Crystaljadeed

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 7 The Handcuffs & Their Wounds

ชื่อตอน : Chapter 7 The Handcuffs & Their Wounds

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2562 14:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 7 The Handcuffs & Their Wounds
แบบอักษร

 

Chapter 7 The Handcuffs & Their Wounds 

อคิราห์ตื่นขึ้นมาในตอนเที่ยงของอีกวัน พันธนาการทั้งหมดถูกถอดออกไปแล้ว หากแต่ร่างกายกลับขยับไม่ได้ เพียงแค่พยายามขยับตัวก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บร้าวจากกระดูกสันหลังไปจนถึงสะโพก เขานอนพักอยู่แบบนั้นครู่หนึ่งก่อนที่จะพยายามลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง ซากอารยธรรมต่างๆที่อยู่บนเตียงรวมทั้งความรู้สึกจุกเสียดในช่องท้องบ่งบอกถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นได้อย่างดี เด็กหนุ่มมองลงบนเตียงด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ขายาวที่ก้าวลงจากเตียงพลันทรุดฮวบทันที แรงกระแทกทำให้รู้สึกเจ็บปวดจนต้องสูดหายใจเข้าไปลึกๆ

แกร๊ก... 

ผู้ที่เข้ามาเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเจ้าของห้องที่เวลานี้อยู่ในเสื้อผ้าครบชุด เขามองเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนพื้นเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไปหา

“ออกไป”

ร่างกายขาวผ่องที่มี​ร่องรอยจากฝีมือของเขานั่งแปะอยู่กับพื้น มองเห็นแววตาแข็งกร้าวที่ส่งมาให้แล้ว ไม่ว่ายังไงมิคาเอลก็ยังรู้สึกว่ากำลังโดนสัตว์เล็กๆ ขู่ฟ่ออยู่ดี

อคิราห์พยายามข่มอารมณ์กรุ่นๆในอกเมื่อชายหนุ่มตรงหน้าทำท่าช้อนหลังและข้อพับของเขาขึ้น ทั้งดวงตายังมองสำรวจร่างกายไปทั่วอย่างหื่นกระหาย “ผมเหนื่อยแล้ว”

“ไม่ต้องกังวลไปที่รัก ฉันแค่จะช่วยเอาของพวกนี้ออกให้เธอ” มิคาเอลพูดขึ้นด้วยความเจ้าเล่ห์ ก่อนที่จะเอามือกดลงบนหน้าท้องเด็กหนุ่มทำให้ของเหลวที่อยู่ภายในร่างกายไหลออกมา

อคิราห์เสียววาบที่ท้องน้อย รู้สึกได้ถึงของเหลวที่ไหลออกมาจากตรงนั้น จากที่ไม่ได้รู้สึกอะไร เขาพลันมองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าแดงจัด ทั้งความโกรธและความอับอายผสมปนเปกันจนหน้าอกแทบระเบิด เด็กหนุ่มถูกอุ้มขึ้นเดินเร็วๆ ไปที่ห้องน้ำก่อนที่จะวางลงใต้ฝักบัวเปิดน้ำให้เสร็จสรรพ

มิคาเอลเป็นคนรักและคู่นอนที่ดีสำหรับคนที่เขาถูกใจเสมอ ตราบใดที่ยังไม่เบื่อ เขาจะดูแลคู่นอนเป็นอย่างดี จนบางครั้งก็ทำให้คนเหล่านั้นเข้าใจผิดไปเองว่าตนได้รับความรักที่แท้จริงจากเทวทูตผู้นี้จนกล้าทำตัวเกินขอบเขตของอีกฝ่ายดังนั้นเมื่อชายหนุ่มจึงเลิกให้ความสนใจและตัดสัมพันธ์ลง คนพวกนั้นไม่สามารถปล่อยวางได้ ทุกคนต่างหลงใหลในความเอาใจใส่ อำนาจเงินและคำพูดหวานหูที่คนๆนี้มีให้ แต่ก็ไม่สามารถทำสิ่งใดได้ แต่ละคนทำได้เพียงเดินออกมาอย่างไม่เต็มใจ

 “ออกไปได้แล้วครับ” อคิราห์ผลักชายหนุ่มออก

“ใจเย็นเด็กน้อย ฉันแค่จะช่วย” มิคาเอลลูบหลังลูบไหลอีกฝ่ายอย่างปลอบโยน

“จะช่วยได้มากถ้าคุณช่วยหันหลังและเดินออกไปครับ”

“เธอเอามันออกเองได้งั้นเหรอ อย่างน้อยให้ฉันยืนดูอยู่ห่างๆ ดีมั้ย” ไม่รู้เพราะอะไร การได้ปั่นหัวเด็กหนุ่มคนนี้หรือทำให้อีกฝ่ายอารมณ์เสียทำให้เขารู้สึกสนุก หากเป็นคนอื่นที่พูดกับเขาด้วยน้ำเสียงและท่าทางเช่นนี้ คงโดนส่งตัวกลับไปนานแล้ว

“ผมจัดการเองได้ครับ” เด็กหนุ่มเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก

“ฉันช่วยเธอน่าจะเร็วกว่านะหนุ่มน้อย มาเถอะ”

อคิราห์ตื่นตระหนก เขากำลังหันหลังกลับไปเพื่อผลักอีกฝ่ายให้ออกไปแต่ก็ไม่ทันการณ์​ มิคาเอลเข้ามาประชิดตัว ไม่สนใจว่าเสื้อผ้าของตนจะเปียกปอนมากแค่ไหน ชายหนุ่มโอบแขนกอดร่างเด็กหนุ่มเอาไว้ให้แนบชิดร่างกาย มืออีกข้างไล่ต่ำลงเรื่อยๆ

“คุณบอกว่าจะไม่ทำ”

“ฉันก็ไม่ได้จะทำอะไรเธอนี่” ชายหนุ่มพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดีก่อนที่จะเริ่มลงมือช่วยเอาบางอย่างออกมาโดยไม่ได้ล่วงล้ำอีกฝ่ายอีกอย่างที่บอก

ความจุกเสียดและความแสบร้อนเกิดขึ้นทันทีเมื่อนิ้วมือของชายหนุ่มคว้านมันออกมา

“เสร็จแล้ว ยังยืนไหวรึเปล่า” มิคาเอลกระซิบ นิ้วเรียวยาวถอนออกมาลูบไล้ร่างกายขาวผ่องอย่างเอาใจ ก้มจูบบนลาดไหล่ขาวอย่างมัวเมา แน่นอนว่าเขาไม่ต้องการเพียงเท่านี้แต่ก็ยังยอมรักษาคำพูดของตัวเอง

“ผมจะอาบน้ำแล้วครับ”

“ให้ฉันอาบเป็นเพื่อนมั้ย”

“ไม่ครับ” เด็กหนุ่มพูดออกมาทันควันจนมิคาเอลอดหัวเราะออกมาไม่ได้ เขาจูบที่ต้นคออีกฝ่ายส่งท้ายแล้วจึงยอมผละออกไป

อคิราห์สูดลมหายใจเข้าลึกๆหลายครั้ง เขาใช้เวลาพอสมควรก่อนที่จะปิดน้ำแล้วเดินเกาะผนังช้าๆมาสำรวจตัวเองหน้ากระจก หลังจากมองสำรวจร่องรอยตามร่างกายอยู่สักพัก เด็กหนุ่มถอนหายใจออกมาแรงๆ พลันสายตาเหลือบไปเห็นของบาง

เขาเดินออกจากห้องน้ำ ผิวขาวน้ำนมตัดกับเสื้อคลุมอาบน้ำสีน้ำเงินเข้มอย่างลง ร่องรอยสีกุหลาบและรอยขบกัดที่โผล่พ้นออกมายิ่งขับให้เด็กหนุ่มดูเย้ายวนขึ้นหลายเท่า อคิราห์เดินอย่างช้าๆเข้าไปหาชายหนุ่มอีกคนที่นั่งมองเขาอยู่บนเตียงตาไม่กะพริบ เขาเห็นว่าผ้าปูที่นอนถูกเปลี่ยนแล้ว และอีกฝ่ายก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วเช่นกัน สภาพภายในห้องกลับมาเป็นเหมือนเดิม ราวกับว่าเมื่อหลายชั่วโมงก่อนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เด็กหนุ่มเดินเข้าไปทรุดลงนั่งคร่อมอีกฝ่ายเอาไว้ มิคาเอลเลิกคิ้วให้คนที่นั่งอยู่บนขา เขาอยากรู้จริงๆว่าเด็กน้อยตรงหน้าคิดจะทำอะไร

อคิราห์เอื้อมมือไปกอดคออีกฝ่ายก่อนที่จะก้มลงประกบปากและดูดดึงริมฝีปากชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา มิคาเอลไม่ต่อต้านการกระทำนั้นแม้แต่น้อย เขายังใช้มือทั้งสองข้างลูบสะโพกเด็กหนุ่มไปมาก่อนที่จะขย้ำลงไปเต็มฝ่ามือตามแรงอารมณ์ ภายในห้องกลับมาร้อนระอุอีกครั้ง

อคิราห์เอียงหน้าให้ได้องศามากขึ้น ผละมือจากลำคอมาที่หน้าอกและลูบไปมาก่อนที่จะไล่ลงเรื่อยๆ เขาสัมผัสได้ถึงของแข็งบางอย่างที่กำลังดุนดันอยู่ที่สะโพกมน ทันใดนั้นเหตุการณ์ก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เด็กหนุ่มเลื่อนมือสอดเข้าไปในเสื้อคลุมอาบน้ำก่อนที่จะดึงมีดโกนหนวดที่ซ่อนเอาไว้ออกมา เป้าหมายอยู่ที่ลำคอของชายหนุ่มตรงหน้า เขาปาดมันลงไปอย่างรวดเร็ว

มิคาเอลระวังตัวอยู่ตั้งแต่แรก ใบมีดสัมผัสกับลำคอเพียงผิวเผิน เกิดเป็นรอยแผลสีแดงเส้นเล็กๆ มือแกร่งหักข้อมือที่ยังบาดเจ็บของอีกฝ่ายอย่างไม่ปราณีทำให้มีดโกนตกลงบนพื้นก่อนที่จะหมุนตัวกระชากเด็กหนุ่มลงบนเตียง รวบมือทั้งสองข้างไว้ในมือเดียว มือข้างที่เหลือกดลงบนลำคออีกฝ่ายอย่างแรง “ที่รัก เคยมีใครบอกรึเปล่าว่าเด็กๆ ไม่ควรเล่นของมีคม” มิคาเอลพูดขึ้น แม้เขาจะระมัดระวังตัวอยู่แล้วแต่ก็เกือบจะคล้อยตามอีกฝ่ายไปพักหนึ่ง

“อึก ปล่อยผม” อคิราห์สะบัดตัวทำให้สายเสื้อคลุมหลุดออกจากกัน มองเห็นมุมปากของอีกฝ่ายยกขึ้นทันที

“ในห้องน้ำคงไม่พอจริงๆด้วยสินะ นี่เธอตั้งใจจะยั่วยวนฉันใช่มั้ย”

“พูดอะไรของคุณ!”

“ฉันลืมไปได้ยังไงว่าเธอเป็นประเภทชอบความรุนแรง”

อคิราห์รู้สึกแสบร้อนและปวดหนึบที่ลำคอ เด็กหนุ่มถีบขาสองข้างไปมากับเตียง ดวงตาสีดำขลับเบิกกว้างอย่างไม่ยอมแพ้ มิคาเอลมองดูท่าทางทุรนทุรายของอีกฝ่ายอยู่พักหนึ่ง ในช่วงเวลาที่กำลังจะขาดอากาศหายใจไม่นานชายหนุ่มก็ปล่อยมือออก

“แค่กๆๆ” เด็กหนุ่มไอออกมา พยายามกอบโกยอากาศเข้าปอดพลางหอบหายใจหนัก ลำคอปรากฏ​รอยฝ่ามือของอีกฝ่ายชัดเจน

“รู้แล้วใช่มั้ยว่าเด็กไม่ดีต้องโดนลงโทษ” มิคาเอลพูดด้วยแววตาเยือกเย็น ชายหนุ่มหยิบกุญแจมือออกมาสวมลงบนข้อมือที่ยังมีเลือดออกบางๆ ของเด็กหนุ่มอีกครั้ง

“ทำอะไรของคุณ! ปล่อยผม”

“เรื่องนี้ต้องโทษตัวเธอเอง หนุ่มน้อยอคิราห์”

อคิราห์ถูกผลักลงบนเตียงอีกครั้งก่อนที่มือใหญ่จะพลิกตัวเด็กหนุ่มให้นอนคว่ำลงแล้วเลิกชายชุดคลุมอาบน้ำขึ้น

 

หลังจากพายุเงียบสงบลง มิคาเอลเอื้อมมือตั้งใจจะสัมผัสลำคอที่ปรากฏรอยนิ้วมือของตัวเอง แต่อีกฝ่ายกลับพลิกตัวหันหลังให้ เวลานี้เด็กหนุ่มรู้สึกเจ็บใจและเกลียดร่างกายที่อ่อนแอของตัวเองเป็นอย่างมาก เขาเกลียดช่วงเวลาอันไร้กำลังเช่นนี้ ความรู้สึกไร้ทางสู้ราวกับย้อนกลับไปในตอนที่พึ่งถูกจับเข้าองค์กรอย่างไรอย่างนั้น

ไม่นานก็ได้ยินเสียงประตูเปิดออกไป ผ่านไปสักพักก็มีเสียงเปิดประตูเข้ามาอีกครั้ง ผู้หญิงที่แต่งตัวเหมือนแม่บ้านเดินเข้ามาในห้อง ภายในมือข้างหนึ่งถือกล่องสีขาวใบไม่เล็กไม่ใหญ่ และเสื้อผ้าที่คาดว่าน่าจะเป็นของเขาอีกหนึ่งชุด ใบหน้าของเธอนิ่งเรียบแม้ว่าจะเปิดประตูมาเจอเด็กหนุ่มที่กำลังนอนบนเตียงด้วยท่าทางไม่เรียบร้อย

อคิราห์ที่ตอนแรกนอนไม่ขยับเขยื้อนรีบผูกปมสายเสื้อคลุมแล้วลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว การกระทำอย่างลืมตัวทำให้ความรู้สึกปวดสะโพกแล่นขึ้นมาทันที

“ระวังหน่อยค่ะ” เธอพูดออกมาโดยไม่มองหน้าเขา หญิงสาวก้มลงทำแผลและพันผ้าพันแผลสีขาวให้อีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว “มือด้วยค่ะ”

อคิราห์นั่งมองเธอทำแผลบนข้อมือให้อย่างเงียบเชียบ

เธอลุกขึ้นมองตรงไปด้านหน้าโดยไม่ได้มองเด็กหนุ่มที่ยังนั่งอยู่บนเตียงแม้แต่แวบเดียว “นายท่านรออยู่ที่ห้องอาหารค่ะ เมื่อแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ดิฉันจะนำทางคุณลงไป” เธอโค้งกายให้เด็กหนุ่มแล้วถอยออกไปยืนหน้าประตูโดยที่ไม่ได้ออกจากห้องไป

อคิราห์สวมเสื้อผ้าทีละชิ้น ทุกชิ้นพอดีกับตัวเขาทั้งหมดราวกับเป็นเสื้อผ้าของเขาเอง ไม่ได้เปิดเผยเนื้อหนังมากมายอย่างที่เขาคิดในตอนแรก ทั้งหมดเป็นเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงผ้าฝ้ายธรรมดาเท่านั้น เมื่อเดินตามหญิงสาวออกมานอกห้อง เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นสภาพที่พักที่เขาอยู่มาหนึ่งวันหนึ่งคืน บ้านสไตล์โมเดิร์นหลังใหญ่พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นโทนสีขาวฟ้าเข้ากับบรรยากาศทะเลที่มองเห็นผ่านกระจก ถึงจะไม่เห็นบอดี้การ์ดแม้แต่คนเดียวแต่เขาก็รับรู้ได้ว่าความจริงแล้วในบ้านหลังนี้มีคนอยู่มากมาย เมื่อเข้าใกล้ห้องอาหารมากขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นอาหารที่ลอยออกมาทำให้ท้องของเด็กหนุ่มร้องออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ เขาพึ่งรู้ตัวว่าตัวเองหิวมากแค่ไหนตอนที่ได้กลิ่นอาหารนี่เอง

“นั่งลงสิ”

เมื่อมาถึงห้องอาหาร หลังจากจัดโต๊ะให้คนทั้งคู่หญิงสาวคนนั้นก็หายออกไปจากสายตาทันที แต่เขาเชื่อว่าหากมิคาเอลเรียกใช้ เธอคงปรากฏ​ตัวออกมาทันที

“เมื่อไหร่คุณจะปล่อยผมไป” อคิราห์พูดกับชายหนุ่มอีกคนที่กำลังเริ่มทานอาหารอยู่อีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะโดยไม่ได้มีทีท่าสนใจคนที่ยังถูกใส่กุญแจมืออยู่แม้แต่น้อย

“อืม ตราบใดที่ฉันยังอยากให้เธออยู่ เธอก็ยังไปไหนไม่ได้หรอกนะ หนูน้อย”

“หยุดเรียกผมแปลกๆสักทีเถอะครับ กรุณาเรียกชื่อผมตามปกติด้วย”

“ก็ได้...หนูน้อยอคิราห์” มิคาเอลพูดแล้วทานอาหารต่อไปอย่างไม่ทุกข์ร้อน

เด็กหนุ่มพยายามสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ และเอ่ยในสิ่งที่ต้องการ “ผมอยากได้โทรศัพท์”

“พี่ชายของเธอปลอดภัยดี และฉันก็แนะนำให้เธอกินอะไรเข้าไปบ้างนะที่รัก แม้ว่าร่างกายผอมบางของเธอจะเซ็กซี่แค่ไหน แต่ถ้าเพิ่มขึ้นอีกสักหน่อยคงจับถนัดมือกว่าอีกอย่าง...ไม่ต้องมองหามีดหรอก” มิคาเอลเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เด็กหนุ่ม ยังคงเป็นรอยยิ้มน่าขนลุกเหมือนเดิม

อคิราห์รู้สึกเกลียดท่วงท่าผู้ดีตระกูลเก่าของอีกฝ่ายตั้งแต่แรกเห็น ท่าทางเหล่านี้เป็นสิ่งที่ลอกเลียนแบบได้ยาก ไม่ว่าพวกมือสังหารจะฝึกฝนหนักแค่ไหนก็ไม่มีทางเหมือนผู้ที่มีเชื้อสายที่แท้จริงได้ ในเรื่องนี้เขารู้เป็นอย่างดี “คุณได้ทุกสิ่งที่ต้องการแล้วก็ควรจะรีบกลับไปอยู่ในที่ของคุณและปล่อยให้ผมใช้ชีวิตธรรมดาๆ ของผมต่อไปเถอะครับ”

“ฉันได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้วหรือไม่ เรื่องนั้นฉันจะเป็นคนตัดสินเอง และคิดว่าฉันคงไม่ปล่อยเธอไปในเร็ววันหรอก เพราะเธอน่ะ ออกจะน่าสนใจขนาดนี้” ชายหนุ่มพูดขึ้นหลังจากทานอาหารจนเสร็จ เขาประสานมือทั้งสองข้างไว้ใต้ใบหน้าที่ยิ้มจนดวงตาโค้งลง มิคาเอลรู้สึกถูกใจเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ยิ่งอยากรู้จักเด็กหนุ่มผู้ลึกลับคนนี้มากขึ้นหลังจากได้อ่านประวัติของอีกฝ่าย อคิราห์เป็นเด็กที่อ่อนโยน ร่างกายบอบบางและอ่อนแอ

หากแต่คนที่อยู่ตรงหน้าของเขาแตกต่างจากคนในประวัติราวกับเป็นคนละคน  

________________________ 

ความคิดเห็น