Crystaljadeed

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 11 Can't Stand This Anymore!

ชื่อตอน : Chapter 11 Can't Stand This Anymore!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2562 14:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 11 Can't Stand This Anymore!
แบบอักษร

 

Chapter 11 Can't Stand This Anymore!  

“ผมชื่อ...”

“มาอยู่ตรงนี้เอง ปล่อยให้ฉันตามหาไปทั่ว ขอโทษนะครับแต่ผมคงต้องพาคนของผมกลับไปก่อน” มิคาเอลเดินเข้ามาโอบร่างกายเด็กหนุ่มเขาหาตัว ส่งยิ้มเยือกเย็นตามแบบของตัวเองให้ชายชาวเอเชียคนนั้น

“เชิญตามสบายครับ”

“เดี๋ยว!” ไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะได้พูดอะไรต่อ ไหล่ของเขาก็ถูกโอบเอาไว้แน่นก่อนที่จะถูกบังคับให้เดินออกไปจากงานโดยไม่ได้กล่าวอำลาเพื่อนเก่าแม้แต่น้อย

เขาโดนพามาที่รถคันเดิม มิคาเอลไล่คนขับรถออกไปแล้วค่อยดึงเขาเข้าไปในรถ อคิราห์โดนอีกฝ่ายกำข้อมือทั้งสองข้างเอาไว้ แผ่นหลังถูกดันติดกับเบาะจนไม่เหลือช่องว่าง มิคาเอลจู่โจมริมฝีปากเด็กหนุ่มอย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ เขาเปลี่ยนจากกำข้อมือมาประสานนิ้วเข้ากับนิ้วขออีกฝ่ายดันเอาไว้กับเบาะ ระบายความรู้สึกอัดอั้นตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาจนหมด เขาจะอยู่กับเด็กหนุ่มตรงหน้านานแค่ไหน หรืออีกฝ่ายมีอิทธิพลกับพฤติกรรมของเขายังไง เขาไม่อยากจะสนใจและจะไม่อดทนอีกต่อไปเช่นกัน

ห้องโดยสารร้อนระอุตามอารมณ์ของผู้ที่อยู่ภายใน อคิราห์เผลอตอบรับรสจูบที่เร่าร้อนของอีกฝ่าย รับรู้ได้ถึงความรู้สึกรุนแรงที่มิคาเอลถ่ายทอดออกมา จนริมฝีปากของทั้งคู่แยกออกจากกัน มิคาเอลก็ยังไม่ยอมผละออกไปไหน เขาแนบหน้าผากกับเด็กหนุ่ม ขบเม้มริมฝีปากชุ่มน้ำสีแดงก่ำพลางเอ่ยออกมาด้วยเสียงแหบพร่า “ที่รัก เธอกำลังทำให้ฉันไม่เป็นตัวของตัวเอง” นัยน์ตาสีมรกตจ้องมองคนที่เบนหน้าออกไปหอบหายใจอย่างหนักหน่วง “ชอบมันรึไง”

ความเงียบงันและแรงกดดันที่มิคาเอลส่งออกมายิ่งทำให้รู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออก อคิราห์ยังคงไม่ยอมหันไปสบตาอีกฝ่าย ตัวเขาเองก็ไม่พอใจเช่นเดียวกัน เขาอุตส่าห์ได้พบเพื่อนรักเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีแต่ดันโดนพาตัวออกมาเสียก่อน “ถ้าผมจะชอบ มันก็ไม่เกี่ยวกับคุณ”

“เกี่ยวสิ! เพราะในเมื่อเธอยังอยู่กับฉัน เธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปชอบใครทั้งนั้น”

“ผมจะชอบหรือไม่ชอบใครมันก็เรื่องของผม เราไม่ได้เป็นอะไรกันด้วยซ้ำ คุณแค่บังคับให้ผมเป็นคู่นอนของคุณ”

มิคาเอลกำมืออีกฝ่ายแน่น เป็นเรื่องจริงที่เขาไม่อยากฟังเอาเสียเลย ชายหนุ่มพยายามสงบสติอารมณ์ก่อนที่จะค่อยๆผ่อนลมหายใจออกมา “เธอพูดถูกทุกอย่าง แต่ในเมื่อตอนนี้เธออยู่กับฉัน เป็นของฉัน ก็อย่ามองคนอื่น นอกจากปล่อยเธอกลับไปฉันจะไม่บังคับเธออีก ดีมั้ย” ชายหนุ่มเอ่ยออกมาอย่างอดทน เขาไม่เคยยอมให้คู่นอนคนไหนมากขนาดนี้มาก่อน...และนี่ก็เป็นครั้งแรก

“คุณจะไม่บังคับผมจริงๆใช่มั้ย”

“ใช่”

“ทุกเรื่อง”

“นอกจากกลับไปหาพี่ชายของเธอ...ทุกเรื่อง”

“จะไม่บังคับให้ผมทำเรื่องอย่างว่ากับคุณ”

“...”

“ว่าไงล่ะครับ”

“เธอจะฆ่าฉันรึไงที่รัก”

“ว่า-ไง-ครับ”

“ถ้าเธอไม่ต้องการ...ฉันก็จะไม่ทำ” มิคาเอลกัดฟันพูดในขณะที่อคิราห์พลันยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนที่ใบหน้าจะกลับไปนิ่งเฉยเช่นเดิมอย่างรวดเร็ว

“ถ้าอย่างนั้นก่อนอื่นช่วยถอยออกไปก่อนได้มั้ยครับ” เด็กหนุ่มพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูอารมณ์ดีกว่าก่อนหน้านี้อย่างปิดไม่มิด มิคาเอลหัวเราะเสียงทุ้มต่ำออกมา ยอมปล่อยเด็กหนุ่มให้เป็นอิสระในที่สุด

 

รถเคลื่อนตัวออกมาจากคฤหาสน์พักใหญ่ แต่อคิราห์สังเกตได้ว่าทางที่ขับผ่านไปไม่ใช่ทางเดิม ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้เอ่ยถามออกไป เป็นเวลาดึกพอสมควรแต่ตึกสูงทั้งหลายบนเกาะฮ่องกงก็ยังคงมองเห็นแสงสีได้อย่างชัดเจน จู่ๆรถก็จอดลงที่ฝั่งหนึ่งของสะพานทั้งอย่างนั้น อคิราห์ได้แต่งุนงง เขาเปิดประตูรถตามอีกฝ่ายลงมา

มิคาเอลไม่พูดอะไร ชายหนุ่มยืนพิงรถมองวิวทิวทัศน์ของแม่น้ำตอนกลางคืนโดยมีเด็กหนุ่มยืนอยู่ข้างๆ ในตอนแรก อคิราห์ไม่เข้าใจ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายไม่พูดอะไร เขาก็ได้แต่ยืนเฉยๆมองตามทิศทางนั้นออกไปบ้าง ลมที่พัดผ่านหน้าทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด ในชีวิตก่อนเขาไม่เคยได้มีโอกาสมาทำอะไรแบบนี้มาก่อน พึ่งรู้ว่าการยืนเฉยๆ มองทิวทัศน์ตอนกลางคืนก็รู้สึกดีเหมือนกัน แม้ว่าจะไร้บทสนทนาระหว่างกันและกันแต่ก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดเหมือนก่อนหน้านี้

มิคาเอลหันมากระดิกนิ้วเรียกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล ฝั่งอคิราห์ก็ก้าวเข้าไปหาชายหนุ่มตรงหน้าอย่างงุนงง หากแต่พออยู่ในรัศมีการเอื้อมถึงกลับถูกจับพลิกตัวมาอยู่ในอ้อมแขนอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว เด็กหนุ่มศอกไปด้านหลังตามสัญชาตญาณแต่อีกฝ่ายกลับหลบได้ แผ่นหลังของเขากระทบกับหน้าอกแน่นตึง ทั้งแขนและลำตัวถูกรวบเอาไว้ทั้งหมด

มิคาเอลยังคงยืนพิงข้างตัวรถด้วยท่าทีสบายๆ เอาคางเกยกับศีรษะของอีกฝ่ายอย่างพอเหมาะพอเจาะ

“คุณบอกว่าจะไม่บังคับ”

“แล้วไม่ชอบรึไง”

“ไม่ได้ชอบ...แล้วก็ไม่ชอบ” อคิราห์ตอบออกมาตามความรู้สึก

“ถ้าอย่างนั้นก็อยู่นิ่งๆ” มิคาเอลยังคงตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยอย่างไม่สนใจ ผ่านสักพักชายหนุ่มก็พูดออกมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย “ลมแรง”

“งั้นกลับกันเถอะครับ”

“วิวตรงนี้สวยดีนะ ว่ามั้ย”

“ครับ”

“บนฝากระโปรงรถก็น่าสนใจนะว่ามั้ย”

“ไม่ครับ” อคิราห์ตอบออกมาโดยไม่เผลอให้อีกฝ่ายใช้ประโยชน์จากคำตอบเขาได้ ได้ยินเสียงงึมงำบนศีรษะ

มิคาเอลเปลี่ยนเป็นโอบกอดเอวของเด็กหนุ่มเอาไว้หลวมๆ อคิราห์รู้สึกได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจอย่างสม่ำเสมอของคนด้านหลัง ลมหายใจที่เป่ารดบนศีรษะ รวมถึงกลิ่นหอมอ่อนๆจากน้ำหอมที่ชายหนุ่มใช้เป็นประจำ อ้อมกอดของคนด้านหลังทำให้เขารู้สึกประหลาด ทั้งชีวิตเขาแม้จะเคยถูกกอดถูกสัมผัส แต่กลับไม่เคยได้รับความรู้สึกเช่นนี้ความรู้สึกเหมือนถูกปกป้อง ถูกหวงแหน ไม่เหมือนที่ได้รับจากซัน ไม่เหมือนที่ได้รับจากเพื่อนเก่า หรือคนที่เขารับเป็นน้องชาย เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกแต่ให้ความรู้สึกที่ไม่แย่เท่าไหร่...ออกจะรู้สึกดีนิดๆ “คุณทำแบบนี้กับคู่นอนทุกคนเลยรึเปล่า”

“ก่อนหน้านี้ก็มีบ้างกับคนที่ฉันถูกใจมากหน่อย ฉันเป็นคนโรแมนติกเธอก็น่าจะรู้นี่” มิคาเอลตอบออกมาตามความเป็นจริงทุกอย่าง

“ชัดเจนดีครับ” อคิราห์ไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำตอบนั้น เพียงแต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตอบออกมาตามตรง

“แต่ก็มีหลายเรื่องที่ฉันไม่เคยทำกับใครนอกจากเธอ อย่างเช่นมีเซ็กส์มาราธอน”

“ผมว่าคุณหยุดพูดเถอะครับ”

“หึๆ” ความจริงแล้วมีอีกหลายเรื่องนอกจากนั้น เพียงแต่ไม่มีความจำเป็นอะไรที่เขาต้องพูดออกมาก็เท่านั้น

ช่วงเวลาแสนสงบของคนทั้งคู่ถูกขัดจังหวะจากลูกน้องคนสนิทที่เดินออกมาจากเงามืดเสียก่อน

“ขออภัยครับท่าน...แต่ผมคิดว่าเรามีปัญหานิดหน่อย”

“ว่ามา”

“คุณฟางเสียชีวิตแล้วครับ”

 

อคิราห์อยู่กับชายหนุ่มคนเดิมบนเครื่องบินลำเดิมแต่บรรยากาศกลับแตกต่างออกไปเล็กน้อย ตั้งแต่ขึ้นเครื่องมาเขาก็เห็น มิคาเอลคุยโทรศัพท์ตลอดเวลา แม้เขาจะไม่ได้ยินแต่ก็ยังอ่านปากออก และที่พอจะจับใจความได้ส่วนใหญ่ก็เกี่ยวข้องกับองค์กรที่เขาเคยสังกัดอยู่ทั้งนั้น แน่นอนว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับโรสอย่างไม่ต้องสงสัย เขารู้ดีตั้งแต่แรกว่าถ้าหากเฮกเตอร์มาที่นี่จะต้องมีคนถูกกำจัด ถึงคนๆ นั้นจะเป็นคู่ค้ากับมิคาเอลแต่มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขา อีกอย่างถ้าเกิดเพื่อนของเขาทำงานไม่สำเร็จก็เท่ากับตาย การที่มิคาเอลออกมาจากงานก่อนนั่นก็ดีแล้ว แม้ออสซินี่จะสูญเสียคู่ค้าคนสำคัญไปมิคาเอลก็คงจะไม่เจ็บไม่คันสักเท่าไหร่

เครื่องบินลำนี้กำลังบินไปยังจุดหมายปลายทางที่อยู่ในกำหนดการตั้งแต่แรก...โรมาเนีย

ชีวิตของเขากำลังห่างจากประเทศที่เขาฟื้นขึ้นมาใหม่เรื่อยๆ

อคิราห์โดนหิ้วมาสองประเทศภายในคืนเดียว เครื่องบินมาถึงที่หมายในตอนเช้า ส่วนมิคาเอลก็ดูยุ่งมาก หลังจากมาส่งเขาที่ตึกเล็กๆ แห่งหนึ่งก็ออกไปทันที อคิราห์เดินเข้าไปในตึกที่ดูภายนอกธรรมดาเป็นอย่างมากแต่ภายในกลับแตกต่างโดยสิ้นเชิง ทั้งข้าวของเครื่องใช้ต่างๆภายในที่ดูก็รู้ว่าเป็นรสนิยมของใคร แม่บ้านคนเดิมเดินนำเขาขึ้นไปที่ห้องตอนนี้เขายังอยู่ในสูทชุดเดิมตั้งแต่เมื่อคืน แม้ว่าจะรู้สึกอ่อนเพลียแต่เขาก็ยังคงระมัดระวังทุกฝีก้าวโดยเฉพาะอยู่ในสถานที่ๆไม่รู้จัก อคิราห์เดินสำรวจรอบห้อง ก่อนที่จะเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่มาเรียเอามาให้

อากาศข้างนอกหนาวพอสมควร เขาเดินสำรวจไปรอบๆ หาจุดเข้าออกหลบหนีอย่างเคยชิน นอกจากห้องนอนแล้ว ภายนอกยังติดกล้องวงจรปิดไว้มากมายอย่างที่คิด เด็กหนุ่มแหวกม่านกันแสงมองลงไปด้านล่างเห็นคนเดินไปมาตามถนน แต่แน่ใจได้เลยว่าครึ่งหนึ่งในนั้นต้องเป็นคนของมิคาเอลอย่างไม่ต้องสงสัย อคิราห์เดินมาหาคนอีกคนที่อยู่ภายในบ้าน

“มีอะไรให้ดิฉันรับใช้คะ”

“ผมอยากรู้ว่าจะติดต่อกับเจ้านายของคุณได้ยังไง”

“นายท่านบอกว่าอาจจะไม่ได้กลับมาสักสองสามวัน เรื่องการติดต่อกับครอบครัวให้พูดคุยได้ตามปกติค่ะ”

“ขอบคุณครับ ผมอยากคุยกับพี่ชาย”

“เกรงว่าในตอนนี้เวลาของที่นั่นอาจจะดึกไปหน่อยค่ะ ดิฉันจะนำโทรศัพท์มาให้เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม”

“ครับ”

 

ในห้องประชุมขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ โต๊ะตัวยาวแทบจรดผนังห้องฝั่งหนึ่งไปยังอีกฝั่งหนึ่งประกอบไปด้วยผู้คนจากโลกมืดหลายสิบชีวิต ด้านหลังของแต่ละคนยังมีทั้งชายและหญิงยืนอยู่อย่างน้อยสองคน ควันสีขาวเทาจากทั้งบุหรี่และซิการ์ลอยตลบอบอวลจนแทบมองเห็นใบหน้าของคนที่อยู่อีกฝั่งไม่ชัด

"คอนีเลียส ผมต้องขอขอบคุณคุณที่ช่วยจัดประชุมในวันนี้ และขอขอบคุณพวกคุณทุกคน และคุณ...เหล่าตำรวจสากลที่ให้ความร่วมมือกับเรามาเสมอ ขอบคุณที่เข้ามาร่วมประชุมกันในครั้งนี้"

นัยน์ตาเรียวยาวสีมรกตคู่นั้นกวาดมองไปทั่วโต๊ะ เบื้องหลังของเขามีลูกน้องคนสนิทยืนอยู่แค่คนเดียว ทุกคนก้มศีรษะลงเล็กน้อยเป็นการตอบรับ ภายใต้แสงไฟสีเหลืองนวลและควันสีขาวที่ลอยฟุ้ง แม้มองไม่เห็นใบหน้านั้นแต่กลับเห็นดวงตาสีมรกตของชายผู้นั้นอย่างชัดเจน​​ 

To be continue... 

_______________________________________________________________** 

ความคิดเห็น