มีฝนบางเวลา
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คุยกับคนเขียนสักนิด

ชื่อตอน : คุยกับคนเขียนสักนิด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.3k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ค. 2562 11:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คุยกับคนเขียนสักนิด
แบบอักษร

สำหรับนิยายเรื่องนี้อย่างที่เราเขียนเอาไว้มนอินโทรของเรื่องว่าเป็นเรื่องที่เขียนขึ้นมาเพื่อคั่นเวลาแก้เบื่อของเรา

เราเลยตั้งใจเขียนเรื่องที่เราอยากพูดถึงลงไปค่อนข้างเยอะ โดยเฉพาะเรื่องการมองโลกของตัวละคร

สำหรับเรื่องนี้ถ้าถามถึงดราม่า เราว่ามันก็จะมีบ้างนิดหน่อยเท่านั้น ดราม่าของเราไม่ใช่เรื่องตบตีกัน แย่งผู้ชายอะไรแบบนั้นหรอกนะ เราไม่ชอบ เพราะในชีวิตจริง คนที่โตแล้ว มีวุฒิภาวะเพียงพอเขาไม่ได้ตัดสินเรื่องแบบนี้ด้วยกำลัง

สำหรับเรา นะ เราอายุพอสมควรแล้วเรามองว่า มันเด็กไปหน่อยสำหรับการทำแบบนั้น

(แต่นิยายก็คือนิยาย มันก็มีความเป็นไปได้ที่จะตบแย่งผัวกันจริงๆ ฮ่าๆๆๆๆ แต่พอดีเราไม่ได้อยู่ในาสังคมแบบนั้นน่ะ บ้านเราเป็นอีักแบบหนึ่งที่ใช้วิธีคุยกันเอา ก็เลยไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น ถ้าจะทำก็สั่งเก็บไปเลยดีกว่า คงไม่ต้องไปตบเองให้เปลืองเรี่ยวแรง อีกอย่างเลย ต้องคิดถึงคุณค่าของคนที่เราอยากได้ด้วย ว่ามีค่าพอที่เราจะยอมทำแบบนั้นหรือเปล่า)


ใช่ว่าเราจะไม่เคยเจออะไรแย่ๆมาก่อน เรื่องที่นางเอกไม่ชอบคนหลอกลวงเพราะว่าคนเขียนเองก็เจอมาเยอะเลย

รู้ว่ามันรู้สึกแบบไหน การหลอกคนอื่นเราคิดว่ามันไม่ดี โดยเฉพาะหลอกให้เชื่อ หลอกให้รัก พอมารู้ทีหลังมันรู้สึกเสียดายความรู้สึก

ส่วนเรื่องที่อยากเขียน แล้วเขียนไปแล้วก็คือเรื่องของการสูญเสียคนที่รัก การเตรียมตัวสำหรับวันที่ไม่คาดคิด

เราเองก็เคยผ่านจุดนั้นมา เรารู้สึกเหมือนไอซ์นี่แหละ แต่เรายังโชคดีที่เรามีครอบครัว แต่ไอซ์นั้นไม่เหลือใครเลย

ความรู้สึกของไอซ์ที่เราถ่ายทอดไปก็คือ เด็กคนหนึ่งที่พยายามที่สุดเพื่อนจะให้คนที่ตัวเองรักได้อยู่ด้วย

แต่เมื่อวันหนึ่ง เกิดเหตุการณ์ที่ต้องสูญเสีย ก็ต้องวงกลับมาคิดเพื้อจะให้ตัวเองได้อยู่ต่อไปได้

ไอซ์นั้นเศร้านะ ที่ต้องเจอเรื่องของคุณยาย แต่ความจริงแล้วไอซ์เองก็ทำใจมาพักหนึ่งแล้วเรื่องนี้

ไอซ์รู้ดีว่า คุณยายต้องทรมานขนาดไหน เจ็บแค่ไหน เราเองเคยนอนอยู่จนเตียงแบบช่วยตัวเองไม่ได้ใส่ท่อช่วยหายใจแบบนั้น เรายิ่งรู้ดีกว่าใครอีก เราผ่านจุดนั้นมาแล้ว เราเคยหยุดหายใจมาแล้ว เราเลยรู้ว่า จริงๆมันไม่ได้อยากหายใจแล้วน่ะเพราะไม่มีแรงหายใจ แต่คุณยายของไอซ์ไม่ได้โชคดีแบบเราที่รอดมาได้ แต่เราเข้าใจนะว่า คุณยายทนเพราะหวังว่าจะหายและได้กลับไปดูแลไอซ์อีก แต่พอไอซ์บอกว่า ดูแลตัวเองได้แล้วทำให้ทางนั้นหมดห่วงน่ะ เลยปล่อยไอซ์ได้ รวมทั้งปล่อยตัวเองให้หลุกจากความทรมานได้


เรื่องที่อยากเล่าก็มีประมาณนี้ล่ะนะ ถ้าใครอยากให้เนื้อเรื่องออกมาประมาณไหนต่อไปก็บอกเราได้อยากให้ไอซ์ทำอะไร ให้น้ำผึ้งพาไปไหน ก็สามารถช่วยเราเขียนเรื่องนี้ได้เพราะเป็นเรื่องที่ เราอยากเขียนในแบบที่ตามใจทั้งตัวเองและอยากให้คนอ่านมีส่วนร่วมด้วยน่ะ

ถ้าเรื่องภาษาเราก็ขออถับเอาไว้ก่อน บางครั้งอาจจะมีพิมพ์ตกหล่นไปบ้างเพราะเราก็ตาไม่ค่อยดี

อาจจะมีคำขาดหายไปในประโยคอะไรประมาณนั้นเพราะเราพิมพ์แล้วลงเลยไม่ได้ตรวจคำผิดก่อน

ส่วนเวอร์ชั่นที่เป็นเล่มอีบุ๊คจะผ่านการตรวจและรีไรท์แน่นอน ขอบคุณที่แวะมาอ่านค่ะ แล้วก็ฝากคอมเมนค์กดถูกใจให้เราด้วยนะคะถ้าแวะมาอ่าน ถือว่า วิน-วิน เราได้เขียนได้อ่านคอมเมนต์ ส่วนคนอ่านก็ได้อ่านและได้คอมเมนต์ให้เราเหมือนกัน

image

ความคิดเห็น