พาพราว

:)

บทที่ 1 F4 โรงเรียน | 75%

ชื่อตอน : บทที่ 1 F4 โรงเรียน | 75%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 466

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2562 21:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 F4 โรงเรียน | 75%
แบบอักษร

ในรอบปีมักจะมีหนึ่งวันที่ซวยซ้ำซวยซ้อน และวันนั้นของแพรพิชชาก็เดินทางมาถึง...ซึ่งเป็นวันแรกของการสอบกลางภาค!

ตื่นสาย สะดุดบันไดบ้าน เหยียบจานข้าวหมาแตก

จบไตรมาสแรกของ ‘วันซวย’ ด้วยการทำแผลที่คลินิกแถวบ้าน เธอยืนกรานกับพ่อว่ายังไงวันนี้ก็ต้องไปสอบให้ได้ ไม่ใช่อะไร ไหนๆ คนมันจะซวยแล้วก็ขอซวยให้สุด

มีอะไรอีก เข้ามา!

“แซงพ่อแซง! ปาดเลย” เด็กหญิงเร่งจนผู้เป็นพ่อพลอยตื่นเต้นไปด้วย ขับรถแบบเสียมารยาทเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี

“สอบวันหลังไหมลูกพีช เดี๋ยวพ่อบอกครูให้” ทนุธรรมต่อรองเพราะเห็นว่าไม่น่าทันเข้าห้องสอบ 

“วันนี้แหละ พีชอ่านมาแล้ว ขี้เกียจอ่านใหม่”

ตารางสอบช่วงเช้าเป็นวิชาคณิตศาสตร์พื้นฐานและพระพุทธศาสนา ซึ่งวิชาแรกหมูมากสำหรับแพรพิชชา ส่วนวิชาหลังนั้นเธอไม่ถนัด เพราะเกลียดการท่องจำ รู้ตัวเองดีว่า ‘หลักธรรมทางพุทธศาสนา’ จะอยู่ในสมองเธอได้ไม่เกินเที่ยงนี้ หลังจากนั้นมันจะอันตรธานหายไปไม่ต่างจากซินเดอเรลลาคืนร่างหลังเที่ยงคืน

ทุกอย่างจะกลับสู่ความว่างเปล่า เพื่อเตรียมพื้นที่สมองไว้รับความรู้ชุดใหม่สำหรับการสอบในวิชาถัดไป

“เกิดลุมพินีวัน ตรัสรู้พุทธคยา ปฐมเทศนาสารนาถ ปรินิพพานกุสินารา” เด็กหญิงแพรพิชชายังคงนั่งท่องพุทธประวัติจากโพยกระดาษแผ่นเล็กที่สรุปไว้ ใช้ทุกวินาทีก่อนเข้าห้องสอบให้คุ้มค่า

“ไปสายแล้วจะทำทันไหม” ทนุธรรมเป็นห่วงลูกสาว อีกราวสิบนาทีก็ถึงเวลาเข้าห้องสอบแล้ว ในขณะที่การเดินทางยังต้องผ่านไฟแดงอีกสองแยกใหญ่เห็นจะได้ “พ่อว่า...”

“น่า! คณิตหลักสบายๆ พีชทำแป๊บเดียว” เธอขัดพ่อ

“ตามใจ”

“แต่พ่อเหยียบเลยก็จะดี ไม่งั้นพีชลงไปโบกแท็กซี่นะ” เธอแหย่พ่อที่เป็นมนุษย์สุดแสนจะใจเย็น อยู่กับพ่อทีไรเธอเลยได้กลายเป็นคนใจร้อนทุกที

ระหว่างจอดรถติดไฟแดงแยกสุดท้ายศิรินก็โทร. เข้ามาเพื่อบอกเลขที่ห้องสอบ ซึ่งจะติดบอร์ดที่ศาลาประชาสัมพันธ์อันเป็นจุดศูนย์กลางของโรงเรียน โดยห้องสอบจะเวียนเปลี่ยนไปทุกครั้ง เนื่องจากเป็นมาตรการป้องกันเด็กนักเรียนลอกข้อสอบกันหรือแอบจดโพยไว้เป็นสัญลักษณ์ เท่านั้นยังไม่พอ ผอ.ยังทดลองให้มีการจัดที่นั่งสอบแบบคละกันในชั้นปี

“แก สอบห้อง 405 อาคาร 3 นะ จะเข้าห้องแล้ว รีบมา!” ศิรินให้ข้อมูลด้วยความรวดเร็วภายในเวลา 2.79 วินาทีแล้วรีบวางสายไป

ซึ่งเป็นวิธีการติดต่อแบบที่ไม่ต้องเสียค่าโทรศัพท์ เพราะสามวินาทีแรกโทร. ฟรี หรือที่รู้จักกันดีในหมู่เด็กวัยรุ่นว่า ‘เล่นวิ’ โทร. ไปพูดรัวเร็วแล้วรีบวาง ทำให้ดีทำให้ไว แต่ถ้าทำไม่ได้เสียนาทีละห้าบาท!

และแล้วคนสายก็มาถึงที่หมายทันเวลาอย่างฉิวเฉียด เด็กหญิงแต่งกายถูกระเบียบ ยกเว้นสวมรองเท้าแตะเนื่องจากบาดแผลที่เท้าขวา

“403 อาคาร 5” แพรพิชชาท่องขณะเดินกะเผลกๆ ไปตามทาง ยังพอมีเวลาเนื่องจากสามารถเข้าห้องสอบอย่างช้าได้ที่สุดไม่เกินสิบห้านาที

กระทั่งลากสังขารขึ้นมาถึงชั้นสี่ของอาคารห้าได้สำเร็จก็พบความจริงที่ว่า...ผิดห้อง!!!

ผิดห้องไม่พอ ผิดอาคารด้วย มองไปทางไหนก็เจอแต่พี่ม.ปลายเต็มไปหมด จะโทร. ไปถามเพื่อนก็คงปิดโทรศัพท์และเข้าห้องสอบไปแล้ว

มาถึงขนาดนี้ คนที่ไม่ถอดใจง่ายๆ เลยรีบถ่อลงไปดูรายชื่อห้องสอบที่ติดบอร์ดกลางโรงเรียนเพื่อความชัวร์ สวนทางกับนักเรียนบางคนที่รีบวิ่งขึ้นอาคาร บรรยากาศเงียบๆ ยิ่งกดดันให้เธอเร่งเดินโขยกเขยก กระทั่งมายืนไล่หารายชื่อของตัวเองบนบอร์ด ส่องหาจนหน้าแทบจะชิดกระดานอยู่หลายนาที

จู่ๆ ก็มีรุ่นพี่ใจดีมาสะกิดไหล่

“อยู่ชั้นอะไรอะเรา” เขาถาม

แพรพิชชาสะดุ้งตกใจในวินาทีแรกเพราะไม่คิดว่าจะเป็นเขา คนที่เพื่อนสนิทของเธอแอบกรี๊ดเช้ากรี๊ดเย็น ตะกี้เธอรีบเลยไม่ทันสังเกตเห็นว่ามีใครยืนอยู่ในศาลา แต่คุ้นๆ ว่าไม่มี

“อยู่ห้องอะไร พี่จะช่วยหาให้” เขาถามหลังจากทราบข้อมูลของตนเองแล้วและเห็นว่าเด็กหญิงมีท่าทีลุกลี้ลุกลน

เธอลังเล ก่อนจะยอมตอบไปอย่างไม่ค่อยมั่นใจ “...สองทับสาม”

“เลขที่?”

“24...ค่ะ”    

เด็กหนุ่มไล่นิ้วไปตามกระดาษรายชื่อและเพ่งโดยไว ก่อนจะหันมาบอก “405 อาคาร 3 ตึกสังคม”

แพรพิชชาพยักหน้า สบตาแล้วหลุบหนี ไม่ได้ตั้งใจมองชื่อบนอกข้างขวาของเขา แต่เพราะมันอยู่ในระดับสายตาเธอพอดี

‘เอื้อกานต์ กรัณฑากุล’

“ไปดิ เดี๋ยวก็ไม่ทัน” เขาเร่งขณะก้มดูนาฬิกา ซึ่งเลยเวลาเข้าสอบมาแล้วสิบกว่านาที

เธอก้มหัวขอบคุณอย่างงงๆ แล้วหันหลังเดินไปทางอาคารสีขาวเก่าแก่ของหมวดวิชาสังคมศึกษา

ทว่ายังไม่ทันพ้นก้าวที่สาม ก็มีคนตามมาแย่งกระเป๋าสะพายไปจากไหล่ซ้าย แพรพิชชาตกใจจนเผลอร้องอุทานเสียงดัง

“โห แบกอะไรมาสอบเนี่ยน้อง” เอื้อกานต์หัวเราะเด็กเนิร์ดที่คงจะแบกหนังสือมาเต็มขั้น ในขณะที่เขานั้นแทบจะมาตัวเปล่า มีแค่ปากกาน้ำเงินด้ามเดียว “ไป เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

“ฮึ?” เธอพึมพำในลำคอ หน้าตาเหลอหลา ไม่เข้าใจว่าสนิทกันตอนไหนเหรอ

“ก็เห็นขาเจ็บ”

“อ๋อ...ไม่เป็นไร” เธอรีบไขว้ขาข้างที่เจ็บไปด้านหลังทันที

“เกาะมา” เขาเอียงไหล่ด้านที่ติดกันให้เธอเกาะ “เร็วๆ เดี๋ยวไม่ทัน”

“แล้วพี่?”

“เออ...เดี๋ยวพี่วิ่งเอา เร็วดิ”

ก็ได้...ไปก็ได้ เขาอุตส่าห์มีน้ำใจ ขณะเกาะไหล่เขาไป เธอก็แอบคิดในใจ ‘ขอโทษนะพู่ จู่ๆ พี่เขาก็มาเองว่ะ’


____________ t a l k ' s ____________

พู่กันคงไม่ถูกใจสิ่งนี้

จะมาแนวเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดมั้ยนิ

เพื่อนทรยศ!!! นังงูพิชชชชช




ความคิดเห็น