Crystaljadeed

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 1 Shall we Begin?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.9k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2562 14:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 1 Shall we Begin?
แบบอักษร

ยามค่ำคืนอันมืดมิดในพื้นที่ห่างไกลแห่งหนึ่ง

ภายในโกดังที่เคยเป็นที่เก็บของในอดีตมองเห็นผนังซีดสีลอกมีรอยแตกร้าวมากมาย ทั้งตะไคร่ขึ้นเขียวจนเกือบดำอยู่เป็นแห่งๆ เสาและคานเป็นสนิมเกรอะกรัง บนพื้นโกดังมีคราบสีแดงดำบ่งบอกร่องรอยที่เคยผ่านมายิ่งทำให้ภายในโกดังเล็กๆ แห่งนี้มีบรรยากาศวังเวงและน่ากลัว กลิ่นเหม็นสาบฟุ้งกระจายไปทั่ว หากแต่ในตอนนี้ สถานที่แห่งนี้กลับไม่ได้เป็นโกดังที่ว่างเปล่า

แสงไฟเล็กๆ จากเทียนไขเป็นเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่ช่วยให้มองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นซึ่งไม่ใช่ภาพที่น่าดูนัก

กลางลานโล่งกว้างกลับมีถังน้ำมันใบใหญ่เต็มไปด้วยน้ำมันสีดำข้นคลักที่กำลังสั่นกระเพื่อมไปมาจากแรงดิ้นรนของชายผู้หนึ่ง ซึ่งแน่นอน เขากำลังอยู่ในถังน้ำมันใบนี้ ร่างอวบอ้วนกระเสือกกระสนไปมาเพื่อให้ตนเองหลุดพ้นจากพันธนาการหนามที่รัดรึงเอาไว้ทั้งตัว หากแต่มันก็เป็นเพียงความพยายามที่ไร้ผล

เสียงกรีดร้องของชายวัยกลางคนดังขึ้นอย่างต่อเนื่องภายในโกดังร้างกลางป่า ในค่ำคืนที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหรีดหริ่งระงมของจักจั่นและเสียงนกกลางคืนราวกับช่วยตอบรับเสียงที่ร้องโหยหวนออกมา หากแต่ไม่มีมนุษย์ผู้ใดได้ยิน

“อ๊ากกก ไม่!...ฉันไม่มีทางบอกอะไรแกเด็ดขาด ต่อให้ฉันต้องตายก็ไม่มีทางทรยศ”

“คุณแน่ใจ”

ยิ่งดิ้นเท่าไหร่ลวดหนามก็ยิ่งฝังลึกเข้าไปในเนื้อมากขึ้นเท่านั้น น้ำมันในถังกระเพื่อมเข้าไปในปากอุดทางเดินหายใจจนต้องสำลักออกมาอย่างทรมาน ศีรษะของเขาโผล่พ่นระดับน้ำมันภายในถังเล็กน้อย เพียงพอให้จมูกและปากได้หายใจเท่านั้น ข้อพับขาทั้งสองข้างโดนกรีด ความเจ็บปวดทรมานทำให้เขาอยากจะทรุดตัวลงไปเสียตอนนี้ ใบหน้าสูงวัยอาบย้อมไปด้วยของเหลวสีดำจนแทบจำไม่ได้ว่าเคยเป็นใครมาก่อน ดวงตาปิดสนิทไม่อาจมองเห็นใบหน้าของคนที่กำลังยืนจ้องมองมาจากด้านบน เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าตนเอง คนที่เป็นถึงมือขวาของดอนมัซซิโม่จะต้องมาพบเจอกับเรื่องเช่นนี้ หัวสมองลั่นอึงอล รับรู้ได้ถึงน้ำมันไหลเข้าไปในหู ผู้เป็นมือขวาของดอนแห่งตระกูลมัซซิโม่รู้สึกสิ้นหวัง แต่ความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่น้อยนิดทำให้เขาไม่ยอมจำนน

“หุบปากของแกซะไอ้สวะ อ๊อก...บอกฉันว่าใครจ้างพวกแกมา อึก..แค่กๆ เวรเอ้ย!”

ชายหนุ่มอีกคนไม่ได้สนใจคำด่าทอใดๆของชายที่กำลังสบถดังก้องไปทั้งโกดัง ดวงตาสีเทาอ่อนมองลงไปด้วยความเฉยชา ส่วนสูงกว่าเมตรแปดสิบต้องทำให้เขาก้มลงเล็กน้อยแต่ก็ยังอยู่ในท่วงท่าที่สง่างาม มัดกล้ามภายในสูทราคาแพงนูนเด่นงดงามหากแต่ไม่เทอะทะ ผิวขาวซีดไม่ได้ทำให้เขาดูอ่อนแออมโรคแม้แต่น้อย ภายใต้เสื้อผ้าที่ห่อหุ้มเอาไว้ ทั่วทั้งเรือนร่างกลับมีรอยแผลเป็นมากมายนับไม่ถ้วน ผมดำสนิทตัดกับผิวสีขาวชัดเจน ใบหน้านั้นยิ่งกว่าเทพเจ้าปั้นแต่งขึ้นมาหากแต่กลับเย็นชาสุดขั้วหัวใจ รอยบากที่ดวงตาไม่ได้ทำให้เขาดูแย่ลงแต่ยิ่งเสริมให้ดูน่าเกรงขามมากขึ้น

ไม่มีอารมณ์ใดๆ ไม่มีใครรู้ได้ว่าภายใต้หน้าตาที่หล่อเหลานี้กำลังคิดสิ่งใด แสงเทียนที่ส่องเสี้ยวหน้านั้นยิ่งทำให้เขาดูเหมือนเทพแห่งความตายผู้งดงามที่จะมาพรากลมหายใจไปได้ทุกเมื่อ

“ผมขอถามคุณอีกครั้ง ดอนมัซซิโม่อยู่ที่ไหน”

ชายวัยกลางคนดิ้นไปมาอีกพักใหญ่จนอ่อนแรง หลังจากที่พึ่งตระหนักได้ว่าการกระทำของตนช่างไร้ความหมาย เขาพลันค่อยๆหยุดนิ่ง พยายามสูดลมหายใจอย่างติดขัด กล่าวคำพูดเย้ยหยันอีกฝ่ายอย่างกับว่าการได้พูดออกมาจะทำให้เขารู้สึกดีขึ้นได้บ้าง “หึ ถ้าภารกิจไม่สำเร็จ องค์กรของแกไม่ปล่อยให้แกรอดไปแน่ ฉันพูดถูกใช่มั้ย หมายเลขเท่าไหร่ล่ะ แปดสิบเอ็ด สามสิบห้า รึยี่สิบเก้า โรสงั้นเหรอ...มันก็แค่องค์กรอุบาทว์ที่จับเด็กเหลือขอไม่มีพ่อแม่สั่งสอนอย่างแกมาฝึกเป็นเดนนรกเท่านั้น”

กึงงง... 

เสียงถังน้ำมันโดนกระแทกอย่างรุนแรงจนแทบจะล้มคว่ำลง ของเหลวภายในกระเพื่อมอย่างรุนแรงจนกลบหน้าคนที่อยู่ภายใน ชายคนนั้นทำได้เพียงปิดปากและดวงตา พยายามกลั้นหายใจเอาไว้อย่างสุดความสามารถก่อนที่จะต้องพ่นลมที่กลั้นเอาไว้ออกมาอย่างรุนแรงเพื่อไล่น้ำมันออกไปจากช่องเปิดของร่างกาย

ใบหน้าและแววตาของชายหนุ่มยังคงเรียบนิ่งเช่นเดิมหากแต่ในดวงตากลับวาวโรจน์ขึ้นมาชั่วพริบตาก่อนจะหายไป เขาไม่โกรธที่ใครจะกล่าวหาเขาว่าเป็นเดนนรก แต่เขาไม่ใช่เด็กเหลือขอ ชายหนุ่มยังจำได้ดี เขาเป็นเด็กดีและมีครอบครัวที่อบอุ่น เป็นความทรงจำเสี้ยวเล็กๆที่ดีที่สุดในชีวิตและเป็นสิ่งเดียวที่ไม่อยากให้ใครล่วงเกินมัน

ส่วนโรส...คือชื่อของหนึ่งในองค์กรใหญ่ที่มีไว้เพื่อให้พวกคนใหญ่คนโตในรัฐบาล มาเฟีย หรือพวกมีอำนาจเอาไว้ใช้ฆ่าคนที่ตนต้องการ การว่าจ้างโรสอาจมีโอกาสสำเร็จที่เพิ่มขึ้นก็จริงหากแต่ก็ต้องเสียเม็ดเงินจำนวนมหาศาลเช่นกัน แต่ใครจะสน ในเมื่อถ้าคนที่ขัดผลประโยชน์ตายไปแล้ว เงินที่จะได้หลังจากนั้นย่อมมากกว่าที่เสียไป

โรส...จุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาต้องตกนรกทั้งเป็น

เด็กกว่าครึ่งพันชีวิต ถูกนำมาอยู่ด้วยกัน ตีตรา รับหมายเลข และถูกฝึกฝน พวกเขาถูกฝึกมาเพื่อฆ่า ไม่มีสิ่งอื่นใด เพียงแค่ฆ่าเท่านั้น ไม่มีความเมตตา โดนสร้างมาเพื่อเป็นเครื่องจักรสังหาร เริ่มจากการฆ่ากันเอง ยิ่งจำนวนผู้รอดชีวิตน้อยลงเท่าไหร่ อารมณ์ความรู้สึกของคนที่เหลืออยู่ก็ยิ่งค่อยๆจางหายไปมากเท่านั้น หลังจากนั้นแต่ละคนถึงได้รับการฝึกฝนตามความถนัดของตน และหนึ่งในเด็กที่รอดชีวิตคนนั้นคือเขา หัวหน้าหน่วยลอบสังหารที่1...หมายเลขสิบเจ็ด

“แค่กๆ ทำไม แทงใจดำรึไง”

“ผมจะถามอีกครั้ง ดอนมัซซิโม่อยู่ที่ไหน”

“ฉันบอกแล้ว...ว่าต่อให้ต้องตายฉันก็ไม่มีทางบอกแก” พูดจบคนที่นั่งแหงนหน้าอยู่ในถังน้ำมันก็ตัดสินใจทิ้งตัวลงไปเพื่อจบชีวิตของตนเอง แต่เขากลับทำไม่สำเร็จ ไหล่ซ้ายของเขาถูกกระชากขึ้นมา มือขวาของดอนมัซซิโม่สำลักน้ำมันเป็นจำนวนมากอ้าปากกว้างไอ้โขลกๆ อย่างรุนแรงอยู่หลายครั้ง

“ฆ่าฉัน รีบฆ่าฉันสิไอ้เวรเอ๊ย! บัดซบ ปล่อยให้ฉันตายๆไปเถอะ” เขากำลังจะไม่ไหว สติกำลังพร่าเลือน ในร่างมีน้ำมันอยู่มากเกินไป มือขวาของดอนมัซซิโม่ไม่เหลือแรงที่จะทรงตัวอีกต่อไปแล้ว ความรู้สึกเหนียวในโพรงจมูกทำให้เริ่มหายใจไม่ออก เขาพยายามลืมตาขึ้นแม้ว่าจะรู้สึกหนักและแสบจนแทบทนไม่ไหว ทว่าสิ่งที่เห็นมีเพียงดวงตาสีเทาไร้แววที่กำลังจ้องลงมาจนทำให้ร่างกายสะท้านเยือก

ชายหนุ่มล้วงของบางอย่างออกมาจากสูท นิ้วมือเรียวยาวถือของสิ่งนั้นให้อยู่ในสายตาอีกฝ่ายแล้วปล่อยลงบนผิวน้ำมันอย่างช้าๆ เป็ดน้อยสีเหลืองน่ารักที่กำลังลอยไปมาทำให้มนุษย์น้ำมันเบิกตากว้าง แววตาสั่นระริก สัมผัสของมันที่ลอยมาปะทะใบหน้าทำให้ตัวของเขาสั่นอย่างรุนแรงก่อนที่จะพยายามกระโจนใส่ชายอีกคนด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี

“แก ไอ้ชั่วสารเลวบัดซบ! แกทำอะไรแอนนา แกทำอะไรหลานฉัน”

“หลานและครอบครัวของคุณยังปลอดภัยดี ผมแค่หยิบมันออกมาจากบ้านของลูกสาวคุณ หลานของคุณ...แอนนาใช่มั้ย เธอเป็นเด็กที่ดูน่ารักมาก รึคุณว่าไง”

“ฉัน...ฉ...ฉันยอม ยอมทุกอย่าง อย่าทำอะไรเธอ อย่าทำอะไรพวกเขา ขอร้องเถอะ นอกจากเรื่องของดอน ถ้าแกอยากรู้อะไรฉันก็จะบอก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงและสิ้นหวัง

“นั่นคือเรื่องที่ผมต้องการรู้ ดอนของคุณอยู่ที่ไหน คุณต้องบอกผม ถ้าคุณยังอยากให้แอนนาหลานสุดที่รักรวมถึงลูกสาวของคุณปลอดภัย เธอเหมือนจะพึ่ง2 ขวบใช่มั้ย ชีวิตของเธอยังดำเนินไปได้อีกยาวไกล เป็นสาวไฮสคูล มีแฟน มีคนรักและแต่งงานมีครอบครัวที่อบอุ่น ซึ่งนั่นขึ้นอยู่กับคุณว่าคุณจะให้โอกาสนั้นกับเธอรึเปล่า” ชายหนุ่มจ้องลึกลงไปยังดวงตาอีกฝ่าย เขาเกลียดที่ต้องทำเรื่องแบบนี้ แต่ถ้าไม่ทำก็ต้องตายและเขาไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น ตัวเขายังต้องการมีลมหายใจในชีวิตที่เน่าเหม็นนี้ต่อไป

“ด...ด...ได้โปรดเถอะ” ชายวัยกลางคนพูดได้แค่นั้น น้ำตาไหลพรากอย่างไม่ต้องการทรยศนายตัวเองแต่ชีวิตหลานสาวและครอบครัวของเขาก็สำคัญมากเช่นกัน

“ดอนมัซซิโม่อยู่ที่ไหน”

“ถ้าฉันบอกรับป...”

“หากภารกิจสำเร็จผมจะไม่ฆ่าคนในครอบครัวของคุณ” ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย มองเห็นอีกฝ่ายค่อยๆหลับตาลง เอ่ยออกมาอย่างอ่อนแรง

“ลาคาซ่า ซานตาครุซ”

“ขอบคุณ” ชายหนุ่มยืนมองร่างมนุษย์ที่ค่อยๆจมลงไป ทุกอย่างก็กลับมาเงียบสงบลงอีกครั้ง

มือเรียวคว้าเป็ดน้อยสีเหลืองออกมา หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดคราบน้ำมันเล็กน้อย ใส่มันลงไปในกระเป๋าเสื้อสูทก่อนที่จะหยิบซิการ์จากกระเป๋าด้านในอีกข้างขึ้นมาจุดสูบ ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ชายหนุ่มสูบรับรู้กลิ่นรสเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะคีบมันออกมาและโยนลงไปถังน้ำมัน หันหลังกลับเดินออกจากโกดังเก่าแห่งนี้ มุ่งไปสู่เป้าหมายต่อไปทันที

เม็กซิโก... 

_________________________________________ 

Talk 

สวัสดีค่าาา เริ่มที่อดีตของตัวนายเองของเราก่อน อาจจะแปลกๆ ไปบ้าง 

ยังไงก็จะพยายามปรับปรุงต่อนะคะ 

หนึ่ง comment เท่ากับหนึ่งกำลังใจนะคะ 

ขอบคุณค่ะ^^ 

Crystal 

 

ความคิดเห็น