อายคอนแทค

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 16. ฉันขอโทษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 475

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ต.ค. 2562 02:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
16. ฉันขอโทษ
แบบอักษร

​ปักกกกกก!!!!

 

ฉันลืมตาขึ้นมามันกระเด็นไปแล้ว

 

"อั่กกก!!"

 

โพ๊ะๆๆๆๆๆๆ OoO

 

"นายยย.." ยุนกิที่กำลังจะใส่พลังหมัดลงหน้าไอ้โรคจิต หันมามองตามเสียงฉัน แล้วคลายหมัดลง

หน้าไอ้โรคจิตนั่น ที่โดนยุนกิรัวหมัดใส่ ยับเยินจนแทบจะดูไม่ได้

 

"พวกมึงจำไว้นะ! ผู้หญิงคนนี้คือคนของกู!!! ใครอยากจะเจอดีก็ลองดู!!!!"

 

ยุนกิพูดเลือดขึ้นหน้า ดูน่ากลัว จนไอ้พวกนั้นสะดุ้งกันจนหัวหด ฉันไม่เคยเห็นยุนกิโมโหขนาดนี้มาก่อน

 

"คะ คะ ..ครับบบ ผมขอโทษครับ"

 

โหมดยุนกิจะเอาจริงขึ้นมานี่ทั้งดูโหด ดูน่ากลัวมาก ราวกับว่าจะฆ่าให้ตายคามือไปซะให้รู้แล้วรู้รอด

 

"ถ้ามึงเจอยูอาอีกที่ไหน มึงห้ามเข้าและ มึงต้องหนีไปให้ไกลเลยเข้าใจมั้ย!!!!" ยุนกิพูกกัดฟัน กระแทกเสียงใส่หน้าพวกมันในประโยคสุดท้าย ยุนกิโมโหซะจนจนตาแดง กำหมัดแน่นจนเห็นเส้นเลือด

 

"ขะ ขะ เข้าใจแล้วครับ" พวกลนลานจนทำอะไรไม่ถูก

 

ยุนกิทำไอ้พวกนั้นขวัญเสียแตกกระเจิงกันไปหมด

 

"อ้าวเห้ยยย เผ่นดิวะพวกมึงรอไร" ลูกพี่มันตะโกนออกมา

 

ฟิ้วววววววววววว~​

 

ยุนกิเดินมาหาฉัน ที่กำลังยืนร้องไห้อยู่

 

"ฉันขอโทษ" ยุนกิพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แล้วอ่อนโยนลง ต่างจากเมื่อกี้โดยสิ้นเชิง เปลี่ยนโหมดไวนะยะตานี่ T^T

 

"........" น้ำตาฉันเริ่มไหลเพิ่มขึ้นอีกครั้ง ฉันไม่พูดอะไร เพราะพูดไม่ออก และไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่ยืนร้องไห้อย่างเดียว นึกถึงแต่ภาพที่ยุนกิว่าฉัน

 

'ฉันเวทนาเลยอุส่าให้มาอาศัยอยู่ด้วย!'

 

ยุนกิผละตัวเข้ามาสวมกอดฉันทันที..

 

ยุนกิทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา ยุนกิยืนกอดฉันอยู่แบบนั้น ไม่ปล่อยไปไหน

 

"ขอโทษที่พูดอะไรออกไปโดยไม่คิด ต่อไปจะไม่พูดแบบนั้นอีกแล้ว

 

ยุนกิมองหน้าฉันด้วยความจริงใจ แล้วจุ๊บลงที่กลางหน้าผากฉันอย่างอ่อนโยน

"T^T" ตาบ้า หยุดพูดได้แล้ว อย่ามาพูดอะไรแบบนี้ เพราะมันจะทำให้น้ำตาที่ฉันไม่เคยร้องไห้ใครเห็น มันจะร้องไม่หยุด

 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดด~

 

พวกนักเรียนพากันกรี๊ดเสียงดังสนั่นท่ามกลางวงล้อมฉันกับยุนกิ

 

เสียงซุบซิบ ความกรี๊ด ความเชียร์ แต่ละเสียง อย่างกับคู่ชิบไอดอล

 

'ฉันอิจฉายูอาอะแก'

'ฉันจะเอารูปไปลงทวิต'

'แกส่งรูปให้ฉันด้วย'

'น่ารักอ่าาาา'

'ฉันอยากให้มีพี่ยุนกิมาปกป้องฉันแบบนี้บ้างงงง ฮืออออ'

'เขาดูเหมาะสมกันมากเลย'

'แกเห็นลูกหมัดของรุ่นพี่ยุนกิซัดไอ้พวกนั้นยัง โคตรเท่บอกเลย!!!'

 

ตอนนี้ทั้งโซเชียลเต็มไปด้วยเรื่องชิปฉันกับยุนกิ

ผู้คนต่างให้ความสนใจกันทั่ว ทั้งวงในยันวงนอก จนติดท็อปเทรนในทวิต #yoongiUR เพราะยุนกิเองก็เป็นคนดังอยู่แล้ว จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่จะขยับไปทางไหนก็มีแต่คนพูดถึงไปให้ทั่ว

 

วี จองกุก นัมจุน จิน เจโฮป จีมิน

วิ่งตามมา

 

"อยู่นี่เอง.. หาตั้งนาน" วีวิ่งหอบแฮ่กๆ มา

 

"มาทำอะไรกันเนี้ย" ฉันมองเจ้าพวกนั้นที่วิ่งมา

 

"ก็เป็นห่วงเธอนะสิ.. เห็นร้องไห้แล้วก็วิ่งไปออกไปเอาดื้อๆ ตอนเช้ายังเห็นเก่งต่อยคนอยู่เลย ฮ่าๆๆ" จองกุกพูดยี่ยวน

 

"ย๊าา ใครร้องไห้กัน ไม่มี๊!!!!!" ฉันพูดจบพลางปากน้ำตา ทำท่าทีเลิ่กลั่ก

 

ทำพวกป๊อบปูล่าร์หัวเราะกันเป็นแถบ

 

ฮ่าๆๆๆ~

 

"เธอนี่มัน..น่ารักจริงๆเลยนะ" นัมจุนเดินมายีหัวฉัน

ยุนกิมอง

 

"ย๊า น่ารักตรงไหน ดื้.."*$*:?," ยุนกิพูดไม่ทันจบ

วีก็วิ่งเข้ามาเอามือปิดปากยุนกิ เพราะรู้ว่ายุนกิจะปากเสียอีก

 

"ย๊า ฮยองน่าจับตีก้นจริงๆเลยนะ ยัยนี่ยิ่งขี้แงอยู่" เจโฮปพูด

 

"ใครขี้แงกันยะ" ฉันไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็นมาก่อนนะ!

 

"ก็เธอไง ฮ่าๆๆ แบร่ๆๆ" เจโฮปแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ฉัน

 

"หนอยยย นายเจอแน่" ฉันวิ่งไล่เตะเจโฮป ทุบเจโฮป ที่ทำให้ฉันหัวเราะออกมาได้

 

"นี่แน่ะๆๆ"

 

"ฮ่าๆๆ เร็วๆยูอาฉันจับไว้ให้" จองกุก วิ่งไปล็อคโฮซอกมาให้ฉัน ได้ทีฉันก็จัดการ จั๊กจี้เจโฮป ทำเอาเจโฮปหัวเราะลั่น เพราะทนความบ้าจี้ไม่ไหว ฮี๊ๆๆ ฮ่าๆๆๆๆ

 

"เจโฮปฮยองเสร็จแน่ ฮ่าๆๆ" วีบอก

 

"ปล่อยกูนะเว้ยยยย ฮ่าๆๆ" เจโฮปต่อยจองกุกเบาๆให้ปล่อยได้แล้วบ้าจี้ ฮ่าๆๆ

 

"ฮ่าๆๆ สมน้ำหน้าา :P" ฉันซ้ำเติมเจโฮป

 

ยืนเล่นกันไม่สนใจสายตารอบข้าง ที่เหมือนกับว่ายืนมองดารา แต่พวกผู้ชายพวกนี้คงเห็นสายตาแบบนี้กันชินแล้ว

 

ติ๊งติงติ๊งติ่ง ติ่งติงติ้งติง

 

เสียงกริ๊งของนักเรียนมัธยมปลาย

 

"เฮ้เพื่อนชาย ขึ้นไปเรียนกัน" จองกุกเดินมากอดคอฉันแล้วลากฉันเดินไปบนชั้นเรียน ราวกับเพื่อนชายจริงๆ หุ่นหมอนี้สูงใหญ่กว่าฉันเยอะ ถ้าฉันสู้แรงไปมีแต่เหนื่อยปล่าวๆ

 

"เห้ยยย อย่าเตะเนื้อต้องตัวยูอากูสิวะไอ้จองกุก"

วีตะโกนไล่หลังมา

 

"ฮ่าๆๆ ฮยองจะทำไมหรอครับ นี่เพื่อนชายผมม"

จองกุกยี่ยวน และเดินต่อไปอย่างไม่สนใจเหล่าฮยองเลย

 

มียุนกิที่แอบยืนยิ้มมุมปากอยู่คนเดียว

 

เวลาเลิกเรียน

 

จองกุกหันหน้ามาถามฉัน นั่งนักอยู่ที่โต๊ะเรียนข้างๆกัน

 

"ยูอา กลับบ้านไงอะ"

 

"เดินกลับหนะชิลๆ" ถึงอยู่กับยุนกิก็จริง แต่เค้าก็ไม่ใช่ผู้ปกครองฉันที่ต้องให้คอยมารับ มาส่ง เขาคงมีธุระของเขาที่ต้องไปทำ

 

"โห้..เธอนี่มันแมนจริงๆ ฉันชอบ^^"

จองกุกพูดหน้าตายิ้มตลอด หมอนี่เป็นอารมณ์ดีจริงๆ

 

ฉันกับจองกุกเดินออกมาจากห้อง เจอยุนกิที่ยืนเหมือนรอใครสักคนอยู่นอกห้อง

 

"ยุนกิฮยอง.." จองกุกเรียก

 

"อ้าวนี่แกอยู่ห้องเดียวกับยัยนี่หรอ" ยุนกิทักหน้านิ่งๆ

 

"ใช่สิครับ ยุนกิมารอผมหรอ"

 

"แกที่ไหนละ ยัยนี่ต่างหาก" ยุนกิมองหน้าฉัน

 

"อะไรของนายย.. ฉันไม่กลับกับนายหรอกนะ"

ฉันยืนเท้าสะเอวสะบัดบ๊อบใส่ยุนกิ

 

"นัดใครไว้ละ?"

 

"ไม่ได้นัดใครทั้งนั้นแหละย๊ะ แต่ไม่อยากกลับไปกับนาย"

 

"จะยอมกลับดีๆหรือจะให้ฉันบังคับแบบเช้าวันนั้น" ยุนกิพูดด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ ทำจองกุกตาโต

 

"กรี๊ดดดดดด!!! นายอย่าพูดไปนะ" ฉันกระโดดไปปิดปากยุนกิ

 

จองกุกมองแบบคิดว่าสองคนนี้น่าจะมีซัมติงอะไรบางอย่างกันแน่ๆ

 

จองกุกกรอกตาสลับไปมาระหว่างฉันกับยุนกิ

'อะไรของสองคนนี้กัน'

 

"ก็อย่าดื้อสิครับ" ยุนกิก้มลงมองหน้าฉัน แล้วยิ้มมุมปาก ก่อนจะเดินลงบรรไดไป

 

"แล้วเจอกันนะจองกุก" ฉันวิ่งตามยุนกิไป แล้วหันหลังโบกมือบอกลาจองกุก

 

-คอนโด-

 

ยุนกิขับรถมาถึงคอนโด

 

"ขอบใจนะ" ฉันบอกยุนกิที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับ

 

"........" ยุนกิไม่พูดอะไร

 

ยุนกิดับเครื่องแล้วลงจากรถไปขึ้นลิฟท์ไปเงียบๆ ฉันก็เดินไปด้วยอย่างเงียบๆ.. มันชัดจะยังไงๆแล้วนะ

 

"เงียบอะไรขนาดนั้นอะ ใครเย็บปากนายไว้หรอ"

ฉันถามยุนกิออกไปแบบกวนๆ ก็นายมันเงียบเกินนี่นา.. นายเป็นอะไร

 

"ขอโทษนะ ที่ทำให้... ..ร้องไห้~"

 

"เฮ้อออ ฉันลืมซื้อน้ำเดี๋ยวลงไปเซเว่นก่อน"

ฉันเฉไฉเปลี่ยนเรื่อง เพราะไม่อยากพูดถึงมันอีก ฉันรู้ว่ายุนกิไม่ได้ตั้งใจ และเขาเองก็รู้สึกผิดจริงๆ

 

ฉันทำท่าทีหันหลังจะกลับไปลงลิฟท์ แล้วคิดหรอว่าคนฉลาดอย่างยุนกิจะเชื่อ

 

"จะไปทำไม ที่ห้องมีเครื่องกรองน้ำ"

ยุนกิพูดดักปากยู่ยี่

 

แล้วจะเอาไงต่อดีละทีนี้..

 

"กะ กะ ..ก็ อยากกินน้ำโค๊ก"

ฉันแถไปเรื่อย

 

"ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง เดินกลับมานี่ มาคุยกัน" ยุนกิทำหน้าตาจริงจังใส่ฉัน จนฉันต้องยอมคุยจริงๆ

 

หมอนี่ทำไมต้องมาทำหน้าตาจริงจังใส่ด้วยนะ ตั้งแต่รู้จักมาก็เพิ่งเคยเห็นนี่แหละ

 

ยุนกิไขกุญแจเข้าไปในห้อง ฉันก็เดินตามเข้าไปอย่างลูกแมวเชือง

 

พอประตูปิดลง ยุนกิก็หันหน้ามาถาม

 

"เธอโกธรฉันไหม"

 

"ตอนแรกก็โกธร..." ฉันตอบกลับไปแบบลอยหน้าลอยตา

 

"เธอเกลียดฉันหรือป่าว"

 

"ยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอก อีกไกลอะ" ฉันตอบแบบกวนๆผสมจริงจัง

 

"เธอยังอยากจะอยู่กับฉันอยู่ไหม"

 

"แล้วนายอยากจะให้ฉันไปอยู่ไหนละ" เอ๊ะ !

 

"สำหรับเร่ื่องวันนี้.. ฉันขอโทษ  ที่พลั้งปากพูดไป ในใจฉันไม่ได้คิดแบบนั้นเลยจริงๆ"

 

"ฉันรู้แล้ว นายจะขอโทษฉันกี่ครั้งเนี้ยห้ะ ยุนกิ.."

 

"เธอจะให้อภัยฉันได้รึป่าว"

 

"ฉันรู้ว่านายไม่ได้ตั้งใจ.."

 

"พูดสิว่าให้หรือไม่ให้" ยุนกิลุ้นคำตอบ

 

"อ่าๆ.. ฉันให้อภัยนาย"

 

"ก็แค่นั้นแหละ"

ยุนกิพูดปากยู่ยี้ก่อนเดินหลังหลังไปอาบน้ำ กลับกลายมาเป็นยุนกิคนเดิมได้แล้วละสินะเนี้ย บ้าชะมัด

 

'ก่อนหน้านี้เคยทำผู้หญิงร้องไห้เสียใจมาก็เยอะ ไม่เคยต้องมารู้สึกผิดและนั่งเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปแบบนี้เลยมาก่อนเลย กูเป็นอะไรวะเนี้ย' ยุนกิอาบน้ำไปคิดไป

 

"นี่ หยิบผ้าเช็ดตัวมาให้หน่อยสิ"

ยุนกิตะโกนออกมาจากห้องน้ำ

 

"ย๊าาา ทำไมไม่เอาเข้าไปด้วยเล่า"

 

"ถ้าช้าฉันก็จะเปลือยออกไปแบบนี้เลยนะ"

 

"อี๋!!! อีตาบ้า รอแปปนึง"

 

ฉันรีบวิ่งไปเอาหยิบผ้าเช็ดตัว ไปส่งให้ยุนกิ

 

"นี่ รับไปสิ" ฉันยืนไปให้ ฉันหันให้ประตูห้องน้ำ

 

"ยื่นเข้ามาใกล้ๆหน่อยสิ้" ยุนกิแกล้งทั้งๆที่ถึงแล้ว

 

"อ่าๆ รับไปเร็วๆ" ฉันยื่นผ้าเช็ดตัวให้ยุนกิเข้าไปใกล้อีก

 

"ไหนๆ ยังไม่ถึงเลย"

 

"ฉันจะหงายหลังอยู่แล้วเร็วๆ" ยุนกิรีบรับผ้าเช็ดตัวไปจากมือ แล้วเปิดประตูห้องน้ำเข้าทันที ทำให้ฉันที่ยืนทำท่าจะเสียหลักอยู่แล้ว ได้เสียหลักเข้าให้จริงๆ

 

"อร๊ายยยยยยยยยยย

 

ฉันหงายหลังให้ห้องน้ำ แต่โชคดีที่ยุนกิคว้าตัวฉันไว้ทัน

 

"เกือบไปแล้วไหมละ" ยุนกิพูดเบาๆ

 

ยุนกิออกมาพร้อมกับผ้าเช็ดตัวที่ปิดแค่เฉพาะท่อนล่าง ท่อนบนเปลือยเผยให้เห็นหน้าอก และซิกแพกที่สวยงาม  ผิวขาวเนียน เนื้อละเอียด ยิ่งกว่าผู้หญิง

 

"มองอะไรจ๊ะ" ยุนกิโน้มตัวลงมาประชิดหน้าฉัน

 

"ปะ ปะ ป้าววว" ฉันเอียงหน้าหนี

 

"ก็เห็นๆอยู่ว่ามอง" ยุนกิขยับเข้ามาใกล้อีก จนหน้าแทบจะแนบชิดกันอยู่แล้ว

 

"ใครมองนาย.. ไม่มี๊!!!" ฉันเสียงสูง ท่าทีเลิ่กลั่ก ตอนนี้ร่างกายของฉันร้อนระอุ ผ่าวๆ ฉันเบี่ยงหน้าหนีหลบสายตายุนกิ ที่แอบชื่นชมเรือนร่างเขาจริงๆ

 

ยุนกิจับหน้าฉันให้ค่อยๆหันขึ้นมาสบตากับเขา

 

ฉันมองแววตาของยุนกิที่ดูอ่อนโยน มันทำให้ฉันหลงไหลแล้วเคลิบเคลิ้มลงในคารมของเขาตอนนี้

 

ยุนกิค่อยๆเอียงหน้าลงมาเข้าหาฉันโดยที่ไม่ได้พูดอะไร แล้วเขาก็ใช้ริมฝีปากของเขาประทับเข้าที่ริมฝีปากของฉันอย่างอ่อนโยน โดยที่ฉันไม่ได้ขัดขืนอะไร ฉันปล่อยให้ยุนกิจูบฉันอย่างละมุนนุ่มลิ้น

 

ยุนกิค่อยๆดันร่างฉันให้ค่อยๆถอยหลังไป จนล้มลงบนเตียง มืออีกข้างนึงของเขาก็ประคองเอวฉันอยู่ เราค่อยๆล้มลงมาพร้อมกันทั้งคู่ ยุนกิยังคงอยู่ในผ้าเช็ดตัวอยู่​ ในท่าที่ยุนกิอยู่ข้างบน ฉันอยู่ข้างล่าง

 

ยุนกิไม่รอช้ากำลังจะประกบจูบเข้าที่ริมฝีปากของฉันอีกครั้ง..

 

กริ๊งงงงงงงงง~~~​

 

เสียงโทรสับฉันที่วางอยู่บนเตียงก็ดังขึ้นมา

 

ยุนกิหันไปมอง ..ชิงฮวา.. (ใช่อดีตแฟนเก่าฉันเอง)

 

ฉันรีบผลักอกยุนกิออก แล้วกดปิดเสียงเรียกเข้าของชิงฮวาทันที

 

ฉันลุกขึ้นหยิบผ้าเช็ดตัวและชุดนอน รีบวิ่งเข้าห้องน้ำ

 

เห้ออออ โชคดีนะมีคนโทรเข้าพอดี ไม่งั้นมีหวัง..

 

บรึ๊ยยยย!!!~~

 

ฉันส่ายหัวไปมา พร้อมทั้งตีหน้าเรียกสติตัวเองเบาๆ

 

นี่ฉันปล่อยตัวทำอะไรลงไปเนี้ย น่าอายชะมัดเล้ยยยยูอาเอ้ยยย!!!

 

ฉันแตะที่ริมฝีปากของตัวเอง ปากที่ไม่เคยสัมผัสกับใครมาก่อน

 

'ปากของเธอมันทั้งหอมหวานที่สุดในโลกเลยรู้ตัวไหมยูอา'

ยุนกิอมยิ้ม คิดในใจตอนที่ฉันวิ่งหนีเข้าห้องน้ำ

 

กรี๊ดดดดดดดดดด!!!~

เสียงจากทีวีที่ตั้งอยู่หน้าเตียงนอน

 

"อร๊ายยย!!! นายเปิดชากกี้ทำไม ฉันกลัว!!!"

 

"กลัวก็รีบขึ้นมาอยู่กับฉันเร็ว!!!"

 

'จริงๆแล้วฉันเองก็กลัว แต่ทำใจดีสู้เสือไปอย่างงั้น เพราะอยากใกล้ชิดเธอ' ยุนกิคิดในใจ

 

กรี๊ดดดดดดดดด!!!

 

ฉันตกใจพุ่งเข้าไปเกาะยุนกิที่นั่งอยู่ตรงหัวนอน พอได้ทียุนกิก็กอดปลอบและลูบหัวฉัน

 

"โอ๋ๆๆ ไม่เป็นไรน้าาา ^^"

ยุนกิได้ทีชักจะเอาใหญ่

 

สติฉันกลับมาอีกครั้ง จะดีดตัวขึ้น ให้ออกไปจากอกขาวๆของยุนกิ

 

"เห้ยยย.." ยุนกิก็ดึงกลับไป จนฉันเสียหลัก ซบลงอยู่ที่อกยุนกิเต็มๆ

 

หน้าฉันกับหน้ายุนกิอยู่ในระดับระยะประชิดกัน ในท่าที่ฉันอยู่ข้างบนร่างยุนกิ

 

ยุนกิมองหน้าฉันด้วยสีหน้ามีคำถาม ฉันสบตายุนกิ

 

"เธอยังรักแฟนเก่าเธออยู่ไหม" ยุนกิพูดออกมา

 

"พูดอะไรของนาย"

 

ฉันขมวดคิ้ว ถามถึงชิงฮวานะสินะ ฉันแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วจะลุกขึ้นออกไปจากอกยุนกิ แต่ยุนกิกลับจับฉันแน่น แล้วดึงฉันเจ้าหาเขาแรงกว่าเดิม

 

"ตอบฉันมาสิ?"

 

"ปล่อยฉันนะ ฉันเจ็บ" ฉันพยายามดิ้นออก แต่เหมือนยิ่งดิ้น ยุนกิยิ่งออกแรงรัดฉันไว้มากว่าเดิม จนตัวฉันเจ็บไปหมด

 

"ฉันถามแค่นี้.. ทำไมถึงตอบไม่ได้"

 

"นี่!! นายเป็นอะไรของนาย.."

 

ที่ฉันไม่อยากตอบ เพราะฉันเองก็ไม่รู้ว่าฉันยังรักเขาอยู่ไหม แต่เวลาเห็นหน้าเขาทีไร มันทำให้ใจฉันเจ็บ

 

ยุนกิเหวี่ยงฉันลงบนที่นอน ตอนนี้สีหน้าเขาดูโกธร คิ้วเขม็งขึงชนกัน ที่ฉันให้คำตอบเขาไม่ได้สักที

 

ยุนกิกดริมฝีปากของเขาลงมาเข้าที่ริมฝีปากของฉันอย่างเล่าร้อน

ฉันตกใจพยายามใช้มือผลักอกยุนกิให้ออกไป แต่สุดท้ายก็สู้แรงเขาไม่ได้ ยุนกิจูบนัวร์ จนฉันแทบจะหายใจไม่ออก

 

ยุนกิถอนจูบออกมาเองให้ฉันหายใจ

 

"แฮ่กๆๆ"

 

"อย่าดื้อกับฉันนะ"

 

"นายจะถามเอาอะไรเล่า!!!"

 

"ฉันอยากรู้"

 

"ฉันกับนายไม่ได้เป็นอะไรกัน!!! ฉะนั้น.. นายไม่จำเป็นจะต้องรู้!!!!"

 

ฉันคิดว่าพูดออกไปแบบนั้น บอกยุนกิว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน คิดว่าเขาจะเข้าใจแล้วหยุดลง แต่ไม่เลยฉันคิดผิด

 

ยิ่งพูดออกไปแบบนั้นเหมือนจะยิ่งทำให้ยุนกิโมโห

เขาบีบแขนฉันแรงกว่าเดิม ใบหน้า ไล่ซุกไซ้ลงที่ซอกคอฉัน ฉันเอียงหน้าหนี

 

"นี่นายเป็นบ้าไปแล้วหรอ!!!"

 

"ก็แค่ตอบฉันมา มันยากนักหรือไง" ยุนกิกดเสียงต่ำลง

 

"ไม่! ไม่เลย!! ฉันไม่ได้รักเขาแล้ว มันจบไปนานแล้ว..พอใจนายยัง?" ฉันหันไปสบตายุนกิ ด้วยน้ำตาคลอเบ้า

 

"พูดแค่นี้ ก็จบแล้ว" ยุนกิอ่อนลง หลุดยิ้มมุมปาก แล้วยอมปล่อยฉันออกแต่โดยดี

 

"อะไรของนายกันเนี้ยยย.." ฉันบ่นยุนกิแบบงัวเงีย

 

"บ่นอะไร.. รึอยากให้ฉันทำต่อ"

ยุนกิยิ้มมุมปากลุกขึ้นมา แนบชิดใกล้หน้าฉัน..

 

"อีตายุนกิบ้า!!!" ฉันบ่นพรึมพรำ แล้วก็ปาหมอนใส่ยุนกิ

ความคิดเห็น