marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2563 18:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5
แบบอักษร

“นี่มันอะไรกันสัญญาทาสหรือไงคุณแม็ก!!!” ฉันหยิบหนังสือสัญญาแรงงานทาสเดินไปที่ห้องทำงานของเขาหลังจากเราเดินทางมาถึงเกาหลีเขาก็พาฉันมาที่เพ้นท์เฮ้าส์ของตัวเองไม่นานคนของเขาก็เอาหนังสือบ้าบอนี่มาให้ฉัน!!!

“เธอจะเสียงดังทำไมลิต้ามีปัญหากับข้อไหนว่ามาสิ” เขายังก้มหน้าก้มตาเขียนบางอย่างไม่เงยหน้ามามองฉันฉันนิดนี่เขายังหน้าด้านพูดแบบนี้อีกเลอะ!!!!

“ทุกข้อ!!!” เขาวางปากกาทันทีที่ฉันพูดจบพร้อมกับเงยหน้ามามองฉัน

“ลิต้าเธอรู้ไหมว่าการที่ฉันแตกหักกับเขาทำให้รายได้ของฉันเสียหายไปหลายพันล้านนั้นมันเท่ากับว่าเธอเป็นหนี้ฉันถูกมั้ย??” คำถามของเขาทำให้ฉันพูดไม่ออกคือมันก็จริงแต่ว่า!!!

“คุณรวยจะตายหนี้แค่นั้นหยวนๆกันบ้างสิ” ก็เขารวยจริงๆนิ!!!

“เดินมาหาฉันหน่อยสิ” เขาพูดพร้อมกับกวักมือเรียกฉันให้ไปหาน่าแปลกที่ฉันเดินไปอย่างว่าง่ายนี่ฉันเป็นบ้าอะไรเนี่ยเล่นตัวหน่อยยัยลิต้สาเดี๋ยวเขาก็เบื่อแกยัยบ้า!!! ถึงจะยอนแยงในใจแต่สองเท้าก็เดินไปหาเขาจนถึงเขาสองแขนแกร่งของเขาดึงฉันเข้าไปกอดพร้อมดันฉันให้นั่งตักของเขา

“พูดแต่ละข้อมาสิเดี๋ยวฉันจะอธิบายให้เข้าใจ” คำพูดที่แสนธรรมดาของเขาแต่ทำไมมันดูมีอำนาจทำให้ฉันต้องทำตามตลอด...

“ข้อ1. ห้ามออกไปไหนก่อนจะได้รับคำอนุญาตของคุณแต่ถ้าฉันออกไปโดยไม่ได้รับอนุญาตฉันจะโดนลงโทษด้วยการเพิ่มหนี้ขึ้นอีกเท่าตัว และ คุณจะทำอะไรฉันก็ได้....ข้อนี่มันอะไรกันอธิบายมาสิ” นี่ฉันหนีมาให้โดนขังคุกหรือไง

“ถ้าเธอออกไปโดยไม่บอกฉันแล้วถ้ามันเกิดอะไรขึ้นเธอจะทำไงทุกครั้งที่ฉันบอกให้เธอขออนุญาตก่อนเพื่อที่จะรู้ว่าเธอจะไปไหนแล้วเธอจะได้ปลอดภัยด้วยเธอก็ได้ยินที่เขาพูดที่สนามบินนิว่าถ้าเธอเผลอเมื่อไหร่เขาจะฆ่าเธอเมื่อนั้น” โอเคฟังแบบนี้มันเข้าใจได้นิดหน่อยยอมก็ได้

“ข้อ2. ห้ามบอกให้ใครรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหนแม้แต่เรดาร์ก็ตามจนกว่าคุณจะพูดเอง...แล้วนี่มันอะไรคุณไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าฉันอยู่ไหนแล้วพาฉันมาที่ห้องของคุณเพื่อ???”

“ที่ฉันทำแบบนั้นเพื่อความปลอดภัยของเธอนะถ้าเชารู้ว่าเธออยู่ไหนเขาจะส่งคนมาสอดแนมทันทีมีโอกาสเมื่อไหร่เขาจะลงมือ”

“แต่ฉันก็อยากมีเพื่อนบ้างนะจะให้ฉันอยู่แค่ในห้องนี้กับคุณไปถึงเมื่อไหร่ฉันหนีมาหกเดือนแล้วนะฉันอยากทำตามใจตัวเองบ้าง” เขามองหน้าฉันนิ่งๆอย่างชั่งใจก่อนจะพูดออกมา

“ถ้าเธออยากหลุดพ้นจากเขาเราต้องหาทางโต้กลับเรื่องนั้นเธอถนัดอยู่แล้วนิ” ฉันมองหน้าเขาอย่างนิ่งคิดมันก็ใช่อย่างที่เขาพูด

“แต่ฉันก็ต้องการคนที่วางแผนทุกอย่างที่ละเอียดยิบ” ซึ่งคนนั้นก็คือลูกพี่ลูกน้องของเขานั่นเอง

“อึนซางั้นเหรอ...ไว้ฉันจะคุยกับหมอนั่นอีกทีงั้นข้อนี้ยกเลิกก็ได้เอาปากกาขีดฆ่าออกสิเดี๋ยวฉันจะให้คนทำใหม่ให้” ฉันพยักหน้าอย่างเข้าใจอย่างน้อยเขาก็มีเหตุผลบ้างละนะ

“ข้อ3. ฉันต้องทำงานชดใช้หนี้สินทั้งหมดที่ทำให้คุณเสียรายได้ไปด้วยการสร้างระบบรักษาความปลอดภัยในบริษัท และ กาสิโนของคุณ...ข้อนี้ฉันอยากรู้ว่าฉันมีเงินเดือนหรือเปล่าแล้วฉันต้องทำงานนานแค่ไหนกว่าหนี้จะหมด”

“เธอต้องการเท่าไหร่พูดมาสิ”

“200.000 เหรียญต่อเดือน” เขามองหน้าฉันนิ่งกับคำพูดของฉันพร้อมกับหัวเราะออกมา

“ฮ่าๆๆๆ ได้สิ” เขาหัวเราะทำไมเนี่ยมีพิรุธชะมัด

“ข้อที่4. ฉันต้องชดใช้ดอกเบี้ยด้วยร่างกายของฉัน...ดอกเบี้ยของคุณเท่าไหร่อยากรู้แล้วฉันต้องทำแบบนั้นนานแค่ไหน”

“มันขึ้นกับเธอว่าจะทำให้ฉันพอใจแค่ไหนถ้าเธอทำให้ฉันพอใจมากฉันอาจลดหนี้ให้เธอก็ได้” เขากะจะให้ฉันเป็นนางบำเรอของเขาใช่ไหมเนี่ย!!!!

“แต่ฉันก็อยากรู้ว่าเท่าไหร่ฉันจะได้หาเงินมาให้คุณ”

“ลิต้าเธอไม่ต้องอยากรู้หรอกเพราะเอาแค่ว่าเธอทำให้ฉันพอใจก็พอ” คำพูดของเขาเหมือนจพบอกแค่ว่าให้ฉันทำให้เขามีความสุขแค่นั้นเรื่องหนี้ถ้าเขาไม่อยากเอาเมื่อไหร่เขาคงบอกเองแบบนี้ใช่หรือเปล่านะถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆมันคงต้องรอให้วันที่เขาเบื่อฉันแล้วฉันถึงจะหลุดพ้นจากเขาสินะให้ตายสิจุกชะมัด

“ข้อที่5. ฉันต้องทำอาหารแล้วทานข้าวพร้อมกับคุณทุกวัน...ถ้าคุณให้ฉันทำแลบนี้จริงๆคุณควรจะจ้างฉันด้วยนะเพราะฉันติดหนี้คุณอยู่!”

“ได้ฉันจะให้คุณค่าทำอาหารเดือนละสองแสนโอเคมั้ยหักล้างกับหนี้ของเธอ” ฉันพยักหน้าอย่างพอใจ

“ข้อที่6. ฉันต้องเตรียมตัวให้พร้อมทุกสถานการณ์ไม่ว่าตอนไหนถ้าคุณต้องการฉันต้องพร้อมขึ้นเตียงกับคุณ...นี่ฉันเป็นคนนะไม่ใช่เซ็กส์ทอยที่จะพร้อมได้ตลอดบ้าหรือเปล่า”

“อื้อออ...งั้นไม่เป็นไรฉันจะทำให้เธอพร้อมเอง” เขาเกลียดความหล่อของเขาจริงๆมันทำให้เวลาพูดเรื่องน่าเกลียดออดมามากแค่ไหนแต่ก็ไม่สามารถทำให้ฉันเกลียดได้เลย

“บ้าจริง”

“ข้อที่7. ห้ามฉันยุ่งเรื่องส่วนตัวของคุณเกินไปเราสองคนไม่มีสถานะให้กันฉันไม่มีสิทธิ์หึงหวงคุณ...จะบอกฉันใช่ไหมว่าต่อให้คุณไปกับใครก็เรื่องของคุณห้ามฉันยุ่ง”

“ประมาณนั้นแค่เผื่อไว้นะ”

“ค่ะฉันรู้แล้ว”

“ข้อที่8. ในขณะที่ฉันอยู่กับคุณห้ามฉันมีคนอื่นนอกจากคุณคนเดียว...นี่มันไม่เอาเปรียบกันไปหน่อยหรือไงคุณแม็กที่คุณยังไม่ให้ฉันยุ่งเรื่องของคุณเลย” เขามองหน้าฉันอย่างจริงจังเหมือนคำถามที่ฉันถามมันทำให้เขาไม่พอใจแล้วไงละฉันก็อยากได้รับความเป็นธรรมบ้าง!!!

“ก็ตามนั้น...ฉันไม่อยากให้เธอเปื้อนมือคนอื่นอีกถ้าสัญญาของเราจบลงเมื่อไหร่เธออยากมีใครก็ได้ตามสบายแค่นั้นง่ายๆเอง” คำพูดของเขาเหมือนมีดนับร้อยเสียบแทงใจฉันให้ตายสิฉันดูไร้ค่าขนาดนั้นหรือไง!!!! แต่มันก็ไม่มีทางเลือกแล้ว

“เข้าใจแล้วค่ะ...”

“เข้าใจทุกข้อแล้วใช่ไหมอ้อลืมบอกอีกอย่างทานยาคุมด้วยนะ” น้ำเสียงทะเล้นของเขาทำให้ฉันรู้สึกไร้ค่าชะมัด...ยัยลิต้าแกไร้ค่าตรงไหนแกมีค่าตั้งสองพันล้านอย่าคิดมากสิเดี๋ยวเขาเบื่อเขาก็หยุดเองทนไปก่อนนะตัวฉัน!!!

“ค่ะ...แล้วเรื่องห้องนอน??”

“นอนห้องฉันก็ได้” ฉันพยักหน้าอย่างเข้าใจพร้อมกับนึกบางอย่างออก

“ฉันไม่มีเสื้อผ้า”

“เดี๋ยวฉันให้คนเอามาให้...”

“ขอบคุณค่ะ”

“ฉันไม่ได้จะให้ฟรีสักหน่อยฉันคิดค่าเสื้อผ้าเข้ากับยอดหนี้ของเธอแล้ว” ฉันขอคำขอบคุณของตัวเองคืนได้ไหมเขามันเขี้ยวชะมัด!!!!

“คุณนี่มัน!!!”

“เธอรู้ไหมว่าเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้อภิสิทธิ์มากมายจากฉันไม่เคยมีใครได้แบบเธอไม่เคยมีใครที่สามารถต่อลองกับฉันได้เหมือนเธอไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำได้นอกจากเธอเพราะงั้นอย่าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกฉันไม่อยากเห็นน้ำตาของเธอ...เข้าใจมั้ยลิต้า” ฉันมองหน้าเขานิ่งคนๆนี้อ่านใจฉันได้หรือไงนะบ้าชะมัด

“ค่ะ ฉันเข้าใจดีว่าฉันอยู่กับคุณตอนนี้คือสถานะอะไรมันคงไม่ต่างจากอีหนูส่วนตัวของคุณเท่าไหร่” เขาทำหน้านิ่งมองฉันด้วยสายตาที่อ่านยาก

“งั้นออกไปดูเสื้อผ้าได้แล้วคนของฉันคงเตรียมมาให้ละ”

“ค่ะ” ฉันลุกขึ้นเดินหันหลังออกมาโดยไม่หันกลับไปมองเขาอีกเลยความรู้สึกมากมายเกิดขึ้นในจิตใจ เสียใจ ผิดหวัง เสียความรู้สึก...นี่ฉันเป็นบ้าอะไรกันก่อนจะมาที่นี่ฉันก็เตรียมใจไว้บ้างแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้แต่พอเจอจริงๆมันก็ลำบากกว่าที่คิดนะ!!!

ฉันเดินออกมาจากห้องทำงานของเขาก็พบกับลูกน้องของเขาที่ชื่อแจอันยืนรออยู่

“คุณลิต้าครับนี่คือเสื้อผ้าของคุณที่นายสั่งเตรียมให้ครับ”

“ขอบคุณนะคะ”

“อย่าคิดมากเรื่องหนังสือสัญญานั้นเลยครับคุณเป็นคนแรกที่นายพาขึ้นมาที่นี่...” เขาพูดพร้อมกับมองหน้าฉันเหมือนพยายามจะบอกว่าฉันเป็นคนที่พิเศษกว่าใครสินะฮึ!

“แล้วยังไงต่อค่ะเดี๋ยวเขาเบื่อเขาก็คงให้ฉันออกไปอยู่ดี”

“ผมจะบอกอะไรบางอย่างนะครับคุณแม็กกับคุณแอลปกติจะชอบแบ่งผู้หญิงใช้ด้วยกันแต่สำหรับคุณไม่ใช่แบบนั้นไม่งั้นนายคงไม่ทำสัญญาแบบนั้นออกมาหรอกครับ”

“ช่างเถอะค่ะ...อ้อคุณแจอันค่ะฉันอยากได้โทรศัพท์นะคะช่วยหาให้ด้วยนะคะ”

“ได้ครับเดี๋ยวผมไปซื้อให้อยากได้อะไรเพิ่มอีกหรือเปล่าครับ”

“ไม่มีแล้วค่ะแค่โทรศัพท์สักเครื่องก็พอ” เขาพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

“ครับ...งั้นเดี๋ยวผมมา” พูดจบเขาก็หันหลังเดินออกไปทิ้งฉันไว้พร้อมกับความสับสนวุ่นวายในจิตใจเรื่องสัญญาบ้าบอนั่นให้ตายเถอะ...

“อย่าหวั่นไหวอีกเด็ดขาดลิต้าเขาเห็นแค่เธอเป็นแค่ของเล่นชิ้นใหม่ที่อยากเล่นอีกต่อแค่นั้น...”

หลังจากนั้นฉันก็นั่งจัดของในถุงกระดาษมากมายที่ลูกน้องของเขาเอามาให้มันมีครบทุกอย่างรวมถึงชุดชั้นในด้วย.....ในระหว่างที่กำลังจัดของอยู่เสียงฝีเท้าของคนเดินเข้ามาก็ดังขึ้น

“คุณแจอันมาแล้วเหรอค่ะเร็วจริงๆ” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปดูแต่ไม่ใช่ลูกน้องของเขาแต่เป็นเจ้าตัวเองที่เดินมายืนมองฉัน

“อ้าว..คุณแม็กมีอะไรหรือเปล่าค่ะ” ฉันพยายามพูดไปยิ้มไปแม้ในใจจะฝืนแค่ไหนก็ตาม

“วันนี้กินข้าวคนเดียวได้ใช่ไหมพอดีฉันมีธุระที่กาสิโนคงกลับดึกนอนก่อนเลยนะ” แม้จะบอกตัวเองว่าอย่าหวั่นไหวกับเขาแต่การกระทำของเขามันก็ไม่สามารถต้านทานได้จริงๆให้ตายเถอะ

“ค่ะ.....งั้นตั้งใจทำงานนะคะ” ฉันยิ้มให้เขาเล็กน้อยนึกว่าเขาฟังจบแล้วจะเดินออกไปแต่เจ้าตัวดันเดินมานั่งข้างๆฉันพร้อมกับดึงตัวฉันเข้ากอดเล็กน้อยจนฉันตกใจก็คนมันไม่ทันตั้งตัวนิ

“เออ...คุณแม็กไม่ไปทำงานหรือไงค่ะ” ก็เขากอดนานเกินไปแล้วนะสิเขาผละตัวออกจากฉันแต่ยังไม่ยอมปล่อยมือจากตัวใบหน้าของเราห่างกันไม่ถึงคืบด้วยช้ำ...

“เอาของไปเก็บที่ตู้ฉันนะเดี๋ยวให้คนมาช่วยไปก่อนละ” พูดจบเขาก็ลุกขึ้นเดินออกไปไอ้เราก็นึกว่าจะโน้มตัวลงมาจูบให้ตายสิคิดบ้าอะไรเนี่ย!!! ฉันไม่ทันจะตอบอะไรด้วยช้ำเขาก็ออกไปจากห้องละ..

“เฮ้อ!!! ไหนว่าจะไม่หวั่นไหวเนี่ยเมื่อกี้ฉันไปคาดหวังจูบจากเขาได้ยังไงกันบ้าจริง!!!!”

ฉันนั่งเก็บของไปด้วยความฟุ้งซ่านคนเดียวอย่างบ้าบอจนไม่นานก็มีแม่บ้านสองคนเดินมาช่วยฉันขนเสื้อผ้าไปที่ห้องนอนของเขาทั้งสองคนชวนฉันคุยไปเรื่อยเปื่อยเรื่องต่างๆของเขาเจ้าตัวไม่อยู่แล้วแต่ยังมีคนอื่นคอยพูดถึงอยู่ตลอดให้ตายสิฉันก็จนใจนั่งฟังเรื่องต่างๆจากแม่บ้านเก่าแก่ของครอบครัวเขาที่เล่าเรื่องต่างๆให้ฟังยิ่งทั้งคู่รู้ว่าฉันเป็นเพื่อนกับเรดาร์นะยิ่งพูดเรื่องสมัยเด็กของทุกคนให้ฟังอย่างเมามัน...หลังจากจัดของทุกอย่างเสร็จไม่นานคุณแจอันก็เอาโทรศัพท์มาให้ฉันก่อนจะรีบออกไปสงสัยคนเป็นเจ้านายเรียกมั่ง...

หลังจากที่ได้โทรศัพท์มาฉันก็ติดต่อหาพ่อแม่ทันทีส่งแค่ข้อความบอกว่าฉันสบายดีไม่ต้องห่วงตอนนี้ฉันยังโทรหาไม่ได้พอเสร็จธุระแล้วจะกลับไปหา....พอพ่อแม่เข้าใจกติดต่อหาเรดาร์คนต่อไปยัยเรก็ต่อว่าฉันยกใหญ่ที่หายไปและฉันก็ยังไม่ได้เล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟังรอให้ทุกอย่างดีขึ้นกว่านี้ก่อนละกันแถมยังไม่บอกด้วยว่าอยู่ไหน...ขอโทษนะเพื่อนแต่ตอนนี้ฉันไม่อยากให้คนอื่นเดือดร้อนไปมากกว่านี้ หลังจากที่คุยโทรศัพท์กับเรดาร์เสร็จก็เย็นละป้าแจนก็เตรียมอาหารไว้ให้ถึงฉันพยายามจะบอกว่าฉันทำเองได้แกก็ไม่ยอมจนฉันต้องยอมให้แกทำแล้วไปอาบน้ำมารอกินข้าวแล้วเข้านอนเพราะวันนี้ก็จัดของทุกอย่างมาเหนื่อยสุดๆ....

Magmar

“พี่แม็กวันนี้จะค้างกับฉันหรือเปล่าค่ะ” ผมเหลือบตามองหญิงสาวที่นั่งกอดแขนผมข้างๆอย่างเซ็งๆวันนี้หลังจากที่จัดการธุระทุกอย่างเสร็จไอ้แอลก็โทรเรียกผมออกมาที่ผับถ้าไม่มามันคงจะบุกไปเพ้นท์เฮ้าส์ผมแล้วเจอเธอแน่ๆผมจำใจต้องมาแถมมาเจอแจอีอีกวุ่นวายชะมัด

“ปกติไอ้แม็กก็ไปกับเธออยู่แล้วนิแจอี” ไอ้แอลพูดขึ้นไม่ถามผมสักคำจริงๆ

“ไม่ละ...วันนี้ฉันอยากพักผ่อน” อันที่จริงผมมีอาหารอันโอชะรออยู่ต่างหากละใครจะไปบอกคนอื่นกันละพอผมพูดแบบนั้นแจอีที่นั่งข้างๆก็ไม่พูดอะไรต่อเพราะเธอรู้ดีว่าผมไม่พูดช้ำสอง

“งั้นไปกับฉันดีไหมแจอีฉันเด็ดกว่าไอ้แม็กตั้งเยอะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ...งั้นฉันขอตัวกลับก่อนละกันรู้สึกมึนๆละ” เธอพูดพร้อมกับส่งสายตามาให้ผมแต่ผมไม่เล่นด้วยหรอก

“กลับดีๆละกัน” พูดจบผมก็ยกแก้วในมือขึ้นดื่มอย่างไม่สนใจเธอจนไอ้แอลขำออกมาเล็กน้อยแต่เหมือนเธอจะเดินปึงปังออกไปอย่างไม่พอใจผมนะแต่ช่างสิผมบอกไปแล้วนิว่าเธอไม่มีสิทธิ์อะไรจะมาโกรธผม

“ได้ยินมาว่าแกกับคุณเบลนเดอร์มีปัญหากันตอนนี้ทุกอย่างกำลังปั่นป่วนเลยใช่ไหม” พอแจอีเดินออกไปไอ้แอลก็ถามขึ้นทันทีสงสัยอยากรู้เรื่องนี้

“ก็นิดหน่อยแต่ฉันจัดการได้ข่าวลือไปไวดีนิ”

“อื้อ...ระวังหน่อยละกันทางนั้นดูท่าจะส่งคนมาสอดแนมแกด้วย”

“อื้อ...รู้อะไรบอกด้วยละกัน”

“แม็กปัญหานี้ไม่ได้เล็กน้อยแล้วนะบอกพ่อให้ช่วยเถอะก่อนเขาจะลงมือทำอะไร”

“แอลฉันไม่ใช่เด็กอมมือนะเว้ยฉันอยู่วงการมืดมาตั้งนานเรื่องแค่นี้ฉันจัดการได้แกไม่ต้องเป็นห่วงวันนี้ฉันเหนื่อยกลับก่อนละกัน”

“โอเค...งั้นกลับดีๆละ” ผมพยักหน้าแทนคำตอบก่อนจะลุกขึ้นเดินออกมาจากผับประจำของเราสองคนขึ้นรถที่ลูกน้องเตรียมไว้มุ่งหน้าสู่เพ้นท์เฮ้าส์ของตัวเองพร้อมกับความคิดมากมายในหัวเรื่องครั้งนี้ผมรู้ดีว่าลำพังผมคนเดียวคงไม่สามารถจัดการได้เพราะงั้นผมจึงให้ลิต้าช่วยผมด้วยไงละ....เพื่อตัวเธอด้วยนั่นแหละแต่ที่ผมทำสัญญากับเธอแบบนั้นมันดูเอาเปรียบเกินไปหรือเปล่านะ...

“มีโอกาสทั้งทีใครจะยอมโง่ปล่อยไปง่ายๆละให้ตายเถอะ....อยากกอดร่างนุ่มนิ่มนั่นชะมัด” ผมพึมพำคนเดียวแต่ไอ้มือขวาของผมดันหูดี

“ผมก็อยากพานายกลับเร็วกว่านี้นะแต่ดูเหมือนจะมีคนขับรถตามเรามาแล้วสิจะเอาไงดีละครับ” ผมเงยหน้าถอนหายใจออกมาเซ็งๆให้ตายเถอะวุ่นวายชะมัด

“พามันไปโกดังร้างที่นอกเมืองฉันอยากรู้ว่ามันใช่คนของไอ้แก่นั้นหรือเปล่า”

“ครับนาย” สิ้นสุดคำสั่งผมแจอันก็หันพวงมาลัยเปลี่ยนทิศทางที่จะไปทันทีรถคันนั้นก็ขับตามมาอย่างไม่รู้เรื่อง...

“อยากกลับไปนอนก็วุ่นวายจริงๆ”

มาช้าไปนิดไม่มีอะไรหรอกไรท์นอนฮ่าๆแต่ก็มานะไม่ได้เบี้ยวอิอิอิว่าแต่ใครตามอิแม็กกันแล้วสัญญาบ้าบอนั่นแกยังคิดว่าไม่ได้เอาเปรียบลิต้าหรือไงอิบ้าาาา

ความคิดเห็น