Lanchana_chata

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อิงฟ้า & ปฏิพน 3/4.... หวง 2

ชื่อตอน : อิงฟ้า & ปฏิพน 3/4.... หวง 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 170

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2562 05:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อิงฟ้า & ปฏิพน 3/4.... หวง 2
แบบอักษร




ถึงปฏิพนจะวู่วามในบางครั้ง แต่เขาไม่ใช่คนโมโหร้าย ฉะนั้น การที่จู่ๆ ปฏิพนมาเกรี้ยวกราดใส่เธอจึงทำให้เพื่อนๆ ตกใจจนไม่กล้าเข้ามาห้าม อิงฟ้าเองก็งง แต่เพราะเกรงว่างานเลี้ยงฉลองจะกร่อย เธอจึงหลีกเลี่ยงการต่อล้อต่อเถียงด้วยการเดินหนี แต่ปฏิพนเดินตามไม่ลดละและพยายามเหลือเกินที่จะทำให้เธอผิดให้ได้

“คุยกันให้รู้เรื่องก่อนอิง” ปฏิพนเรียกพลางรั้งบ่าเธอไว้ “ที่พูดเพราะห่วงแกนะเว้ย ห่วงจนไม่อยากไปเรียนต่อแล้วเนี่ย เห็นแกเป็นแบบนี้แล้วไม่สบายใจ”




คำพูดนั้นทำให้อิงฟ้ามองหน้าอีกฝ่าย และทั้งๆ ที่รู้ว่าปฏิพนรักเธอเสมอด้วยเพื่อน รักเธอด้วยความบริสุทธิ์ใจ แต่บางความคิดก็ยุยงให้เธอถามว่า

“แกจะห่วงอะไรฉันนักหนา ทีไอ้มิ่ง ไอ้ยักษ์ สองคนนั้นมันสำส่อนยิ่งกว่าฉันเสียอีก ทำไมแกไม่ไปกะเกณฑ์ชีวิตของพวกมันบ้าง บอกสิปูน ทำไมถึงห่วงเฉพาะฉันคนเดียว”

คำถามของเธอทำให้ปฏิพนอึ้ง คิ้วเข้มขมวดคิ้วนิ่งคิดไปครู่ใหญ่ ก่อนจะส่ายหน้าแล้วตอบตามประสาบื้อ

“ไม่รู้ว่ะ”




ถึงจะกะล่อนปลิ้นปล้อนกับคนอื่น แต่กับเพื่อนๆ ปฏิพนไม่เคยโกหกสักครั้งและดวงตาใสแจ๋วนั้นก็คือคำอธิบายทุกอย่าง ปฏิพนห่วงใยเธอด้วยความรู้สึกฉันเพื่อนเท่านั้น และอิงฟ้าก็ยอมรับได้

“ฉันดูแลตัวเองได้ แกไม่ต้องห่วง แกนั่นแหละ ตั้งใจเรียนให้มากๆ คุณป๋ากับคุณแม่จะได้ไม่เสียดายที่ขายนาส่งควายเรียน”

อิงฟ้าพูดกลั้วหัวเราะพร้อมกับวางมือลงบนอกหนาและตบเบาๆ ปฏิพนอาจไม่ได้เรื่องได้ราวหากนำปฏิภาณคนเก่งเป็นมาตรฐาน แต่ปฏิพนเป็นคนรักเพื่อนพ้อง จริงใจและใส่ใจทุกคน ข้อดีเล็กๆ น้อยๆ แต่น่าประทับใจนี้ ทุกคนมักจะชมกันลับหลังเสมอ




อิงฟ้าไม่ทันยกมือออก ปฏิพนก็กดมือของเธอลงแนบอกกว้าง ส่วนมืออีกข้างเขายกขึ้นมาโอบบ่าเธอไว้ เสียงบอกนั้นเครียดจัด เศร้าจัด เต็มไปด้วยความอาลัย เป็นข้อความที่ทำให้อิงฟ้าจมอยู่กับคำว่า ‘รอ’

‘ก็ห่วงไปแล้วนี่วะ ถ้าอยากให้เลิกห่วง แกก็ตามไปเรียนด้วยกันสิ นะอิง... ฉันอยากให้แกไปด้วย’

อิงฟ้าอยากจะหัวเราะกับความเอาแต่ใจของปฏิพนนัก ฐานะทางบ้านเธอไม่ดีจนสามารถส่งลูกไปเรียนต่อต่างประเทศได้หรอก ก็ใช่... ด้วยความสามารถ เธอหาทุนได้ แต่... เธออยากทำงานจะได้ไม่เป็นภาระของใคร และในตอนนั้นเธอก็มีแม่ต้องดูแล




“พนันว่าไปไม่ถึงเดือน แกก็จะลืมฉัน คนอย่างแก ไปไหนก็มีแต่คนชัง ไปหาคู่อริคนใหม่เถอะไป”

อิงฟ้าว่าพลางยันตัวออก แต่มือแข็งแรงของปฏิพนไม่ยอมคลายออกจากบ่าเธอง่ายๆ และยังพาดแขนลงมาคล้ายแสดงสิทธิ์

“ไม่มีใครเหมือนแกหรอกอิง และระหว่างที่เราไม่อยู่ แกก็ห้ามกวนตีนใครเข้าใจไหม แกเป็นคู่อริของเราแล้ว ห้ามไปคู่กับใครอีก”


   อิงฟ้านิ่งขึงกับคำบอกนั้น อยากจะคิดว่ามีนัยในถ้อยคำ แต่ดวงตาเปิดเผยซื่อบื้อของปฏิพนก็ทำให้เธอรู้ว่า ปฏิพนหมายความตามนั้นจริงๆ สำหรับเขา... เธอคือคู่อริ

      “สัญญา?”

คำทวงนั้นทำให้อิงฟ้าจำต้องพยักหน้ารับ ไม่ทันตั้งตัวเมื่อปฏิพนก้มลงมา เพราะความสูงที่ไล่เลี่ยกันไม่ถึงห้าเซนติเมตรนั้นเองที่ทำให้จมูกโด่งของปฏิพนเฉียดแก้มของเธอไป ต่างตะลึงงันกันครู่ใหญ่ ปฏิพนจึงพึมพำว่า

“กูทำบ้าอะไรวะ”




อิงฟ้ามองหน้าเพื่อนอย่างจนใจ ไม่มีความจำเป็นที่เธอต้องเขินอาย เมื่อเห็นได้ชัดว่าปฏิพนไม่ได้ตั้งใจ ไม่สักนิด

“เลิกบ้า แล้วกลับไปรวมกลุ่มกับเพื่อนได้แล้ว และ... แกควรรู้ว่าโลกเรามีเทคโนโลยีที่เรียกว่าโทรศัพท์ อินเทอร์เน็ต และโปรแกรมสนทนาอีกร้อยแปด ฉะนั้น ถ้าอยากคุย แกก็แค่โทรมา เข้าใจไหม?”

วันนั้น ปฏิพนรับคำอย่างว่าง่าย และเขาก็ทำตามที่เธอบอกอย่าเคร่งครัด โทรหาบ้าง เฟสไทม์บ้าง ติดต่อกันตามวิถีของคนยุคใหม่ ปฏิพนติดต่อหาเธอสม่ำเสมอและยังคงกวนประสาทในระดับคงที่คงวา เหมือนกับคำพูดที่ย้ำติดปากเสมอว่า เธอคือคู่อริที่รู้ใจเขาที่สุด



เพราะนอนตะแคงมองอิงฟ้าตลอดเวลา ปฏิพนจึงได้เห็นว่าริมฝีปากสีอ่อนของอิงฟ้าเปิดออกเป็นรอยยิ้ม ถ้าไม่ใช่เพราะลมหายใจสม่ำเสมอ ปฏิพนก็อยากจะเข้าใจว่าเพื่อนยิ้มให้ แต่ไม่หรอก อิงฟ้าเคยยิ้มให้เขาเสียที่ไหน ถ้าแยกเขี้ยวละว่าไปอย่าง

‘ยายคนไหนนะที่ทำให้แกเก็บเมานอนฝันหวานได้ขนาดนี้’

ปฏิพนกางนิ้วออกอยากบีบปลายจมูกของคนที่นอนหลับ เกลียดความสุภาพอ่อนน้อมหากแต่ทระนงตนราวกับราชนิกูลผู้สูงศักดิ์ อยากรู้นักว่าอิงฟ้าไปเก็บเกี่ยวความเท่ความแมนมาจากไหน ทำไมถึงไม่รู้จักหมดจักสิ้นเสียที ก็มีเสน่ห์ล้นตัวอย่างนี้ไงเล่า เขาถึงต้องมานอนเฝ้าไม่ให้เหลือบไรมาวุ่นวาย ไม่ซึ้งน้ำใจยังไม่เท่าไร แต่ขับไล่ไสส่งกันตลอดนี่ มันน่านัก!




ได้เงื้อง่าทำเหมือนว่าเก่งใส่แล้ว ปฏิพนก็ยิ้มอย่างสบายใจ บอกตัวเองว่า นับจากนี้ไปอิงฟ้าจะอยู่ในสายตาของเขาทั้งยามหลับและยามตื่น ถ้าไม่ใช่เพราะถูกมิ่งเมืองสัพยอกการที่เขามาเฝ้าอิงฟ้าที่หน้าห้องว่า ‘นอนเฝ้าหน้าห้องเป็นหมาเชียวนะไอ้ปูน’ เขาก็คงไม่มีไอเดียดีๆ อย่างนี้

‘จริงของพวกมัน เราเป็นคนไม่ใช่หมา เรื่องอะไรจะนอนเมื่อยขดตัวบนโซฟา สู้มานอนบนเตียงนุ่มๆ ดีกว่า และยังมั่นใจได้ว่า นอกจากเราแล้ว ไอ้อิงจะไม่นอนกอดใคร’



ก้มหน้าลงสูดกลิ่นหอมจางจากหมอนที่เพื่อนหนุนนอนแล้วปฏิพนก็ล้มตัวนอนเคียงข้าง บอกราตรีสวัสดิ์แต่เพียงในใจ

‘ฝันดี คู่อริ’

ปฏิพนถึงนิทรารมย์อย่างง่ายดายโดยลืมนึกไปว่าพฤติกรรมยามเช้าของตัวเองไม่เหมาะแก่การร่วมเตียงกับใครนักโดยเฉพาะผู้หญิง!



>>>>> แกเป็นคู่อริเราแล้ว ห้ามไปคู่กับใครอีก นะ ถ้าคิดได้ขนาดนี้ละก็ เล็มหญ้าไปเรื่อยๆ เลยจ้ะปู่นปู๊นของป้า 



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น