตัวแรงเยอะกว่าฉันนะสิแถมจูบยังดูดวิญญาณขนาดนั้นใครจะสู้ไหวแต่ฉันกลับชอบจูบของคุณแม็กมากกว่านะมันดูอ่อนโยนมากกว่าแอลฟ่า

“ลุกขึ้นได้แล้วแอล..ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” ฉันพยายามดันตัวเขาออกจากตัวฉันที่ตอนนี้ยังคงทับตัวฉันอย่างไม่รู้สึกรู้สาอยู่

“ลิต้า...ตอนนี้ฉันว่าเราอย่าพึ่งลุกดีกว่า” จู่ๆแววตาที่ทะเล้นของเขาก็เปลี่ยนไป...

“ทำไม....” ฉันพูดไม่ทันจบจู่ๆก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง....

พลิ้ว! ปึก! เพล้ง!!!

ลูกกระสุนที่ลอยมาจสกไหนก็ไม่รู้ลอยผ่านหัวเขาไปอย่างเฉียดๆกระทบเข้ากับแจกันบนหน้าทีวีแตกเป็นเสี่ยงทันที

“อะไรนะ!!” ฉันตะโกนขึ้นอย่างตกใจแต่แอลฟ่าดันตัวฉันลงไปอีก

“อย่าลุกขึ้นมาเรากำลังโดนซุ่มยิง” หือ...ฉันฟังอะไรผิดหรือเปล่ามีคนพยายามจะยิงฉันงั้นเหรอ!!!! ซุ่มยิงห้องที่เกือบจะเป็นห้องที่อยู่บนตึกสูงที่สุดของโซลเนี่ยนะ!!! เป็นไปได้ไง!!!

“เราจะทำไงดีแอล” ตอนนี้ฉันพยายามตั้งสติคุ้นคิดว่าจะเอาไงดีเพราะตอนนี้ทางนั้นเริ่มจะรั่วกระสุนมาละ

พลิ้ว! พลิ้ว!

“ดูเหมือนมันจะซุ่มยิงที่ตึกนู้นนะเธอเขยิบไปหน่อยสิเดี๋ยวฉันจะนอนลงข้างๆพยายามก้มหัวไว้อย่าโผล่ออกไปให้มันเห็นนะไอ้หมอนี่ต้องเป็นมือสไนเปอร์ที่เก่งมากแน่ๆ” ฉันพยักหน้าตามคำพูดของแอลฟ่ามันคงต้องใช่แบบนั้นแล้วละเพราะตึกที่สูงพอๆกับที่นี่หรือสูงกว่าอยู่ไกลออกไปประมาณ 2 กิโลเมตรเลยนะ!!! สถานการณ์ตอนนี้คือฉันกับแอลฟ่าไม่สามารถไปไหนหรือทำอะไรได้อีกไม่นานมันคงยิงทะลุโซฟามาแน่ๆ!!!

“วินเซนท์ข้างบนสถานการณ์นะเป็นไงบ้างรีบฟหน่อยละฉันจะโดนมันยิงไส้ไหลแล้วนะ!!” แต่แอลฟ่าก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาใครบางคนอยู่บนดาดฟ้า

“รีบจัดการได้ละ” สิ้นสุดคำพูดเขาก็กดวางสายพร้อมกับหันมาสบตาฉัน

“รอแป๊บนะเดี๋ยวคนของฉันกำลังจะจัดการให้ฉันส่งคนขึ้นไปตึกนั้นแล้วอีกไม่นานมันคงหยุด”

“แล้วตอนนี้ทุกคนในห้องนี้??”

“ฉันสั่งให้ทุกคนออกไปตั้งนานแล้วทั้งห้องมีแค่เราสองคน” ฉันเบิกตามองแอลฟ่าอย่างไม่เชื่อสายตาให้ตายสิถ้าไม่เกิดเรื่องขึ้นฉันไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อ!!! นี่ฉันต้องรักษาสัญญาที่ให้กับคุณแม็กนะ

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นละ” สองพี่น้องนี่หน้ามึนพอๆกันเนอะ

“ฉันละไม่อยากจะเชื่อนายจริงๆ” ถึงตอนนั้นจะเคยชอบทั้งคู่ก็เถอะแต่ตอนนี้ฉันไม่สามารถจะควงทั้งสองคนในเวลาเดียวกันนะ!!!

“ลิต้า...เธอชอบไอ้แม็กงั้นเหรอ” คำพูดของแอลฟ่าทำฉันชะงักไปทันที...ฉันจะตอบได้ยังไงกันละ!!!

“ถามทำไม” นี่ฉันกำลังรักพี่เสียดายน้องหรือไงบ้าเปล่าสองพี่น้องนี่ใช้ผู้หญิงอย่างกับกางเกงในเชียวนะ!!!

“ฉันอยากรู้ว่าฉันพอจะมีสิทธิ์บ้างไหมฉันเห็นเธอเรียกไอ่แม็กว่าคุณแถมยังพูดให้เกียรติตลอดเวลาด้วยแต่พอพูดกับฉันเธอทำเหมือนคุยกับเพื่อนปกติฉันเลยอยากรู้ว่าเธอชอบพี่ชายฉันงั้นเหรอ” เขากระซับอ้อมกอดแรงขึ้นแถมยังหายใจรดต้นคอฉันอีกด้วย

“แอลหยุดเถอะ...คือว่าฉันนะ”

“ลิต้า....เธอกำลังทำให้เหตุการณ์ช้ำรอยอีกครั้งนะ” แอลฟ่าพูดขึ้นด้วน้ำเสียงที่แกว่งๆ

“หมายความว่าไง....” ฉันถามอย่างไม่เข้าใจคือฉันงงจริงๆว่ามันคืออะไร...

“ไม่มีแรงอะไร...สงสัยทางนั้นคงจัดการเสร็จละลุกเถอะก่อนฉันจะทนไม่ไหวแล้วปล้ำเธอตรงนี้” ไม่ทันจะได้ทำตามที่แอลฟ่าบอกจู่ๆร่างของฉันก็ลอยขึ้นจากโซฟาไปสู่อ้อมอกของคนที่มาใหม่ทันที

พรึบ!

“แกมาทำไมแอล!!! นี่มันห้องฉัน!!!” คุณแม็กพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูก็รู้ว่าหงุดหงิด

“พอดีฉันแวะมาหาแกแต่เจอลิต้าอยู่ที่นี่เราก็คุยกันสักหน่อยแต่จู่ๆเธอก็โดนซุ่มยิงเหมือนที่แกรู้” เขาตอแหลจริงๆเขาจงใจมาหาฉันชัดๆ

“ว่าแต่ทำไมลิต้าถึงอยู่ที่นี่ละไม่คิดจะแบ่งกันบ้างหรือไง” นี่พวกเขาเห็นฉันเป็นสิ่งของหรือไงถึงพูดแบบนี้ต่อหน้าฉัน!!!

“ไม่ใช่เรื่องของแกกลับไปชะที่เหลือฉันจะจัดการเอง”

“ถ้ายังให้เธออยู่ที่นี่คงไม่ปลอดภัยหรอกนะ”

“ฉันไม่ได้มีที่พักแค่ที่เดียวแกไม่ต้องห่วงฉันจัดการได้กลับไปสะ!”

“ขี้โกงนะแม็กแกเล่นขี้โกงจริงๆเหมือนกับตอนนั้น” คำพูดของแอลฟ่าทำให้แววตาของคุณแม็กสั่นไหวไปนิดหน่อย

“แต่แกคือคนที่โกงกว่า...”

“ฮ่าๆๆ โอเคไม่พูดเรื่องนี้ละแต่ครั้งนี้แกโกงฉันจริงๆ” โกงอะไรของพวกขานี่เป็นบ้าหรือไงถึงมายืนเถียงกันเรื่องนี้!!! นี่มันใช่เวลามายืนถกกันไหมเนี่ย!!!

“นี่!! ทั้งสองคนช่วยทำเหมือนมีฉันอยู่ตรงนี้ได้ไหมจะเถียงอะไรกันเกรงใจกันบ้าง!!! ส่วนคุณแม็กปล่อยฉันได้แล้วค่ะฉันจะยืนเอง”

“ฉันไม่ปล่อย”

“อ่ะ!! งั้นฉันกอดด้วย” แอลฟ่าลุกขึ้นมาจะมากอดฉันแต่คนที่กอดอยู่แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ฉันเอาแกตายแน่ลองดูสิ!!”

“ฉันยอมตายเพื่อแลกกับอ้อมกอดของเธอ”

“หยุดทั้งคู่เลย!!! นี่!! ฮัลโหลช่วยดูสถานการณ์ตอนนี้ได้ไหมฉันโดนซุ่มยิงเกือบสมองไหลยังจะเถียงอะไรกันเนี่ย!!! ปล่อยฉันเลยคุณแม็ก!! ไปนั่งข้างๆแอลฟ่าเลย!!” ฉันตะคอกออกมาอย่างเหลือทนให้ตายสิ!! พอได้ยินฉันพูดแบบนั้นคนตัวโตก็ทำหน้าไม่พอใจนิดหน่อยแต่ฉันใช่สายตามองเขาอย่างเคืองๆเขาจึงยอมทำตามอย่างว่าง่าย

“เพราะแกเลยไอ้แอลแกมาทำไม!!”

“เพราะแกคิดจะเก็บเธอไว้คนเดียวไง”

“แกจะมาวุ่นวายทำไมว่ะผู้หญิงมีมากมาย”

“แต่ผู้หญิงที่ชื่อ ลลิตา เจนเนอร์ มีคนเดียว”

“ไอ้บ้าเอ๊ย!!”

ถึงทั้งคู่จะยอมไปนั่งด้วยกันแต่ก็ยังเถียงกันอย่างไม่มีคนยอมให้ตายเถอะมันเรื่องอะไรกันแน่!!!

“หยุดเลยนะ!!’ จะเถียงกันเป็ยเด็กทำไมเนี่ย”

“นั้นสิไอ้แอลแกจะทำตัวเป็นเด็กทำไม”

“แกนั้นแหละเด็ก”

“แกนั้นแหละ”

“แก”

“แก”

“โอ๊ย!!! หยุด!!! ทั้งคู่นั้นแหละ!!!” นี่ฉันจะเป็นบ้าก่อนจะรู้เรื่องหรือเปล่าเนี่ย!!!!!




ขอโทษด้วยจ้าหายไม่ได้บอกไรท์กำลังพยายามหาแรงบันดาลใจฮ่าๆตอนนี้ก็เบาๆก่อนละกันอิอิ







ความคิดเห็น