Crystaljadeed

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 29 Loveaholic

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.8k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2562 15:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 29 Loveaholic
แบบอักษร

 

Chapter 29 Loveaholic 

ผ่านไปเกือบเดือนในทะเลเหนือ สุดท้ายพวกเขาก็ได้ขึ้นฝั่งกลับสู่พื้นดินอีกครั้ง ใช้เวลาเดินทางด้วยเฮลิคอเตอร์ราวหกชั่วโมงเต็มกว่าจะถึงที่หมาย เข้าสู่ฤดูร้อนได้ไม่นานท้องฟ้าเหนือนครรัฐฮันโนเวอร์ปลอดโปร่งแจ่มใส เฮลิคอปเตอร์ขนาดกลางร่อนลงบนดาดฟ้าคฤหาสน์โบราณของตระกูลออสซินี่อย่างนุ่มนวล

คุณหมอหนุ่มของตระกูลผู้ซึ่งทำหน้าที่เป็นทั้งหมอทั้งผู้ดูแลคฤหาสน์และผู้ที่คอยสะสางงานต่างๆให้กับเจ้านายที่ออกไปฮันนีมูนไกลถึงกลางทะเลเหนือกำลังยืนต้อนรับผู้มาใหม่ด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ ดวงตาที่มีถุงใต้ตาดำคล้ำมองดูประตูฮอลล์ที่เปิดออกอย่างนิ่งเฉย

ผู้ที่เดินนำออกมาเป็นคนแรกคือชายหนุ่มรูปร่างสันทัด ลุคกระโดดลงจากฮอลล์ก่อนที่จะขยับไปยืนอยู่ด้านข้าง ตามด้วยเจ้าของคฤหาสน์ที่มีใบหน้าเปล่งปลั่งเป็นพิเศษ แม้ยังคงมีรอยยิ้มจอมปลอมไม่เสื่อมคลายแต่ก็ยังสัมผัสได้ว่าดูไม่น่าอึดอัดเท่าแต่ก่อน นอกจากนี้ยังมีเด็กหนุ่มผมดำอีกคน ผิวกายขาวสว่างสะท้อนแสงแดดรวมทั้งใบหน้างดงามได้รูปนั่นราวกับอีรอสในรูปแบบของมนุษย์ไม่มีผิด ทั้งสวยงามและน่าหลงใหล ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมนายท่านของเขาถึงได้คลั่งขนาดนั้น แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะนะ...

“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน หนุ่มน้อยคนนี้คงเป็นอคิราห์ วอลเทอร์ ฉันเรเวน เป็นหมอและผู้ดูและคฤหาสน์แห่งนี้ ยินดีที่ได้รู้จัก” เรเวนยิ้มอย่างไม่จริงจังพลางยกมือขวาขึ้นมา เสื้อคลุมตัวใหญ่และรองเท้าแบบสวมยังทำให้เขาดูเหมือนเจ้าของที่แห่งนี้เช่นเดิม

“สวัสดีครับ” หลังจากกล่าวทักทายกลับไป เด็กหนุ่มยกมือขึ้นตั้งใจจะจับมือที่ค้างอยู่เบื้องหน้าเป็นการทักทายแต่กลับโดนฝ่ามือของใครอีกคนกุมเอาไปพลางก้าวยาวๆ ออกไปโดยไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ทักทายใครกลับแม้แต่คนเดียว คนที่เหลือทำได้เพียงเดินตามคนทั้งคู่ไปอย่างเงียบๆ

ชายหนุ่มที่พึ่งโดนเมินยิ้มค้าง มองฝ่ามือที่ยังอยู่ในท่าเดิมของตัวเองครู่หนึ่งก่อนที่จะยักไหล่ทั้งสองข้างขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ เดินตามหลังคนกลุ่มนั้นออกไปอย่างเชื่องช้า เมื่อมาถึงประตูห้องนอนของผู้เป็นนายก็พบว่าคนอื่นๆ หายไปหมดแล้วเหลือเพียงชายหนุ่มนัยน์ตาสีน้ำเงินที่กำลังสั่งการลูกน้องหน้าประตูห้องพักของเจ้านายก่อนที่จะเดินออกไป ขายาวก้าวเดินเร็วขึ้นจากเดิมเล็กน้อย เสียงลากเท้าทำให้ลุคต้องหันกลับมา เมื่อพบว่าอีกฝ่ายเป็นใครเขาก็เอ่ยทักทายออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ “สวัสดีครับ เรเวน”

“ไงๆ จะไปไหนงั้นเหรอ ฉันไปด้วยคนสิ” ชายหนุ่มเอ่ยออกมาอย่างขอไปที ยกแขนขึ้นกอดคอคนที่อยู่ในสุดสูทสีดำแบบเดิมไม่เคยเปลี่ยนเดินไปพร้อมกัน

“ผมกำลังกลับไปพักผ่อนครับ”

“พอดีเลย ฉันก็กำลังจะไปนอนเหมือนกัน ง่วงจะตายอยู่แล้ว”

“เชิญครับ” ลุคเอ่ยออกมาอย่างมีมารยาท เขารอให้เรเวนปล่อยตัวเขาไปเพราะห้องนอนของเจ้าตัวไม่ได้อยู่ทางนี้

ชายหนุ่มผมสีเงินทำหน้าประหลาดใจ ปล่อยไหล่อีกฝ่ายออกมาพลางยกมือข้างหนึ่งกอดอกยกมืออีกข้างเท้าคาง นิ้วก้อยเรียวยาวเขี่ยห่วงเล็กๆ สีเงินข้างริมฝีปากไปมา “อือฮึ หายากนะเนี่ยที่เธอจะชวนคนอื่นเข้าไปในห้อง”

“เปล่านะครับ”

“เอ๋ เข้าใจผิดงั้นเหรอแย่จริง ว่าแต่เธอนี่ก็ชอบของสวยๆงามๆเหมือนกันสินะ เด็กนั่นถือเป็นของหายากทีเดียว รสนิยมดีไม่เบา”

“ผมไม่ได้ชอบคุณอคิราห์อย่างที่คุณคิดครับเรเวน ผมแค่ชื่นชมเท่านั้น” ลุคพูดออกมาอย่างเยือกเย็น ที่คฤหาสน์ตระกูลออสซินี่แห่งนี้มีหูตาเต็มไปหมด แม้ว่าเวลานี้เขายังสัมผัสใครไม่ได้ก็ตาม ถึงอย่างนั้นก็สมควรแก้ไขทุกอย่างให้ถูกต้อง

“งั้นเหรอๆ แล้วฉันล่ะ”

“ยังไงครับ”

“ก็...เธอไม่รู้สึกชื่นชมฉันบ้างรึไง ฉันก็เป็นคนที่เลี้ยงเธอมาตั้งแต่ยังเป็นหนูลุคตัวน้อยเชียวนะ”

“แน่นอนครับ คุณเป็นผู้มีพระคุณที่เลี้ยงผมมา เป็นเหมือนคนในครอบครัวที่ผมไม่เคยมี เพียงแต่ผมต้องทำหน้าที่คุ้มกันนายท่าน ต้องขออภัยที่ผมอาจจะทำตัวห่างเหินกับคุณไปบ้าง”

“ดี...ดีมาก งั้นถ้ายังเห็นฉันเป็นพี่ชายก็ช่วยเรียกฉันว่าพี่เรเวนสักคำสิ” เห็นคนที่ยืนอยู่ด้านข้างทำหน้าลำบากใจ ถึงกระนั้นชายหนุ่มก็ยังคะยั้ยคะยออีกรอบ “เอาสิ เรียกเร็ว”

“พี่...เรเวน”

เรเวนตบไหล่อีกฝ่ายดังปุๆ พยักหน้าลงสองสามครั้งทำราวกับพึงพอใจเป็นอย่างมากที่ลุคกลับมาเรียกเขาว่าพี่อีกครั้ง ทีตอนเด็กๆล่ะก็ เรียกพี่เรเวนอย่างนั้นพี่เรเวนอย่างนี้ พอโตเข้าหน่อยก็ทำเป็นขรึม

“เอาเถอะ เธอก็ไปพักผ่อนได้แล้ว ฉันก็จะไปนอนแล้วเหมือนกัน” หลังพูดจบชายหนุ่มทำท่าราวกับว่าจะเดินจากไป เพียงแต่เมื่อหมุนตัวกลับ เขาก็รู้สึกวิงเวียน ‘โดยไม่ทราบสาเหตุ’ กะทันหันจนร่างทั้งร่างหงายไปด้านหลัง ลุคเห็นท่าทางเช่นนั้นของเรเวนจึงต้องรีบเข้ามาประคองอย่างตกใจ

“คุณเรเวน”

“ไม่เป็นไรๆ สงสัยคงนอนน้อยไปหน่อย” เรเวนขมวดคิ้ว

“ผมพาคุณ...พี่กลับห้องนอนดีกว่าครับ”

“ห้องนอนฉัน?”

“ครับ”

คนที่ร่างกายปวกเปียกพูดออกมาอย่างอ่อนแรง “ห้องฉันไกลคงเดินไม่ไหวแล้ว ถ้าไม่รังเกียจขอฉันไปนอนห้องนายได้รึเปล่า”

 

ในเวลาเดียวกัน

ทันทีที่ดึงอคิราห์เข้ามาในห้องได้สำเร็จ มิคาเอลจัดการจูบปิดปากเด็กหนุ่มพลางดันไปที่เตียงกว้างอย่างเร่งรีบ นิ้วมือเรียวยาวพยายามกระชากเสื้อเชิ้ตสีขาวออกหากแต่ครั้งนี้อีกฝ่ายดูท่าจะไม่ยอม อคิราห์สอดลิ้นรับ หากแต่มือขาวกลับกำข้อมือทั้งสองข้างของคนที่กำลังวุ่นวายกับการปลดกระดุมเสื้อของเขาออก ในขณะที่ข้อพับสัมผัสกับขอบเตียง เด็กหนุ่มพลันออกแรงเหวี่ยงร่างของชายหนุ่มที่ยังมึนเมากับรสจูบเร่าร้อนลงไปกับเตียง อคิราห์ถอนริมฝีปากออกมาจนเห็นของเหลวสีใสเป็นเส้น เด็กหนุ่มกดมืออีกฝ่ายลงบนเตียงอย่างแรง มิคาเอลพยายามยกศีรษะขึ้นจูบคนที่อยู่ด้านบนต่อแต่อคิราห์ทิ้งระยะห่างมากเกินไป เขาจึงทำได้แค่ทิ้งศีรษะลงบนเตียงเหมือนเดิม

“คุณกำลังอยู่ในช่วงติดสัดเหรอครับ” ริมฝีปากแดงก่ำเอ่ยพลางหอบหายใจ ถึงกระนั้นคนที่อยู่ใต้ร่างของเขาก็ยังส่งยิ้มยียวนพลางหรี่ตาลง

“ใครว่า ฉันกำลังติดเธอต่างหาก ไม่ดีรึไง”

“ไม่ครับ นี่มันมากเกินไปแล้ว”

“ไม่มากหรอกที่รัก แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ”

“คุณยังจะบอกว่าการที่คุณคิดจะมีเซ็กส์ทุกที่ๆลับตาคนยังน้อยไปอีกงั้นเหรอครับ” คำพูดที่แสนจะตรงไปตรงมาและเต็มไปด้วยอารมณ์หงุดหงิดของเด็กหนุ่มยิ่งทำให้มิคาเอลรู้สึกว่าเวลาที่อคิราห์โมโหก็ดูดีไปอีกแบบ ข้อมือของเขาถูกกดแรงขึ้นแต่มิคาเอลก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันไม่ดีตรงไหน

“คนรักกันก็ต้องแสดงความรักต่อกันเป็นธรรมดา ถ้าไม่กลัวว่าใครจะมองเห็นร่างกายและใบหน้าของเธอตอนมีอะไรกับฉันว่ามันเซ็กซี่แค่ไหน ฉันจะทำมันต่อหน้าคนอื่นไปด้วยซะเลย”

นอกจากคำว่ากวนประสาทแล้ว คำจำกัดความใหม่สำหรับมิคาเอลที่เขาพึ่งคิดออกคือ

‘คนโรคจิต’ 

“สายตาเธอกำลังบอกฉันว่าเธอกำลังต่อว่าฉันอยู่ในใจ บอกฉันหน่อยสิว่าเธอกำลังคิดอะไร”

“คุณไม่อยากรู้หรอกครับ”

“บอกมาสิแล้วฉันจะตัดสินใจเองว่าอยาก หรือไม่อยาก”

“ผมกำลังคิดว่าคนที่อายุใกล้เลขสี่ที่พูดแบบนี้กับเด็กอายุสิบแปด ในสมองของเขากำลังคิดอะไรอยู่น่ะครับ” เด็กหนุ่มพูดออกมาหน้าตาเฉยราวกับว่า สิ่งที่เขาเอ่ยออกมาเป็นเพียงข้อสงสัยปกติธรรมดาที่ไม่ได้ทำให้คนที่กำลังนอนอยู่บนเตียงคิ้วกระตุก

มิคาเอลใช้ความได้เปรียบทางพละกำลังพลิกตัวอคิราห์กลับ ดึงข้อมือทั้งสองข้างออกประสานมือเด็กหนุ่มเอาไว้เหนือศีรษะ ชายหนุ่มสอดขาข้างหนึ่งแทรกกลางลำตัวของเด็กหนุ่มที่พยายามยกเข่าขึ้นกระแทกตรงจุดสำคัญของเขาก่อนที่จะก้มตัวลงกัดลงบนลำคอขาวจนเป็นรอยฟัน ลิ้นสีแดงที่เลียลงบนรอยกัดให้ความรู้สึกทั้งแสบทั้งเสียวซ่าน

“ฉันเป็นคนอายุใกล้เลขสี่ที่ชอบกินเด็ก โดยเฉพาะเด็กอายุสิบแปดที่กำลังนอนเล่นอยู่แถวนี้” มิคาเอลพูดขึ้นมาเสียงพร่าขณะที่กำลังขบกัดลงบนกระดูกไหปลาร้าที่โผล่พ้นออกมา

ก๊อกๆ 

“ขออนุญาตครับท่าน ท่านอลาริค กำลังรออยู่ในห้องโถงครับ”  

________________________________ 

Talk 

วันนี้พิมพ์ในมือถือไม่รู้จะเป็นอะไรมั้ย 

ส่วนตัวไรท์ชอบตัวคาแรกเตอร์ของเรเวนมาก เหมือนไม่ได้คิดอะไรแต่ก็เหมือนคิดอะไรเอ๊ะๆ ส่วนคู่เฮียก็ปล่อยให้หวานกันต่อไปเนอะ #อาคิและลุงของเขา 

Crystal 

ความคิดเห็น