Crystaljadeed

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 19 Lost boy, Akira

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2562 14:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 19 Lost boy, Akira
แบบอักษร

 

Chapter 19 Lost boy, Akira 

เด็กหนุ่มเหลือบมองไปยังกระจกมองข้าง ด้านหลังยังไม่มีรถตามมา เขาคงขับแบบสบายๆ ไปได้สักพัก ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำมีเพียงอย่างเดียวคือขับต่อไป การกลับไปยังทิศทางเดิมหรือไปที่บ้านพักไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก เขาบิดคันเร่งโดยไม่หยุดพัก ไม่นานก็เข้ามายังพื้นที่ๆ มีผู้คนพลุกพล่านมากขึ้น หางตาเหลือบมองเห็นรถยนต์สีดำอีกคันก่อนหน้านี้ตามมาจากที่ไกลๆ

ลมพัดผ่านผิวหน้าจนรู้สึกชาไปหมด เด็กหนุ่มหรี่ตามองแสงไฟจากรถคันอื่นๆ ยิ่งผ่านไปนานเท่าไหร่สติที่มีเหลืออยู่น้อยนิดก็ยิ่งลดลง เขาขับเบี่ยงหลบท้ายรถคันหนึ่งได้อย่างเฉียดฉิว แสงวูบวาบกระจายอยู่ในหัว ความมึนงงทำให้ความคิดหนึ่งไหลเข้ามาราวกับน้ำหลาก...ตอนนี้เขากำลังทำอะไรอยู่ นี่มันโอกาสไม่ใช่รึไง 

ความคิดสว่างวาบ ไม่มีโอกาสไหนจะดีไปกว่านี้อีกแล้ว เขาต้องหนี หนีไปให้ไกล หนีไปจากวงจรดำมืดนี้สักที หนีไปจากคนๆ นั้น

‘เธอต้องคิดถึงฉัน’ 

ใบหน้าของคนๆหนึ่งแทรกเข้ามาในความคิด ดวงตาสีมรกตเด่นชัดและริมฝีปากบางเฉียบที่เผยอยิ้มอย่างร้ายกาจ อยู่เสมอ เด็กหนุ่มรีบส่ายหน้ารู้สึกไม่มีสติเข้าไปทุกที เขายังไปไหนไม่ได้ ตราบใดที่ซันยังอยู่ในเงื้อมมือของคนพวกนั้น เขาก็หนีไปไหนไม่ได้ เพราะเสียเลือดมากเกินไป ความคิดของเด็กหนุ่มเริ่มกระจัดกระจาย ภาพตรงหน้ากลายเป็นฝ้ามัวลงเรื่อยๆ

รถคันนั้นยังคงตามมาจากด้านหลัง หากแต่อคิราห์ก็ไม่สามารถประคองสติที่ยังเหลืออยู่น้อยนิดได้อีกต่อไปมอเตอร์ไซต์คันใหญ่ลดความเร็วลงเนื่องจากแรงบิดที่หายไป ล้อเริ่มส่ายไปมาจนสุดท้ายเขาก็ไม่สามารถประคองสติที่เหลืออยู่ได้อีกต่อไป เด็กหนุ่มสลบวูบพร้อมกับพาหนะคันใหญ่ที่ล้มลงไป ความเร็วที่ยังมีมากพอสมควร ทำให้ร่างของเด็กหนุ่มผมดำไถลลงบนถนน

บนท้องถนนเกิดความวุ่นวายขึ้นทันที เสียงแตรรถดังระงมหลังจากที่รถคันก่อนหน้าหยุดชะงักโดยไม่ทันตั้งตัว ผู้เห็นเหตุการณ์ลงมาจากรถด้วยความรู้สึกใจหายวาบ ไม่อยากจะคิดว่าถ้าเมื่อครู่เกิดเบรคไม่ทันจะเกิดอะไรขึ้น ผู้คนบางส่วนลงจากรถมาดูเหตุการณ์ บางส่วนก็ขับเลี่ยงทางออกไป ชายคนหนึ่งหยิบมือถือขึ้นมา เขาตั้งใจจะโทรเรียกรถพยาบาลหากแต่ยังไม่ทันได้แนบกับหูกลับโดนกระชากออกไปก่อน

“เฮ้ย! นี่คุณ”

“ขอโทษครับแต่พวกเรากำลังทำหน้าที่กันอยู่ หวังว่าคุณจะเข้าใจ” เครื่องมือสื่อสารถูกส่งคืนไปโดยชายในชุดสูทดำสนิท เขาใช้มือกดบาดแผลบริเวณหัวไหล่ของตัวเอง มองดูเด็กหนุ่มที่นอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่ตรงนั้น ไม่คิดเลยว่าเด็กธรรมดาๆ คนหนึ่งจะสามารถทำให้พวกเขามีสภาพแบบนั้นได้ หวนคิดไปถึงภาพเพื่อนร่วมงานที่หมดสภาพอยู่ในตรอกแคบๆ งานที่คิดว่าจะเสร็จสิ้นโดยง่ายดันไม่เป็นไปตามที่คิด

อุตส่าห์ได้โอกาสดีๆ ขนาดนี้แล้วแท้ๆ นึกว่าเจ้าเด็กนี่แค่เตะต่อยได้นิดๆ น้อยๆ ที่ไหนได้...ยิ่งคิดเส้นเลือดบนหน้าผากก็ยิ่งชัดเจน พวกเขาประมาทกันเกินไป เด็กคนนี้ บอสสั่งให้เอาตัวไปให้เท่านั้น ฆ่าไม่ได้เสียด้วย เขายกปืนขึ้นเล็ง ก้าวเข้าไปหาเด็กหนุ่มช้าๆ

ฟุบ ฟุบ ฟุบ 

เลือดสีแดงฉานไหลทะลัก เสียงกรีดร้องดังระงมพร้อมกับแววตาตื่นตกใจของผู้คนโดยรอบ เกิดเสียงทึบๆ ดังขึ้นถึงสามครั้ง ลูกกระสุนปืนพุ่งทะลุร่างหนาของชายคนนั้นไป ร่างของเขาทรุดลงกับพื้นไปพร้อมกับใบหน้าที่แสดงถึงความไม่เข้าใจ ชายคนนั้นหันไปทางจุดที่คิดว่าเป็นที่มาของเสียงปืน ใช้มือข้างที่ไม่บาดเจ็บห้ามเลือดที่ไหลทะลักออกมาจากสีข้างที่โดนกระสุนยิงทะลุไปอีกนัด เข่าทั้งสองข้างทรุดลงกับพื้น ล้มแน่นิ่งลงพร้อมกับเพื่อนร่วมงานอีกคนทันที

ผู้ที่มาใหม่เดินตรงไปยังเด็กหนุ่มท่ามกลางความสับสนและเสียงกรีดร้องของผู้คน เขาคุกเข่าพลิกตัวอีกฝ่ายขึ้นสำรวจดูอาการอย่างรวดเร็ว “บาดเจ็บสาหัสครับ ถูกยิงที่หลัง ร่างกายและศีรษะกระแทกอย่างรุนแรง เสียเลือดมากเกินไป อาการโดยรวมไม่ค่อยดีนัก”

อคิราห์รับรู้ได้ถึงเสียงที่ดังอยู่ข้างหูจากที่ไกลๆ ก่อนที่สติจะค่อยๆดับวูบ

 

ประเทศไทย

“ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่ารถน่ะ จะขับเร็วให้มันได้อะไรขึ้นมา จะกลับบ้านไม่ได้รีบไปตาย” ชายหนุ่มผิวขาวเหลืองนั่งไขว่ห้างเลื่อนโทรศัพท์เช็คราคาหุ้นหน้าดำคร่ำเครียด หันไปตวาดคนข้างๆ ทันทีเมื่ออีกฝ่ายขับปาดหน้ารถอีกคันอย่างน่าหวาดเสียว

ชายอีกคนไม่ได้พูดอะไรกลับมาแต่ก็ยอมลดความเร็วลงเล็กน้อย

“แวะซื้อกับข้าวร้านนั้นด้วย”

“อีกแล้วเหรอครับ”

“มีปัญหาเหรอ”

“กินแต่อะไรเหมือนเดิมไม่ดีต่อสุขภาพครับ”

“เรื่องของฉันน่า บอกให้ไปก็ไปเถอะ” ซันพูดแล้วก็ก้มลงมองมือถือในมือต่อจนไม่ทันได้เห็นคนด้านข้างลอบถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ ซันนึกถึงน้องชายที่พึ่งคุยกันเมื่อสองวันก่อน อีกฝ่ายยังคงพูดน้อยเหมือนเดิมแต่ในน้ำเสียงก็ยังฟังออกว่าสบายดี เขารู้สึกผิดมาตลอดที่ตนเองเป็นพี่ชายที่ไร้ความสามารถ ทำอะไรเพื่อน้องชายไม่ได้เลย ได้แค่รอว่าฝั่งนั้นจะยอมปล่อยน้องชายเขาออกมาเมื่อไหร่

ซันเคยพยายามหนี ขอความช่วยเหลือจากคนรู้จักหรือแม้กระทั่งโทรหาตำรวจ แต่ก็ไม่มีครั้งไหนที่หลุดรอดสายตาของฝรั่งตัวโตที่ทำหน้าที่เป็นสารถีในตอนนี้ไปได้ แม้ไลโอเนลจะไม่ค่อยพูดมากนักแต่ทุกครั้งที่ซันทำอะไรบางอย่างลงไปหลังจากนั้นเขาจะต้องถูกกักบริเวณเหมือนเด็กๆ แล้วยังไม่ได้คุยโทรศัพท์กับน้องชายอีกตั้งหลายวัน “เมื่อไหร่เจ้านายของนายจะยอมปล่อยน้องชายของฉัน”

“ไม่ทราบครับ”

นี่เป็นคำถามที่เขาเอ่ยถามอีกฝ่ายบ่อยมากที่สุดแต่คำตอบที่ได้กลับมาก็ยังเป็นเช่นเดิม “ปกติพวกมาเฟียอย่างนายทำแบบนี้กันตลอดเลยรึไง แบบว่า...ถูกใจใครก็จับคนนั้นไปน่ะ”

ไลโอเนลเงียบไปพักหนึ่งก่อนที่จะตอบออกมา “คุณอคิราห์เป็นคนแรกครับ”

มือที่กำลังเลื่อนดูอุปกรณ์ในมือหยุดชะงัก แววตาของชายหนุ่มหม่นแสงลง อดคิดไม่ได้ว่าถ้าวันนั้นไม่พาอาคิออกไปไอ้หมอนั้นก็คงไม่ได้พบน้องชายที่น่ารักของเขา ชายหนุ่มถอนหายใจ ตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเองจนไม่ทันได้สังเกตสักนิดว่ามาถึงจุดหมายปลายทางตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีรถก็จอดสนิทอยู่หน้าร้านเสียแล้ว

“วันนี้เหมือนเดิมใช่มั้ยจ๊ะพ่อหนุ่ม”

“ครับป้า” ซันส่งยิ้มให้กับคุณป้าเจ้าของร้านที่ช่วงนี้เขาแวะมาซื้อกับข้าวกลับไปกินบ่อยๆ โดยที่ด้านหลังมีผู้คุมตัวใหญ่แถมหน้านิ่งอย่างกับก้อนหินปักหลักอยู่อีกคน ผู้คนรอบข้างพากันเหลือบมองมาทางพวกเขาเป็นระยะจนซันรู้สึกอึดอัด ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ไลโอเนลเดินออกมาพร้อมเขาเพราะโดยปกติอีกฝ่ายจะนั่งรออยู่ในรถทุกครั้ง

“นายจะออกมาด้วยทำไม กลับไปรอในรถ”

“วันนี้คนเยอะเป็นพิเศษ ผมต้องออกมาดูแลคุณครับ”

“ไม่ต้องเถียงน่า ฉันบอกให้กลับเข้าไปก็ไปสิ” ซันเอ่ยเสียงเบาแต่ไอ้ยักษ์ด้านหลังก็ทำราวกับไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น ชายหนุ่มรู้สึกอึดอัดคับข้องใจไม่มีที่ระบายได้แต่หันกลับมาอย่างฉุนเฉียว

“แฟนเหรอจ๊ะ”

“ครับ?”

“แหม ไม่ต้องอายหรอกจ่ะ สมัยนี้แล้วเหมาะกันดีนะ ดูท่าพ่อฝรั่งเขาหวงน่าดู พูดไทยได้รึเปล่า”

“เข้าใจผิดแล้วครับป้า นี่คนขับรถผมครับ” ซันรีบพูดอย่างลนลาน

ถึงอย่างนั้นป้าเจ้าของร้านก็ยังมีสีหน้าเคลือบแคลงสงสัย เพราะดูยังไงฝรั่งตัวโตด้านหลังก็ไม่ได้ดูเหมือนคนขับรถสักนิด ซันรีบจ่ายเงินแล้วเดินขึ้นรถไปอย่างรวดเร็วบอกกับตัวเองว่าจะไม่มาซื้อกับข้าวร้านนี้อีก

“เป็นอะไรครับ หน้าแดง” ไลโอเนลถาม เขาฟังไม่ออกจึงไม่รู้ว่าเมื่อกี๊อีกฝ่ายพูดอะไร

“พูดมากน่า ออกรถได้แล้ว”

หลังจากกลับมาถึงบ้าน พอทานข้าวเสร็จชายหนุ่มเจ้าของบ้านก็กลับห้องไปอาบน้ำตามปกติ โดยที่ด้านหลังก็ยังมีผู้คุมเหมือนเงาตามตัวเช่นเคย ซันเดินเข้าห้องน้ำ เปิดน้ำตีฟองสบู่จนเต็มอ่าง ชายหนุ่มถอดเสื้อผ้าแล้วก้าวขาลงไปอย่างเฉยเมยไม่แม้แต่จะสนใจผู้ที่ยังยืนเฝ้ามองอยู่แม้แต่น้อย บางครั้งซันก็แอบรู้สึกว่าการอยู่กับไอ้นิ่งหื่นหลบในคนนี้ชักจะทำให้ตัวเขาผิดปกติมากขึ้นทุกที แม้ช่วงแรกๆจะแอบรับไม่ได้ที่เห็นของๆอีกฝ่ายมีปฏิกิริยาขึ้นมาเมื่อมองเห็นร่างกายของเขา แต่หลังๆก็ชักจะรู้สึกเคยชินเพราะรู้ว่าไม่ว่ายังไงไลโอเนลก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้เพราะสัญญาของเจ้านายหมอนี่ที่ตกลงไว้กับอคิราห์ที่น่ารัก และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ต้องมานั่งอาบน้ำให้ผู้ชายอีกคนดู ฉับพลันซันก็เกิดความคิดอยากแกล้งคน

ภายในห้องน้ำเงียบมาก ไม่มีการสนทนาใดๆระหว่างคนสองคนทั้งสิ้น มีเพียงเสียงน้ำที่เกิดจากความเคลื่อนไหวของคนในอ่าง ไลโอเนลจ้องมองคนที่กำลังอาบน้ำอย่างเฉยเมยแม้ท่อนล่างจะไม่เฉยเหมือนใบหน้าก็ตาม

“อืม...”

ชายหนุ่มตรงหน้าส่งเสียงครางออกมาอย่างพึงพอใจอย่างที่ไม่เคยได้ยิน ลูบไล้ฟองสีขาวตั้งแต่แขนเรียวยาวจนมาถึงลำคออย่างช้าๆ เรียวขาขาวยกขึ้นมาเกยขอบอ่างข้างหนึ่งอย่างผ่อนคลาย จนเมื่อมือคู่นั้นลดต่ำลงไปในน้ำ เสียงของชายหนุ่มที่ยืนอยู่อีกฝั่งก็เอ่ยออกมา

“ผมช่วยสระผมนะครับ” ไม่ต้องรอคำตอบชายหนุ่มก็เดินตรงเข้าไปทันที แม้ว่าน้ำเสียงจะเรียบนิ่งเย็นชาเช่นเคยแต่ซันก็ยังจับความแหบพร่าเล็กๆ ได้

ซันได้แต่เหยียดยิ้มในใจนอนให้อีกฝ่ายสระผมให้อย่างไม่รู้สึกทุกข์ร้อน ฝีมือของไลโอเนลดีทีเดียว ซันหลับตาลงอย่างรู้สึกผ่อนคลาย ไม่ได้รับรู้ถึงสายตาที่จับจ้องไปทั่วร่างที่โผล่พ้นน้ำออกมาเลยสักนิด ซันกำลังผ่อนคลายกับการนวดศีรษะของอีกฝ่ายจนไม่ระมัดระวังตัว ไลโอเนลเลื่อนนิ้วมือลงมาเรื่อยๆจนถึงต้นคอสักพักก็เปลี่ยนตำแหน่งมาที่หัวไหล่ ซันหยุดชะงักกึกทันทีเมื่อรู้สึกว่าปลายนิ้วของฝรั่งด้านหลังแตะอยู่บนหน้าอก

“พอแล้ว” ไม่รอให้อีกฝ่ายผละมือออกไปซันก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วจนน้ำสาดกระเซ็นไปโดนชุดของคนที่นั่งอยู่จนเปียกปอน ชายหนุ่มก้าวขาไปล้างตัวใต้ฝักบัวไม่แม้แต่จะเหลียวหลังกลับมามอง...ทรมานกับความหื่นของนายไปเถอะ

ไลโอเนลมองไล่ตั้งแต่แผ่นหลังเนียนละเอียดจนถึงสะโพกมนลงไปยังเรียวขายาว ฟองสีขาวโดนชะล้างไหลลงมาอย่างช้าๆตามเส้นโค้งเว้าของร่างกาย เขามองดูอยู่ครู่หนึ่ง แววตาไม่สะท้อนสิ่งใดเพียงแต่จู่ๆก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อผ้าออก ไม่นานลมหายใจก็ถี่รัวขึ้นตามแรงอารมณ์

ซันหันหลังอยู่อีกทั้งเสียงน้ำไหลกระทบพื้นทำให้เขาไม่รู้ว่าคนที่ตัวเองทิ้งไว้เบื้องหลังกำลังปฏิบัติการบางอย่างโดยที่สายตาก็กำลังมองร่างกายของเขาไม่กะพริบ

ในตอนที่น้ำหยุดไหลและชายหนุ่มที่ยืนอยู่ใต้ฝักบัวหันกลับมาเขาก็ต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่พูดไม่ออก ซันตกตะลึงยืนอยู่กับที่คิดอะไรไม่ออกไปครู่ใหญ่ ไลโอเนลกำลังพุ่งถึงจุดสูงสุดของอารมณ์ ใบหน้าแบบนั้นเขาไม่เคยเห็นมาก่อน!

ไลโอเนลขมวดคิ้วแน่น นิ้วมือทั้งห้าทำงานอย่างรวดเร็ว แม้จะเห็นว่าอีกฝ่ายรู้ตัวแล้วแต่ไลโอเนลก็ไม่แม้จะหยุดชะงัก หน้าท้องของชายหนุ่มเกร็งแน่นอยู่อึดใจก่อนที่ทุกอย่างจะสิ้นสุดลง

“น...นายทำ...” ซันพูดไม่ออก เขาพึ่งเห็นคนที่มักจะทำตัวเป็นตอไม้ช่วยตัวเองอยู่ตรงหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความใคร่ ชั่วขณะที่สบกับแววตาที่จ้องมองเขาอย่างหื่นกระหายไม่ปิดบัง ซันก็ถึงกับหัวสมองขาวโพลน

ไลโอเนลหลับตาปรับอารมณ์ชั่วครู่ก่อนที่จะลืมตาขึ้นมา จู่ๆก็ต้องเลิกคิ้ว“คุณกำลังมีอารมณ์”

ซันสะดุ้งโหยงสวนกลับไปทันควัน "อารมณ์บ้าอะไรของน..." เขาหยุดชะงักกึกมองไปยังร่างกายเบื้องล่างที่กำลังเคลื่อนไหว ฉับพลันก็รู้สึกว่านี่ไม่ใช่ร่างกายของเขา รีบหันหลังกลับเข้าหาผนังทันที “ออกไป”

ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ได้ก้าวออกไปแต่กลับก้าวเข้าหาเขาเรื่อยๆ ซันรู้สึกอยากจะร้องไห้ เกิดบ้าอะไรกันเนี่ย

“ให้ผมช่วยเถอะครับ” ซันขนลุกซู่ รับรู้ได้ถึงลมหายใจที่กระทบบนหลังคอบางเบา ในขณะที่เขากำลังจะหันไปผลักอีกฝ่ายออกไป เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

คนทั้งคู่หันมองไปที่กองเสื้อผ้าที่มีเสียงออกมา ไลโอเนลเดินกลับไปด้วยใบหน้าเรียบตึงในขณะที่ซันพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“ครับ...ทราบแล้วครับ...ครับ”

ซันมองชายหนุ่มที่ยังเปลือยเปล่าเดินไปรับโทรศัพท์ ยืนอยู่ไม่นานไลโอเนลก็จ้องมาที่เขาแวบหนึ่งอย่างจริงจัง แล้วดึงสายตากลับไป ชั่วขณะนั้นเขาพลันมีลางสังหรณ์บางอย่าง

“น้องชายของคุณ คุณอคิราห์ หายตัวไปครับ” 

To be continue..... 

_________________________________ 

Talk ตามหาคนหายหนึ่งอัตรา ว่าแต่ใครเอาตัวน้องไปสภาพสะบักสะบอมขนาดน้านนน น้องยังจะไหวมั้ย ตอนนี้ก็เอาตอนพี่ซันไปยาวๆ ก่อนเน้อ ไว้เจอกันตอนต่อไปคราวนี้อาจจะได้เห็นท่านเทวทูตพิโรจน์ โฮะๆ ๆ แล้วเจอกันค่าา 

Crystal 

ความคิดเห็น