Crystaljadeed

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 24 I'm here, My love

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2562 14:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 24 I'm here, My love
แบบอักษร

 

Chapter 24 I'm here, My love 

อคิราห์หันไปมองชายหนุ่มที่มีใบหน้าแดงก่ำ ลมพัดแรงขึ้นจนแสงจากเปลวเทียนดับลง เหลือเพียงแสงสีส้มอ่อนจากโคมไฟดวงเล็กที่อยู่ใกล้ๆ ไม่ว่าเมื่อไหร่อีกฝ่ายก็ไม่เปลี่ยนไปจริงๆ เขาไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้ยูริเอลยึดติดกับตัวของเขานัก การที่คนๆนี้มีความยึดติดมากเกินไปไม่ใช่เรื่องดีเอาเสียเลย ดูได้จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนที่พวกเขาจะตายในโรงแรมนั่น

“คุณเลิกหลอกตัวเองสักทีเถอะครับคุณยูริเอล ผมไม่รู้ว่าคนที่คุณคิดว่าผมเป็นคือใคร แต่ผมไม่ใช่คนๆ นั้นแน่นอน”

ยูริเอลมองดูเด็กหนุ่มที่ปฏิเสธทุกความหวังของเขาอย่างนิ่งงัน ชายหนุ่มขบกรามเข้าหากันแน่นจนใบหน้าสั่นสะท้าน ทั้งดวงตาแดงก่ำมีหยดน้ำตาที่ค้างอยู่ไหลรินลงมาเป็นสาย เขาหลับตาลงก่อนที่จะเปิดขึ้นอีกครั้งด้วยแววตาที่บ่งบอกการตัดสินใจ “ถ้างั้น มาดูกันว่าคุณจะใช่คนที่ผมคิดถึงอยู่รึเปล่า” ไม่ทันขาดคำชายหนุ่มก็หยิบมีดควงปีกผีเสื้อ อาวุธที่ตนเองชอบใช้ตั้งแต่สมัยยังเป็นนักฆ่าออกมาจากกระเป๋าเสื้อเหวี่ยงลงบนลำคอของคนที่นั่งอีกฝั่ง

อคิราห์เอนตัวออกไปด้านข้างโดยอัตโนมัติ เวลานี้บาดแผลโดยรวมของเขาดีขึ้นมากแล้วเหลือเพียงบริเวณหน้าที่กำลังตกสะเก็ดและหัวไหล่ด้านขวาที่ยังต้องดูแลเป็นพิเศษ เมื่อพลาดเป้าชายหนุ่มจึงเหวี่ยงมีดกลับมาอีกครั้ง ครั้งนี้เขาก้มหัวลงด้านล่างก่อนที่จะเอนตัวไปด้านหลังแล้วยกขาขึ้นฟาดลงบนแขนของอีกฝ่ายจนเสียหลัก โดยไม่รอให้ทันตั้งตัวอคิราห์ยันเท้าลงบนหน้าอกของคนด้านข้าง โต๊ะเก้าอี้ล้มระเนระนาดไม่เหลือวี่แววของบรรยากาศเมื่อครู่แม้แต่น้อย

แม้จะโดนฝ่าเท้าของอีกฝ่ายจนจุกแต่ในใจชายหนุ่มกลับรู้สึกตื่นเต้น

แววตาของอคิราห์ราวกับมีความคิดบางอย่างวาบผ่าน เขาลงมือจู่โจมคนที่พึ่งตั้งหลักได้ เหวี่ยงหมัดออกไปแต่อีกฝ่ายก็หลบไปด้านข้างฟาดมีดควงปีกผีเสื้อลงมาที่แขนทำให้เด็กหนุ่มต้องดึงแขนกลับก่อนที่จะเหวี่ยงออกไปอีกครั้ง คราวนี้มีดควงไม่พลาดเป้า แขนของเด็กหนุ่มปรากฏรอยกรีดสีแดงเป็นทางยาว ยูริเอลขมวดคิ้วมุ่น เขาเหวี่ยงมีดลงมาอีกครั้งแต่อคิราห์ก็ใช้แขนอีกข้างที่ยังเจ็บอยู่ยกขึ้นรับ ทำให้โดนอีกคนพลิกตัวเขาเข้ามาจ่อมีดลงบนลำคอได้อย่างง่ายดาย

เสียงหอบหายใจบนดาดฟ้าของคนสองคนถี่กระชั้น ยูริเอลหายใจรดอยู่ริมใบหูของเด็กหนุ่มที่อยู่ในอ้อมกอด มีดสีเงินที่จ่ออยู่บนลำคออีกฝ่ายชั่วครู่ค่อยๆ ลดลงช้าๆ ก่อนที่จะชายหนุ่มจะทิ้งแขนลงข้างลำตัวอย่างหมดแรง

“หึ หึๆ” ยูริเอลหัวเราะในลำคอเสียงเบา เขาเดินจากมาโดยไม่ปริปากพูดสิ่งใดออกมาทั้งสิ้น เหลือเพียงเด็กหนุ่มที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ฝ่ายหลังถอนหายใจอย่างหนักหน่วงอย่างที่นานๆ เจ้าตัวจะทำสักครั้ง

‘หวังว่ายูริเอลจะตัดใจได้เสียที’ 

อคิราห์เดินกลับไปยังห้องนอน เด็กหนุ่มเดินเข้าห้องน้ำไปชำระร่างกาย มองดูสายน้ำที่ผสมสีแดงจางๆไหลลงบนพื้น รอยแผลรอยใหม่ไม่ส่งผลใดๆ ต่อเขาแม้แต่น้อย หากแต่เมื่อเปิดประตูออกมาก็เป็นต้องประหลาดใจขึ้นมาทันที

ยูริเอลยืนอยู่ในห้องสีขาวล้วนที่ยังไม่มีอะไรเช่นเดิม ดวงตาสีทองคู่นั้นยังดูบวมแดงเล็กน้อยเพียงแต่ด้านในนั้นไม่ปรากฏร่องรอยใดๆ ในมือถือกล่องสีขาวที่ดูไม่เข้ากับบุคลิกของเจ้าตัวเท่าใดนัก ฝั่งอคิราห์ก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ทั้งที่มือกำลังกำลูกบิดประตูอยู่เช่นกัน

“ขอโทษด้วย สำหรับความเข้าใจผิดและสำหรับเรื่องก่อนหน้านี้นะครับคุณอคิราห์” ชายหนุ่มเดินไปวางกล่องนั้นบนโต๊ะข้างเตียง เพียงแต่เด็กหนุ่มอีกคนก็ยังไม่ขยับ ยูริเอลจึงหยิบอาวุธของตัวเองขึ้นมาพลางถอยไปด้านหลังอย่างช้าๆ วางมันลงบนพื้นชิดผนังฝั่งหนึ่ง

เมื่อเห็นดังนั้นเด็กหนุ่มจึงเดินมายังเตียงนอนเปิดกล่องพยาบาลและทำแผลให้ตัวเองอย่างคล่องแคล่วโดยไม่สนอีกคนที่ยังยืนอยู่ที่เดิมแม้แต่น้อย จนเวลาผ่านไปไม่นานอคิราห์ก็ทำแผลเสร็จ เขาเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยังยืนอยู่ตรงมุมห้อง อีกฝ่ายดูมีท่าทางลังเลเล็กน้อยก่อนที่จะเอ่ยขึ้นมาเสียงเบา “ถ้าคุณไม่รังเกียจ คืนนี้ผมขอนอนด้วย ได้มั้ย แค่นอนเฉยๆ ผมจะไม่แตะต้องตัวคุณแม้แต่นิดเดียว”

ได้ยินความต้องการของอีกฝ่าย อคิราห์ไม่ได้เปิดเผยสีหน้าใดๆออกมา เขามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่กลางห้องด้วยเสื้อผ้าที่ไม่เรียบร้อยนักจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้อยู่ครู่ใหญ่ ตัดสินใจล้มตัวลงนอนบนเตียงโดยไม่พูดอะไร ฟังเสียงการเคลื่อนไหวที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ รับรู้ได้ถึงเตียงด้านข้างที่ยุบลงอย่างช้าๆ ยูริเอลยึดพื้นที่ด้านข้างของเตียง ตะแคงมองดูเสี้ยวหน้าของคนที่กำลังนอนหงายมองเพดานอยู่ข้างๆ

“ขอโทษที่ทำให้อึดอัด”

“ไม่หรอกครับ”

แต่ก่อนพวกเขาก็เคยนอนอยู่ด้วยกันเช่นนี้ เพียงแต่เปลี่ยนจากเตียงนอนที่แสนสบาย เป็นรากไม้ในป่าดิบชื้นเท่านั้น เด็กคนนั้นก็มักจะทำแบบนี้เสมอ

“คุณเหมือนเขามากจริง” ยูริเอลพูดเสียงเบา

ผ่านไปเนิ่นนานเด็กหนุ่มก็ยังรู้สึกว่าสายตานั้นยังไม่ยอมละออกไปจากเขา อคิราห์พลันเอ่ยถามสิ่งที่ตัวเองรู้สึกค้างคาใจขึ้นมา “ทำไมคุณถึงดูยึดติดกับเขานัก”

อีกฝ่ายเงียบไปพักหนึ่ง ทางฝั่งอคิราห์ก็ไม่ได้คาดหวังในคำตอบเท่าใดนัก

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน เขาก็แค่คนนิสัยเสียที่ชอบให้ความหวังคนอื่น จนพอผมบอกรัก...เขาก็ปฏิเสธหน้าตาเฉย”

“...”

“แต่ผมก็ยังรักเขาอยู่ดี”

บทสนทนาของคนทั้งคู่จบลงเพียงเท่านั้น อคิราห์หลับตาลงในขณะที่อีกฝ่ายก็ยังลืมตามองคนด้านข้างในความมืดเขาอยากจะหลอกตัวเองต่อไปอีกนิด ยูริเอลหลับตา ภาพคนในความทรงจำเริ่มแจ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ

 

ค่ำคืนของบ้านพักตากอากาศบนเกาะกลางทะเลของตระกูลยาโคลอฟเงียบงันจนแทบไร้ซึ่งสุ้มเสียง ชายสองคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงลืมตาโพลงพร้อมกัน อคิราห์พลิกตัวลงจากเตียงอีกฝั่งอย่างรวดเร็วโดยที่ยูริเอลไม่สามารถคว้าจับได้แม้แต่ชายเสื้อ เมื่อไม่สามารถจับตัวอีกฝ่ายได้ ยูริเอลพลันพลิกตัวไปยืนข้างเตียงอีกฝั่ง ชายหนุ่มมองไปยังมีดควงปีกผีเสื้อของตัวเองตรงมุมห้อง เขายังมองเห็นอีกด้วยว่าอคิราห์ก็มองไปที่มันเหมือนกัน

“ผมขอเตือนคุณ อย่าได้คิดทำเรื่องเหลวไหลเด็ดขาด”

เป็นที่แน่นอนแล้วว่าการที่อคิราห์ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมเขาเป็นเพราะได้ยินเสียงของสิ่งผิดปกติเช่นกัน เวลานี้ชายหนุ่มกำลังลังเล ถ้าเขาเลือกที่จะเดินไปหยิบมีดกลับมาอคิราห์จะต้องหนีออกไปแน่นอน และก็ไม่ต่างจากที่ยูริเอลคิดเท่าไหร่นัก ในความคิดของเด็กหนุ่ม หากยูริเอลหันกลับไปหยิบอาวุธเขาก็พร้อมที่จะกระโจนออกจากห้องนี้ทันที นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยาก แม้ยังไม่แน่ชัดว่าคนที่ลอบเข้ามาบนเกาะนี้เป็นใคร แต่ในใจเขาก็สันนิษฐานเอาไว้แล้วว่าใครก็ตามที่กล้าบุกเข้ามาในถิ่นของยาโคลอฟย่อมไม่ใช่คนธรรมดา และคนไม่ธรรมดาที่กำลังมีข้อพิพาทกันก็มีอยู่แค่ไม่กี่คนหรอก

หากแต่หลังจากเหลือบมองไปครั้งแรกยูริเอลก็ไม่แม้แต่จะหันกลับไปอีก พวกเขายืนคุมเชิงกันไปพลางฟังเสียงที่เกิดขึ้นด้านนอก ใบหน้าของยูริเอลเริ่มเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ

ปัง! 

เสียงไกปืนถูกลั่นขึ้นราวกับเป็นสัญญาณเตือนให้คนทั้งคู่เคลื่อนไหว

อคิราห์คว้าโคมไฟด้านข้างซัดไปอีกฝั่งเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจก่อนที่จะกระโจนไปยังประตู ฝั่งยูริเอลหลังจากหลบโคมไฟที่อีกฝ่ายปาออกมาเขาก็เร่งตามไปทันที

เสียงปืนเริ่มดังต่อเนื่องกันมากขึ้นเรื่อยๆ อคิราห์เปิดประตูออกมาก่อนได้สำเร็จเขาก้มตัวลงต่ำทันทีที่ออกมา กระสุนจากปืนของใครสักคนพุ่งผ่านศีรษะไปอย่างหวุดหวิด ในขณะที่เขากำลังใช้ตัวดันประตูให้ปิดลง ยูริเอลก็ยื่นแขนออกมากั้นเอาไว้เสียก่อน เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

อคิราห์ใช้หลังดันประตูเอาไว้ เขาคงยันหมอนี่ได้อีกไม่นานนัก ระหว่างนั้นเด็กหนุ่มเริ่มสอดส่ายสายตาเพื่อดูสถานการณ์ที่แสนวุ่นวาย บ้านหลังนี้มีลักษณะเป็นโถงสูงทำให้เขาสามารถมองเห็นชั้นล่างและที่ทางเดินฝั่งตรงข้ามได้ชัดเจน เศษผนังปูนและข้าวของแตกกระจายปลิวว่อน

ผู้คนแบ่งออกเป็นสองฝ่ายคือฝ่ายที่ใช้กระบอกเก็บเสียงและปืนธรรมดา ฉับพลันหางตาของเขาก็มองเห็นชายในชุดสูทดำวิ่งมา เมื่อคนทางนั้นมองเห็นเขาและมองเลยไปยังท่อนแขนที่โผล่ออกมา ฝ่ายนั้นจึงหยิบปืนขึ้นเล็งมาทันที

ฟุบ 

ชายคนนั้นทรุดตัวลงกองกับพื้น เจ้าของกระสุนจากปืนเก็บเสียงปรากฏตัวต่อหน้าเขา เป็นคนที่เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะมาที่นี่

มาเรีย 

เขาเคยรู้สึกมาก่อนว่ามาเรียไม่ใช่คนธรรมดา เพราะอย่างนั้นเด็กหนุ่มจึงเพียงแค่ประหลาดใจแต่ไม่ได้รู้สึกตกใจเท่าใดนัก

ยูริเอลกระแทกประตูอย่างต่อเนื่อง แม้จะมีแรงสะท้อนจากการกระแทกแต่อคิราห์ก็ยังเอาหลังดันกลับไปเช่นเดิม หญิงสาวในชุดดำทะมัดทะแมงไม่พูดพล่ำทำเพลง เธอเดินกึ่งวิ่งมาทางเขา ยิงลงบนแขนที่โผล่พ้นประตูออกมาสองนัดราวกับไม่ได้ตั้งใจพลางดึงแขนเขาให้ลุกขึ้นวิ่งออกไปด้วยกัน

อคิราห์ดึงแขนออกวิ่งก้มตัวลงต่ำไปตลอดทาง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ายูริเอลกำลังตามมา มาเรียยิงสกัดไปทางด้านหลังจนผู้นำตระกูลยาโคลอฟต้องหลบกระสุนอย่างยากลำบาก เส้นทางที่พวกเขากำลังไปคือดาดฟ้าส่วนที่จอดเฮลิคอปเตอร์ ด้านหน้าบันไดทางขึ้น ชายสามคนกำลังต่อสู้กันอย่างชุนลมุน ในช่วงเวลาวิกฤติของคนที่กำลังถูกหนึ่งในสองคนจ่อปืนลงบนหน้าอก ฉับพลันปืนในมือของคนหนึ่งในนั้นกลับลอยขึ้นด้วยแรงเตะของเด็กหนุ่มที่พึ่งปรากฏตัว อคิราห์ไม่รอจังหวะใดๆ เอื้อมมือขึ้นคว้าอาวุธสีเงินกลางอากาศย่อตัวลงยิงเสยปลายคางคนของยาโคลอฟเป็นเวลาเดียวกันกับอีกคนที่ถูกจัดการไปด้วยเช่นกัน

ในช่วงเวลาวิกฤติเขาพึ่งสังเกตเห็นว่าคนที่มาปฏิบัติการครั้งนี้ล้วนแล้วแต่เป็นผู้ที่มิคาเอลมอบหมายให้คอยติดตามเขาทั้งหมด ชายเมื่อครู่พูดบางอย่างกับวิทยุสื่อสารในกระเป๋าเสื้อ คนที่เหลือทั้งหมดมีปฏิกิริยาตอบรับอย่างรวดเร็ว พวกเขาเริ่มถอยร่นออกจากที่แห่งนี้ทันที

อคิราห์และชายอีกคนต่อสู้กับกลุ่มคนที่เหลืออยู่ประปราย ฝ่ายมาเรีบก็จัดการกับคนที่กำลังตามมาจากด้านหลังเช่นเดียวกัน เด็กหนุ่มเปิดประตูดาดฟ้าออกไป ทันทีที่ประตูเปิดออก ลมจากใบพัดเฮลิคอปเตอร์ด้านบนตีใส่หน้าอย่างแรง จนต้องหรี่ตาลงพลางก้มตัววิ่งไปยังทิศทางของเฮลิคอปเตอร์ลำนั้น อีกสองคนวิ่งไปที่เฮลิคอปเตอร์อีกลำที่จอดอยู่ เขาเลิกสนใจคนทั้งคู่แล้วมองขึ้นไปที่อีกลำที่บินเลียบดาดฟ้า

บนนั้นคือชายนัยน์ตาสีมรกตคนที่ไม่ได้เจอกันเป็นเวลานาน ใบหน้านั้นกำลังยิ้มราวกับเจอเหยื่อที่ถูกใจเหมือนที่ชอบทำมาตลอดมาทางเขา

“ฉันมารับแล้วที่รัก”

อคิราห์มองตรงไปยังคนที่กำลังยื่นมือมา เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกได้ถึงอารมณ์อื่นๆ มากกว่าหงุดหงิดหลังจากได้ยินอีกฝ่ายพูดอะไรแบบนี้ออกมา เด็กหนุ่มยิ้มบางๆ อย่างเหนื่อยหน่ายใจ ยกมือขึ้นไปจับกับมือที่ยื่นลงมา

หากแต่ฉับพลันแววตาของมิคาเอลก็เปลี่ยนไป

ปัง ปัง ปัง 

เสียงปืนดังสนั่นมาจากทางประตูดาดฟ้า ยูริเอลยกมือห้ามลูกน้องไม่ให้ยิงไปทางเด็กหนุ่มแต่สำหรับคนอื่นเขาไม่สนใจ

อคิราห์หันกลับไปมองเหตุการณ์ด้านหลัง ชั่วขณะหนึ่งเขาเห็นริมฝีปากของอีกฝ่ายขยับเป็นคำสามคำพร้อมกับแววตาที่มักจะเห็นเมื่อสมัยก่อนตอนที่เขาไปทำภารกิจเสมอ

“อย่า-ไป-นะ”

ราวกับเดจาวู เขามักจะพูดคำๆนี้ทุกครั้งเช่นเดียวกัน

'ขอโทษด้วย ฉันต้องไปแล้ว' 

“ขอโทษ” อคิราห์หันกลับมาคว้ามือที่ยื่นมาให้เขาอย่างไม่ลังเล นัยน์ตาของชายหนุ่มวาววับ เขาดึงตัวเด็กหนุ่มเข้ามาอย่างแรงจนเสียหลัก มิคาเอลโอบร่างกายของอีกฝ่ายเอาไว้ มองลงไปยังคนที่ยืนอยู่บนดานฟ้าด้วยสายตาเย็นเยียบ เช่นเดียวกับคนที่มองตอบกลับมา 

____________________________________________ 

Talk ฮัลโหลวว..มีตอนร้อนๆ มาเสิร์ฟจ้า หายไปนานนนนนนน หลังจากที่คุณท่านหายไปหลายตอนพวกนางก็ได้พบกันสักที ตอนนี้ยูริเอลก็ยังอยู่ในบราเธอร์โซนต่อไป คิดว่าจะมีฉากทำแผล? No ค่ะหลังจากแทบฆ่ากันตายมันคงไม่ละมุนขนาดน้าน คิดว่าคนมาช่วยต้องเป็นคุณท่าน..อันนี้Noเหมือนกันค่ะ ถึงจะอย่างแต่งให้คุณท่านมาช่วยก็เถอะ แต่ด้วยความที่คุณเขาเป็นถึงbigboss ระดับนั้นถ้าต้องมาวิ่งยิงกับพวกลูกน้องก็ไม่ไหวค่ะ แค่ให้โหนคอปเตอร์มาก็เต็มกลืนละ555 ส่วนแม่นางมาเรียก็ได้เปิดตัวมาวับๆ แวมๆ แล้ว ตอนหน้าจะเป็นตอนเต็มของคุณท่านและน้องอาคิแล้วค่ะ ก็ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนี่เนอะ crystal... 

ความคิดเห็น