丽瞐(ลี่จิง)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่47 ค้างคืน

ชื่อตอน : บทที่47 ค้างคืน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 55

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2562 15:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่47 ค้างคืน
แบบอักษร

"องค์ชาย" ฉีเฟิงทำความเคารพเขา แต่สายตากลับหันไปมองนางที่ถูกเขาแบกมา

"ฮึบ" เขาค่อยๆวางนางลงบนเตียงของเขา

"องค์ชายพานางมาที่นี้ จะไม่เป็นอะรไหรือขอรับ??" ฉีเฟิงถาม

เขาเอามือปัดเส้นผมที่บังหน้าของนางแล้วพูดว่า

"ข้าเห็นชายสองคนไม่น่าไว้วางใจที่ตำหนักของนาง จัดการด้วย" เขาพูดขึ้น ฉีเฟิงก็รีบออกไปจากตำหนักทันที

"เจ้าหน่ะ สักนิดก็จำข้าไม่ได้เลยเหรอ   ตอนนั้น เจ้าคงอยากฆ่าข้าใจจะขาดสินะ " เขานั่งมองนางด้วยสีหน้าโศกเศร้า

"ตุบ" นางเมามากก็เลยเผลอเอาเท้าเตะสูงไปที่หัวของเขาที่กำลังนั่งอยู่ปลายเตียง

"เจ้า!!!!" เขาอุทานออกมา 

"ข้าคงกวนเจ้ามากเกินไปแล้ว รีบหลับเถอะ" เขาพูดเบาๆ แล้วก็เอาผ้าห่มมาห่มให้นาง

"ควับ" นางเอามือคว้าไปที่มือของเขาอย่างแน่น

เขาพยายามปลดมือของนางออก แต่ทว่า ทำอย่างไร มือขงนางก็ไม่ปล่อย

"ฮึ่ย" นางดึงมือของเขาสุดแรง จนเขาล้มมานอนข้างๆนาง

นางจับมือของเขามาแตะไว้ที่หน้าของนาง

"ท่านแม่ ฮึฮึ" นางละเมอพูดออกมา น้ำตาของนางค่อยๆไหลลงไปข้างแก้ม 

"ท่านดูสิ ตอนนี้มือของท่าน อยู่บนหน้าข้าด้วย ฮึๆ  มันจะเป็นไปได้ยังไง นั่นสิ ท่านตายไปแล้ว ท่านไม่อยู่แล้ว" นางพูดออกมา น้ำตาของนางก็ยิ่งไหลเยอะกว่าเดิม

"ฮึบ" เขาคว้านางมากอดในอ้อมอก 

"แปะ" เขาค่อยๆตบไปที่หลังของนางเบาๆ จนในที่สุด นางก็หลับ

*ยามเฉิน*

นางค่อยๆลืมตาขึ้นมา นางเห็นชายใส่เสื้อผ้าหลุดหรุ่ยอยู่ข้างนาง นางค่อยๆแหงนหน้าขึ้นไปมอง กลับเห็นว่าใบหน้านั้นเป็นเขา 

"ว้ายย ทำไมไท่จื่อถึงมานอนตรงนี้ได้หล่ะ" นางอุทานออกมาพร้อมกับถีบตัวเองออกมาจากตรงนั้นโดยเร็ว

"เจ้าจะเสียงดังแต่เช้าทำไม!!! โอ้ย!!" แขนของเขาชาไปหมด เพราะว่าเมื่อคืนเขาใช้แขนของเขาเป็นหมอนให้นาง

"ฮึบ" นางค่อยๆคลานตัวเองออกไปจากเตียง แต่ว่าเขานอนขวางอยู่ นางคลานทับลงไปบนตัวของเขา แล้วก็ทับแขนของเขาด้วย

"อุก" นางเองก็ตัวหนักไม่ใช่เล่นๆ ทำจนเขาอุทานออกมา 

"หยุดอยู่ตรงนั้น!!!" เขาพูดเสียงแข็งใส่นาง ทำเอานางก้าวขาไม่ได้

"แฮ่ๆๆ" นางยิ้มแห้งๆ

"ดูแล้ว นี่น่าจะไม่ใช่ตำหนักของข้า ข้าคงจะเข้าผิดที่ ขอประทานอภัยด้วย" นางพูดขึ้นแล้วก็พยายามรีบเดินออกไป

"หยุดเดี๋ยวนี้!!!" เขาพูดเสียงแข็งใส่นางอีกครั้ง นางหันหน้ามามองเขา

"ทำไมข้าจะต้องอยู่ด้วยหล่ะ" นางพูดจบก็รีบวิ่งไปที่หน้าประตูตำหนัก

"ปล่อยข้านะ" แต่ว่านางวิ่งไม่ทัน เขารีบคว้าตัวไปกอดนางจากด้านหลัง

"ไม่ปล่อย ตอนนี้เจ้าออกไปไม่ได้" เขาพูดขึ้น นางดิ้นสุดแรงแล้วพูดว่า

"ทำไมข้าจะออกไปไม่ได้ ปล่อยข้านะ" นางพูดขึ้น

"อุก" นางใช้ศอกแทงไปที่ท้องของเขา จนเขาต้องอุทานออกมา นางวิ่งไปที่ประตู

"องค์ชายเพคะ หม่อมฉัน เอาสำหรับอาหารเช้ามาให้เพคะ" เผ่ยหยวนพูดขึ้น หล่อนยืนอยู่ที่หน้าประตู 

นางรีบหยุดฝีเท้าทันที 




*ยามเฉิน* ช่วงเวลาระหว่าง 7โมงเช้า ถึง 9โมงเช้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น