Crystaljadeed

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 26 Something in Their Heart NC

ชื่อตอน : Chapter 26 Something in Their Heart NC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.8k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มี.ค. 2563 17:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 26 Something in Their Heart NC
แบบอักษร

 

Chapter 26 Something in Their Heart 

"แล้วตกลงที่คุณเรียกผมมามีธุระอะไรครับ" 

"ถอดเสื้อออก" 

หลังจากรับรู้ความต้องการของอีกฝ่าย มือที่ถือแก้วอยู่ชะงักกึก เด็กหนุ่มใช้สายตาราบเรียบมองไปยังอีกฝ่ายที่เดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดียวกัน ในแววตามิคาเอลไม่มีแววตาล้อเล่นหรือกระหายอยากแต่อย่างใด 

อคิราห์ปลดกระดุมลงเงียบๆ เผยให้เห็นร่างกายขาวสว่างและยิ่งมากยิ่งขึ้นเมื่อมองจากกลางแจ้ง ไร้ซึ่งแววตาเขินอายอย่างที่เด็กหนุ่มทั่วไปมักจะเป็นเมื่อโดนสายตาสำรวจของคนตรงหน้ามองผ่านแต่ละสัดส่วนอย่างละเอียด 

มิคาเอลจ้องมองร่างกายตรงหน้าพลางขมวดคิ้ว แม้ว่าร่องรอยส่วนใหญ่จะจางหายไปบ้างแล้วแต่ก็ยังมีบางจุดที่ยังปรากฏรอยช้ำให้เห็นประปรายโดยเฉพาะช่วงเอวที่มองเห็นสีม่วงอมแดงอย่างชัดเจน มิคาเอลจับร่างอีกฝ่ายหันไปด้านหลัง ทันทีที่เห็นแผ่นหลังของเด็กหนุ่มคิ้วก็พลันขมวดมุ่นมากกว่าเดิม 

เห็นได้ชัดว่ารอยสีม่วงแดงที่เห็นเกิดจากช่วงหลังโดนกระแทกอย่างรุนแรง ทั้งรอยกระสุนที่สะดุดตาบริเวณหัวไหล่ก็ชัดเจน ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเหลือเป็นรอยแผลเป็นอย่างแน่นอน ชายหนุ่มใช้นิ้วลูบไล้รอบรอยแผลอย่างเบามือ ความรู้สึกรุ่มร้อนบางอย่างแทรกซึมอยู่ในอก อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เปลี่ยนเป็นคำอื่นแทน 

"เด็กน้อยที่สวยงามของฉันมีแผลเต็มไปหมดขนาดนี้ได้ยังไง เป็นฉันที่ดูแลเธอไม่ดี แล้วยังหน้าท้องนี่อีก...ผอมเกินไปแล้ว ฉันจะขุนเธอให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม.. ไม่สิ ยิ่งมีเนื้อมีหนังหน่อยยิ่งดีฉันจะได้กิน..." 

"คุณดูเสร็จรึยังถ้าเสร็จแล้วผมไปล่ะ" 

อคิราห์ไม่สนใจอีกฝ่ายที่เอาแต่แตะนั่นแตะนี่ไม่หยุด เด็กหนุ่มสวมเสื้อกลับลวกๆ แล้วลุกขึ้นตั้งใจจะก้าวออกไปให้พ้นหน้าเจ้าคนกวนประสาทนี่แต่มือจองเขากลับถูกจับเอาไว้ 

ยังไม่ทันหันกลับไปคนที่นั่งอยู่ก็ลุกขึ้นพรวดเดินนำตัวเขาไปก่อนทั้งยังจูงมือด้านนั้นไปด้วยหน้าตาเฉย 

เขาเดินตามอีกฝ่ายไปเรื่อยๆ อยากพาไปไหนก็ไป เพราะเขาเองก็ขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับหมอนี่อยู่แล้ว 

มิคาเอลพาเขากลับไปยังห้องนอน ชายหนุ่มเดินกลับออกไปครู่หนึ่ง อคิราห์ได้ยินอีกฝ่ายเรียกชื่อมาเรียแว่วๆ แล้วเดินกลับเข้ามา ไม่นานมาเรียก็ขออนุญาตเข้ามาพร้อมยื่นหลอดยาสีขาวให้ก่อนปิดประตูออกไปอย่างเงียบเชียบ 

คราวนี้ไม่ต้องให้บอก อคิราห์เดินเข้าห้องน้ำแล้วกลับมานั่งลงบนเตียงพร้อมชุดคลุมสีขาว อีกทั้งยังปลดชุดด้านบนลง รอให้คนที่ยืนถือหลอดยาจัดการตามใจชอบ 

มิคาเอลยืนนิ่งอยู่กับที่ ความคิดของเขาหยุดชะงักไปตั้งแต่เห็นอีกฝ่ายก้าวขายาวๆ ออกมาจากห้องน้ำจนกระทั่งนั่งลงเปิดชุดคลุมอำนวยความสะดวกให้เขาอยู่ตรงหน้า 

"เธอ.. ไม่ได้คิดจะยั่วฉันใช่มั้ย" ชายหนุ่มรู้สึกได้ถึงเลือดที่สูบฉีด โดยเฉพาะบริเวณช่วงล่าง 

"คุณจะช่วยทายาให้ผม.. ไม่ใช่เหรอครับ" อคิราห์มองไปยังหลอดยาในมืออีกฝ่ายอย่างสื่อความหมาย 

ในขณะที่มิคาเอลก็เดินไปนั่งลงบนเตียงแต่ก็ไม่วายเหลือบมองต้นขาขาวที่โผล่ออกมาจากรอยทับของผ้า 

มิคาเอลจัดการหมุนตัวเด็กหนุ่มให้หันหลังเพราะเขาคิดว่าเริ่มจากส่วนนี้น่าจะง่ายกว่า 

ฝ่ายหนึ่งนั่งรับการบริการอย่างว่าง่ายโดยไม่คิดอะไรแต่อีกฝ่ายกลับต้องพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองอย่างยากลำบาก 

มีบางช่วงที่มิคาเอลคิดว่าแค่ทำตามความปรารถนาของตัวเอง กดเด็กหนุ่มตรงหน้าลงกับเตียงแล้วทำไปให้สิ้นเรื่อง แต่เข้าไม่อยากทำแบบนั้น 

เพราะฉะนั้นก็ต้องอดทนต่อไป.. 

มิคาเอลเงียบผิดปกติ จนเมื่อทายาด้านหลังจนทั่วเขาก็บอกให้เด็กหนุ่มหันกลับมา 

เขารู้สึกตาพร่าเล็กน้อยแต่ก็ยังจัดการทายาให้เด็กหนุ่มที่ยังนั่งทำหน้าตานิ่งเฉยไม่รับรู้ถึงความอดทนใดๆ ของเขาเลยสักนิด 

มิคาเอลเหลือบมองดูคนตรงหน้าแต่ก็เห็นอคิราห์กำลังมองเขาอยู่เหมือนกัน ใบหน้างดงามได้รูปยังมีรอยแผลตกสะเก็ดอยู่ที่ข้างแก้มแต่ก็ไม่สามารถบดบังความงดงามของอีกฝ่ายได้เลย 

อคิราห์อาจจะไม่ใช่คนที่ดูดีที่สุดที่เขาเคยเจอแต่กลับเป็นคนที่ทำให้เขาไม่อาจละสายตาไปไหนได้ 

ชายหนุ่มยกมือขึ้นแต่ผิวแก้มด้านนั้นอย่างเผลอไผลก่อนที่จะก้มลงจูบอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาแล้วผละออกไป 

คราวนี้เป็นอคิราห์ที่เป็นฝ่ายดึงมือเขาเอาไว้จนชายหนุ่มต้องเลิกคิ้วเป็นคำถาม 

อคิราห์ยกมือขึ้นมาแตะลงบนส่วนนั้นที่กำลังคึกคักของเขาทั้งเงยหน้าขึ้นมาถามด้วยใบหน้าเรียบเฉยอันเป็นเอกลักษณ์ 

"ตรงนี้น่ะ... ไม่ปวดงั้นเหรอครับ" 

มิคาเอลคิ้วกระตุก เขาอยากจะจับเด็กหนุ่มตรงหน้ามาตีก้นแรงๆ สักหลายๆ รอบ 

"อย่างกับว่า.. เธอจะช่วยฉันคลายความปวดนี้ไปได้ อคิราห์ที่รัก.. ร่างกายของเธอยังไม่พร้อม ฉันกำลังพยายามทะนุถนอมเธออยู่นะ ไม่เห็นความพยายามของฉันรึไง" ชายหนุ่มได้แต่กัดฟันพูดออกไป 

"ผมพอจะช่วยคุณได้เล็กน้อย.. ตอบแทนสำหรับความพยายามและความอดทนของคุณ" 

แววตาชายหนุ่มพราวระยับขึ้นมาทันตา 

" งั้นก็เอาสิ" 

 

(อ่าน nc ได้ในเล่มค่ะ) 

 

พวกเขาใช้ชีวิตกันอย่างเลืมวันลืมคืนจนถึงตอนนี้ก็ผ่านมาอีกหนึ่งอาทิตย์ แทบจะเรียกว่าตัวติดกันตลอดเวลา 

แม้ดูเหมือนว่าคนที่ติดหนึบจะมีอยู่ฝ่ายเดียวแต่ในเมื่ออีกคนไม่ปฏิเสธอีกฝ่ายก็ยิ่งได้ใจ 

ทุกกิจกรรมที่มีมิคาเอลต้องมีอคิราห์ คนทั้งคู่ทำตัวราวกับเป็นคู่แต่งงานใหม่ ทั้งออกกำลังกาย ทำอาหาร วาดภาพ ดูสารคดี หรือแม้แต่ตอนที่อคิราห์อยากดูการ์ตูนขึ้นมามิคาเอลยังนั่งดูด้วย แม้ส่วนใหญ่จะไม่ค่อยได้ดูก็เถอะ ถึงอย่างนั้นเมื่อมาเรียเข้ามาเห็นยังเก็บสีหน้าแปลกๆ ไม่มิด 

อคิราห์เริ่มแสดงอารมณ์มากขึ้น พูดคุยแสดงความคิดเห็นกับเขามากขึ้น มิคาเอลรู้สึกว่าช่วงเวลาที่มีความสุขของตัวเองตลอดทั้งชีวิตรวมกันยังเทียบไม่ได้กับเจ็ดวันที่ผ่านมานี้ 

"เราจะอยู่บนนี้ไปอีกนานแค่ไหนครับ" 

อคิราห์เอ่ยถามชายหนุ่มที่เดินกลับเข้ามาในห้องนั่งเล่นหลังจากออกไปคุยโทรศัพท์อยู่นาน เขาไม่ใคร่สนใจนักว่ามิคาเอลจะทำสิ่งใด หรือวางแผนคิดจะทำอะไร ขอแค่เรื่องนั้นไม่กระทบกับเขาและคนรอบตัวที่เขาแคร์ในชีวิตใหม่นี้ก็พอ 

ลึกๆ แล้วเด็กหนุ่มยังแอบคิดว่า การใช้ชีวิตอยู่กับคนที่เปรียบเสมือนยืนยู่จุดสูงสุดของวงการมืดนี้ก็ไม่แย่เท่าไหร่ 

ออกจะรู้สึก...พอรับได้ 

"อีกหนึ่งอาทิตย์ก็จะถึงฝั่งแล้ว ทำไม เบื่อทะเลแล้วเหรอ" 

มิคาเอลเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า เดินมานั่งกอดเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟา พลางขบกัดติ่งหูที่เป็นจุดอ่อนไหวของอีกฝ่ายอย่างได้ใจ 

"เปล่าครับ ผมแค่สงสัยว่าทำไมเราไม่นั่งฮอลล์ไป" 

อคิราห์รู้สึกชินกับการกระทำของอีกฝ่ายเสียแล้ว แม้ว่าการเข้ามารัดพันนัวเนียเขาแทบไม่หยุดหย่อนของอีกฝ่ายตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ออกจะน่ารำคาญไปเสียบ้าง แต่พอโดนหลายๆ ครั้งก็ชินชาไปเองจนขี้เกียจจะแกะออก 

ยิ่งนับวันที่ร่างกายของเขาเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมิคาเอลที่'สำรวจ'ร่างกายเขาแทบทุกคืนสังเกตเห็น แววตาของอีกฝ่ายก็ยิ่งพราวระยับจนน่าหมั่นไส้ 

"ฉันแค่อยากใช้เวลาฮันนีมูนอยู่กับเธอให้นานขึ้นสักนิด ไม่ได้รึไง" 

"ผมไม่ค่อยแน่ใจแต่ฮันนีมูนอะไรนั่นต้องใช้กับคู่แต่งงานไม่ใช่รึไงครับ" 

"แล้วเราไม่เหมือนคู่แต่งงานตรงไหน..หื้ม" 

"แต่เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยนี่ครับ..ไม่สิผมเป็นคู่นอนของคุณ" 

มิคาเอลที่คลอเคลียอยู่บนซอกคอของอีกฝ่ายชะงัก เขายกตัวขึ้นมาสบตากับเด็กหนุ่มในอ้อมกอดราวกับอยากจะมองเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายให้ชัดๆ แขนของเขารัดแน่นขึ้นโดยที่ไม่รู้ตัว 

"เธอแน่ใจว่าคิดอย่างนั้น..ไม่ได้เป็นอะไรกัน..แค่คู่นอน" กว่าชายหนุ่มจะเค้นคำพูดออกมาได้แต่ละคำช่างยากเย็นเหลือเกิน 

อคิราห์พยักหน้า แม้เขาจะรู้สึกว่าการได้อยู่กับอีกฝ่ายมันดีมาก รู้สึกว่าใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ก็คงไม่เป็นไร แต่ก่อนหน้านี้สัญญาที่เขามีให้กันก็แค่คู่นอนเท่านั้น..ไม่ได้มีสถานะอื่นใด 

ใบหน้าของมิคาเอลที่ปรากฏในสายตาตอนนี้ทำให้เขารู้สึกอธิบายไม่ถูก ในแววตาที่เรียบนิ่งเย็นชาของอีกฝ่ายปกปิดร่องรอยความผิดหวังไว้ไม่มิด 

"ชายหนุ่มจุมพิตลงบนหน้าผากเขาก่อนจะผละหายไป ความเย็นชืดของรอยจูบบนหน้าผากทำให้อคิราห์ต้องขมวดคิ้ว 

เขาไม่ชอบมัน ในอกรู้สึกวูบโหวง 

อคิราห์มองแผ่นหลังของอีกฝ่ายที่เดินออกไปจนลับสายตา เขาก้มหน้าลง เสียงในจอทีวีด้านหน้ายังดังอยู่ตลอดเวลาแต่ก็ไม่เข้าหูของเขาแม้แต่นิดเดียว 

To be continue.... _______________________________ Talk กว่าจะเค้นออกมาได้ก็ลบไปหลายรอบ ตอนนี้ก็จะหลากหลายอารมณ์หน่อยๆ แอบมีมาม่าขลุกขลิกแต่ไม่นานหรอกค่ะวางใจได้ (มั้ยนะ) อยู่ในทะเลมาสองตอน ตอนหน้าจะให้ขึ้นบกละน้า ไรต์เองก็เมาคลื่นไปกับคู่นี้มาเกือบสองเดือนแล้ว555 (หัวเราะแห้งๆ ด้วยความรู้สึกผิด) เอาเป็นว่า...See you next chapter jaaa Crystal... 

ความคิดเห็น