Crystaljadeed

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 13 The sun and the Lion

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.5k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2562 14:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 13 The sun and the Lion
แบบอักษร

 

Chapter 13 The sun and the Lion 

อคิราห์ตั้งใจจะตอบปฏิเสธ การออกไปทานอาหารกับคนแปลกหน้าไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก โดยเฉพาะเวลานี้ยังมีคนของ

มิคาเอลติดตามอยู่ไม่ห่าง เพียงแต่เมื่อเหลือบมองลงไปด้านล่างและบังเอิญสบตากับหนูน้อยเดนิสที่ดูท่าว่าคงจะร้องไห้ออกมาแน่นอนถ้าหากว่าเขาตอบปฏิเสธ อคริาห์ได้แต่ลอบถอนหายใจ “ครับ”

หนึ่งหนุ่มใหญ่ หนึ่งเด็กหนุ่ม และเด็กน้อยอีกคน นั่งล้อมรอบโต๊ะอาหารภายในร้านที่ตกแต่งด้วยสไตล์ที่ดูอบอุ่นทำให้รู้สึกผ่อนคลาย อคิราห์ไม่ใช่คนช่างพูด หลังจากทำความรู้จักกับชายหนุ่มคนนั้นเขาก็รู้ว่าอีกฝ่ายชื่อ ‘อาเธอร์’ หลังจากนั้นเด็กหนุ่มก็นั่งดูสองอาหลานพูดคุยกันอย่างสนุกสนานโดยที่ตนเองทำหน้าที่เป็นผู้ฟังที่ดี

“คุณอคิราห์มาเที่ยวเหรอครับ” อาเธอร์ที่นั่งฟังหลานชายพูดเจื้อยแจ้วหันมาหาเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ด้วยกัน

“ครับ” อคิราห์ตอบ เพียงแต่คำพูดของเขาออกจะห้วนสั้นไปเสียหน่อย เขาไม่สามารถบอกเหตุผลที่แท้จริงที่มายังโรมาเนียให้อีกฝ่ายรู้ได้

“ผมทำให้คุณอึดอัดใจรึเปล่าครับ” ชายหนุ่มยกมือขึ้นดันแว่นด้วยสีหน้ากังวล

“เปล่าครับ ไม่เลย”

อาเธอร์มองดูเด็กหนุ่มที่มีใบหน้านิ่งเฉยตลอดเวลาแม้แต่เวลาเงยหน้าขึ้นมาจากอาหารเพื่อตอบคำถามเขา เขารู้สึกว่านี่คงเป็นบุคลิกของอีกฝ่ายจริงๆ “วันนี้ต้องขอบคุณที่ดูแลเดนิสอีกครั้งนะครับ หลานของผมทำให้คุณลำบากใจรึเปล่า ยังมีเรื่องที่ไปเอ่อ...ขอแต่งงานอะไรนั่นอีก”

“ผมพูดจริงๆ นะฮะ” เดนิสพูดด้วยท่าทางจริงจังหลังจากแอบฟังผู้ใหญ่สองคนคุยกันจนชายหนุ่มต้องยกมือขึ้นเขกกะโหลกหลานชายอย่างหมั่นไส้

“รอให้โตก่อนเถอะเดนิส แล้วหลานจะเข้าใจ”

เดนิสทำหน้ามุ่ย แต่ยังไม่วายแอบเหลือบมองมาทางอคิราห์แล้วหลบตากลับไปนั่งแก้มแดงเหมือนเดิม

“แล้วคุณอคิราห์มาเที่ยวคนเดียวเหรอครับ”

“เปล่าครับ ผมมากับคนรู้จัก”

“ครับ เอ่อ มีซอสติดอยู่ตรงนี้น่ะครับ แล้ว” อาเธอร์เอ่ยบอกพร้อมชี้ตำแหน่งให้อย่างบริสุทธิ์ใจ เขาตั้งใจจะพูดต่อไปแต่ความคิดกลับต้องชะงักอยู่กับลิ้นสีชมพูที่แลบออกมาเลียรอบริมฝีปาก ชายหนุ่มจ้องมองริมฝีปากสีชมพูนั้นอย่างลืมตัว รู้สึกคอแห้งขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ เขายกแก้วน้ำขึ้นมาจิบแต่ก็ยังไม่ละสายตาไปจากภาพตรงหน้า

“ขอบคุณครับ”

หลังจากนั้นเขาพูดอะไรออกไปบ้าง อาเธอร์ไม่ค่อยแน่ใจนัก ชายหนุ่มยืนยันที่จะเลี้ยงค่าอาหารอีกฝ่ายเป็นการขอบคุณที่ช่วยดูแลหลานชาย อีกทั้งยังยืนกรานที่จะไปส่งหนุ่มน้อยคนนี้กลับที่พักอีกด้วย แต่กลับถูกปฏิเสธกลับมาเสียก่อน

อคิราห์ไม่อยากให้สองอาหลานตรงหน้าต้องเดือดร้อน เขาไม่แน่ใจนักว่ามิคาเอลจะสนใจเรื่องที่เขาออกมาทานอาหารกับคนอื่นมากแค่ไหน แต่เรื่องแค่นี้คงไม่มีอะไรน่าใส่ใจมากนัก เพียงแต่เขาไม่สามารถยอมให้ใครตามไปยังที่พักของมิคาเอลได้ นั่นอาจจะทำให้มิคาเอลไม่พอใจขึ้นมาจริงๆ

“เราจะได้เจอกันอีกใช่มั้ยฮะ” เดนิสเอ่ยถามทั้งที่ยังซุกอยู่ในอกของผู้เป็นอา

อคิราห์ไม่เอ่ยตอบ เขาไม่อยากโกหก แต่ชายหนุ่มที่กำลังอุ้มหลานชายอยู่ในอกก็เป็นฝ่ายตอบออกมา

“แน่นอนเดนิส เราจะได้เจอกับคุณอาคิแน่นอน ผมเรียกแบบนี้ได้มั้ยครับ” อาเธอร์เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เด็กหนุ่มที่ซุกหน้าอยู่ในผ้าพันคอ

“ครับ” อคิราห์เพูดด้วยเสียงอู้อี้ อากาศด้านนอกตอนกลางคืนยิ่งหนาวขึ้นกว่าเดิม ด้วยรูปร่างผอมบางยิ่งทำให้ความรู้สึกหนาวเย็นยิ่งมากขึ้น เขาซุกมือไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ท แก้มทั้งสองข้างที่โผล่ออกมาจากผ้าพันคอแดงก่ำจากความเย็น

อาเธอร์รู้สึกหัวใจเต้นแรง ชายหนุ่มพลันกระชับร่างหลานชายมากขึ้น “ถ้าอย่างนั้น ให้ผมกับเดนิสเดินไปส่งคุณอีกหน่อยเถอะครับ แค่ที่สวนสาธารณะที่เราพบกันก็ได้”

อคิราห์ตกลง สองหนุ่มและหนึ่งเด็กน้อยที่ถูกอุ้มอยู่ในอกของคนตัวใหญ่เดินทอดน่องกันไปตามฟุตบาท เป็นภาพที่ดูอบอุ่นอย่างประหลาดในสายตาคนที่เดินผ่านไปมา มีเพียงบางคนที่กำลังทำหน้าที่ติดตาม หนึ่งในคนกลุ่มนั้นเท่านั้นที่เห็นว่าภาพนี้ออกจะทำให้รู้สึกเสียวสันหลังเล็กน้อย

“ไว้เจอกันใหม่นะครับอาคิ” พวกเขาเดินมาถึงสนามเด็กเล่นที่เดิมและเป็นที่ๆ ตกลงกันไว้ อคิราห์พยักหน้าให้ เขาก้มลงมองเดนิสที่ทำหน้าอาลัยอาวรณ์อยู่ในอกของผู้เป็นอา เด็กหนุ่มตัดสินใจยกมือขึ้นลูบผมเด็กน้อยครั้งหนึ่ง

“แล้วเจอกันอีกนะฮะ”

อคิราห์เดินออกมาโดยที่ยังมีสองอาหลานยืนส่งอยู่ด้านหลัง จนแผ่นหลังของเด็กหนุ่มลับสายตาไป รถเมอซิเดสเบ็นซ์สีดำจึงเคลื่อนตัวเข้ามา อาเธอร์อุ้มหลานชายเข้าไปนั่งในรถพร้อมกัน ฟังสิ่งที่คนของตนเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เด็กหนุ่มคนนั้นไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน คนที่มีผู้คุ้มกันระดับสูงคอยเฝ้าระวังย่อมไม่ธรรมดา เขาไม่มีทางรับรู้ได้หากลูกน้องของเขาไม่ได้คอยคุ้มครองเดนิสอยู่ห่างๆตลอดเวลา และพบว่ามีคนอีกกลุ่มที่ทำหน้าที่เดียวกัน

“มีเจ้าของแล้วงั้นเหรอ” ชายหนุ่มกำลังปล่อยความคิดของตัวเองต่อไปแต่จู่ๆ ความทรงจำบางอย่างทำให้เขาต้องตระหนก

'พื้นที่แถวนี้ ไม่ใช่ว่ามีที่พักของ...' 

“ให้คนตามไป ดูว่าเด็กคนนั้นพักอยู่ที่ไหน”

“ครับท่าน”

 

ประเทศไทย

ทำไมเรื่องถึงเป็นแบบนี้ไปได้ ซันได้แต่นอนคิดอยู่บนเตียงสีขาวหลังใหญ่ในบ้านของตัวเอง โดยที่ด้านข้างเตียงเป็นไอ้ฝรั่งยักษ์เจ้าเก่า เขากำลังนอนสั่นเทาอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ความเครียดที่สะสมบวกกับการทำงานหนักเป็นบ้าเป็นหลังทำให้ซันล้มป่วย

หลังจากคุณหมอที่มาตรวจอาการกลับไป เขาก็หมดสติไปครั้งหนึ่งก่อนที่จะฟื้นขึ้นมาเจอคนที่เวลานี้แทบจะไม่อยากเห็นหน้ามากที่สุด ซันอยากให้คนที่กำลังยืนอยู่ด้านข้างเป็นอาคิ นมอ่อน หรือแพร ใครก็ได้ที่ไม่ใช่ไอ้สิงโตยักษ์นี่บรรยากาศในห้องให้ความรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก

ซันไม่ชอบบรรยากาศตอนนี้และเขารู้สึกเหนียวตัวไปหมด หากแต่คนที่อยู่ในห้องดันเป็นคนที่เขาไม่ชอบขี้หน้าเอาเสียเลย

“ไปเรียกนมอ่อนมาหน่อย” ซันพูดออกมาด้วยเสียงอู้อี้

“ไม่ทราบว่าคุณต้องการอะไรครับ”

“ฉันบอกให้ไปก็ไปสิ ยังจะถามอะไรอีก”

“ผมไม่มีความจำเป็นที่จะต้องทำตามความต้องการของคุณครับ โดยเฉพาะเรื่องที่คุณไม่ยอมบอกจุดประสงค์ออกมา”

ซันกัดฟันกรอด เขาได้แต่เอ่ยความต้องการของตัวเองออกมาอย่างแผ่วเบา “ฉันจะอาบน้ำ”

ไลโอเนลเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ อย่างที่คนทั่วไปไม่สามารถมองเห็นได้ เขาเดินเข้าไปในห้องน้ำและกลับมาพร้อมกับอุปกรณ์สำหรับเช็ดตัว คนที่ยังนอนหันหลังอยู่ไม่สามารถมองเห็นได้จนกระทั่งรู้สึกว่าเตียงด้านข้างยวบลง

“ทำอะไร!” ชายหนุ่มรีบหันหน้ากลับมาอย่างกะทันหันทำให้ดวงตาพร่าเลือนไปชั่วขณะ เขารู้สึกวิงเวียนศีรษะจนต้องล้มตัวลงอีกครั้ง

“เป็นคนป่วยไม่ควรอาบน้ำครับ” ไลโอเนลนั่งอยู่บนเตียงบิดผ้าขนหนูที่อยู่ในมือหน้าตาเฉย

“ต่อให้ต้องเช็ดตัวฉันก็ไม่ให้นายทำ ไปเรียกนมอ่อนมา”

“ไม่ต้องกลัวไปหรอกครับ ผมไม่สนใจผู้ชายด้วยกัน” ไลโอเนลพูดขึ้นมา

ซันรู้สึกโมโหอย่างบอกไม่ถูกเมื่อคิดถึงการกระทำที่ผ่านมาของอีกฝ่าย...คิดว่าฉันจะเชื่อนายรึไงไอ้สิงโตเจ้าเล่ห์ ซันแค่นเสียงออกมา พยายามคว้าผ้าที่อยู่ในมืออีกฝ่ายแต่ก็ทำไม่สำเร็จอีกทั้งยังโดนกดตัวเอาไว้แนบกับเตียง เขาอยากจะขัดขืนแรงๆ แต่สังขารตอนนี้ก็ไม่เอื้ออำนวยเอาเสียเลย ซันกัดริมฝีปากแรงๆ เสียงแหบแห้งตะโกนออกมาเสียงดัง “เออ รีบๆเช็ดได้แล้ว”

“ผมจะช่วยคุณถอดเสื้อนะครับ” ไม่พูดเปล่า มือคู่นั้นยังช่วยปลดกระดุมเสื้อให้อย่างรวดเร็ว

“เฮ้ย ปล่อย! ฉันทำเองได้” ซันปัดมือของอีกฝ่ายออกแต่ไลโอเนลยังคงทำหน้าที่ของตัวเองโดยไม่ได้สนใจ

“ผมทำให้เร็วกว่าครับ ถ้าคุณทำเองกว่าจะเสร็จก็คงอีกนาน” ไลโอเนลเงยหน้าขึ้นมาตอบนิ่งๆ หนังตาขวาของซันกระตุก เขาไม่แน่ใจว่าที่หมอนี่พูดคือเรื่องปลดกระดุมจริงๆ แม้ว่าหน้าตาหมอนี่จะนิ่งขนาดไหนซันก็ไม่เชื่ออีกแล้ว

จนกระดุมหลุดออกทั้งหมด ซันยอมนอนเฉยๆเป็นปลาตาย แต่ไลโอเนลก็ยังไม่ยอมทำอะไรต่อเสียที ชายหนุ่มนั่งมองหน้าอกของคนที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสายตาราบเรียบ แต่นั่นยิ่งทำให้ซันรู้สึกอึดอัด “หลับตาซะ”

“ร่างกายของคุณตะวัน ผมก็เห็นอยู่ทุกวัน”

"นี่นาย!" ซันอยากจะลุกขึ้นมาซัดหน้านิ่งๆของหมอนี่แรงๆ เขาสูดหายใจเข้าออกพยายามระงับสติอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันอีก จนไลโอเนลเริ่มเช็ดลงบนลาดไหล่ของซัน

ซันสะดุ้งขึ้นมาทันทีที่ผ้าสัมผัสกับผิว อากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่กระทบผิวกายรวมถึงผ้าที่วางลงมาทำให้เขารู้สึกเย็นขึ้นมามากกว่าเดิม

ไลโอเนลดูเหมือนไม่ได้สนใจชายหนุ่มจริงๆ มือใหญ่เริ่มลากผ้าผืนนั้นไปเรื่อยๆ ตามลำตัวอีกฝ่าย มองเห็นน้ำหยดลงบนผิวประปราย ทุกครั้งที่เขาลากผืนผ้าไปตรงส่วนหน้าอก ซันจะเม้มปากและสั่นสะท้านขึ้นมาทันที ไลโอเนลลูบไล้ตรงส่วนหน้าอกนานกว่าปกติจนซันรู้สึกตะหงิดๆ ขึ้นมาไม่ได้ “พอแล้ว เช็ดที่หลังบ้างสิ”

“ครับ”

ซันรีบพลิกตัวกลับ เสื้อของเขายังติดอยู่ที่แขนทำให้ไลโอเนลต้องดึงมันออกเผยให้เห็นแผ่นหลังเรียบเนียนมีกล้ามเนื้อเล็กน้อย ไลโอเนลทำทุกอย่างๆ เชื่องช้าจนซันรู้สึกหงุดหงิดจนต้องหันหน้าไปถลึงตาใส่ แต่ที่ไหนได้สายตาของอีกฝ่ายกลับกำลังจับจ้องอยู่ที่สะโพกของเขา

"พอแล้ว" ไม่พูดเปล่า ชายหนุ่มคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวจนมิดชิด พลิกตัวหันหลังไม่สนใจคนที่นั่งอยู่บนเตียงแม้แต่น้อย

“จะไม่เช็ดด้านล่างด้วยเหรอครับ”

“ไม่ต้อง ไอ้บ้ากาม จะไปไหนก็ไป”

ไลโอเนลลุกขึ้นจากเตียงโดยไม่ได้ปริปากอะไร ซันไม่ได้ยินเสียงเปิดประตูห้อง เขาพยายามข่มตาหลับแต่การที่ยังรับรู้ว่ามีอีกคนอยู่ในห้องทำให้เขาหลับไม่ลง

“ไม่ใส่เสื้อเดี๋ยวจะไม่สบายมากกว่าเดิมนะครับ”

ชายเสื้อที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของเขาสะบัดไปมา ซันคว้ามันอย่างรวดเร็วหางตากลับมองเห็นรอยยิ้มมุมปากของฝรั่งหน้านิ่ง แต่เมื่อมองหน้าอีกฝ่ายตรงๆ ใบหน้านั้นก็ยังคงนิ่งแข็งเป็นหินเหมือนเดิม

ตาฝาดสินะ...      

_______________________________________________________ 

Talk 

กลับมาแล้วจ้า ตอนหน้าพ่อเทวทูตต้องกลับมาสักที 

เพราะถ้าหายหน้าไปนานกว่านี้ คาดว่าเด็กในสังกัดจะโดนคาบไปแ_ก อิอิ 

#อาคิและลุงของเขา 

">Crystal.. 

ความคิดเห็น