email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) เข้ามาอ่านกันเยอะๆน๊า รักทุกคนค่ะ

ชื่อตอน : BAD GUY ..... 11 {100%}

คำค้น : วิศวกรรมโยธา , ฟิวเจอร์ , นินาว , สองแสบ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มิ.ย. 2563 21:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD GUY ..... 11 {100%}
แบบอักษร

 

 

 

“ไปไหนก็ได้ที่ไม่มีนาย ! ฉันถามจริงเถอะ นายยังต้องการอะไรจากฉันอีก ฉันให้นายไปหมดทุกอย่างแล้วนะ ไม่รักแล้วจะทนคบกันอยู่ทำไมฉันถามจริงๆเหอะ นายเคยคิคถึง เคยเข้าใจความรู้สึกของฉันไหมว่าตลอดเวลาที่เราคบกันมา ฉันมีความสุขไหม เป็นอะไรบ้างไหม รู้สึกยังไงเวลาที่นายไปนอนกับคนอื่นแถมยังมีรูปมีคลิปทุเรศนั่นส่งมาให้ฉันดูทุกครั้งไป นายเคยคิดว่าฉันจะเจ็บไหม ร้องไห้มากไหม ฮึกๆ ฟิวเจอร์จะบอกให้ก็ได้ ฉันเจ็บ ตรงนี้มันเจ็บมาก ฉันมันโง่เองที่ยอมปิดหูปิดตาไม่สนใจอะไรกับสิ่งที่คนอื่นมาพูดมาบอกตลอด ฮึก จนเหตุการณ์มื่อวานมันทำให้ฉันน่าจะเชื่อในสิ่งที่คนอื่นพยายามพูด พยายามบอกและหวังดีมาโดยตลอด แต่ฉันยอมทนเจ็บให้นายทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะฉันรักนาย รักมากถึงต้องยอมทนอยู่แบบนี้ ! นายเข้าใจไหม  บางครั้งก็คิดนะว่าฉันต้องทนอยู่แบบนี้ไปอีกเมื่อไหร่ ฮึกๆ ฟิวเจอร์ ฉันว่าเราเลิกกันเถอะนะ ฉันทนอยู่แบบนี้ไม่ไหวแล้วจริงๆ” ยิ่งพูดน้ำตามันยิ่งไหล หัวใจมันก็บีบเจ็บไปหมดทั้งอก ฉันมองหน้าเขาอย่างขอร้อง ถ้าเขาจะมีความเป็นเพื่อนมนุษย์อยู่บ้างนะ ได้โปรดเห็นใจฉันบ้างเถอะ ขอร้อง 

“ไม่เลิก! ให้ตายยังไงฉันก็ไม่เลิกกับเธอ แล้วก็อย่าหวังว่าจะได้กลับไปหาไอ้ฟิล์มแฟนเก่า อ้อหรือจะเป็นไอ้รุ่นพี่ป.โท คณะศิลปศาสตร์นั่นอีกคนห่ะ!” ฟิวเจอร์ตะคอกใส่ฉันอย่างแรง ด้วยอารมณ์โมโห แล้วแบบนี้เมื่อไหร่เราจะคุยเรื่องเดียวกันสักที เขาว่าฉันจะกลับไปคบกับคนอื่นแต่ทั้งที่ความจริงแล้วที่ผ่านมาฉันแสงดออกชัดเจนว่ามีเขาแค่คนเดียว ใครมาจีบฉันก็บอกไปหมดว่ามีแฟนแล้ว ฉันทำเพื่อเขามามาก แต่กับเขาหละ เขาไม่เคยทำอะไรเพื่อฉันเลยด้วยซ้ำไม่แม้แต่จะพยายาม 

“นายเอาอะไรมาพูด” 

“ฮึ พูดออกมาแบบนี้ เรื่องจริงสินะ ที่เธอเคยไปหาไอ้รุ่นพี่นั่น ถึงที่คณะ หรือว่าไปหากันถึงห้องนอนมันเลยหละ !” ฮึ ฉันรู้แล้วแหละว่าตลอดเวลาเราคบกันมาเขาไม่เคยไว้ใจหรือเชื่อใจฉันเลยสักครั้ง ทีคนอื่นพูดก้อเชื่อหมดฉันนี่มันโง่จริงๆเลยนะว่าไหม  (สมเพสตัวเองสิ้นดี) เสียดายความรู้สึกตัวเองที่รักเขาเพียงคนเดียวตลอดมา เสียดายเวลาที่ผ่านมา มันช่างสูญเปล่าเสียจริง 

“ใครบอกนายว่าฉันไปนอนกับพี่เขามา แล้วนายก็เชื่อคนที่มาบอกงั้นหรอ แต่กลับไปเชื่อใจฉัน! ” ฉันตะคอกใส่เขาออกไป ถึงจะเจ็บมันก็ไปทั้งใจฉันก็ยอม เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเองที่คนอย่างเขามันเห็นแก่ตัว เอาแต่รับฟังความคิดคนอื่นแต่กลับไม่เคยรับฟังฉันและไม่เคยเชื่อฉัน 

“ใครบอกมันไม่สำคัญ นินาวเธอกล้ามากนะ กล้าสวมเขาให้ฉัน! เอากับฉันคนเดียวมันจะตายไหมว่ะ! ทำไมต้องร่านวิ่งไปหาคนอื่นด้วยแม่ง!” สิ้นเสียงสุดท้ายของเขาที่พูดออกมา สติของฉันก็ขาดลงทันที 

เพียะ เพี๊ยะ ! ฉันตบหน้าเขาอย่างแรง ทำไมเขาต้องว่าฉันขนาดนั้นด้วย ทั้งๆที่ฉันซื่อสัตย์กับเขาคนเดียวมีแค่เขาคนเดียวเท่านั้น 

“………..” ฉันยืนกำหมัดแน่นมองหน้าคนใจร้ายอีกครั้ง พร้อมกับน้ำตาที่มันไหลออกมาไม่ยอมหยุด ราวกับประจานความโง่ของตัวฉันเอง 

“เงียบทำไม ฮึแสดงว่าคบกับมันจริงสินะ ทั้งๆที่เธอก็ยังมีฉันเป็นผัวอยู่ใช่ไหม!” 

“ถ้านายคิดมาขนาดนี้แล้ว ฉันพูดอะไรไปก็คงจะไม่เชื่ออยู่แล้ว มันก็คงจะจริงแล้วหละ” ฉันบอกเขาจบก็เดินออกไปจากตรงนั้น แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขา ฟิวเจอร์ก็เดินเข้ากระชากฉันไป พร้อมกับจับแขนฉันอย่างแน่นและรัด จนฉันเจ็บแต่ไม่พูดอะไร พูดตอนนี้ก็เหมือนพูดอยู่คนเดียวเพราะเขาไม่ยอมรับฟังความจริงจากฉันเลย 

“ฉันไม่เลิกกับเธอแน่นอน ตราบใดที่ฉันยังไม่เบื่อก็อย่าหวังว่าจะได้ไปจากฉัน” เขาพูดจบก็ก้มลงมาจูบฉันทันทีอย่างรุนแรง ไม่มีเค้าของความอ่อนโยนอ่อนหวานเลยสักนิด เขาจูบอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน จนฉันเริ่มหายใจไม่ทันจนต้องทุบอกเขาหลายครั้งเป็นการบอกเขาว่า ลมหายใจฉันมันใกล้จะหมดแล้ว แต่เขากลับไม่ฟังฉันเดินหน้าจูบฉันอย่างเอาเป็นเอาตาย มือก็กว่าสะเปะสะปะไปทั่วร่างกายฉันอย่างหยาบโลน จนเมื่อเขาพอใจถึงถอนริมฝีปากออกมาจากฉัน พร้อมกับทำในสิ่งที่เขาต้องการไม่ว่าฉันจะขัดขืนแค่ไหนก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับเขาคนนี้อยู่ดี 

“นินาว เธอเป็นของของฉันแค่คนเดียว ไอ้ผู้ชายคนไหนมันก็ไม่มีวันที่จะได้แตะตัวเธอ แล้วที่สำคัญฉันไม่ยอมให้ไปจากฉันเด็ดขาด!” 

เที่ยงคืนของคืนนั้น ฉันตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยอาการปวดร้าวไปทั่วทั้งร่างกาย หัวฉันมันคิดถึงสิ่งที่พึ่งเกิดขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ เขาทำราวกับว่าฉันไม่ใช่คน ไม่มีหัวจิตหัวใจ ฉันฝืนร่างกายให้ลุกขึ้นนั่งอยู่บนเตียงแล้วมองหน้าคนใจร้ายที่หลับสนิทไปแล้วเพราะอาการเหนื่อยหอบ ฉันพยายามแล้วที่จะไม่ให้น้ำตามันไหลออกมาแต่มันก็ทำไม่ได้อยู่ดี ฉันตัดสินใจพยายามลุกจากเตียง แล้วไม่หันกลับไปมองเตียง ฮึก ทำไมมันเจ็บปวดไปหมดทั้งตัวและหัวใจแบบนี้ 

ติ๊ด ติ๊ด เสียงข้อความจากโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นจึงรีบคว้ามาเพื่อจะปิดเสียงเพื่อไม่ให้เขาตื่น แต่ก็ต้องไม่วายเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม เพราะมันมีคลิปที่เขากับริสามีอะไรกันที่ห้องนี้เตียงนี้ส่งเข้ามา ฉันไม่รู้หรอกนะว่าใครส่งมา น้ำตาที่พึ่งหายไปกลับมาอีกครั้ง  ฉันยอมรับนะว่ารักเขามากถึงจะเจ็บมาตลอดก็ยอมทนเพราะคิดว่าวันหนึ่งความรู้สึกของเราจะไปเปลี่ยนบางอย่างเขาได้ พอมาถึงตอนนี้เวลานี้สิ่งที่ฉันคิดนั้นมันไม่ใช่เลย มันไม่เคยเกิดขึ้นและไม่มีความหมายสำหรับเขา 

“อายย์ อยู่ไหน” ฉันตัดสินใจโทรหาเพื่อนทันที เพราะทนอยู่ในสภาพแบบนี้ไม่ได้แล้ว 

(อายย์อยู่คอนโด) 

“ฮือๆ อายย์เราไม่ไหวแล้ว เราเจ็บไปหมดแล้ว ” ฉันพยายามที่จะไม่ร้องไห้ไม่อ่อนแอแต่เวลานี้มันทำไม่ได้ 

(ตัวร้องไห้ทำไม ใครทำอะไรตัว ! บอกเขามานะฟิวเจอร์อีกแล้วใช่ไหม) 

“มารับเราหน่อยได้ไหม ฮึก เราไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ฮึก ฮือๆๆ” 

(ได้ๆๆ ตอนนี้ตัวหยุดร้องไห้ก่อนนะ เดี๋ยวเรารีบไปรับ อีกไม่เกินครึ่งชั่วโมง นาวใจเย็นนะ รออายย์ก่อนนะอย่าพึ่งทำอะไรเด็ดขาด)  อายย์วางสายไปแล้ว ฉันนั่งร้องไห้สะอื้นอยู่ในห้องน้ำอย่างน่าเวทนาตัวเอง ฮือๆๆ ทำไมมันทรมานแบบนี้ การตัดสินใจที่จะเดินออกไปจากชีวิตของเขานั้นมันยากแต่ถ้าให้ฉันอยู่แบบนี้ตลอดไปฉันคงไม่เอา ฉันปาดน้ำตาออกจากตาแล้วรีบแต่งตัวเพื่อที่จะไปรออายย์ข้างล่างคอนโด  ฉันเดินเข้าไปหาฟิวเจอร์ที่นอนหลับอยู่อีกครั้ง มองหน้าเขาแล้วเอื้อมมือไปลูบใบหน้าของผู้ชายที่ฉันรักมากที่สุด ฉันสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ร้องไห้เพราะเขาอีกแล้ว ลาก่อนฟิวเจอร์ ฉันรักนายนะ 

“นินาว” อายย์เรียกชื่อฉัน ยิ่งเห็นเพื่อนน้ำตาที่สัญญาว่าจะไม่ร้องกลับไหลออกมา 

“อายย์ ฮือๆๆๆ นาวไม่ไหวแล้ว” ฉันวิ่งเข้าไปหาเพื่อนแล้วกอดเพื่อนแน่น พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมามากมาย 

“ร้องไห้ออกมาให้พอแล้วพรุ่งนี้สัญญากับอายย์ว่าตัวจะไม่ร้องไห้อีก นาวต้องเข้มแข็ง ถึงมันจะเจ็บแต่นาวต้องผ่านมันไปให้ได้นะ อายย์จะอยู่ข้างๆนาวเอง ผู้ชายห่วยๆแบบนั้นเลิกไปเลยยิ่งดี” ฉันพยักหน้าในอ้อมกอดของเพื่อน ฉันในตอนนี้ช่างอ่อนแอเหลือเกิน แต่ถ้าใครตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกันนี้คงจะเข้มแข็งต่อไปไม่ไหวหรอก 

“อายย์ นาวขอไปอยู่บ้านด้วยได้ไหม นาวยังไม่อยากกลับมาที่นี่อีกแล้ว ไม่อยากกลับเหยียบ ไม่อยากกลับไปเจอหน้าเขา ” 

“ทำไมจะไม่ได้หละ พ่อกับแม่อายย์ถามถึงนาวอยู่ตลอด พี่แอมป์ด้วยนะ” ฉันยิ้มทั้งน้ำตาให้เพื่อนกับมิตรภาพที่ดีที่เรามีให้กันมาตลอดหลายปี มันทำให้ฉันคิดได้ว่ายังมีคนคอยห่วงใยอยู่ ดีกว่าไปสนใจคนที่ไม่เห็นความห่วงใยของเรา 

“ขอบใจนะ” 

“ไม่เป็นไรเลย เราเพื่อนกันหนิ ไม่เอาไม่เศร้าแล้วพอๆๆ ตัวหิวไหม” อายย์ถามฉันหลังจากที่เราออกมาจากคอนโด 

“เราไม่หิวอ่ะ” ฉันส่ายหน้าไปมาถึงจะหิวก็ตามแต่ตอนนี้มันกินอะไรไม่ลงหรอก 

“อืม งั้นเรากลับบ้านกันดีกว่าเนอะ” 

“จ๊ะ” ฉันตอบเพื่อนไปก่อนจะนั่งเงียบคิดอะไรคนเดียว จนรู้สึกตัวอีกทีก็มาถึงบ้านหลังใหญ่ของอายย์แล้ว 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว