มายเนมม

เป็นนักเขียนมือใหม่นะคะ ยังไงก็ฝากติดตามนิยายของเราด้วยน้าา~

ชื่อตอน : บทส่งท้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.1k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 23 เม.ย. 2562 09:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทส่งท้าย
แบบอักษร

และแล้วก็ถึงวันเฉลยพี่รหัส ผมไม่รู้ว่าเพื่อนผมหาพี่รหัสของตัวเองเจอกันรึยัง แต่ดูจากสีหน้าแล้ว ..ยังสินะ


"เอาล่ะครับน้องๆ น้องๆเห็นพี่ปีสองที่ยืนอยู่รอบๆไหมครับ" ผมหันไปมองรอบๆ พี่ปีสองทั้งหมดยืนล้อมรอบเด็กปีหนึ่งอย่างพวกผมที่นั่งอยู่ตรงกลาง เหมือนกักขังกันคนแอบวิ่งหนีออกไประหว่างกิจกรรมอะ "เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา พี่จะอธิบายให้สั้นๆและเข้าใจนะครับ น้องคนไหนที่เจอพี่รหัสแล้วให้เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าพี่รหัสเลยครับ ส่วนใครที่ยังหาไม่เจอนั้นให้นั่งอยู่กับที่ก่อน ..ลุกได้ครับ!"

สิ้นเสียงบอก ปีหนึ่งหลายๆคนก็ลุกพรึบพรางหมุนตัว360องศาเพื่อมองใบหน้าและป้ายชื่อของคนที่คิดว่าน่าจะป็นพี่รหัสของตน

..ผมหันไปมองแฝดสามที่กำลังทำหน้าปลงๆ


"มึงไปเถอะ พวกกูก็นั่งรอกันอยู่ตรงนี้แหละ" สองพูดกับผม หนึ่งก็พยักหน้าเชิงให้ผมรีบลุกไป


"สู้ๆนะ ถ้าโดนสั่งให้วิ่งก็น่าจะไม่เท่าไหร่มั้ง วันนี้35องศาเอง" ผมบอกขำๆ


"เองเนอะ เหอะๆ วันแรกที่กูลืมเอาป้ายชื่อมาก็โดนสั่งให้วิ่งเหมือนกัน แต่ตอนนั้นมันตั้ง36องศา วันนี้คงชิวๆ" น้ำเสียงและใบหน้าบ่งบอกว่าประชดมากหนึ่ง ผมเลยตบไหล่ให้กำลังใจพวกมันไป ก่อนตัวเองจะลุกขึ้นมองหาพี่ยักษ์แล้วเดินไปอยู่ตรงหน้า

ไม่รู้ว้าพี่แกยังงอลผมอยู่หรืออะไร ไม่มองหน้าผมเลยสักนิด


"อ้อผมลืมบอก คนที่ทายพี่รหัสของตัวเองผิดก็จะโดนทำโทษเหมือนกันนะครับ!" พี่คนเดิมพูด


'ห้ะ! อะไรวะ'

'ซวยแล้วกู เดินออกมาโดยสุ่มมั่วๆนะเนี่ย'

'พี่ใช่พี่รหัสผมจริงๆนะพี่ อย่าหลอกนะเว้ย'


ปีหนึ่งที่ยืนเริ่มหันไปมองหน้าพี่ปีสองด้านหน้าตัวเองด้วยความระแวง และนอกจากพี่เขาจะไม่พูดอะไรแล้วยังส่งยิ้มพิมพ์ใจมาให้อีก เฮ้อ.. ผมหันไปมองหน้าพี่ยักษ์บ้าง รายนี้ก็คอแข็งเชียว สะกิดยิกๆก็ไม่แม้แต่จะปลายตามอง ผมเลยล้มเลิกแล้วหันไปมองรอบๆ จะว่าไปกลุ่มพี่ยักษ์นี่ยืนเรียงกันเลย พี่เชน พี่ยักษ์ พี่ฟัก พี่แพรว ..เกือบลืมไปแล้วนะเนี่ยชื่อเพื่อนพี่แกอะ


"พี่ปีสอง บอกน้องหน่อยสิครับว่าคุณเป็นพี่รหัสพวกเขาหรือเปล่า!!"


ขอใส่ซาวด์เพลงที่มันลุ้นระทึกหน่อยครับ..


..


"ใช่ครับ! / ไม่ใช่ค่ะ!"

ปีสองหลายๆคนก้มมองหน้าปีหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหน้าตัวเองแล้วเฉลยออกมา บางคนก็ถูกบางคนก็ผิด

คือผมก็มั่นใจนะครับว่าพี่ยักษ์เป็นพี่รหัส แต่ต่อให้ผมทายถูกพี่ก็ควรบอกหน่อยเส่!ว่าถูกอะ ยืนเป็นยักษ์ปักหลั่นอยู่ได้!


"พี่ยักษ์ .. พี่เป็นพี่รหัสผมใช่ไหมครับ" ผมถามคนตรงหน้าที่ไม่มีทีท่าว่าจะตอบ เลยหันไปมองเพื่อนๆของพี่แกอย่างต้องการความช่วยเหลือ


"มึงก็หยิ่งจัง บอกน้องไปดิ" พี่แพรวเหมือนนางฟ้ามาโปรด เธอหันมาพูดกับพี่ยักษ์ยิ้มๆ แต่พี่แกก็ยังไม่ตอบไงแถมทำสีหน้ารำคาญใส่อีก


"งั้น..ถ้ามึงไม่เอากูเอานะ" พี่ฟักกอดคอผมพลางลากไปยืนข้างหน้าตัวเอง แต่จังหวะนั้นแหละ ฝ่ามือหนาของพี่ยักษ์ก็จับต้นแขนผมแล้วดึงไปแนบอกตัวเอง กลายเป็นว่าผมแทบจะซบไปที่อกพี่ยักษ์แล้วอะ ดีที่ขืนตัวไว้ คนตรงหน้าตวัดสายตาทิ้มแทงไปหาพี่ฟักอย่างไวจนพี่แกต้องยกมือขึ้นสองข้างอย่างยอมแพ้


"เออ ชั้นเป็นพี่รหัสนาย พอใจยัง!"


"ครับผม" ผมบอกเขาขำๆ


"ทำมาหวง ..งี้น้องรหัสกู มึงก็ไม่เอาแล้วใช่ปะ" พี่ฟักหันไปมองพี่ยักษ์แล้วยิ้มแบบมีเลศนัย

"งั้นกูขอคืนนะ"


"Fu*k!"


"มึงเรียกหรือมึงด่ากูเนี่ย" นอกจากพี่ฟักจะไม่กลัวแล้วพี่แกยังขำอีก

น้องรหัสพี่ฟัก? ..ใคร ทำไมพี่ยักษ์ต้องหงุดหงิดขนาดนั้นด้วย

แต่เพื่อไม่ให้มีศึกอะไรเกิดขึ้นพี่เชนกับพี่แพรวจึงแยกทั้งสองออกห่างกัน


"น้องคนที่ทายพี่รหัสผิดกลับมานั่งรวมตรงกลางเลยครับ" คนที่หาพี่รหัสไม่เจอมีมากกว่าคนที่หาพี่รหัสเจอซะอีก

"เรื่องบทลงโทษ ผมจะให้พี่รหัสของน้องๆเป็นคนลงโทษน้องกันเองดีกว่า ..ก็แล้วแต่ว่าพี่รหัสของพวกคุณจะลงโทษคุณยังไง เชิญพี่รหัสเดินไปเรียกน้องของคุณมายืนด้วยเลยครับ เชิญ!"


ผมหันไปมองแฝดสามที่นั่งทำตาปริบๆเหมือนเด็กรอพ่อแม่มารับ และตอนนั้นเองที่ได้เห็นโฉมหน้าของพี่รหัสของแฝดสาม! ไม่ใช่คนไกลตัวที่ไหนเลย


"พะ พี่" ผมเอ่ยเสียงตะกุกตะกักออกไปเมื่อพวกเขากลับมายืนที่เดิม


"ทายยากตรงไหนวะ ทำไมถึงนึกกันไม่ออก" พี่เชนพูดขำๆ ส่วนน้องรหัสที่เขาไปลากมาคือไอ้หนึ่ง!


"นอกจากวันแรกและเค้กก้อนนั้น พี่ไม่มีอะไรส่งมาใบ้ให้อีกเลยเถอะ!" หนึ่งโวย


"ก็น่าจะคิดบ้างป่าววะเค้กร้านเดียวกัน แถมพวกมึงยังได้แบบเดียวกันทั้งกลุ่ม"


"พวกผมนึกว่าเค้กร้านนี้มันลดราคา แล้วพวกพี่ก็คิดไม่ออกไม่อยากเปลืองตัง" สามบอกหน้าหงิก 

"แล้วบทลงโทษละครับ พวกพี่จะให้พวกผมทำอะไร"


"ของพี่..." พี่เชนลากเสียงยาวอย่างครุ่นคิด "มาแข่งกันดีกว่า ถ้ามึงแข็งกว่ากู กูจะยอมรับเป็นสายรหัสและไม่ลงโทษ"


"หาเพื่อนดื่มก็บอกมาเถอะพี่ ..แต่แน่ใจนะ ผมโคตรคอแข็งอะจะบอกให้"


"ดี! ฮ่าๆๆ ไปเลยเถอะ ไม่เมาไม่กลับเว้ยยย"


"เดี๋ยวดิพี่ เขาปล่อยแล้วหรอ" ผมเรียกไว้ก่อน


"ไอ้สิง ปล่อยยังวะ!!" พี่เชนตะโกนถามพี่ที่เป็นคนนำกิจกรรม ซึ่งดูเหมือนพี่แกก็กำลังแกล้งน้องรหัสอยู่โทษฐานที่หาไม่เจอ


"ปล่อยเลยๆ กูก็ร้อนไม่ไหวละ!"


ชิวมาก! กิจกรรมคณะผมก็มีแค่นี้แหละครับ เหมือนพี่ๆไม่เต็มใจจะจัดกันสักเท่าไหร่ หรือเพราะอากาศร้อนเกินไป(?) แต่ตอนทำกิจกรรมก็เฮฮา ร่วมมือกันดี ช่างเถอะครับ อย่าไปคิดเยอะเลย

ซึ่งพอพี่สิงตะโกนกลับมาหลายๆคนก็เริ่มทะยอยเดินไปหลบที่ร่มหรือแยกไปทางใครทางมัน รวมถึงไอ้หนึ่งกับพี่เชนด้วยที่กอดคอกันไปตามทางของเขา เหมือนเสี้ยนมากอะ แต่พวกเราหกคนเหมือนจะยังไม่เคลียร์ พี่แพรวเลยเดินนำมานั่งที่ใต้ตึกซึ่งก็มีหลายๆคนที่อยู่ที่นี่

..เอาจริงๆผมจะแยกกลับไปเลยก็ได้ แต่ด้วยความรักเพื่อนไง เห็นพวกมันทำตาปริบๆรั้งผมไว้ ผมเลยต้องอยู่ เพราะพวกพี่แกก็ดูไม่ค่อยน่าไว้ใจเท่าไหร่..ละมั้ง


"แล้วบทลงโทษเราเอาไงดีหืม สุดหล่อ"

พี่แพรวส่งยิ้มไปให้สองที่ยังคงใบหน้านิ่งตามเดิม มันออกจะหยิ่งกับคนที่ไม่คุ้นเคยพอดู ผมก็ยังต้องใช้เวลาสักพักเลยกว่าจะสนิทกับมันได้


"ผมว่าแล้วแต่พี่แพรวเลย ไอ้สองมันคงโนคอมเมนท์อะครับ" ผมยิ้มแหย่ๆส่งไปให้ ใบหน้าสวยก็ขมวดคิ้วนิดๆอย่างคนคิดหนัก มองสำรวจสองตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะพูดเสียงสดใส


"งั้นบทลงโทษของเราคือ..ไปเดทกับพี่เป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์! เป็นไง"

ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นคงดีใจกันใหญ่ที่จะได้เดทกับอดีตดาวคณะอย่างพี่แพรว ..แต่มันไม่ใช่กับสองไงครับ หน้าตาเบื่อหน่ายนั่น เก็บไว้ก็ได้ไม่ต้องบ่งบอกขนาดนั้นหรอก และเหมือนพี่แพรวจะไม่สนใจ เขากลับยิ้มชอบใจด้วยซ้ำ


"ซวยไปนะไอ้น้อง" พี่ฟักก็เหมือนกันหน้าแหยงขั้นสุด


"ทำไมหรอครับ" ผมเลยหันไปถาม พี่แกก็ขยับหน้ามาใกล้ๆผมเหมือนจะกระซิบ ผมเลยเอียงไปใกล้ๆเพื่อฟัง


"เดทของไอ้แพรวเนี่ยไม่ใช่ไปกินข้าวดูหนังหรอก ..แต่มันจะเป็นฝ่ายช็อปปิ้งแล้วให้ผู้ชายไปถือของให้ต่างหาก วันนึงนี่ไม่ต่ำกว่าสิบถุง!"

เห็นภาพเลยครับ

"แต่ถือว่าเป็นเรื่องดีสำหรับพี่อะนะ เพราะเมื่อก่อนคนที่คอยถือถุงให้มันก็คือพี่เนี่ยแหละ ไม่รู้ทำไมไม่หาแฟนสักที"


"จะคุยกันอีกนานไหม" เสียงนิ่งๆของพี่ยักษ์เอ่ยขึ้นพร้อมมือหนาที่ผลักหัวพี่ฟักออกไปให้ห่างจากผม พี่แกหน้าแทบทิ่ม


"โห่ไรวะ กูอุสส่าแอบดมผมน้องแอล มึงยังจะรู้อีกหรอ" ห้ะ! นี่พี่แกแอบดมผมของผมหรอ ไอ้บ้า! มันน่าดมที่ไหนกัน ดีนะที่ผมเพิ่งสระไปเมื่อคืน ฮื่ออ

"โคตรหอมเลยวะ"


"ไอ้ฟัก!"


"ตัดใจได้แล้วเพื่อน มีคนรอมึงอยู่นะเว้ย"

พี่ฟักกระซิบกับพี่ยักษ์ให้ได้ยินกันสองคน ผมเห็นสายตาพี่ยักษ์เหลือบมามองทางสาม มันที่มองพี่ยักษ์อยู่ก่อนแล้วเมื่อพี่แกมองกลับ มันเลยหันหนีควับอย่างไว ...แหม๋ ไม่รู้เลยว่าแอบมอง~


"ละ แล้วบทลงโทษของผมล่ะครับ" สามถามพี่ฟัก

พี่แกก็มองอย่างเจ้าเล่ห์ ..เอาตามความรู้สึกผมนะ ผมว่าพี่ฟักแกเป็นคนที่เจ้าเล่ห์และเล่ห์เหลี่ยมเยอะมากเลยล่ะ บางทีก็กวนๆ แต่บางทีก็น่ารำคาญ ..จุ๊ๆ อย่าบอกเขานะครับว่าผมนินทา


"นั่นสิ ..เอาแบบแพรวดีมะ ไปเดทกับพี่อาทิตย์นึง"


"ไม่มีสมองคิดแล้วหรอ ไปลอกมันทำไม" แทนที่คนสวนกลับควรเป็นพี่แพรว แต่ดันกลายเป็นพี่ยักษ์ซะได้


"งั้นหนึ่งเดือน"


"มึงจะเอาใช่ปะ!"


"ใจเย็นหนุ่มๆ สต็อปค่ะสต็อป!" พี่แพรวยกมือห้ามทัพ ฮื่อออ ผมอยากกลับบ้าน

"จริงจังหน่อยไอ้ฟัก"


"นี่กูจริงจังสุดๆแล้วนะ อยากให้ไอ้คนที่มันหวงก้างเนี่ย ตาสว่างสักที"

ถ้าไม่รู้ว่าพี่ฟักกับพี่ยักษ์เป็นเพื่อนกัน ผมนึกว่าทั้งคู่เป็นอริกันนะเนี่ย อีกคนก็ช่างยั่วให้โมโห ส่วนอีกคนก็ติดง๊ายง่าย


"อยากกลับบ้านว่ะ" สามหันมาบอกผม หน้าตามันเหมือนคนอึดอัดสุดๆ


"ไม่เป็นไร กูอยู่ด้วย" ผมบีบไหล่มันเบาๆ


"เรื่องของมึงเหอะ!" พี่ยักษ์มองหน้าพี่ฟักอย่างหาเรื่องก่อนจะเดินมาหน้าตรงผม ไม่สิ..หน้าสาม


"กลับ"


พีคคค!

พี่ยักษ์แกคว้ามือสามไปจับก่อนจะจูงกึ่งลากออกไป ห้ะเดี๋ยวนะ..


"ทำไม ..สองคนนั้น"


"หึ พี่ล่ะเบื่อจริงๆไอ้คนปากอย่างใจอย่างเนี่ย"


"อะไรหรอครับ" ผมหันไปมองพี่ฟักงงๆ พี่แกก็พยักหน้าไปทางสามกับพี่ยักษ์ก่อนจะยกยิ้มตามแบบฉบับพี่แกแล้วหันมาหาผม


"น้องแอลจะกลับยังไง" 

ผมมองไปรอบๆซึ่งไม่ค่อยมีคนแล้ว อีกอย่างสองกับพี่แพรวก็หายไปตอนไหนไม่รู้


"เดี๋ยวผมโทรให้แฟนมารับน่ะครับ พี่ฟักล่ะ"


"น่าจะตามไอ้เชนกับเพื่อนเราไป อยากดื่มเหมือนกัน"


"โอเคครับ งั้นบ๊ายบาย" ผมโบกมือหยอยๆแล้วหันหลังเดินออกมา เลิกสนใจพี่แกไป ตลอดทางที่เดินไปหาพี่โซที่สนามบาสนั้น ในหัวมีแต่เรื่องของพี่ยักษ์กับสาม และคำพูดบางคำของพี่ฟักที่มันทะแม่งๆ


ผมว่าสองหรือสามคนนั้นมันต้องมีอะไรในกอไผ่แน่ๆ..


ช่างเถอะ ถ้าไม่ได้ทำให้เพื่อนผมเสียใจผมก็จะไม่เข้าไปยุ่ง ..ยังไงสามมันก็มีองครักษ์อยู่


เราจะสวดมนต์ขอให้นายโชคดีนะมายเฟรน..




ความคิดเห็น