เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

(◕ㅁ◕✿)ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

64.2 เงาร้ายด้านหลังโซฟี

ชื่อตอน : 64.2 เงาร้ายด้านหลังโซฟี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 78

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2562 13:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
64.2 เงาร้ายด้านหลังโซฟี
แบบอักษร

“..”

          “มิทักทายพวกข้าหรือ”

          โซฟีทำเมินก้มหน้าหนีอย่างที่ทำบ่อยๆ นางมิอยากพูดคุยกับนักฆ่าคนอื่น หนึ่งเพราะอายและกลัว สองเพราะมีความหลังฝังใจกับคนอายุรุ่นราวคราวนี้กัน โซฟีเลยมิชอบยืนหรือนั่งใกล้พวกสาวน้อยตัวเล็กๆแต่ไม่รู้หัวคิดอะไร นักเชิดหุ่นน้อยเคารพนับถือผู้สูงอายุ คนกลุ่มนี้คือคนประเภทเดียวที่นางให้ความใกล้ชิด ที่เหลือไม่นับ ตอนนี้นักเชิดหุ่นน้อยกังวลว่าควรแสดงสีหน้าและทำอย่างไรเมื่อโดนอีกฝ่ายทักทายเสียงหวานฟังเป็นมิตร แต่หามีมิตรแท้ไม่

          สองสาวน้อยมาใหม่ หนึ่งนาม “พาราเทีย” หนึ่งนาม “คินนีติก” พาราเทียแย้มยิ้มอาบไออุ่นดั่งฤดูร้อน นางสูงเท่าโซฟี ผมสีชมพูกุหลาบ ไว้สั้นถึงเลยใบหูนิดหน่อย ดวงตาสีชมพูเช่นกัน ภายในนัยน์เนตรแฝงความลึกลับยากหยั่งรู้ประหนึ่งดวงตาเจ้าหญิงผู้หลงรักโลหิตและความบ้าคลั่งหลังรั้วพระราชวัง นางแต่งกายเรียบร้อย สวมชุดกระโปรงยาวจรดข้อเท้า เรืองร่างบอบบางแลน่าทะนุถนอมอย่างยิ่งยวด กิริยาความเคลื่อนไหวแลสง่างามดั่งท่านหญิงใหญ่ ทุกความรู้สึกที่แผ่ซ่านแสดงให้เห็นถึงความประณีตงดงามอย่างที่สตรีชนชั้นสูงพึงมี นางหยีตายิ้มให้โซฟี รอยยิ้มนั้นที่นางแสดงช่างสวยงามเหนือคำบรรยาย

          สาวน้อยอีกคนเงียบขรึมมิพูดจา นางชื่อว่าคินนีติก สีหน้าแววตาราบเรียบ เฉยเมย เย็นชาดั่งฤดูหนาว นางตัวสูงเท่าสาวน้อยทั้งสอง ดวงตาสีน้ำเงินเข้มดุจดั่งมณีสมุทร ส่อประกายคลื่นแสงแพรวพราวดั่งผืนทะเลอันเงียบงันมีหมู่มัจจุราชแหลกว่าย เรือนผมยาวทรงทวินเทลน่ารักเรียบร้อย สวมชุดนายพรานแบบฉบับสาวน้อย ชุดหนังสัตว์ รองเท้าหนัง นางแลเหมือนนักล่าผู้ชำนาญผืนป่าและมีทักษะลบกลิ่นอายระดับสูง ความนิ่งของนางสร้างความหวาดสะพรึงให้เป้าหมายและเพื่อนๆรอบด้าน นางคลับคล้ายไม่คิด แต่เพราะไม่มีใครรู้นางคิดอะไร พวกเขาจึงไม่เข้าใจนาง

          ยามนี้คินนีติกลอบมองโซฟีและชักสายตากลับ ไม่พูดไม่จา..กระมัง

          “สวัสดีโซฟี”

          “อือ”

          นักเชิดหุ่นน้อยแผ่วเสียงตอบนักขว้างขวานน้อย เหตุเพราะนางรู้สึกดีกว่าพูดกับพาราเทีย เจ้าหญิงนักฆ่า

          “ฮึ ไร้มารยาท”

          “..”

          พาราเทียกระตุกมุมปากยิ้มหมิ่นโซฟีพร้อมเปรยคำพูดเย็นชาไร้ความสงสารใดๆ นางเป็นคนพูดตรง หากอีกฝ่ายไม่อยากอ้อมค้อม เวลาทั้งสามเจอกันโซฟีมักโดนพาราเทียจิกบ่อยๆจนชินแล้ว กระนั้นนักเชิดหุ่นน้อยแอบเจ็บใจสี่ส่วนเมื่อยินผู้อื่นกล่าวว่านางตรงๆ บอกนาง ไร้มารยาทบ้าง งี่เง่าบ้าง ขี้ขลาดบ้าง หลายร้อยคำสบประมาทฟังระคายหู โซฟีอยากโต้ตอบกลับด้วยวาจาร้ายๆเช่นกัน แต่นางไม่กล้า ปากนางมิมีแรงขยับเพื่อเอ่ยวาจาปะทะฝีปากสตรี

          ยามปกตินางเป็นเช่นนี้ ไม่กล้าสู้หน้าใคร และมักหาหนทางหลบเลี่ยงการเผชิญหน้า

          แต่หากพบเจอโซฟีตอนนางอาละวาด เตรียมโดนกรงเล็บแคนดี้แทงหัวได้เลย ยัยหัวสตรอเบอรรี่!!

          “ได้ข่าวทำงานไม่เรียบร้อยรึ ฝีมือเจ้ามีแค่นี้หรือ น่าสมเพช”

          “อึก”

          โซฟีสะดุ้งเฮือก นางบิดเอวกอดแคนดี้แน่น นางมีเหตุผลใช้โต้เถียง แต่เพราะใจนางไม่กล้าพอ นางเลยต้องยอมปิดปากและเงี่ยหูฟังผู้อื่นตำหนิ พาราเทียสนุกทุกครั้งเมื่อเจอโซฟี สาวน้อยขี้อายและไม่กล้าทำอะไรสักอย่างต่อให้ตัวเองโดนทำร้ายมากเพียงใด นับเป็นเหยื่อชั้นดีในสังคมที่มีผู้ล่าและผู้ถูกล่า โซฟีจัดอยู่ในกลุ่มผู้ถูกล่า แม้นางมีฝีมือสังหารและพลังอำนาจมาโฮล้นหลาม แต่จิตใจนาง นิสัยนางนั้นเปรียบดั่งกระต่ายน้อยขี้โรคที่หวาดกลัวและไม่กล้าเข้าสังคม เป็นขยะ และความล้มเหลวโดยแท้

          พวกนางทั้งสามนับว่าเป็นคนในกลุ่มเดียวกัน กลุ่มที่เรียกว่า “ขาลคาบวิฬาร” ฉายาที่สมาคมนักฆ่ามอบให้พวกนางที่เป็นหัวกะทิและเด็กมีพรสวรรค์ด้านการสังหารเป้าหมาย พวกนางแต่ละคนล้วนมีชื่อเสียงแตกต่างกัน ล้วนเป็นน่าเกรงขามในสมาคม

โซฟี[สังหารเนตรโลหิต]

          พาราเทีย[กุลสตรีประทานพร]

          คินนีติก [เสียงแห่งความเคลื่อนไหว]

          พวกนางร่วมกันแล้วนับเป็นกลุ่มตัวอันตรายในสมาคมนักฆ่า ไม่มีใครไม่รู้พวกนางน้อย ทั้งฝีมือและพลังของพวกนาง สำหรับนักฆ่าแล้วเรืองเปิดเผยให้คนอื่นรู้ข้อมูลส่วนตัวอาจไม่ใช่เรื่องดี แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเช่นกันที่จะสู้กับพวกนางและมีชีวิตรอด

          “ขอตัว..”

          โซฟีตั้งใจหนี นางอึดอัดเวลาคุยกับพาราเทีย นักเชิดหุ่นน้อยลงจากเก้าอี้พลั่งสะดุดล้ม “ว้าย” ตุบ นางนึกตนจักล้มหน้าทิ่มพื้น ทว่าโซฟีคิดผิด เพราะคินนีติกเคลื่อนกายมาอ้าแขนรับร่างนุ่มนิ่มทันท่วงที “เป็นอันใดหรือไม่” ซุ่มเสียงนุ่มนวลและเฉยชาเปล่งจากริมฝีปากอวบอิ่ม คินนีติกพยุงโซฟีให้อีกฝ่ายืนตรง นักเชิดหุ่นน้อยบอกไม่เป็นไร นางกล่าวขอบคุณและผละตัวจากไปอย่างลนลาน

          ดวงตาสีน้ำเงินเฝ้ามองไล่หลังโซฟี ประกายบางอย่างพลันแวบพาดผ่านและหายไปอย่างรวดเร็ว

          “รู้นางซุ่มซ่ามเผลอสะดุดเท้าตัวเองล้มประจำ เจ้านี่กระไร ใจดีเข้ารับนางตลอด”

          “..นาง”

          “?”

          “อ้วนขึ้น”

          สาวน้อยหัวน้ำตาลทำตาปลาตายพลางยกมือทำท่านวดๆ สัมผัสบริเวณเอวและสะโพกเมื่อครู่ให้ความแตกต่างจากเหมือนก่อน คินนีติกปั้นสีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง ครั้นหลุบตาต่ำ พาราเทียฟังเพื่อนสนิทกล่าวแล้วให้เลิกคิ้วเรียวงาม “เจ้านี่น่าขยะแขยง” “..” คินนีติกปรายตาใส่พาราเทียอย่างเย็นยะเยือก “แค่ตรวจสอบเป้าหมาย” นักขว้างขวานน้อยพึมพำ พาราเทียสั่งเครื่องดื่มและยกจิบ เสียงของคินนีติกนางหายินไม่..

          --

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น