พาพราว

:)

บทที่ 2 บัวลอย! | 70%

ชื่อตอน : บทที่ 2 บัวลอย! | 70%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 749

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2562 23:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 บัวลอย! | 70%
แบบอักษร

หลังเหตุการณ์วันนั้นพู่กันอ้าแขนต้อนรับเพื่อนสนิทเต็มที่ ยินดีต้อนรับเข้าสู่ ‘ชมรมนิยมรุ่นพี่’

ผ่านมาเดือนกว่าแล้วที่แพรพิชชาค่อยๆ พัฒนาทักษะทางด้านการแอบชอบรุ่นพี่ เธอมีตารางเรียนของเขาพกไว้ ถ้าวันไหนได้เรียนห้องใกล้กันก็จะดีใจมาก อยากจะขออนุญาตอาจารย์ไปเข้าห้องน้ำตลอดเวลา เพราะแค่ได้เดินผ่านไปผ่านมาหน้าห้องพี่เขาเธอก็รู้สึกดี ตัวเบาเหมือนจะลอยได้ยังไงยังงั้น ยิ้มเหมือนคนบ้า เขินหน้าแดงแบบที่เจ้าตัวไม่ได้มารับรู้อะไรด้วยเลย

“พีช...” พู่กันสะกิดระหว่างคาบเรียนภาษาอังกฤษของอาจารย์จารุณี “...ปวดฉี่”

“ไปดิ” แพรพิชชายกมือขออนุญาตอาจารย์ทันที ปรี่ออกจากห้องด้วยอาการตื่นเต้นตั้งแต่ยังไม่เห็นหน้า

“ทีงี้ล่ะใจดีกับเพื่อนจังนะ” เด็กหญิงตัวอวบแซวเพราะรู้แกวเพื่อนดี เธอไม่หวงรุ่นพี่ ซ้ำยังดีใจมากเหมือนมีเพื่อนร่วมอุดมการณ์คอยกรี๊ดไปด้วยกัน

“หรือจะไปคนเดียว?”

“โอ๋...แซวเล่นแค่นี้” พู่กันรีบคว้าแขนเพื่อนไว้ ลากไปตามทางซึ่งเป็นระเบียงกว้างหน้าห้องเรียน ก่อเป็นม้านั่งสลับกับร่องวางกระถางต้นไม้ตลอดแนว “ห้องอะไรแล้วนะ 703 หรือ 704”

“704 แถวหลังสุด นั่งติดหน้าต่าง”

“โอ้โหๆ ไปสุดกว่าฉันอีก” พู่กันมองเพื่อนอย่างอึ้งๆ เพื่อนซึ่งครั้งหนึ่งเคยแขวะพี่เขาไว้ไม่มีชิ้นดี แล้วตอนนี้คืออะไร

แพรพิชชาเร่งจังหวะเดินให้ถึงไวๆ แล้วพอใกล้ถึงประตูหน้าห้องที่ว่าเธอก็ลดระยะก้าวให้ช้าลง...ช้าลง...ช้าลง...

ช้า...ขัดกับจังหวะหัวใจที่เต้นเร็วและแรงขึ้น

คนหนึ่งลุกลี้ลุกลน ส่วนอีกคนพยายามเก็บอาการ แอบเหลือบมองลอดช่องว่าง เห็นรางๆ ว่าเขากำลังนั่งควงปากกาขณะฟังอาจารย์ จนกระทั่งผ่านประตูหลังจึงได้เห็นว่าพี่เขาแอบใส่หูฟังไว้ไม่ให้อาจารย์รู้ ดูท่าคงจะกำลังฟังเพลงเพลิน

“โอ๊ยยย...ใจ” พู่กันออกอาการวี้ดว้ายเมื่อพ้นไปจากโซนอันตราย ต่างกับเพื่อนข้างกายที่นิ่งมาก นิ่ง...แต่ปากกลับฉีกยิ้มเต็มแก้ม ตาหยี ซ้ำยังหันหน้าหนีจนเธอต้องชะโงกหน้าเข้าไปจ้องตาปริบๆ ล้อเลียน

“อะไร!?”  แพรพิชชาผลักหน้าเพื่อนออก

“แหม...แค่ล้มทับพี่เขาครั้งเดียว” พู่กันยังคงแซวตาวิบวับ

“พูดจา! รีบๆ ไปฉี่เลยไป เดี๋ยวเจนนี่ก็ว่าอีก ออกมานาน” คนแก้มแดงด่ากลบเกลื่อน เร่งเพื่อนเพราะไม่อยากโดนต้อนไปมากกว่านี้ บวกกับอาจารย์จารุณีหรือเจนนี่ของเด็กๆ มักโหดเรื่องเวลา กลับช้ามักจะโดนดุว่าแอบหนีมาอู้

ระหว่างนั่งรอเพื่อนเข้าห้องน้ำความทรงจำในเย็นวันนั้นก็แว่บขึ้นมาสะกิด...  

‘น้อง...น้อง...น้อง!’

‘...คะ?’

‘ปล่อยก่อน’

‘เอ่อ...ขอโทษค่ะ’ เธอคลายมือจากเสื้อนักเรียนเขา เพิ่งรู้ตัวว่าเอาหน้าไปซบส่วนท้องของเขาอยู่ อายจัดจนวางสีหน้าไม่ถูก ลุกไม่ขึ้น...

ลำบากเพื่อนที่ซุ่มดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ ต้องมาช่วยแงะเธอออกจากตัวเขา พู่กันเล่าว่าเธอเบลอและเอ๋อไปเลยนาทีนั้น ถึงขนาดเอื้อกานต์ถามอย่างเป็นห่วงว่า

‘เพื่อนน้องเป็นอะไร ไม่สบายรึเปล่า ตาลอยๆ’

ความจริงพวกเธอแค่วางแผนแกล้งเพื่อนเพื่อจะเซอร์ไพรส์วันเกิด ร่มรวิถือเค้ก พู่กันจุดเทียน ศิรินให้สัญญาณ ส่วนเรื่องลุงภารโรงนั้นก็แค่เรื่องเล่าในตำนานห้องเกษตรเท่านั้น แต่ใครมันจะไปคาดคิดว่าเพื่อนจะกลัวผีจนสติแตก หันมาอีกทีก็ล้มคว่ำอยู่บนตัวรุ่นพี่ไปเรียบร้อย

แพรพิชชาจำไม่ได้ว่าทำอะไรลงไปบ้าง เธอรู้เพียงเหมือนฝัน...หวานฟุ้งและยุ่งเหยิง เป็นความรู้สึกนุ่มๆ ที่ยากจะอธิบาย

กลับบ้านไปเย็นวันนั้นเด็กหญิงไปไล่กอดพ่อและพี่ชายยกใหญ่ จับจังหวะหัวใจแล้วไม่เห็นจะรู้สึกวูบวาบเหมือนตอนกอดเขาเลยสักนิด เธอกอดแล้วกอดอีกจนผู้เป็นพ่อเข้าใจผิดคิดว่าลูกสาวอ้อนเอาของขวัญวันเกิด

ทันทีที่รู้ว่าหลังเข้าแถวเคารพธงชาติวันนี้จะมีการตรวจระเบียบเครื่องแต่งกายมีดตัดเล็บร่วมสาบานก็จะถูกส่งต่อเป็นทอดๆ ในแถวด้วยความรวดเร็ว เพราะหากอาจารย์ตรวจพบว่าผมหรือเล็บยาวผิดระเบียบจะโดนหักคะแนนจิตพิสัยทันที และต้องทำความดีชดใช้ ไม่ว่าจะเป็นเก็บขยะ ขัดโต๊ะไม้ที่มีนักเรียนมือบอนเอาลิควิดมาเขียนบอกรักคนนั้นคนนี้ หรือบางทีก็โดนลงโทษให้วิ่งรอบอาคารเรียน

แพรพิชชายื่นมือออกไปให้อาจารย์ตรวจ เล็บผ่านฉลุย สั้นและสะอาด ส่วนผมนั้นตัดไม่ทันจริงๆ เลยติ่งหูมาแค่นิดเดียวเท่านั้น เธอหวั่นใจตอนที่อาจารย์ยื่นกรรไกรเข้ามาใกล้แล้วสอดเข้าไปจนสะกิดเฉียดใบหู

“ครูคะ!” เด็กหญิงสะดุ้งกับความเย็นของสเตนเลส รีบหดคอหนี

แต่วินาทีต่อมาก็แทบช็อก! เศษผมร่วงกราวหลังเสียงตัดฉึบ!

อาจารย์สมศรีเองก็ตกใจไม่แพ้กัน ท่านเพียงต้องการสางผมที่เด็กหญิงแอบทัดหูไว้เท่านั้น

ต่างคนต่างอึ้งกันไปชั่วขณะ แพรพิชชายกมือขึ้นคลำผมด้านที่แหว่งไปข้างหนึ่งแล้วใจหาย อายเพื่อนคนอื่นๆ ที่หันมามอง บ้างก็ตกใจ บ้างก็หัวเราะขบขัน

“เดี๋ยวครูเพิ่มคะแนนให้นะ” อาจารย์กระซิบปลอบใจ

แต่เธอไม่อยากได้คะแนน เธออยากได้ผมคืน!!!

“พีช...เดี๋ยวมันก็ยาว” ร่มรวิเข้ามาให้กำลังใจ

“โคตรเด๋อ” ศิรินซ้ำเติม

“ตัดอีกข้างไหมแกจะได้เท่ากัน” พู่กันหยอกขณะหยิบกระจกพกส่งให้เพื่อนเช็กสภาพ

“...” แพรพิชชาหลับตา กลั้นใจ แล้วจึงค่อยสู้กับความจริงในกระจก ตกใจกว่าเดิมเมื่อพบว่าผมหายไปเกือบครึ่งหู

ครูนะครู!!!

ตลอดทั้งวันแพรพิชชาพยายามเอาใจออกห่างจากทรงผมประหลาด มันเป็นความผิดพลาดที่เธอทำอะไรไม่ได้นอกจากทำใจยอมรับ ใครทักก็ช่างมัน เธอจะไม่แคร์

กระทั่งเลิกเรียนและต้องเดินผ่านสนามบาสเกตบอล เด็กหญิงผมแหว่งผู้แกร่งกล้ามาทั้งวันก็รีบหลบหลังเพื่อนในกลุ่มที่ตัวสูงที่สุด

“แกจะหลบทำไมวะพีช” ศิรินผู้ถูกใช้เป็นเกราะกำบังถามเสียงรำคาญ

“เดี๋ยวพี่กานต์เห็น เซ่! นิ่งๆ ดิ” แพรพิชชาตอบพร้อมกับขยับหลบยุกยิกๆ

“พี่เขาก็ไม่ได้มองแกอยู่แล้วป้ะ” “เออว่ะ...ก็จริง” พึมพำขณะแอบมองเขา



____________ t a l k ' s ____________

แปะภาพอิมเมจนังเอก

นังเด๋ออออออออ



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น