White hawk

สวัสดีค่ะ ไรท์ไม่เเนะนำตัวอะไรมาก ขออภัยถ้าทำสิ่งใดพลาดไป ติดตามหน่อยเด้อออ

ตอนที่2 กูตายได้ยังงายยยย!!!!

ชื่อตอน : ตอนที่2 กูตายได้ยังงายยยย!!!!

คำค้น : ชายาตัวร้าย นิยายวาย White hawk

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2563 18:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่2 กูตายได้ยังงายยยย!!!!
แบบอักษร

 

ณ สนามบิน 

ผมขับรถไปหาที่จอดรถเเละเดินออกจากรถ เเละที่ขาดไม่ได้นัเนก็คือ ไก่KFCต้องเอาลงไปด้วยจะได้ไม่โดนว่า เป็นของล่อชิ้นดีเลยทีเดียว ผมเดินมาเรื่อยๆก็ได้ยินเสียงที่คนที่คุ้นเคย เอ่ยขึ้นด้วยความหงุดหงิด 

"มึงมาช้า!!!"พี่ผมกำลังจะฆ่าผมด้วยสายตาที่อาฆาตสุดๆ 

"เอ่อ...คะ...คือ..."ผมพูดตะกุกตะกัก พี่ค่อยๆเดินมาหาผมช้าๆ ทำเอาผมขนลุกซู่ 

"ทำไมมึงถึงมาช้า!!!รู้ไหมว่าฉะ..."ไม่ทันทีพี่จะพูดจบประโยค ผมรีบหยิบกล่องไก่KFCไปให้พี่ ตาพี่ผมลุกวาวเลยทันที 'ไอ้คนเห็นเเก่กินเอ้ย!'ผมเเอบด่าพี่ในใจ 

"ว้าว!ไอ้น้องรัก มึงเป็นน้องที่ดีจริงๆ ป่ะกลับบ้านเรากัน กูจะไม่ยึดอะไรตามที่เเม่สั่งเเล้วล่ะ ลา~ลา~ลา~"พี่ผมอารมณ์ทันควันเลย บอกเเล้วว่ามันคือของล่อชิ้นดีจริงๆ เเถมยังดีเข้ไปอีกเมื่อพี่จะไม่ยึดของผม!เเฮปปี้เลยทีนี้ 

"เร็วๆสิ!ฉันจะไปกินไก่ในรถ อ้อ!ถือกระเป๋าให้กูด้วยล่ะ ลา~ลา~ลา~"พี่ผมเดินฮำเพลงไปเรื่อยๆ 

"เฮ้อ~ยังดีกว่าโดนยึดล่ะกันว่ะ"ผมเดินถือกระเป๋าของพี่เดินตามหลังเขามา จนมาถึงที่จอดรถ 

"เอากุญเเจรถมา"พี่ผมเเบมือขอกุญเเจจากผม 

"พี่จะขับเองเหรอ?"ผมทำหน้างุนงง 

"ป่าว กูจะเปิดรถให้มือมึงไม่มีจะถืออะไรเเล้วนิ"พี่พูดพลางมือมือสองข้างของผมที่ถือกระเป๋าของเขาอยู่ 

"ผมหยิบไม่ได้ มันอยู่ในกระเป๋ากางเกงข้างซ้ายผมอ่ะ หยิบเอาเลย อ้ะ!"ผมหันข้างซ้ายให้เขาจะได้หยิบง่ายๆ เเล้วพี่ก็หยิบกุญเเจออกมาเเล้วรีบเปิดประตูให้ผมวางของทันที 

"เฮ้อ~เอากูซะเหนื่อยเลยนะ"ผมบ่นพึมพำ 

ควับ!!! 

"มึงว่าอะไรนะ!?"สายตาอาฆาตของพี่ที่มองมาที่ผมทำเอาผมเเทบเป็นลม เพื่อนๆคงไม่รู้หรอกว่าพี่ของผมเนี้ย มีสายตาเป็นการฆ่าคนที่ดีเลยทีเดียว 

"ปะ...ป่าวๆ เเค่คิดว่าจะทำอะไรเพิ่มดีใหม่สำหรับมือเย็นนี้น่ะ"ผมรีบหาข้ออ้างทันที 

"เหรออ~งั้นก็ทำหมูกระทะกินกันดีกว่านะ"พี่หันมายิ้มให้ผมจนตาหยี ผมเพียงยิ้มเเห้งๆให้ไป หลังจากนั้นก็เดินไปนั่งตรงคนขับเเล้วขับรถออกจากสนามบินทันที 

"พี่?"ผมเรียกพี่ เเต่ตาของผมกับมองไปข้างหน้า 

"หื้ม?มีอะใย?"พี่ผมหันมามองผมขนาดที่กำลังเคี้ยวไก่จนเต็มเเก้ม ก่อนที่จะกลืนลงคอไปให้หมด 

"ที่บอกว่าจะกอนหมูกระทะเนี้ย จะกิน2คนใช่มะ?จะได้เเวะซื้อของให้พอดีคนกิน"ผมถามพี่ ก่อนจะมองหน้าพี่เป็นบางครั้ง 

"อ้อ!กินเเค่2คนก็พอ เอาหมูประมาณสัก2โลครึ่งก็ได้นะ"พี่ผมหันมาบอกด้วยอารมณ์ดี 

"จะกินอะไรเยอะขนาดนั้น เรากินกันเเค่2คนนะพี่"ทันใดนั้นผมก็โดนสายอาฆาตของพี่อีกเเล้ว 

'อึก...น่ากลัวชิปหายยยT~T" 

หลังจากนั้นผมก็เงียบเลยทันทีไม่กล้าพูดอะไรเเล้ว จนถึงห้างขายหมูผมขับรถไปหาที่จอดทันที เเล้วรีบลงจากรถเเล้ววิ่งเข้าไปซื้อของทันที ทำเอาคนที่ซื้อของอยู่มองตามผมไม่ทันเลยทีเดียว 

ผ่านไป15นาที~ 

ผมก็รีบวิ่งไปต่อเเถวเพื่อชำระเงินทันที ผมต่อเเถวไปเรื่อยจนกว่าจะถึงคิวผม จนกระทั่งถึงคิวผม ผมเอาของวางให้พนักงานชำระเงินเเต่ ผมรู้สึกเหมือนมีคนคอยมองผมอยู่ตลอดเวลา ผมขนลุกซู่ 

"คุณครับทั้งหมด543บาทครับ"พนักงานเรียกผม 

"อ้อครับ"ผมหยิบตังค์ให้พนักงานเเละรอเงินถอนก่อนที่จะกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่รถทันที เเต่ก่อนที่จะถึงรถ ผมชะงักเเละตาเบิกกว้างทันที ผมเห็นผู้ชายร่างสูงใหญ่ใส่ชุดเครื่องเเบบทหารจีนโบราณนั่งอยู่เบาะหลังรถผม ก่อนที่ร่างสูงนั้นจะหันหน้ามาสบตากับผม ผมกลืนน้ำลายลงคอทันที ก่อนที่จะสะบัดหัวเเล้วมองใหม่อีกทีกับไม่เห็นเเล้ว 

"ไม่เห็นจะมีอะไรเลยว่ะ สงสัยเล่นเกมมากไปมั้ง ช่างเหอะ!"ผมบ่นพำพัมกับตัวเอง ก่อนที่จะเปิดรถเเละเอาของยัดใส่เบาะหลัง เเล้วรีบไปนั่งที่คนขับเเละหันไปถามพี่ที่ยัดหูฟังเพลงอยู่อย่างสบายใจ 

"พี่?" 

"ว่า?"พี่ถอดหูฟังออกข้างหนึ่งเเล้วหันมามองผม 

"...."ผมเงียบไป รู้สึกได้ถึงกำลังมีคนจ้องมองผมเขม็ง 

"ปะ...ป่าวไม่มีอะไร"ผมตอบเสียงสั่นๆเหมือนจะร้องไห้ตลอดเวลา 

"เอ้า!เเล้วเรียกกูทำซากอะไรล่ะ"พี่ด่าผมอย่างอารมณ์เสีย 

"เห้ย!ลืมบอกไปผมซื้อหนังสือนิยายให้พี่ด้วย ผมไม่รู้หรอกนะว่าเป็นนิยายเเบบไหนเห็นมันเหลือเล่มหนึ่งเลยซื้อมาให้ อ้ะ!เอาไป"ผมเอือมไปหยิบหนังสือที่เบาะหลังเเล้วโยนให้พี่ทันที 

"อ่า...ขอบคุณ"พี่พลิกหน้าพลิกหลังดูไปมาก่อนที่จะเปิดมันอ่าน ผมก็ขับรถออกจากที่จอดรถทันที 

ผ่านไปได้สักพัก ผมก็ติดไฟเเดงก่อนที่จะมองกระจกหลังก็ปรากฎว่า ผมเห็นผู้ชายคนเดิมอยู่เเถมยังจ้องผมกับอีกด้วย เเต่เห็นหน้าไม่ชัดเจนผมจึงเอ่ยถามขึ้นพี่เพื่อกลบเกลื้อน 

"พี่อ่านเป็นไงบ้าง?"ผมยิ้มเเห้งๆให้พี่ 

"อืมมม...ก็ดีนะ เเต่เนื้อเรื่องดูน่าจะเป็นพวกboy loveอ่ะน่ะ"ปากตอบผมเเต่ตายังมองหนังสืออยู่ 

"งั้นเหรอ..."ผมลองมองกระจกอีกครั้งเเต่ก็ไม่มีใคร ผมจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก 

"เฮ้อ~" 

"ไอ้เคนมึงอุตส่าห์ซื้อนิยายให้กู เดี๋ยวคืนนี้กูอ่านให้มึงฟังก่อนนอน" 

'ห้ะ!กูไม่ใช่เด็กนะเว้ย!ที่นะต้องให้อ่านนิยายหรือนิทานก่อนนอน!!!' 

"...อะ...โอเคร...เอื้อก"ผมกลืนน้ำลายดังเอื้อก ทำไมน่ะเหรอก็ฟังคำเตือนจากพนักงานขายไง ถ้าพี่อ่านเเล้วผมเผลอหลับไปเเล้วพี่ผมวางมันไว้ในห้องผมล่ะ ผมจะทำยังงายยยย!!!! 

"พี่ถ้าพี่อ่านให้ผมฟังจริงๆ... 

ห้ามเอามันเข้าห้องผมเด็ดขาดโดยเฉพาะตอนผมหลับอยู่ 

!"ผมทำสีหน้าจริงจังในขณะที่ไฟจราจรเป็นสีเขียวเเล้วผมก็ขับรถออกไปทันที 

"เออๆ!"พี่ตอบผมขณะที่ตายังคงจดจ้องกับนิยายอยู่ 

'เฮ้อ~หวังว่าจะไม่เเกล้งกูหรอกนะ'ผมคิดในใจ 

​'หึๆไอ้เคนมึง เจอกูเเน่นิสัยกูมึงก็รู้ดียิ่งห้ามยิ่งยุ เตรียมตัวเตรียมใจไว้ได้เลย หึๆ'​​คิดในใจพลางยิ้มกระตุกอย่างเจ้าเล่ห์ 

'รู้สึกหนาวๆยังไงก็ไม่รู้เเหะ'ผมไม่คิดอะไรพลางขับรถไปเรื่อยๆจนกระทั่งถึงบ้าน พี่ผมถือกระเป๋าเดินทางเข้าบ้านไปก่อน ส่วนผมก็ถือของกินเข้าบ้านไปทันทีเเต่ยังไม่ทันที่จะเข้าบ้าน ผมเห็นผู้ชายคนเดิมเดินเช้าบ้านตามพี่ผมไปหน้าตาเฉย 

'กูว่ากูเจอเเล้วล่ะ-_-เเต่!ยายเคยบอกว่าเห็นผีห้ามทักหรือเอามาเล่าให้ใครฟังถ้าเขายังอยู่ ดังนั้นกูต้องทนไปใช่มั้ยT^Tฮืออออ'ผมร้องโอดครวญในใจ ก่อนที่จะทำเป็นไม่สนใจเเละเดินเช้าบ้านไป 

เวลา17:13นาที 

ผมเตรียมกับข้าวเรียบร้อย ทำไมกูต้องมาทำอะไรอย่างงี้ พี่กูเป็นผู้หญิงต้องเป็นเเม่ศรีเรือนเเต่กูไม่ใช่ทำไมกูต้องมาทามมม!เฮ้อ~ ผมรีบขึ้นไปตามพี่บนห้องทันที 

ก๊อก!ก๊อก! 

"พี่หมูกระทะเสร็จเเล้วลงไปกินได้เลย"ผมตะโกนบอกพี่ 

"เครๆเดี๋ยวกูลงไป" 

ผ่านไปสักพักพี่ผมก็เดินลงมานั่งกินหมูกระทะกับผม เราสองคนพี่น้องก็คุยเรื่องต่างๆมากมายที่เกิดกับตัวเองตอนที่อีกฝ่ายไม่อยู่จนเวลาล่วงเลยไปถึง3ทุ่มผมเก็บจานไปล้าง ส่วนพี่ก็ช่วยหยิบจานมาให้ผมล้างเเล้วเดินขึ้นห้องไปนอนกว่าผมจะล้างจานเสร็จเกือบปาไป4ทุ่ม ผมเดินยึ้นห้องไปเพื่อจะนอน 

"วันนี้จะเล่นเกมดีไหมว่ะ?ไม่เอาดีกว่าเหนื่อยมาทั้งวันล่ะขอนอนให้เต็มที่เลยล่ะกัน"ผมพูดกับตัวเองเเละเปิดประตูห้องตัวเอง เเต่ผมก็ต้องชะงัก 

"ไง!"พี่ผมทักผม เเถมในมือยังถือนิยายที่ผมซื้อให้อีกด้วย โอ้ย!จะเป็นลม 

"พี่เข้ามาทำอะไร?"ผมทำหน้างุนงงมองพี่ 

"อ้าว!ไอ้นี้ กูบอกไปเเล้วไงว่าเดี๋ยวอ่านให้ฟัง กะว่าจะอ่านจนกว่ามึงจะหลับอ่ะ"พี่ยิ้มกว้างให้ผม ผมมองเเล้วมันก็ดูเป็นยิ้มที่สวยอยู่นะ เเต่รู้สึกขนลุกเเปลกๆ 

"พี่จะอ่านให้ผมฟังจริงๆดิ อย่าเอาวางทั้งไว้ในห้องผมเด็ดขาดนะ!"ผมย้ำพี่อีกรอบ 

"อ่าๆรู้เเล้วน่า เร็วเข้าเดี๋ยวกูจะเล่าเเล้ว" 

"อืม"ผมตอบกลับ ผมเดินขึ้นไปนอนบนเตียงเพื่อรอให้พี่เล่าให้ผมฟัง 

"มีเเคว้น เเคว้นหนึ่งชื่อว่า'เเคว้นฉิน' เป็นเเคว้นที่มีความสงบสุขเเต่กับเกิดสงครามขึ้นอีกครั้งเเคว้นฉินได้ทำสงครามกับเเคว้นเยว่ เเต่ขณะที่กำลังจะเกิดสงครามอยู่นั้นได้มีคู่รักคู่หนึ่งได้ให้คำสัญญากัน นั้นก็คือเเม่ทัพใหญ่เเห่งเเคว้นฉิน'เฉินห้าวหนาน'ที่ใครๆก็ต่างหมายปองอยากให้ครองคู่ด้วยกับลูกขุนนางต่ำต้อยที่มีหน้าตางดงามราวกับอิสตรีชื่อ'หลี่เฟยหลง'พวกเขาได้ให้คำสัญญากันไว้ว่า"เฟยหลงเมื่อสงครามเสร็จสิ้นลง ข้าสัญญาว่าจะรับเจ้ามาเป็นภรรยาเพียงหนึ่งเดียวของข้า ข้ารักเจ้าเฟยหลง..."หลังจากนั้นทั้งสองก็จูบกันอย่างดูดดื่มเเต่ใครจะไปรู้ว่ามีสายตาเเห่งความอิจฉา2คู่ที่เเอบมองพวกเขาอยู่นั้นก็คือ'หยางซื่อหลาน'ลูกขุนนางร่ำรวยเเละ'ซ่งจิ้งเหลียน'องค์รัชทายาทเเห่งเเคว้นเยว่ที่เเอบมองพวกเขาอยู่ด้วยสายตาเเห่งความริษยา หลังจากที่เฉินห้าวหนานออกตั้งค่ายรบอยู่นั้น เขาไม่รู้เลยว่าหลี่เฟยหลงได้ไปตกหลุมรักซ่งจิ้งเหลียนเเละได้มีความสัมพันธ์เกินเลยกันเเล้ว หลี่เฟยหลงไม่รู้สึกผิดอะไรเลย ยิ่งเขารู้ว่าซ่งจิ้งเหลียนเป็นองค์รัชทายาทเเล้วยิ่งดีใจ เพราะเขาหวังเพียงอำนาจเพื่อจะได้ทำให้ตละกลูของตนเองร่ำรวยเเละมีอำนาจมากขึ้น เขาคอยส่งข่าวเกี่ยวกับเเผนการรบเเละจำนวนทหารให้กับซ่งจิ้งเหลียน เเต่หยางซื่อหลานรับรู้ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนเเละก็การทรยศของหลี่เฟยหลงเขาพยายามจะบอกเฉินห้าวหนานเเต่กับไม่เชื่อเเถมเฟยหลงยังหาว่าเขาใส่ร้ายอีก หลังจากสงครามรบกันไป2ครั้งกำลังทหารที่มีเริ่มอ่อนเเรงลง หยางซื่อหลานจึงขอให้บิดาตนจัดงานเเต่งของตนกับเฉินห้าวหนาน เพื่อให้กำลังทหารเพิ่มขึ้นเเละเพื่อที่นะได้ครอบครองเฉินห้าวหนานเพียงผู้เดียว เมื่อรู้ข่าวว่าจะเเต่งงานหลี่เฟยหลงร้องไห้อย่างนักเพื่อขอความเห็นใจจากเฉินห้าวหนาน จนทำให้เฉินห้าวหนานเกิดความเกลียดชังกับหยางซื่อหลาน"ผมตั้งใจฟังอย่างตั้งใจ 

"พี่นี้มันละครน้ำเน่าชัดๆเเต่น่าสงสารหยางซื่อหลานเนอะ" 

"ใช่!เเต่อย่างพึ่งขัดได้ไหมฉันจะได้อ่านให้ฟังต่อ จะฟังไหม?"พี่ถามผม 

"ฟังสิ!ฟัง!"ผมตั้งหน้าตั้งตาฟัง 

**​"หลังจากนั้นในเเคว้นฉินก็ได้เกิดงานเเต่งขึ้น เเล้วก็บลาๆๆๆๆๆๆ บลาๆๆๆๆ......."**หลังจากที่พี่เล่าถึงการจัดงานเเต่งขึ้นผมก็ดันเผลอหลับไปซะก่อน ไม่ทันได้ดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นในงานเเต่ง ทุกสิ่งรอบข้างผม ผมไม่สามารถรับรู้ได้เเล้ว เพราะ ผมหลับไปเเล้ว 

"นี้!นี้!อ้าว!หลับไปเเล้วเหรอ หึ!ไอ้เด็กน้อยเอ่ย เอาล่ะหลับฝันดีน้องรัก" 

จุ๊ป 

ผมรู้สึกถึงความอบอุ่นที่มีตรงหน้าผากของผม เเล้วก็ไม่รู้สึกอะไรอีกเลย 

"เอาล่ะ!งั้นกูขอวางหนังสือไว้ตรงข้างเตียงมึงล่ะกัน"หลังจากนั้นก็วางหนังสือไว้เเละเดินไปปิดไฟเเล้วเดินออกจากห้องไปเงียบๆ 

"หลับฝันดีน้องรัก" 

หลังจากนั้นก็มีเเสงจากท้องฟ้าเเล้วพุ่งตรงมาที่ผม ผมเเสบตาจนต้องลืมตาขึ้นมาดูว่าเเสงมาจากไหน 

ฟิ้ววว!!!ฉึก!!! 

หลังจากนั้นก็มีของเเหลมทิ่มหัวผมอย่างจัง เเละลมหายใจผมก็หยุดทันทีหัวใจผมหยุดเต้น พลันหนังสือก็เกิดเเสงสีเเดงเเล้วคลุมร่างกายที่ไร้ลมหายใจเเล้วพลันหายไปในหนังสืออีกครั้ง 

"เเม่!พ่อ!พี่!อยู่ไหนกัน!?"ผมตะโกนเรียกชื่อคนรักของผม ภายในที่ผมอยู่มืดไปหมดหันไปที่ไหนเดินไปที่ไหนก็เจอเเต่ความมืดไปหมด 

"มะ...เเม่...อึก...พ่อ...อึก...พี่...ฮือๆๆ...อยู่ไหนกัน...ฮือ...อึก...เเม่....ฮือๆๆๆๆ"ผมร้องไห้เเละตะโกนเรียกต่อไปจนสติผมดับวูบไป 

"อึก..."ผมตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัว 

"ตื่นเเล้วเหรอ"คนด้านหน้าผมเป็นผู้ชายอายุประมาณ30ต้นๆใส่ชุดจีนโบราณ ปล่อยผมยาวสีดำ หน้าตาคมสวย สูงประมาณ180 ใครมาเห็นไม่ว่าผู้ชายหรือผู้หญิงก็หลงเสน่ห์ได้เเน่นอน 

"คุณเป็นใคร?ที่นี้ที่ไหน?"ผมถามเข้าเเล้วมองไปรอบข้างที่มีเเต่ธรรมชาติเต็มไปหมดส่วนที่ผมนอนอยู่ก็ต้นไม้ใหญ่ ดูราวๆอายุน่าจะ100กว่าปี ข้างๆผมมีสัตว์เล็กสัตว์ใหญ่อาศัยในบริเวณใกล้ๆจนผมหันกับมามองคนข้างหน้าอีกครั้ง ผมจ้องมองเขาเขม็ง 

"จ้องข้าพอรึยัง?"เขาเอ่ยถามผม 

'หน้าตาก็ดีอยู่หรอก เเต่ดูกวนตีนชิปหาย'ผมเเอบด่าเขาในใจ 

"พูดคำหยาบคายไม่ดีนะ เจ้ายังเด็ก เข้าเรื่องเลยล่ะกัน"เขาหยิบพัดขึ้นมาพัดไปมา 

"....."ผมเงียบรอเขาพูด 

"อันดับเเรกคือข้าก็คือ...ข้า" 

"....." 

'กูอยากเอาต่อยหน้ามึงมากเลยว่ะ' 

"ข้าบอกว่าอย่าพูดคำหยาบคาย ส่วนที่นี้ก็คือเเดนคนตายที่มีจิตใจดี" 

"อืมมม"ผมรับคำในลำคอ 

"เห้ย!เดี๋ยวมึงบอกว่าเเดนคนตายใช่ไหม!?"ผมลุกขึ้นยืนชี้หน้ามันทันที 

"ใช่ อีกอย่างนะข้าบอกว่าอยากพูดคำหยาบคายไง ไอ้เด็กขี้โวยวายเอ๋ย!พูดไม่เคยจำ!" 

"เเล้วทำไมกูถึงตายว่ะ?มึงฆ่ากูเหรอ?"ผมถามมัน 

โป๊ก! 

มันเอากำปั้นมือมาโขกหัวผมดังโป๊ก ผมมองมันตาเขียดปัดเเละเเยกเขี้ยวขู่ 

"หึๆบอกว่าอย่าพูดคำหยาบคายกับข้าไงล่ะ เจ้าน่ะตายเเล้วเเล้วเจ้าก็ต้องไปอยู่ในร่างใครหนึ่งคนเเละสิ่งที่เจ้าต้องทำก็คือ...เปิดโปงคนทรยศเเผนดิน"มันพูดอย่างสบายใจเชิบ 

"เเล้วกู เอ้ย!ฉันจะได้อะไรเป็นสิ่งตอบเเทน"ผมรีบถามมันกับทันที อ้าว!เขาให้เราไปสืบคนทรยศดังนั้นผมก็ต้องได้อะไรตอบเเทนสิครับ 

"หึๆฉลาดจริงเเท้ ผลตอบเเทนก็คือคู่ชีวิตของเจ้าไงล่ะ"มันยิ้มให้ผม 

"ทำไมต้องเป็นคู่ชีวิต?"ผมถามกับ เอ้า!มันอาจจะมีอะไรดีกว่านี้ก็ได้นี้น่า-3- 

"เมื่อนั้นเจ้าจะรู้เอง ขยับมาหาข้าสิเเล้ว ข้าจะพาเจ้าไปที่นั้น"ผมขยับไปหามันอย่างว่าง่าย 

หลังจากนั้นร่างสูงก็จับเอวผมเเล้วดึงให้ชนกับอกของร่างสูงจนผมเงยหน้ามองร่างสูง ผมอ้าปากวอ ร่างสูงยิ้มมุมปากก่อนจะค่อยๆโน้มหน้ามาใกล้ผม ลมหายใจของเราอยู่ใกล้กัน ร่างสูงเอามืออีกข้างที่ไม่มีจับเอวผมไว้เเล้วจับคางผมเเล้วก็เอาปากมาประกบกับปากของผมทันที 

'หวานจริงๆเลยสินะ ชังน่าเสียดายดีนะที่เจ้ามีคู่เเล้วไม่งั้นโดนข้าจับกดไปนานเเล้ว หึๆขอชิมนิดหน่อยคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง'ร่างสูงเเอบคิดในใจพลางมองร่างบางที่หลับตาปี้ 

ก่อนที่จะผละริมฝีปากออกจากผม ผมหน้าเเดงระเรื่อเลยทีเดียว ก็นั้นมันจูบเเรกของผมอ้าา~ 

"หึๆพร้อมรึยัง" 

"ห้ะ!?"อะไรของมันว่ะ 

"หันหลังให้ข้าสิ"ผมหันหลังให้มันทันที ก่อนที่จะรู้สึกอะไรทิ่มอยู่ตรงก้นของผม 

"เห้ย!!!!"ผมสะดุ้งตัวโหยง พวกเพื่อนอย่าคิดกันไปไกลนะครับว่ามันเอาอะไรเเข็งๆมาทิ่มก้นผม-////- เเต่!ไอ้ที่เเข็งๆมันคือ...ตีนของมันคร้าบ 

ครืดดดด!!! 

หลังจากที่มันถีบผมเเผ่นดินก็เเยกออกจากกันเเล้วผมตกลงไปเลยคร้าบบบ~ 

พอผมตกลงไปไม่เท่าไร ผมพึ่งนึกขึ้นได้ว่า...ว่า!!!!!! 

**"กูตายได้ยังงายยยย!!!!"** 

ผม 

​ร้องตะโกนลั่น ก่อนที่จะตกลงสุ่โลกใหม่อีกครั้งหนึ่ง 

Hi~เป็นไงบ้างค่ะ สนุกกันไหม ถ้าสนุกก็คอมเม้นเป็นกำลังใจให้เราด้วยนร้าาา 

(เดี๋ยวไรท์:เคน) 

(หื้ม?มีไร?:ไรท์) 

(อยากถามว่า กูตายได้ยังงายยย!!!:เคน) 

(อ้อ!เดี๋ยวย้อนภาพให้ดู:ไรท์) 

 

 

บายๆนะคร้าาาา~ทุกคน ติดตามไรท์ด้วยนะคร้าา 

(เดี๋ยวๆ!!!:เคน) 

(อะไรอีกล่ะ!?:ไรท์) 

(ทำไมกูตายอนาถเเบบนี้อ่ะ:ไรท์) 

(ไม่รู้สิย่ะ/ยักไหล่:ไรท์) 

(เอิ่มมม-_-:เคน) 

TrueMoney Wallet : 0617375567 (ให้หรือไม่ให้แล้วแต่เลยจ้าไม่ต้องมากก็ได้ถ้าใครจะให้แค่5บาท1บาทไรท์ก็ดีใจมากแล้ว) 

ความคิดเห็น