Crystaljadeed

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 16 Feeling confused

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.7k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2562 14:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 16 Feeling confused
แบบอักษร

 

Chapter 16 Feeling confused 

อคิราห์เดินตามหลังมิคาเอลไปติดๆ ทันทีที่กลับไปถึงห้องพักมิคาเอลก็พุ่งตัวเข้ามากอดรัดเขาราวกับงู เพียงไม่นานเด็กหนุ่มก็โดนปอกเปลือกออกจนหมด กลิ่นเลือดคละคลุ้งบนตัวเขาราวกับไปปลุกสัญชาตญาณดิบของอีกฝ่ายเสียอย่างนั้น

“เธอเป็นใครกันแน่ หืม เด็กน้อยของฉัน ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็มีเรื่องที่ทำให้ฉันแปลกใจได้เสมอเลยนะ” มิคาเอลระดมจูบลงบนใบหน้าพลางดันตัวเด็กหนุ่มไปจนคนทั้งคู่ล้มลงบนโซฟา

“ผมไม่ได้ทำอะไร หยุดครับ” อคิราห์ดันตัวของอีกฝ่ายออก เขาอดคิดไม่ได้ว่ามิคาเอลอาจจะกำลังติดสัดเหมือนกับสารดีสัตว์โลกที่เขาพึ่งดูไปเมื่อวันก่อน

“วันนี้ เธอดูไม่ค่อยตกใจ” มิคาเอลยอมผละตัวออกแต่ก็ยังฉกจูบลงไปบนแก้มขาวอย่างรวดเร็วอีกครั้ง

“พวกคุณเองก็ไม่เห็นจะตกใจกันนี่ครับ”

“หึ เธอลืมอะไรไปรึเปล่าอคิราห์ ฉันและคนพวกนั้น เจอเรื่องพวกนี้มาทั้งชีวิต แล้วเธอล่ะ” ชายหนุ่มพูดไปพลางไล่หลังมือไปบนใบหน้าของอีกฝ่าย

เด็กหนุ่มคิดถึงสิ่งที่มิคาเอลกำลังจะบอก เขาถึงค่อยนึกถึงปฏิกิริยาของคนทั่วไปที่เจอเรื่องแบบนั้น....หากว่าเป็นอคิราห์คนก่อนล่ะ เขาพึ่งเข้าใจว่าสิ่งที่เขาเป็นออกจะแตกต่างจากคนทั่วไป ในเมื่อชีวิตของเขาตั้งแต่เด็กจนโตก็ต้องเจอเรื่องแบบนั้นตลอดเวลาเช่นกัน

มิคาเอลสังเกตดูท่าทางของอีกฝ่ายอย่างใกล้ชิด เขาอยากรู้ว่าอะไรที่ทำให้คนๆหนึ่งเปลี่ยนไปได้มากมายขนาดนี้ แต่นอกจากรอยย่นระหว่างคิ้วเล็กน้อยก็ไม่มีปฏิกิริยาอื่นใดอีก

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน” เด็กหนุ่มตอบอย่างขอไปที เขาไม่สามารถบอกเหตุผลให้ใครรู้ได้และไม่มีความคิดที่จะหาข้อแก้ตัวหรือแก้ไขอะไร เขาผลักมิคาเอลออกและน่าแปลกใจที่อีกฝ่ายยอมออกไปอย่างง่ายดาย

มิคาเอลลุกขึ้นนั่งบนโซฟา มองดูเด็กหนุ่มลุกขึ้นไปหยิบเสื้อที่กองอยู่บนพื้น เขาหยิบซิการ์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อและจุดขึ้นสูบเงียบๆ

อคิราห์หันกลับมาเมื่อสวมเสื้อตัวเดิมเสร็จ มิคาเอลที่เขากำลังมองเห็นในเวลานี้ดูแตกต่างจากเวลาปกติมากนัก เสื้อผ้าของเขายับย่นแตกต่างจากปกติที่มักจะเรียบกริบอยู่ตลอดเวลา ผมสีบลอนด์ทองเริ่มไม่เป็นทรง อีกทั้งควันสีเทาที่ปกคลุมใบหน้าและดวงตาสีมรกตนั้นก็ยิ่งทำให้ชายหนุ่มดูแตกต่างไปจากทุกที ช่วงเวลาที่มิคาเอลเป็นเช่นนี้ก็มีแค่ตอนที่อยู่บนเตียงเป็นส่วนใหญ่

ชายหนุ่มพ่นควันออกมาในขณะที่จ้องเข้าไปในดวงตาสีดำขลับคู่นั้น “เธอรู้ว่าแหวนนั่นมีเข็มพิษอยู่ ใช่มั้ย”

อคิราห์ไม่ได้ตอบอะไรออกไปแต่ความเงียบก็เป็นคำตอบได้เป็นอย่างดี เด็กหนุ่มไม่แม้แต่จะขยับตัว เขายืนมองชายหนุ่มที่พ่นควันอยู่ตรงหน้าเงียบๆ โดยไม่สามารถเดาร่องรอยของอารมณ์ใดๆ ของอีกฝ่ายได้

ผ่านไปเกือบนาที มิคาเอลลุกขึ้นจากโซฟาเดินเข้าไปหาเด็กหนุ่มที่ยังยืนอยู่ที่เดิม น่าแปลกที่ครั้งนี้อคิราห์ไม่สามารถจ้องเข้าไปในดวงตาสีมรกตนั้นได้ เขาเลือกที่จะวางสายตาลงบนเสื้อสูทที่ยับย่น จนกระทั่งอีกฝ่ายก้าวเข้ามาประชิดตัวเขา กลิ่นใบยาสูบเข้มข้นลอยตลบอบอวล อคิราห์ไม่แม้แต่จะก้าวถอยหลัง มิคาเอลพลันยกมือขึ้นและในขณะที่กำลังวางมือลงบนเส้นผมสีดำของคนตรงหน้า เขาก็ลดมือลง “ฉันต้องไปทำธุระ คงไม่ได้กลับมาสักอาทิตย์ อยู่ที่นี่เป็นเด็กดีนะหนูน้อย”

ชายหนุ่มเดินผ่านไปเปิดประตู อคิราห์มองตามแผ่นหลังนั้นไปโดยไม่รู้ตัว ด้านนอกมองเห็นเงาของลูกน้องคนสนิทของอีกฝ่ายยืนรออยู่ เด็กหนุ่มกำมือทั้งสองข้างๆลำตัว “ผม...”

มิคาเอลชะงัก เขาหันกลับมามองคนที่ยังอยู่ในห้อง แต่ก็ไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกมาอีก เขายืนรออยู่ครู่หนึ่ง น่าแปลกใจที่ในแววตาของเด็กหนุ่มที่มักจะสงบนิ่งอยู่ตลอดเวลาดูสับสนอยู่ไม่น้อย

“ผมจะไปกับคุณ” อคิราห์ตัดสินใจได้ในที่สุด เขามองตรงไปยังคนที่กำลังยืนอยู่ที่ประตู ซึ่งดูประหลาดใจอย่างชัดเจนก่อนที่จะเผยรอยยิ้มที่บาดสายตาของเขาอยู่ทุกวี่ทุกวันออกมา มิคาเอลปิดประตูลงแล้วเดินเข้าไปประชิดตัวเด็กหนุ่มราวกับเมื่อครู่นี้ไม่ได้มีบรรยากาศน่าอึดอัดใดๆ เกิดขึ้น “อคิราห์ของฉัน เธอคงทนคิดถึงฉันไม่ไหวสินะ” ชายหนุ่มพูดไปพลางแกะกระดุมไปพลางแม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ให้ความร่วมมือแม้แต่น้อย “ข้างนอกหนาวมาก เรามาออกกำลังกายให้ร่างกายอบอุ่นสักหน่อยดีกว่า เสร็จแล้วก็ไปเก็บของกัน”

“คุณมีของที่ต้องเก็บด้วยเหรอครับ”

“ฉันจำได้ว่าลืมของทิ้งไว้ในห้องน้ำ”

“...”

ตอนนี้เป็นช่วงเวลาเที่ยงวัน แสงแดดอ่อนๆ เผยออกมาจากท้องฟ้า หิมะกำลังเริ่มละลาย อคิราห์กำลังนั่งอยู่บนรถโดยที่ด้านข้างก็ยังคงเป็นชายหนุ่มนัยน์ตาสีมรกตคนเดิมที่วันนี้ออกจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ สุดท้ายทั้งคู่ก็ไม่ได้ออกไปไหนจนกระทั่งเที่ยงวันนี้ อคิราห์เหม่อมองป่าไม้ด้านนอกหน้าต่าง รถเริ่มห่างไกลออกจากตัวเมืองมากขึ้นเรื่อยๆ และเส้นทางก็ซับซ้อนมากขึ้นเช่นกัน จู่ๆ เขาก็คิดถึงเรื่องๆ หนึ่งขึ้นมา “เกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวของดอนมัซซิโม่คนเก่าครับ”

มิคาเอลลืมตาขึ้น เขาหันไปมองเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ด้วยกันครู่ใหญ่ก่อนที่จะเอนหลังหลับตาลงเช่นเดิม “ฉันคิดว่าก่อนหน้านั้นเธอควรจะถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับดอนมัซซิโม่คนเก่ามากกว่า”

“ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องพูดถึงคนที่ตายไปแล้วนี่ครับ”

“นั่นสินะ ก็อย่างที่เธอพูด ข่าวว่าภรรยากับลูกของเขาหนีไปอยู่กับน้องชายอีกคน ถือว่าดอนคนก่อนมีสายตากว้างไกลจริงๆ น่าเสียดาย”

อคิราห์หันกลับไปมองออกไปนอกหน้าต่าง มุมปากของเขายกสูงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว เด็กหนุ่มรู้สึกราวกับว่าตนได้ทำภารกิจพิเศษบางอย่างเสร็จสิ้นลง แต่ความรู้สึกที่ได้รับช่างแตกต่างจากภารกิจอื่นๆ มากนัก โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีชายหนุ่มอีกคนมองดูเงาสะท้อนของเขาจากกระจกรถด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

 

อคิราห์กำลังเดินสำรวจดูบ้านที่ทำจากไม้หลังไม่เล็กไม่ใหญ่ เขาถูกพามาที่นี่เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว ในบ้านราวกับเป็น

แกลลอรี่ขนาดย่อม ภายในมีของตกแต่งน้อยยิ่งกว่าน้อย ที่มีมากที่สุดคงเป็นภาพวาดที่ทั้งแขวนและตั้งอยู่หลายแห่ง ดูเหมือนว่ามิคาเอลจะมาที่นี่บ่อยๆ ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างได้รับการดูแลเป็นอย่างดี

“มาสิ”

อคิราห์หันไปหาคนที่ยืนอยู่ที่ประตู อีกฝ่ายยื่นมือมาหาเขา เด็กหนุ่มเดินไปหาแต่ก็ไม่ได้วางมือลงไปจน

มิคาเอลต้องคว้ามือของเด็กหนุ่มเอาไว้แทน เมื่ออคิราห์มองเห็นว่าภายในคือห้องอะไรเขาก็ขืนตัวเอาไว้อย่างไม่ยินยอม

“ไม่ครับ”

“ไม่อะไร”

“วันนี้ผมไม่อยากมีเซ็กส์กับคุณแล้ว”

“ฉันแค่จะพาเธอมานอน เมื่อคืนก็ไม่ค่อยได้นอนนี่” มิคาเอลนั่งลงบนเตียงสีขาวโดยที่มือก็ยังคงกุมมือของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ ผ่านไปพักใหญ่อคิราห์ก็ยังไม่ยอมนอนลงจนเขาต้องกระชากอีกฝ่ายให้ล้มลงไปแต่ปฏิกิริยาที่ได้รับก็ไม่แตกต่างจากที่คิด

แววตาของอคิราห์วาบแสงขึ้น เขาโดนกระชากตัวจนล้มตัวลงไปแต่ก็พลิกตัวขึ้นมากดชายหนุ่มลงกับเตียงอย่างรวดเร็ว มิคาเอลยกมือขึ้นยอมแพ้ ลำคอของเขาถูกมือเรียวคู่นั้นบีบเอาไว้แน่น

อคิราห์พลันรู้สึกตัวค่อยๆคลายมือออกในที่สุด “ขอโทษครับ คุณน่าจะ...”

“ฉันน่าจะบอกเธอก่อน ใช่ๆ เอาล่ะทีนี้ฉันจะโอบเธอมาแนบกับตัวฉันแล้วพลิกตัวเธอมานอนด้านข้าง” พูดจบมิคาเอลก็ทำทุกอย่างๆที่พูดโดยที่มีเด็กหนุ่มที่ดูเหมือนจะทำตัวไม่ถูกอยู่ในอ้อมกอด เขากอดรัดตัวอีกฝ่ายเอาไว้ราวกับเป็นหมอนข้าง “ทีนี้ฉันจะยกมือซ้ายขึ้นมาลูบผมเธอแล้วจูบหน้าผากเธอก่อนนอน”

“พอเถอะครับ” อคิราห์พูดขึ้นในตอนที่ศีรษะของเขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือของอีกฝ่าย ร่างกายขาวซีดของมิคาเอลมักจะเย็นอยู่ตลอดแต่น่าแปลกใจที่ฝ่ามือที่อยู่บนเส้นผมของเขากลับอบอุ่นทุกครั้ง

“ทำไมล่ะ เดี๋ยวเธอจะตกใจแล้วลุกขึ้นมาบีบคอฉันอีกฉันจะทำยังไง”

“ไม่ครับ ผม...”

มิคาเอลหัวเราะในลำคอก่อนที่จะสัมผัสริมฝีปากเย็นเฉียบลงบนหน้าผากของอีกฝ่าย “พักผ่อนเถอะ”

 

“ริต้า จอนห์สัน หรือในอีกชื่อหนึ่ง เวโรนิก้า บอริชอพ เด็กกำพร้าชาวลัตเวีย ได้รับการอุปถัมภ์จาก นิโคไล ยาโคลอฟ ผู้นำตระกูลที่พึ่งเสียชีวิตลง เธอถูกส่งตัวมาอยู่ในอเมริกาและได้รับสัญชาติอเมริกันตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่โตมาก็ทำหน้าที่เป็นสายลับให้กับทางยาโคลอฟมาโดยตลอด ส่วนโธมัส ร็อบคนที่เธอมาด้วย พบศพของเขาอยู่ในห้องน้ำภายในงาน ส่วนริต้า ผมส่งตัวเธอกลับไปให้พวกยาโคลอฟ ให้พวกเขาไปคิดเอาเองว่าจะทำยังไงกับหมากที่ใช้การไม่ได้ตัวนี้”

“ขอบคุณสำหรับข้อมูลครับคอนีเลียส เก่าไปใหม่มารวดเร็วจริงๆ ทั้งมัซซิโม่ ทั้งยาโคลอฟ”

“ก่อนหน้านี้ก็มีอีริคของทางไวท์ เกอริลล่า เหลือพวกคนเก่าอย่างเราอยู่ไม่กี่คน”

“นั่นสินะ ว่าแต่ผมนี่นับรวมว่าเป็นคนเก่าด้วยรึเปล่า”

“คนที่ขึ้นเป็นผู้นำของออสซินี่ตั้งแต่สิบห้าปีก่อนก็สมควรเรียกว่าเป็นคนเก่านะครับ”

“ถ้าให้ตรงจริงๆ ก็สิบสี่ครับ พูดแบบนี้ผมรู้สึกแก่ขึ้นมากจริงๆ ผมยังไม่สี่สิบเลยนะคอนีเลียส”

“ไม่ว่าเมื่อไหร่พอคิดถึงเรื่องนี้ก็อดที่จะทึ่งในตัวคุณไม่ได้จริงๆครับมิคาเอล”

มิคาเอลหัวเราะในลำคอ เขากำลังนั่งจิบกาแฟอยู่บนเก้าอี้ปิกนิคข้างลำธารน้ำแข็งที่เริ่มละลายโดยมีชายวัยกลางคนที่วันนี้ใส่เพียงเสื้อโค้ทตัวหนาที่ดูธรรมดาเป็นพิเศษแต่ทรงผมยังเรียบกริบอยู่ข้างๆ ในมือถือเบ็ดตกปลาไม่มีทีท่าว่าจะตกอะไรได้ตั้งแต่เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว

“มีข่าวเรื่องผู้นำคนใหม่ของยาโคลอฟรึเปล่า”

คอนีเลียสตื่นตัวขึ้นมาทันที เมื่อรู้สึกถึงแรงดึงจากปลายสายแต่จู่ๆ ก็หายไป เขาดึงสายเบ็ดขึ้นมาพบว่าเหยื่อหายไปแล้ว “ในตระกูลกำลังแบ่งเป็นสองฝ่าย แต่ผมคิดว่าอีกไม่นานยาโคลอฟคงได้ผู้นำตระกูลคนใหม่ แต่ที่น่าตกใจคือผู้เข้าชิงตำแหน่งอีกคนนอกจากลูกชายของนิโคไล” ชายวัยกลางคนพูดไปพลางหย่อนเบ็ดที่ติดเหยื่อเข้าไปใหม่ลงในลำธาร

“ยาโคลอฟยังมีใครอีก”

“ลูกนอกสมรสของนิโคไล ยูริเอล ยาโคลอฟ”

“ใครกัน”

“ครั้งแรกที่ผมได้ยินชื่อเขาผมก็เป็นเหมือนคุณเช่นกัน พอลองสืบดู ผมก็พบกับเรื่องน่าประหลาดเรื่องหนึ่ง คนๆ นี้ก่อนหน้านี้มักจะทำตัวสงบเสงี่ยมมาตลอด แต่ไม่นานมานี้จู่ๆเขาก็เปลี่ยนไปโดยไม่รู้สาเหตุ ไม่นานก็สามารถรวบรวมคนของยาโคลอฟมาเป็นคนของตัวเองได้ ฝีมือต้องไม่ธรรมดา”

มิคาเอลชะงักมือ “คนๆนั้นเปลี่ยนไปโดยไม่ทราบสาเหตุ ไม่ใช่ว่าปิดบังนิสัยที่แท้จริงมาก่อนหน้านี้งั้นเหรอ”

ชายวัยกลางคนยกมือขึ้นส่งสัญญาณ ชายในชุดดำคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากชายป่าด้านหลัง หลังจากได้รับคำสั่งก็หยิบรูปถ่ายของคนๆ หนึ่งออกมาจากเสื้อสูท เขาส่งมันให้มิคาเอล “ผมสืบประวัติของเขาตั้งแต่เด็กจนโต นี่คือรูปถ่ายของเขาเมื่อครึ่งปีก่อนและนี่คือรูปถ่ายเมื่อเดือนก่อน คุณคิดเหมือนผมรึเปล่า”

มิคาเอลมองดูรูปถ่ายสองรูปในมือ จู่ๆก็คิดถึงคนที่ยังอยู่ในบ้านพักด้านหลังขึ้นมา “เหมือนกับเป็น...คนละคน” 

__________________________________________________________________________________ 

Talk มาแล้วว ชื่อเยอะเหลือเกิน เดี๋ยวจะลองทำแผนผังตระกูลกับองค์กรเอาไว้ ให้ตัวเองจำได้ด้วย5555 ใช้ตัวละครสิ้นเปลืองจริง ตอนนี้ไรท์รู้สึกว่าแต่งแล้วมีความหลากหลายในอารมณ์เป็นพิเศษตั้งแต่ต้นจนจบตอนโดยเฉพาะอารมณ์ความรู้สึกของมิคาเอล มีปมขึ้นมาอีกปมแล้ว ชื่อก็เยอะ ไม่ตั้งใจแต่งให้เยอะหรือซับซ้อนเลยแต่ถ้าไม่มีก็รู้สึกว่าเรื่องมันน่าจะเอื่อยไป ยังไงก็ฝากติดตามกันต่อไปนะ ขอบคุณทุกๆ กำลังใจ ดูแล้วน่าจะแต่งเป็นเรื่องยาวแน่ๆ T_T Crystal... 

ความคิดเห็น