Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 74 พี่รู้ไหมว่าผมรักเขาขนาดไหน

ชื่อตอน : บทที่ 74 พี่รู้ไหมว่าผมรักเขาขนาดไหน

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง,เผิงหลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 182

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2562 11:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 74 พี่รู้ไหมว่าผมรักเขาขนาดไหน
แบบอักษร

ไจ๋เทียนหลินวางตะเกียบลงแล้วสอดมือเข้าไปหยิบโทรศัพท์ออกมาจากอกเสื้อ พอเห็นว่าเป็นเผิงกวนอิงโทรมา เขาก็กดรับสาย 

"ไง เหล่าเผิง ว่างหรือไงถึงได้มีเวลาโทรมาหา" เขาทัก 

"พี่อยู่เหิงเตี้ยนใช่ไหม" เผิงกวนอิงถาม ไจ๋เทียนหลินเปลี่ยนมือที่ถือโทรศัพท์ แล้วเริ่มกินต่อ 

"อือ เพิ่งจะได้กินข้าวเช้า" เขาคีบเนื้อไก่เข้าปาก 

"พี่อยู่คนเดียวหรือเปล่า ผมคุยได้ไหม" ไจ๋เทียนหลิน อืมตอบเบาๆ ตอนนี้เขานั่งอยู่ในห้องแต่งต้วแต่เพียงลำพัง นักแสดงกับทีมงานคนอื่นๆมักจะไม่ค่อยชอบตอแยกับเขาสักเท่าไหร่ ค่าที่เขามักจะเป็นคนปากไว และพูดจาอะไรก็มักจะไม่เคยเกรงใจหรือดูสีหน้าใคร 

"พี่แวะไปหาไป๋อวี่ให้ผมหน่อย เช้านี้เขายังอยู่เหิงเตี้ยนอยู่ แต่ผมไม่รู้ว่าอยู่สตูดิโอไหน" คำพูดของเผิงกวนอิงทำให้ไจ๋เทียนหลินถ่มเนื้อไก่ในปากพรวดกลับลงไปในชามข้าว 

"หา? พี่บอกนายแล้วว่าอย่าไปวุ่นวายกับเรื่องของเขาสองคน" เขาโวยวายเสียงดังลั่น 

"ผมไม่ยุ่งไม่ได้ พี่ก็รู้นี่นา" เผิงกวนอิงยังคงพูดด้วยน้ำเสียงระดับเดิม นัยตาชำเลืองมองคนขับรถ ที่ถึงแม้เขาจะรู้ว่าเสียงสนทนานี้จะไม่ลอดไปถึงส่วนของคนขับที่ด้านหน้าเพราะกระจกอย่างหนาที่กั้นอยู่ แต่เขาก็ยังคงลดระดับเสียงลงจนเหมือนกับกระซิบ 

"ยังเจ็บไม่พอเรอะ จะหาเรื่องอะไรให้เจ็บใจไปยิ่งกว่านี้หรือไง" ไจ๋เทียนหลินตะโกนใส่โทรศัพท์ 

"อาหลงบอกผมว่าเขารักไป๋อวี่" คำพูดที่ฟังดูเรียบๆของเผิงกวนอิงกลับทำให้ไจ๋เทียนหลินถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง เขาลุกพรวดขึ้นยืน 

"หา? เขาบอกนายเองเรอะ" ไจ๋เทียนหลินลดระดับเสียงลงแล้ว 

"อือ.... เพราะงั้น พี่ช่วยผมหน่อยนะ" เผิงกวนอิงขอร้อง 

"ช่วยอะไร ช่วยยังไง" .... ช่วยนาย? หรือว่าช่วยไป๋อวี่ละวะ? ไจ๋เทียนหลินนึกอยากจะถาม 

"พี่นัดไป๋อวี่ให้ผมหน่อย ผมไม่อยากให้ผู้จัดการเขารู้" 

"ให้จางฟงนัดให้ไม่ง่ายกว่ารึไง" ไจ๋เทียนหลินแย้ง 

"ผมกลัวเขาไม่มา แต่ถ้าเป็นพี่ เขาคงเกรงใจ..." 

"แล้วทำไมเขาจะไม่มาเล่า" 

"ผมยั๊วะ เลยเล่นงานเขากลับแรงไปหน่อย ... อย่าให้เล่าตอนนี้เลย" 

"นายจะนัดเจอเขาทำไม..." คงไม่คิดจะนัดดวลแบบในหนังนะเว้ย .... 

"ผมอยากช่วยปรับความเข้าใจให้เขากับอาหลง" เผิงกวนอิงอธิบาย 

"นายเนี่ยนะ..."  ไจ๋เทียนหลินอดย้อนถามไม่ได้ ...นายจะบ้าเรอะ 

"นัดเขาสองคนเจอกันไม่ดีกว่าเรอะ นายจะโผล่หน้าไปทำไม" ไจ๋เทียนหลินหย่อนก้นกลับลงนั่ง 

"เขาเคยเจอกันแล้ว แต่มันลงเอยไม่ค่อยดีเท่าไหร่" 

"ลงเอยไม่ดี ...? เฮ้ย แบบนี้ก็ดีสิวะ ใครว่าไม่ดี จะได้เลิกๆไปซะ" 

"เขารักกันนะพี่" 

"แล้วนายล่ะ" ... ฉันเริ่มอารมณ์ไม่ดีแล้วนาโว้ย ไจ๋เทียนหลินตะโกนแย้งอยู่ในใจ 

"ผมพูดเรื่องไป๋อวี่กับอาหลงอยู่" 

"ตามใจแกเลย" ไจ๋เทียนหลินเริ่มแสดงอารมณ์ ไอ้งั่ง ไม่เคยเห็นใครโง่เท่าแกเลย ไอ้น้อง 

"เอ้า บอกมา จะให้นัดว่าไง..." 

ไจ๋เทียนหลินหมดอารมณ์กินข้าวแล้ว หลังวางหู เขาก็นั่งจ้องอาหารหลากหลายในกล่องโฟมสี่ห้ากล่องที่วางอยู่เบื้องหน้า ในปากมีแต่รสปล่าเต็มไปหมด ... 

ไป๋หลงกวนเทียน ... ชื่อเรียกที่บรรดาแฟนๆตั้งให้ ไจ๋เทียนหลินอดหัวเราะไม่ได้ ตัวเขาเองยังไม่เคยสังสรรกับไป๋อวี่เลยสักครั้ง จะพูดคุยทักทายกันก็แต่บนสื่ออินเตอร์เน็ตเพื่อเป็นแฟนเซอร์วิส ก็เท่านั้น ถึงอย่างไรไจ๋เทียนหลินก็ไม่ยอมรับว่าความสนิทสนมที่เขามีให้ไป๋อวี่นั้นมันจะเท่าเทียมกับความสนิทสนมที่เขามีให้จูอี้หลงกับเผิงกวนอิง แต่เขาก็ไม่ได้รังเกียจไป๋อวี่เลย ออกจะชอบนิสัยรุ่นน้องในวงการคนนี้มากๆเสียด้วยซ้ำ 

จะให้เขาคุยอย่างเปิดอกกับเผิงกวนอิง มันก็เป็นเรื่องที่ทำกันอย่างปกติอยู่แล้ว แต่จะให้เขาคุยกับไป๋อวี่แม้จะไม่ถึงขั้นเปิดอกคุยกัน นี่เขาก็ยังนึกไม่ออกเลยว่าเขาจะเริ่มต้นอย่างไร จะใช้สถานะไหนในการเข้าหาไป๋อวี่ โดยเฉพาะเมื่อเขารู้อยู่เต็มอกว่าเผิงกวนอิงคิดอะไรอยู่ในใจ แล้วยังนี่อีก... อาหลงรักไป๋อวี่... นายพูดออกมาเหมือนกับว่ามันไม่มีอะไรได้ยังไง ... เหล่าเผิง 

ไจ๋เทียนหลินยังจำบทสนทนาระหว่างเขากับเผิงกวนอิงที่แวะมาดื่มด้วยกันที่ที่พักของเขาได้ดี ดูเหมือนจะเป็นช่วงที่จูอี้หลงเพิ่งเข้ากองถ่ายเต้ามู่ไป แอลกอฮอล์ช่วยลดเกราะทางอารมณ์ของเผิงกวนอิงลง ทำให้เขาหลุดปากระบายความในใจออกมาไม่น้อย 

"พี่รู้ไหมว่าผมรักเขาขนาดไหน รักจนหายใจไม่ออก รักจนในหัวใจของผมมันบีบเกร็งไปหมด ผมรักเขามาก จนไม่อยากให้เขาจะต้องเผชิญกับเรื่องร้ายๆอะไร ผมอยากจะให้ชีวิตของเขาเต็มไปด้วยความสวยงาม ผมอยากจะแบกเขาขึ้นหลัง แล้วเดินเป็นเท้าให้เขา ผมอยากจะอุ้มเขาไว้พาไปส่งที่จุดหมายข้างหน้า โดยที่เท้าของเขาไม่ต้องแตะพื้น โดยที่เขาไม่ต้องออกแรงเดิน โดยที่เขาจะไม่เหงื่อออก ไม่เหนื่อยไม่มีอันตรายใดๆ มาแผ้วพานทั้งนั้น ถ้าผมทำได้ ผมก็อยากจะห่อเขาไว้ในกล่อง หลายๆชั้น ไม่ให้ใครได้แตะต้อง แม้แต่ตัวผมเอง ... ผมอยากจะรักษาเขาไว้ .... พี่รู้ไหมว่าผมรักเขามากขนาดไหน ถึงผมจะเจ็บ แต่ผมก็จะไม่ยอมให้ใครทำให้เขาเจ็บ ชีวิตของเขา จะต้องสวยงาม และสมบูรณ์แบบที่สุด" ไจ๋เทียนหลินปล่อยให้เผิงกวนอิงระบายความในใจโดยไม่เอ่ยปากขัดตรงไหน รอจนเขาหยุดพูด กระดกแก้ววิสกี้ขึ้นดื่มจนหมดแก้ว แล้วรินเพิ่มจนเกือบเต็ม 

... นั่นมันความรักแบบไหนกัน นายเป็นพ่อเขาเรอะ... ไจ๋เทียนหลินถาม หันไปมองเผิงกวนอิงที่ก้มหน้ามองแก้วเหล้าในมือ เผิงกวนอิงหัวเราะ น้ำเสียงฟังดูหยามหยัน เขาส่ายหัวติดๆกัน สะอึก เอิ้ก ก่อนจะพูดต่อ ลิ้นพันกันจนฟังแทบไม่เป็นคำ 

"ผมไม่รู้ ผมรู้แต่ว่าตลอดสิบกว่าปีมานี่ ผมเฝ้าทะนุถนอมเขา ผมเฝ้าดูเขาเติบโต ผมเฝ้ารอเวลาที่ผมจะบอกเขาได้ว่าผมรู้สึกกับเขายังไง... แต่แล้วจู่ๆก็มีใครที่ไหนไม่รู้โผล่เข้ามา เจ้าหมอนี่จู่ๆก็โผล่เข้ามา... มันคว้าเอาคนที่ผมเฝ้าทะนุถนอมไว้เป็นอย่างดีมาสิบกว่าปีไป จู่ๆ มันก็โผล่เข้ามา เป็นพี่ พี่จะรู้สึกยังไง ถ้าคนที่พี่กอดไว้แนบอก ไม่ยอมให้มีอะไรมาแพ้วพาน จู่ๆก็มีไอ้อะไรสักคนนึง ... มันโผล่มาทีหลัง แล้วมันก็มาเอาเขาไป ... พี่คิดว่าผมรู้สึกยังไง... คนที่ผมเองยังไม่กล้า... ไม่กล้าที่จะทำให้ต้องมัวหมอง ... ไอ้เวรนี่ ไอ้เวรนี่... มันยังกล้ามาทำให้เขาแปดเปื้อน...." เผิงกวนอิงที่เคยสงบนิ่งดั่งภูผาสูงค้ำฟ้า สั่นสะท้านไปทั้งตัว หัวทิ่มลงไปข้างโต๊ะ 

"ฟังดูเหมือนพ่อที่ไม่อยากให้ลูกสาวออกเรือนเลยว่ะ ให้ตายเถอะ" ไจ๋เทียนหลินเอื้อมมือไปตบหลังเผิงกวนอิงเบาๆ เผิงกวนอิงหันมาทำตาลุกใส่เขา 

"ขะ ขอโทษ ฉันแค่พูดเล่น ฉันอยากจะให้นายผ่อนคลายลงบ้าง" ... ทำไมฉันจะไม่รู้ว่านายรู้สึกยังไง พี่ชายนายคนนี้ไม่ได้ตาบอดใจบอดนาเฟ้ย ... 

ตอนนั้น ไจ๋เทียนหลินยังนึก ... อาหลงก็ไม่น่าจะตาบอดใจบอดเหมือนกันนะ... ยกเว้นว่านายทั้งคู่มันคิดเหมือนกันจนเกินไป ... อยากจะถนอมความสัมพันธ์นี้ไว้ ไอ้อะไรนะ ที่เขาเรียกเพลโตนิคเลิฟ* ใช่ไหมวะ...? ให้มันเป็นสีขาว ยาวไปจนกว่า .... ไม่รู้สิ ... จนกว่าจะมีคนอย่างไป๋อวี่โผล่มาล่ะมั้ง ... ให้ตายเถอะวะ! 

*platonic love  柏拉图式的爱情 ปั๋วลาถูซื่อเตอะอ้ายชิง คือความรักบริสุทธิ์ที่ไม่มีเรื่องของความสัมพันธ์ทางเพศมาเกี่ยวข้อง ไม่มีความอิจฉาริษยา ไม่มีความหึงหวง จะเป็นความรักระหว่างหญิงชาย หญิงหญิง หรือชายชายก็ได้ 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}