@Alicorn

เป็น Ss.2 ของเรื่องนี้แล้วนะคะ หากใครยังไม่ได้อ่าน Ss.1 สามารถ เข้ามาหาอ่านได้เลยค่ะที่ผลงานของไรท์เอง ( Ss.1 อ่านฟรีจนจบนะคะ ) ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ

ชื่อตอน : บทที่ 30. อวสาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2562 10:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 30. อวสาน
แบบอักษร

💢[ Bartender ] คนของเสี่ย20+💢 (#Ss.2)

Episode 30 END. 

. . .

"ไง?" 

คำทักทายจากเราหลังเดินตามเสี่ยไทม์มาติดๆ เสี่ยนางวางลูกลงบนเตียงนุ่มนิ่มแล้วมองเราด้วยแววตาปราถนาระดับล้านแปดที่แค่มองก็รู้ว่าต้องการอะไร

"คือ... ยังไม่โอเค!" เรายังคงปฏิเสธอยู่ แม้เสี่ยมันจะอ้อนวอนผ่านทางสายตามากแค่ไหน

"แต่แบบ มันอยากปลดปล่อยมากเลยนะจีน"

"ก็นู้น ห้องน้ำ" เราผายมือไปทางห้องน้ำชี้แนะให้เสี่ยมันเข้าไปให้แม่นางทั้งห้าช่วยเหลือ

"เอาลูกไปฝากไว้ก่อนปี๊ดหนึ่ง" 

กรรม! เอาลูกไปฝากเผื่อที่จะมาทำเรื่องอย่าว่าเนี่ยนะ เราว่าเสี่ยมันสติไม่ดีแล้วจริงๆ

"ไม่ไหวแล้ว" นางมองลงที่เป้าตุงๆของนางแล้วเอามือกุมไว้เบาๆ แทนความรู้สึกที่ว่านางกำลังปวดหนึบ!

เห็นแล้งก็อดขำไม่ได้ แต่เข้าใจคนยังไม่พร้อมมั้ยจ๊ะ!

"ห้องน้ำ" เราตอบกลับเสียงนิ่งตึงเรียกความไม่พอใจของเสี่ยออกทางใบหน้าอันหล่อเหลาของนาง จากนั้นไม่นานเสี่ยมันก็ขมุบขมิบปากนินทาแล้วหายเข้าไปในห้องน้ำ

ตลก! ฮ่าๆๆๆๆ

"แง่~" จังหวะที่เสี่ยหายเข้าไปในห้องน้ำ จีโน่ก็งอแงพอดี เราเลยรีบกล่อมลูกให้นอนหลับ

แน่นอน หลังจากนั้นได้ไม่นานเสียงแปลกประหลาดก็หลุดออกมาจากห้องน้ำ เราล่ะทั้งกลั้นขำแล้วป้อนนมลูกจนทนไม่ไหว ต้องออกมาอยู่ในห้องนอนของทับทิมแทน

เสี่ยมันอาจไม่รู้สึกอะไรตอนทำ แต่บอกเลยว่าคนฟังอย่างเราเนี่ยย เขินแรงส์มาก!

"แม่คะ? เมื่อไรจีมินจะย้ายไปอยู่ที่อื่น" ระหว่างที่เรานั่งเงียบๆบนเตียงเล็กๆของทับทิม จู่ๆลูกสาวก็ถามขึ้นมาแล้วละสายตาจากจอแท็บเล็ตที่มองอยู่

"ทำไมหนูถามแบบนั้น?" 

ความจริงเราก็สังเกตุมานานแล้วล่ะค่ะ ดูท่าทางทับทิมจะไม่ค่อยชอบจีมินสักเท่าไร ซึ่งเราก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าเหตุผลมันคืออะไรกันแน่?

ทำไมถึงไม่ชอบ

"เปล่าค่ะ" แล้วสุดท้าย พอเราถามกลับ ทับทิมก็กลับเงียบและไม่พูดอะไรต่อ เป็นแบบนี้ประจำ ถามว่าเราสงสัยไหม? เราก็สงสัยแหละค่ะ.

แต่ไม่ถามต่อ..

ชีวิตของเราและเสี่ยไทม์คราวนี้ดำเนินไปในทางที่ค่อนข้างเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข เราไม่มีเรื่องทะเลาะกันเลยสักครั้งเดียว แม้เสี่ยจะแอบหลอกเราว่าไปดูผับ ทั้งๆที่นัดเพื่อนไปเมาก็เถอะ เราจับได้ที่ไรเสี่ยมันก็ชอบทำตัวเหมือนผัวที่กลัวเมียมากๆ จนเราจ้องอดขำไว้ตลอดเวลา

เราชอบนะ เพราะมันดูน่ารักดี เราจะไม่ทะเลาะด้วยเพราะมันเลยทำไม่ลง

ช่วงจีโน่อายุครบขวบเศษๆ ทับทิมกับจีมินโตขึ้นอีกหนึ่งปี ครั้งนั้นเป็นปรากฏการครั้งยิ่งใหญ่ที่ทำให้พวกเราทุกคนในบ้านถึงกับอึ้งกันไปหมด

เพราะทับทิมตะโกนด่าจีมินกลางบ้านด้วยถ่อยคำที่เราไม่รู้เลย ว่าใครเป็นคนสอนลูกให้พูด

'ไอ้ลูกน้อง! เป็นแค่ขี้ข้าแต่ปีนเกลียวเจ้านายจะไปไหนก็ไป!!!'

'ไม่...'

'หน้าด้าน!!'

เขาสองคนทะเลาะกันไปมาจนเรามึนหัวไปหมด จีมินเป็นแต่ปฏิเสธเบาๆเท่านั้นแหละ ส่วนทับทิมด่าเอาด่าเอาไม่มียั้งปาก จนเราต้องเข้าไปตีลูกอยู่หลายครั้งจนลูกร้องไห้หนัก

ไม่รู้เลยว่าทำไมเอาแต่ใจแบบนี้? ใครเป็นคนสอนให้ลูกเป็นแบบนี้กัน?

"อืม!" 

นั่นเป็นเรื่องพีคๆที่เกิดขึ้นในบ้านในช่วงหนึ่งปีก่อนที่จีโน่เริ่มเติบโตขึ้นมา ตอนนี้เราจ้างพี่เลี้ยงมาดูแลแล้วล่ะ เพราะเราเริ่มจะไม่ไหวในความดื้อด้านของลูกชายตัวเองแล้ว แค่ลูกสาวก็ปวดหัวจะแย่ 

เรื่องในอดีตจบไป ในตอนนี้อีเสี่ยมันกำลังจะกวนเราแล้วค่ะ เมื่อนางกลับมาถึงบ้านอาบน้ำเสร็จออกมาเมื่อกี้ราวตีสี่ได้แล้วนะตอนนี้ ตอนที่เสี่ยมันนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกมาจากห้องน้ำ

"ขอเอาหน่อยนะครับ"

"นี่!"

เราถูกเสี่ยมันลุกล้ำทันทีอย่างห้ามปรามไม่อยู่ชุดนอนแบบผ้าตินของเราถูกเสี่ยถลกออกในเวลาเพียงเศษเสี้ยว พร้อมกับฝ่ามืออุ่นๆของเสี่ยที่บีบเค้นทรวงอกเราอย่างเมามัน สลับกับการเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ๆแล้วอ้าปากงับหัวนมที่คงสีชมพูระเรื่อของเรา

"อื้อออ!!"

สุดท้ายเราก็เป็นเยื่อสวาทของเสี่ยเข้าอีกจนได้ ไม่รู้กี่รอบที่เสี่ยนางเล่นกับเราบนเตียง แต่เรียกว่าเราหอบเหนื่อยแทบจะเป็นลมไปเลยก็ว่าได้

แต่คราวนี้... จะเอาท่าไหนก็ไม่เอาลูกเพิ่มอีกคนแล้วนะ!

ชีวิตคู่กลับมาสวยหรู ปูไปในทางที่ดีตลอดเวลา จนตอนนี้เรากับเสี่ยมีอายุเยอะมากขึ้นมากเป็นไหนๆ ทับทิมสิบแปดปี กับจีโน่สิบสามปี

เสี่ยเป็นยังไงในเมื่อสิบสองปีก่อน ตอนนี้ก็ยังเป็นแบบเดิมอยู่ เรารักกันมานานจนเกือบจะยี่สิบปีได้อยู่แล้ว ตอนนี้เสี่ยนางก็อายุสี่สิบสี่แล้ว เราเองก็สี่สิบเอ็ด เรียกว่าแก่

แต่ถึงจะแก่

รสเซ็กส์บนเตียงของอีเสี่ยไม่ยอมแพ้ใครเลยจริงๆ เล่นซะเราระบมไปหมดทั้งตั้ว

"เสี่ยโน่มาหาพ่อหน่อย"

"เรียกลูกว่าเสี่ยอีกล่ะ!" 

ใช่ค่ะ! เสี่ยไทม์เรียกจีโน่ว่าเสี่ยโน่ อีกทั้งอนาคตก็วางแผนให้ลูกดูแลธุรกิจของตัวเองเป็นการเรียบร้อย วางแผนดีมาก ส่วนทับทิมเสี่ยตั้งใจว่าจะส่งลูกไปเรียนที่อื่นในต่างประเทศ เพราะทับทิมเป็นลูกสาว จะได้มีอนาคตที่ดี

อ้อ... พ่อเสี่ยพึ่งเสียไปไม่นานเพราะอายุมากแล้ว ท่านไม่ค่อยสบายสักเท่าไร ตอนนี้เลยมีแต่บุคคลที่ขึ้นชื่อว่าแม่ของเสี่ยอยู่เพียงผู้เดียว

"ทำไมอ่ะ? ก็อนาคตก็ได้เป็นเสี่ยอยู่แล้วป่ะ?" เสี่ยไทม์ตอกกลับเราหน้าเฉย 

"ว่าไงพ่อ" เด็กมัธยมต้นอย่างจีโน่ ที่กำลังกลับมาจากโรงเรียนด้วยวัยสิบสามปีสาวเท้าเข้ามาหาเสี่ยด้วยท่าทางมี่นักเลงสุดในย่าน

"เรียกกูซะเป็นเพื่อนมึงเลยนะ" เสี่ยไทม์มองลูกชายตัวแสบตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่น่าเชื่อว่าเด็กที่เคยงอแงตอนเด็กๆ โตจะกวนตีนมากขึ้นขนาดนี้

"โทษครับ"

"แล้วปากไปโดนอะไรมา?"

"ปาก? เอ๊ะ? ไหนขอดูหน่อย" เราชะงักตอนเสี่ยทักถึงมุมปากของลูก เราไม่ได้สังเกตแต่แรก แต่พอดูแบบจริงๆจังๆเข้า...

ใช่แล้ว มันแตกออกและช้ำนิดหน่อยเหมือนผ่านการชกต่อยมา

"วัยรุ่นอ่ะแม่ พ่อเข้าใจดีไม่ต้องห่วง ฮ่ะๆ" ให้ตายเถอะ พูดซะแม่แก่ไปร้อยปีเลยลูกเอ้ย!

"อย่าให้มันมากกว่านี้นะโน่ เป็นเด็กหัดเป็นอันธพาล" 

"เอาน่าแม่ เจอกันตอนกินข้าวเด้อ ไปนอนดีกว่า!" อะ ไอ้ลูกคนนี้ก็อีกคน แสบใช่เล่น ไม่นานทับทิมคงกลับบ้านมาล่ะมั้ง รายนั้นเอาแต่ใจขึ้นมาไม่น้อยเลย แต่อาการมันจะปรากฏก็ต่อเมื่อ...

อยูากับจีมิน..

"ฉันบอกนายว่านมเย็นไม่ใส่มุกไงล่ะ!? แล้วทำไมนายได้ชานมใส่มุกมา!!" นั่นไง.. ตายยากซะที่ไหน กำลังคิดถึง เสียงก็ดังลั่นมาแต่ไกลแล้ว

"ก็ผมไม่รู้"

"แต่ฉันก็สั่งนายแล้วป่ะ! ทำไมไม่จำ!?"

"ก็มันชุลมุนไง" 

"น่ารำคาญซะจริง!" 

"................"

"พ่อ.. แม่.. หวัดดีค่ะ ดูคนของพ่อดิ ซื้อชานมมาทำไมก็ไม่รู้ ทับทิมไม่ได้ชอบกินสักหน่อย ซื่อบื้อแบบนี้ให้มาดูแลไม่ได้หรอก" ฟ้องได้อีกกก กะอีแค่เรื่องชานม โถ่ว....

"อย่าเรื่องมาก พี่เขาซื้อมาให้แล้วก็กินๆไปเหอะ"

"โอ้ยยย พ่อนี่ก็อีกคน เดี๋ยวให้แม่ทุบเลย! ไปเล่า!?" งอนตุบป่องไปอีกราย เล่นเอาเสี่ยไทม์สะบัดหัวแรงๆแทนความปวดกระบาลเลยเชียว

ชีวิตของเราทั้งคู่ก็ไม่ได้มีอะไรมากมายหรอกค่ะ เดินไปข้างหน้าด้วยกันแบบนี้เรื่อยๆ มันกันและกันอยู่ข้างๆ ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไงอีก

แต่สิ่งที่แน่นอนอย่างเดียวคือเรามั่นใจในตัวของเสี่ยนะ ว่านางจะไม่มีใครคนอื่นแน่นอน.. เสี่ยทำให้เรามั่นใจได้ตลอด จนหมดห่วงเรื่องนี้ไปเลย

"นี่" เราสะกิดเสี่ยเบาๆ

"อะไรครับ?" 

"ถ้าชีวิตเราเป็นนิยาย.. ตอนนี้ก็จะจบแล้วล่ะ แต่ตอบจบเสี่ยมีอะไรอยากจะพูดหน่อยไหม?"

"อ่า.... พูดสิ"

"ว่าไง?"

"รักนะครับ" คำบอกรักที่กลั่นออกมาจากปากของเสี่ยไทม์เป็นคำสุดท้ายของนิยายเรื่องนี้ เรายิ้มแก้มแทบแตกถึงจะโดนบอกรักสักกี่ครั้งก็ไม่มีวันไหนเลยที่เบื่อหรือไม่อยากได้ยิน

เสี่ยรักเรา ในขณะที่เราเองก็รักเสี่ยไม่น้อยหน้า แฟร์ดีนะ เพราะแบบนี้ล่ะมั้งที่ชีวิตคู่ของเราสองคนยืนยาว... เพราะเราไม่ได้ทะเลาะกันเลย มีแต่สาดรักใส่กัน^^

"รักนะคะ"

                  -อวนสาน- 

***************************************


รุ่นลูก

เรื่องของทับทิมมาก่อนน้าาาา ก่อนถึงเสี่ยโน่



ความคิดเห็น