จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แผนการที่เปลี่ยนแปลง

ชื่อตอน : แผนการที่เปลี่ยนแปลง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 70

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2562 03:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แผนการที่เปลี่ยนแปลง
แบบอักษร

image

ชอบความผัวของน้อง เลยนึกหน้านางทุกครั้งเวลาแต่ง แต่ความเป็นริต้า ดูจะใกล้กับต้นแบบมากกว่าคิตตี้เสียอีกนะคะ

คิตตี้ ดุ ขรึม ไม่ค่อยมีอารมณ์ขัน ริต้าตอนอยู่ในโลกเดิมจะนิ่งขรึม ดูอ่อนแอ แต่ในโลกใหม่เหมือนปล่อยวางกว่า และไม่เครียด รักอจินไตยอย่างมาก

คำว่าไม่เครียด เลยตรงกับแพต ชยานิต มากกว่าแน่นอนค่ะ

………………

กำหนดการของการแข่งขันในรอบสุดท้าย..จะถัดจากรอบก่อนหน้าไปราวสองชั่วยามเพื่อให้ได้พักผ่อนให้พอ..เพื่อไม่ให้กรำศึกมากเกินไป..

ในห้องพัก..จินดาพิสุทธิ์ได้รับการพันแผลที่โคนแขนใหม่..ครั้งนี้..มุกดาราใช้ผ้าที่ทำจากเกราะอ่อนมาช่วยพันให้อีก..ทำให้ป้องกันอันตรายได้เป็นอย่างดี..

ประกอบกับเจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทรานึกถึงหลักวิชาของจิตสูญญตา..ก็นั่งสมาธิกรรมฐานเพื่อให้ความเจ็บปวดลดลงตามหลักการปล่อยวางว่างเปล่า..

นางใช้เวลาครึ่งชั่วยามเพื่อนั่งสมาธิ..แสงสว่างจากการเข้าสมาธิของจิตสูญญตาปรากฏขึ้น..เทวีแวมไพร์อาจจะช่วงชิงเอาพลังอากาศมนตราและแพรพรรณแห่งทางช้างเผือกของนางไปจนหมดสิ้น..แต่ก็ไม่อาจช่วยชิงวิชาจิตสูญญตาไปจากนางได้..

จินดาพิสุทธิ์ไม่ใช่นักบวช..แต่ยังเป็นมนุษย์ผู้มีกิเลส..แม้จะมีความรัก..ความต้องการ..หรือหื่นกระหายในรสสวาทกับอจินไตยเพียงใด..แต่พอเข้าสมาธิปฏิบัติตามหลักจิตสูญญตา.ก็ลืมเลือนอารมณ์ความต้องการทุกอย่างไปสิ้น..จิตอยู่ในสภาวะสูญญตาที่ว่างเปล่าได้อย่างแท้จริงชั่วขณะ..

นี่คือคำตอบว่าทำไมนางถึงว่างเปล่า..แต่บางขณะจึงไม่ว่างเปล่า..

ทางหลักศาสนาพุทธที่เป็นต้นทางของหลักปรัชญาสูญญตา..สิ่งเหล่านี้เรียกว่า..สมถะกรรมฐาน..หรือฌานโลกีย์ของมนุษย์..ยังไม่ล่วงเข้าสู่การปลดเปลื้องให้จิตเกิดความว่างอย่างแท้จริงตลอดเวลา..

ในภวังค์แห่งความว่างเปล่าของจิตสูญญตา..จินดาพิสุทธิ์พลันรู้สึกถึงบางอย่างที่ปรากฏขึ้นในความว่างนั้น..

“.นายแม่..”จิตภายในของจินดาพิสุทธิ์ร้อง..

นายแม่ตึกแดงที่เวลานี้..กลายเป็นแม่ทัพแมวหลวงของแคว้นจันทรา..ประหลาดนักที่นายแม่มาปรากฏในดวงจิตในสภาวะของเจ้าสำนักสูญญตาฝ่ายตึกแดง..

ชุดของนายแม่เป็นชุดแดงประจำสำนัก..

นายแม่ได้แต่ยิ้ม..

“..ริต้า..อย่าลืมนะ..นายแม่เคยติดต่อหนูได้..ขนาดที่อยู่คนละภพภูมิยังทำได้..ตอนนี้เราอยู่ในมิติเดียวกัน..นายแม่ก็ต้องติดต่อได้ง่ายกว่าเดิมล่ะ..”

จินดาพิสุทธิ์ได้แต่ครางออกมา..ทำไมถึงไม่คิดถึงเรื่องนี้นะ..

“..ผู้ฝึกจิตสูญญตา..จะติดต่อกันได้ถ้าต้องการ..ขอเพียงเข้าฌานสมาธิตามหลักของการปฏิบัติจิตสูญญตาให้ได้เท่านั้น..ริต้า..จำไว้นะ..หากเดือดร้อนต้องการให้นายแม่ช่วย..ให้ทำแบบนี้...”

“..ถ้าริต้าอยากพบนายแม่อารามขาวล่ะ..”

“..ถ้านายแม่กับหนูช่วยกันก็จะติดต่อได้..อย่าลืมสิ..นายแม่กับนายแม่อารามขาวเคยติดต่อหนูได้มาแล้ว..”

จินดาพิสุทธิ์รู้สึกปลาบปลื้ม..แต่ก่อนอื่นเรื่องเฉพาะหน้ายังคงมีอยู่..

แคท..นายแม่ตึกแดงยิ้มพลางพูดว่า..

“..เรื่องราวคงหนักหนาไม่ใช่น้อย..”

“..ริต้ามาถึงรอบชิงแล้ว..แต่ต้องสู้กับแพคเกจที่ถูกล้างสมองแปรพักตร์..แถมริต้าบาดเจ็บอีกต่างหาก..”

“..เทวีแวมไพร์เรนี่ล่ะ..”

“..นางควรจะเข้าร่วมแข่งขันชิงสายรัดเอวแห่งหลักธรณีเส้นที่สอง..ริต้ารู้ว่า..นางจะกระทำการในช่วงที่ชนะเลิศ..ได้สายรัดเอวจากเจ้าแคว้นมิลินทระ..แผนเดิมของนาง..คือขึ้นไปรับสายรัดเอวคู่กับแพคเกจ..หาทางสยบเจ้าแคว้นไว้..แล้วให้คนของนางก่อการในเวลานั้นทันที..”

“..นายแม่กับท่านแม่ก็พอจะอ่านแผนของนางออกแล้ว..แต่หากริต้าเตือนท่านเจ้าแคว้น..อาจจะเกิดความระแวงเคลือบแคลง..จำเป็นต้องชนะเลิศสำหรับชิงสายรัดเอวแห่งวาโยธาตุ..เพื่อจะได้ขัดขวางนางได้ทันท่วงทีใช่ไหม..”

“..ริต้ามาถึงรอบชิง..ยังไม่มั่นใจเลยค่ะ..เพราะคู่ต่อสู้คือแพคเกจ..ที่เป็นฮาล์ฟบลัดแวมไพร์..มีพลังเหนือกว่ามนุษย์ธรรมดา..ฝึกหมัดสูญญตามาก่อนริต้า..ร่างกายแข็งแกร่งกว่ามากนัก..แถม..แพคยังบอกอีกด้วยว่า..สำหรับท่าทลายหัวใจที่ใช้ปราบแวมไพร์ของหมัดสูญญตา..เทวีแวมไพร์สามารถแก้ไขได้แล้ว..เพราะนางก็รู้เคล็ดวิชาจากความทรงจำของกัษษากรด้วย..”

เสียงหัวเราะดังขึ้นจากคนที่ได้ชื่อว่า..นายแม่ตึกแดงของเธอ..

“..ริต้า..ไม่ต้องห่วงหรอก..เราทำให้ดีที่สุด..จิตว่างเปล่า..ใช้หมัดสูญญตาอย่างไม่ลังเล..ต่อให้แพ้..เราก็ไม่ต้องเสียใจ.ขอให้เต็มที่เท่านั้น..”

เห็นนายแม่ตึกแดงยังไม่กังวล..ริต้าก็รู้สึกมีกำลังใจมากขึ้น..

แม้จะไม่มั่นใจอะไรเลยก็ตาม..

.......

จินดาพิสุทธิ์ลืมตาขึ้น..กลิ่นหอมของเครื่องดื่มสมุนไพรร้อน ๆ ..โชยแตะจมูก..

อจินไตยเห็นจินดาพิสุทธิ์ออกจากการเข้าสมาธิตามหลักจิตสูญญตาก็ยินดี..

“..เธอออกจากกรรมฐานได้เวลาพอดี..”

เจ้าหญิงแห่งแคว้นสนธยายื่นถ้วยเครื่องดื่มชงหอมนั้นให้..

“..จิบเสีย..ริต้า..มุกดาราบอกว่า..มันจะทำให้เธอกระปรี้กระเปร่าขึ้น..”

เจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทรารับมาจิบ..รู้สึกหอมหวานรสชาติดีจนต้องดื่มทีเดียวจนหมด..

มือของอจินไตยลูบหน้าคนที่เธอรัก..และจ้องแน่วแน่นิ่ง..

จินดาพิสุทธิ์ยิ้มเล็กน้อย..

“..เป็นอะไรไปหรืออจินไตย..เธอทำแปลกอีกแล้วนะ..”

อจินไตยเองก็ยิ้ม..

“..ฉันเชื่อว่าเธอต้องชนะ..ริต้า..ฉันเชื่อ..”

ปากพูดว่าเชื่อ..แต่มือกลับสั่นระริก..

สั่นจนจินดาพิสุทธิ์ต้องจับมือไว้..

“..เธอ..”

“..ฉันเชื่อ..เชื่อว่าเธอต้องชนะ..เชื่อตลอดมา..”อจินไตยเหมือนมีท่าทีที่จินดาพิสุทธิ์รู้สึกว่าขัดแย้งกัน..

ใช่..อจินไตยไม่มั่นใจเลย..

และก่อนหน้านั้น..เธอแอบไปเดินผ่านที่พักของนัยน์ตาโลหิต..แน่นอน..มีคนชุดดำใส่หมวกปีกกว้างคอยดูแลอยู่อีกคนหนึ่ง..ซึ่งคิดว่าน่าจะเป็นศศินาที่โดนครอบงำเช่นเดียวกับแพคเกจอย่างแน่นอน..

และสิ่งที่อจินไตยได้ยิน..คือคำพูดของศศินาในสภาพที่ปลอมแปลงไม่ให้คนรู้จัก..

ซึ่งนางพูดขึ้นว่า..

“..ถ้าจะให้แผนขององค์เทวีบรรลุผล..เธอต้องฆ่าริต้าเสีย..แพคเกจ..”

ความคิดตั้งต้นของอจินไตย..คืออย่างมาก..ก็แค่แพ้..ไม่มีอะไรต้องกังวล..

แต่พอแอบได้ยินคำสั่งว่าฆ่าริต้าเสีย..

นางก็แทบจะตายไปเดี๋ยวนั้น...

......

แผนการของอจินไตยคิดขึ้นในใจ..นางจะอยู่ข้างเวที..พร้อมจะขึ้นไปได้ทุกเมื่อ..หากแพคเกจหรือนัยน์ตาโลหิตจะฆ่าริต้าของนาง..ก็จะเข้าไปขวาง..ถึงกับสละชีวิตก็ยอม..

จะเป็นอย่างไรก็ช่าง..ต้องช่วยริต้าให้ได้..แม้ว่าต้องแลกกับชีวิตก็ต้องช่วยให้ได้..

เพียงแต่..ข้อตกลงใจนี้..มันก็ทำให้เครียดไม่น้อย..

เพียงแต่..อจินไตยไม่ได้บอกออกมา..เพราะนางไม่อยากให้ริต้าเป็นกังวล..

นางรักริต้าที่สุดในชีวิต..และไม่จำเป็นต้องบอกออกมา..

ทั้งสองนั่งนิ่งจ้องหน้ากัน..จนกระทั่งมีเสียงแหวกม่าน..เจ้าหญิงมุกดาราที่เข้ามา..ก็พูดขึ้นว่า.

“..ท่านพี่จินดาพิสุทธิ์..”นางไม่กล้าเรียกว่าริต้าอีก.. “..พร้อมกับการต่อสู้รอบสุดท้ายแล้วใช่หรือไม่..”

นางเห็นสองเจ้าหญิงจ้องหน้ามองกัน..ก็รู้สึกเขินแทน..

พี่ทั้งสองรักกันประมาณนี้..ข้าเพียงได้รับความรักเช่นนี้สักหนึ่งในสิบ..ข้าก็พอใจแล้ว..

“..มุกดารา..”เสียงจินดาพิสุทธิ์พูดขึ้น.. “..ข้ามีเรื่องขอร้อง..ท่านจะยินยอมกระทำให้ข้าไหม..”

มุกดาราดูแปลกใจ..

“..ท่านพี่..ขอเชิญบอกกล่าว..”

“..เดี๋ยวข้าจะบอกท่าน..แต่ก่อนอื่น..”จินดาพิสุทธิ์ยกมือบิดขี้เกียจ.. “..ขอยืดเส้นสักพัก..เดี๋ยวจะตามออกไป..”

มุกดาราพยักหน้า..และหลบออกไปก่อน.

จินดาพิสุทธิ์เพียงเอียงริมฝีปาก..และหอมที่แก้มของเจ้าหญิงอจินไตย..คนที่นางรัก..

“..อจินไตย..ฉันไม่มีวันแพ้หรอก..”

.....

ได้เวลาขึ้นเวทีประลองในรอบสุดท้าย..

จินดาพิสุทธิ์ขึ้นเวที..เวลานี้..แขนขวาเหมือนจะใช้การได้บ้างแล้ว..

อีกฝั่งหนึ่ง..นัยน์ตาโลหิตก็รอพร้อมอยู่..ยังคงสวมหมวกปีกกว้างปิดบังใบหน้า..

ทั้งสองรอสัญญานให้เริ่มต่อสู้..

แต่ก่อนหน้านั้น..นัยน์ตาโลหิตหรือแพคเกจก็พูดขึ้นว่า..

“..เธอทำให้เราไม่แน่ใจ..ว่าจะมีบทบาทหรือมีแผนอะไรกันแน่..ดังนั้น..ฉันจำเป็นต้องฆ่าเธอเสีย..นอกจากเธอจะยอมแพ้และลงจากเวทีไปในตอนนี้..ก็คงจะรักษาชีวิตไว้ได้..”

จินดาพิสุทธิ์ยิ้มเล็กน้อย..

“..น่าจะเป็นวิธีที่รอบคอบดีนะ..แต่..คงไม่สำเร็จหรอก..”

ต่างฝ่ายต่างจ้องกันเขม็ง..

เสียงสัญญาณให้ต่อสู้ดังขึ้น..

“..เริ่มได้..”นั่นเป็นเสียงของกรรมการ..

จินดาพิสุทธิ์ตั้งท่าหมัดสูญญตา..ด้วยท่าฉากสามเหลี่ยม..

นัยน์ตาโลหิต..ตั้งท่าด้วยท่าฉากไร้ลักษณ์..

ต่างคนต่างสืบเท้าเข้าใกล้..ท่าเตรียมของทั้งคู่..ดูแม้จะต่าง..แต่ในสายตาของคนที่เป็นยอดฝีมือ.ต่างก็รู้ว่า..ทั้งสองต่างใช้วิชาในแนวทางเดียวกัน..เพียงแต่ต่างกันในรายละเอียดและรูปแบบบางอย่างเท่านั้น..

ข้างเวที..อจินไตยกำหมัด..เหงื่อตก..ข้างนางคือเจ้าหญิงมุกดารา..

“..ท่านพี่อจินไตย..ข้าขออภัย..”

อจินไตยขมวดคิ้ว..แต่ไม่ทันจะทำอย่างไร..สันมือก็สับที่ต้นคอ..ทำให้เจ้าหญิงแห่งแคว้นสนธยาร่วงลงในอ้อมแขนแข็งแรงของมุกดารา..สิ้นสติไป..

มุกดาราวางร่างอจินไตยไว้บนเก้าอี้ที่เตรียมไว้..

นางยังไม่เข้าใจ..แต่ก็พึมพำขึ้นว่า..

“..ท่านพี่จินดาพิสุทธิ์..ข้าทำตามคำขอร้องของท่านแล้ว..ประหลาดนัก..ทำไมถึงให้ทำเช่นนี้..”

สำหรับจินดาพิสุทธิ์..ต่อให้สติปัญญาไม่เฉลียวฉลาดเท่าอจินไตย..แต่นางก็ทราบว่าอจินไตยคิดอะไรอยู่..

..อจินไตย..ข้ารู้ว่าท่านจะทำอย่างไร..แต่ข้ายอมให้ท่านทำเช่นนั้นไม่ได้..

..หากจะสละชีวิตช่วยเหลือ..ข้าขอตายเองเถอะ..

..เพราะข้ารักท่าน..รักท่านปานชีวิต..อจินไตย....

.....

ทั้งสองคู่ชิงต่างประจันหน้าบนเวที..และท่าเตรียมของทั้งสอง..ต่างทำให้มือสัมผัสกันในระยะประชิด..

ทุกผู้คนต่างโห่ร้อง..และประหลาดใจ..ระยะสั้นราวกับจะหายใจรดกันได้เช่นนี้..จะต่อสู้กันได้อย่างไร..

เพราะทุกคนไม่ทราบว่า..นี่คือหมัดสั้นสูญญตา..หมัดที่สามารถใช้ได้ในระยะใกล้..

นัยน์ตาโลหิตเห็นใบหน้าของจินดาพิสุทธิ์ว่างเปล่า..ก็แค่นเสียง..

มือที่กำหมัดเป็นท่าเตรียมพลันปัดหมัดอีกฝ่าย..และต่อยใส่ในระยะประชิด..

แต่จินดาพิสุทธิ์ก็พลิกศอก..ปัดหมัดของอีกฝ่าย..สภาวะหมัดเป็นวงกลม..ต่อยใส่ขมับอีกฝ่ายในระยะประชิดเช่นกัน..

นัยน์ตาโลหิตหรือแพคเกจแค่นเสียง..การปัดหมัดโจมตีสวนในระยะใกล้เช่นนี้..เป็นการจับคู่ฝึกฝนในสำนัก..ซ้อมกันเป็นหมื่นเป็นแสนรอบแล้ว..

ต่างคนต่างปัดหมัด..พลิกมือ..ต่อย..ประสานรอบคออีกฝ่าย..ศอก..ปิดป้อง..กระชากต่อย..ผลัก..และรัวหมัด..ทั้งหมด..เหมือนกับการฝึกซ้อมในสำนักสูญญตาไม่มีผิด..เพียงแต่พออยู่ในมิติเร้น.ทวีปเบญจะอังคะของเทพอสูร..ไหนเลยจะมีคนเห็นการฝึกซ้อมเช่นนี้มาก่อน..

ทั้งสองเหมือนสู้กันในระยะแคบสั้น..ไม่ได้ก้าวหน้าหรือถอยหลังจากกันเลย..เปลี่ยนแปลงกระบวนท่า..ตอบโต้กันอยู่เช่นนั้น..ทั้งต่อยทั้งศอก..ปะทะกันอย่างน่ากลัว..

จินดาพิสุทธิ์พันผ้าแถบคล้ายมวยคาดเชือก..ผ้าแถบเป็นผ้าจากเกราะอ่อน..จึงป้องกันความบอบช้ำได้ดี..นัยน์ตาโลหิตทั้งหมัดทั้งท่อนแขนแข็งแรงเป็นธรรมชาติเพราะฝึกฝนมานานอยู่แล้ว..กลายเป็นการต่อสู้ที่ยากจะปรากฏผลแพ้ชนะ

นัยน์ตาโลหิตต่อยหมัดเป็นวงเข้ากกหู..จินดาพิสุทธิ์ยกมือปิดป้องทั้งที่เอียงตัวลดแรงปะทะ..และตอบด้วยหมัดตรงช่วงสั้น..แขนของนัยน์ตาโลหิตวางขวางท่อนแขนปะทะหมัดไว้..พร้อมกับโยกศีรษะผ่อนแรงไปด้วย..

เสียงโห่ร้องอย่างสะใจดังขึ้น..ไม่มีใครเคยเห็นการต่อสู้เช่นนี้มาก่อน..ทั้งรุนแรงทั้งน่ากลัว..ต่อยอย่างหนัก..ทิ้งทั้งตัว..ต่อยจนเอียง..แม้จะใช้แขนปิดได้ก็ตาม..

แขนขวาของจินดาพิสุทธิ์เจ็บแปลบ..เพราะอาการบาดเจ็บที่มีมาก่อน..ยกแขนกันหมัดของอีกฝ่ายได้ไม่ทัน..หมัดของแพคเกจหรือนัยน์ตาโลหิต..ต่อยโค้งสั้นเข้าเต็มใบหน้า..

จินดาพิสุทธิ์ตาพร่าพราย..เซผงะออกมา..เลือดไหลกระฉูดจากปากจมูก..แรงต่อยของนัยน์ตาโลหิตหรือแพคเกจนั้นแรงมากแม้จะต่อยในระยะสั้นก็ตาม..แต่หมัดสูญญตา..สามารถต่อยได้แรงประมาณนี้อยู่แล้ว..

แม้จินดาพิสุทธิ์จะยกแขนทั้งคู่ปิดป้องด้วยท่าฉากขนาน..แต่สภาวะตามติดต่อยรัวระยะประชิดเช่นนี้..ไหนเลยจะต้านทานได้..หมัดของแพคเกจหรือนัยน์ตาโลหิต..ต้องต่อยจนเละเทะแน่นอน..

หากอจินไตยยังคงมีสติ..นางต้องกระโดดขึ้นเวทีเข้าขวางแน่นอน..เพราะจินดาพิสุทธิ์เป็นมนุษย์ธรรมดา..เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง..ไหนเลยจะต้านทานแรงต่อยของปีศาจลูกครึ่งแวมไพร์..และความแข็งแกร่งของนางได้..

แต่นัยน์ตาปีศาจก็ไม่อาจจะตามต่อยต่อเนื่อง..เพราะเท้าของจินดาพิสุทธิ์ยกขึ้นถีบสกัดด้วยท่าเตะม่านเมฆ..ป้องกันไว้อย่างทันท่วงที..

ท่าเตะม่านเมฆเป็นสิ่งที่แพคเกจกับเทวีแวมไพร์ไม่ทราบ..เพราะความทรงจำจากรัดเกล้าของกัษษากรที่เทวีแวมไพร์ซึมซับมา..ไม่มีท่าเตะนี้..เพราะแคทเจ้าสำนักตึกแดงยังไม่เคยสอนนางนั่นเอง..

ดังนั้น..ท่าเตะม่านเมฆจึงเป็นวิชาเดียวที่พอจะได้เปรียบสำหรับจินดาพิสุทธิ์..

นัยน์ตาโลหิตรู้สึกขัดใจ..จะขยับเข้าหาก็ไม่ถนัด..ก็ใช้แรงขืนฝ่าเข้าไป..แต่จินดาพิสุทธิ์ก็พลิกตัว..ศอกเข้าที่ทรวงอกอย่างที่นัยน์ตาโลหิตนึกไม่ถึง..

การศอกครั้งนี้..แฝงด้วยเคล็ดทลายหัวใจ..ทำให้นัยน์ตาโลหิต..ถึงกับกระอักเลือดออกมา..

ต่างคนต่างโซเซผละถอย..

ผลการปะทะอย่างรุนแรง..ทำให้ต่างฝ่ายต่างก็บาดเจ็บ..

จินดาพิสุทธิ์ถูกต่อยหนึ่งหมัด..แต่ก็เต็มหน้า..เลือดกำเดาทะลัก..ปากแตก..

ส่วนนัยน์ตาโลหิต..บาดเจ็บจากภายในตามเคล็ดทลายหัวใจ..

จินดาพิสุทธิ์แค่นเสียง..เลียเลือดที่ริมฝีปาก..ตั้งท่าฉากสามเหลี่ยมอีกครั้ง..

นัยน์ตาโลหิตกุมหน้าอก..อาเจียรเป็นเลือด..แต่ก็ฝืนตั้งท่าฉากไร้ลักษณ์..

เสียงคำรามดังขึ้น..

“..บ้าชะมัด..ทำไมถึง..”

“..ทำไมถึงป้องกันไม่ได้น่ะหรือ..”จินดาพิสุทธิ์หัวเราะ.. “..เพราะไม่เคยมีหนูตัวไหนชนะแมวได้น่ะสิ..ต่อให้หนูรู้วิธีสู้แมว..แต่มันก็ยังเป็นหนู..”

บัดนี้..จินดาพิสุทธิ์เข้าใจในสิ่งที่นายแม่ตึกแดงแสดงท่าทีในการคุยในสมาธิแล้ว..

ดูนายแม่ไม่กังวลเลย..นั่นเพราะ..นายแม่รู้ดี..ว่าเคล็ดทลายหัวใจที่ใช้ปราบแวมไพร์..ต่อให้รู้วิธีแก้กัน..ก็ยังคงใช้ได้เสมอ..

ต่อให้หนูจะรู้วิธีสู้กับแมว..ยังไงเสีย..ก็ยังสู้แมวไม่ได้วันยังค่ำ..เพราะหนูก็เป็นหนู..

เปรียบเสมือนกับเคล็ดทลายหัวใจ..ที่คิดค้นเพื่อปราบแวมไพร์..ต่อให้แวมไพร์รู้วิธีสู้..แล้วจะยังไง..แวมไพร์ก็ยังเป็นแวมไพร์อยู่นั่นเอง..

เจ้าหญิงแห่งจันทราแม้จะเจ็บแปลบที่ต้นแขนขวา..แต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่แล้ว..

เพราะนางรู้วิธีจัดการกับคนตรงหน้า..

พอมั่นใจ..ก็พลิกหมัด..ต่อยต่อเนื่องเป็นวงกลม..รุกใส่อย่างรวดเร็ว..

นัยน์ตาโลหิตตั้งแขนกันหมัด..แต่การต่อยแต่ละครั้งของจินดาพิสุทธิ์..แม้จะป้องกันได้..แต่ก็รู้สึกสั่นสะท้าน..เลือดลมในกายไหลย้อน..หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ..วิชาทลายหัวใจของหมัดสูญญตา..เกิดจากการทำความเข้าใจกับสรีระของแวมไพร์เป็นอย่างดี..และเมื่อวิชานี้มุ่งทำลายจากจุดอ่อนของสรีระแวมไพร์..ต่อให้แก้ไขอย่างไร..ก็ไม่มีทางแก้ได้เด็ดขาด..

แพคเกจหรือนัยน์ตาโลหิตเวลานี้..ถูกต่อยจนการไหลเวียนเลือดปั่นป่วน..การหายใจติดขัด..ขอให้จินดาพิสุทธิ์ต่อยตามหลักวิชาเท่านั้น..ไม่มีอะไรจะต้องกังวลกับแวมไพร์ใด ๆ เลย..

ในอดีต.คิตตี้ก็เคยใช้ท่าทลายหัวใจ..จัดการกับฮาล์ฟบลัดแวมไพร์ที่มีเพียงตัวเดียวของทวีปเบญจะอังคะของเทพอสูร..คือเหมันต์..นางปีศาจแห่งวังจันทรา..เรียกว่าพอรู้เคล็ดก็จัดการได้อย่างง่ายดาย..ไม่เหมือนกับการปะทะกันครั้งแรก..

เวลานี้..แม้จะเปลี่ยนเป็นแพคเกจ..แต่ขึ้นชื่อว่าแวมไพร์..ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีทางต้านทานวิชานี้ได้เด็ดขาด.ควรจะมีแต่เทวีแวมไพร์ที่มีสรีระบางอย่างที่แตกต่างออกไปเท่านั้น..จึงจะต้านทานได้..

จินดาพิสุทธิ์มุ่งต่อยใส่ข้อพับ..ทรวงอก..และใช้การออกแรงปรับการวางรูปแบบหมัด..ทำให้เลือดลมของแวมไพร์อย่างแพคเกจหรือนัยน์ตาโลหิตปั่นป่วน..เจ็บเพราะไม่อาจจะระบายการหมุนเวียนเลือดเพื่อรักษา.หรือแก้ไขอาการบาดเจ็บได้..ยิ่งถูกต่อย..เลือดลมยิ่งคุคั่ง..วิธีการป้องกันตอบโต้แก้ไขที่เรียนมาเพื่อป้องกันหมัดสูญญตาท่าทลายใจ..ล้วนแล้วแต่ใช้ไม่ได้โดยสิ้นเชิง..เพราะไม่ทันได้ใช้..ก็โดนต่อยหมดทางสู้ไปก่อน..

ในที่สุด..เจ้าหญิงแห่งจันทราก็กระโดด..และบิดเอว..ต่อยหมัดตรงเต็มแรง..แม้จะเงื้อไม่มาก..แต่ก็แรงกว่าการเงื้อหมัดเต็ม ๆ ไม่รู้กี่เท่า..เพราะนี่คือการต่อยตามหลักวิชาหมัดสูญญตาอย่างแท้จริง..

หมัดนั้น..ต่อยเต็มใบหน้า..เล่นเอานัยน์ตาโลหิต..ถึงกับหมวกปีกกว้างหลุด..ลอยละลิ่วตกเวทีไป..

นางพยายามลุกขึ้น..แต่ก็ทรุดลงไป..บ้วนเลือดออกมาอีก..บอบช้ำไม่ใช่น้อย..

เสียงประกาศจากกรรมการดังขึ้น..

“..ฝ่ายนัยน์ตาโลหิตตกเวที..เจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์แห่งแคว้นจันทรา..เป็นผู้ชนะ..”

เสียงโห่ร้องดังขึ้นถล่มทลาย..

จินดาพิสุทธิ์ชนะอย่างคู่ควรจริง ๆ ..

นางได้สายรัดเอวแห่งวาโยธาตุ..เพียงแต่..สายรัดเอวจะยอมรับนางหรือไม่..ต้องดูต่อไป..

แต่นับว่า..นางชนะแล้ว..

.......

เมื่อจินดาพิสุทธิ์ได้เปรียบและรุกไล่นัยน์ตาโลหิต..มุกดาราก็อดมองดูอจินไตยที่สลบอยู่ไม่ได้..

นางเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมจินดาพิสุทธิ์ที่นางคลั่งไคล้..ถึงให้นางทำเช่นนี้กับคนรักของตนเอง..

ท่านพี่..ท่านรักเจ้าหญิงอจินไตยอย่างแท้จริง..

แม้แต่เจ้าหญิงอจินไตย..นางคงจะขึ้นไปขัดขวาง..หากนัยน์ตาโลหิตจะฆ่าคนที่นางรัก..และยอมกระทั่งสละชีวิตหากจำเป็น..

ท่านพี่ทั้งสองรักกันเช่นนี้..ข้ามุกดารา..คงได้แต่เคลิบเคลิ้มหลงใหลพวกท่าน..ไม่กล้าเข้ามาเป็นส่วนเกินในชีวิตของพวกท่านแม้แต่น้อยนิด..

สายตาของนางอ่อนโยน..

ปลาบปลื้ม..และเทิดทูน..

นางก้มลง..พลิกร่างอจินไตย..กระแทกกลางหลังกับต้นคอ..ให้อจินไตยฟื้นคืนสติตามหลักการที่นางเรียนรู้มา..

อจินไตยรู้สึกตัว..เมื่อมีเสียงกร๊อบลั่นของกระดูก..

นางเห็นมุกดาราแย้มยิ้มให้..ก่อนจะพูดว่า..

“..ท่านพี่ริ..เอ่อ..จินดาพิสุทธิ์..กำลังได้เปรียบ..และจะชนะเพื่อท่าน..”

ริต้า..มุกดาราจะเรียกริต้าแต่เรียกผิด..แต่ทำไมครั้งนี้..นางถึงไม่รู้สึกของขึ้นหงุดหงิดอีก..

นั่นเพราะแววตาของมุกดารา..มีแต่ความรัก..ปราถนาดี..และชื่นชม..ไม่หวังครอบครอง..

นางคล้ายกับแฟนคลับหรือติ่งที่แข็งแรง..มีสุขที่เห็นไอดอลที่ตัวเองชื่นชอบมีความสุข..

นางถอยให้อจินไตยมองดูการต่อสู้บนเวที..

จวบจนจินดาพิสุทธิ์รุกไล่..ต่อยอีกฝ่ายตกเวทีสำเร็จ..อจินไตยก็เห็นว่า..ริต้าของนาง..เหลือบมองมาทางนี้..

ชัยชนะนี้..ริต้าต้องการให้นางเห็น..

น้ำตาของอจินไตยไหลซึม..

“..ท่านพี่อจินไตย..ท่านพี่จินดาพิสุทธิ์นึกถึงท่านก่อน..แม้นางจะชนะก็ตาม..”

มุกดาราพูดอย่างปลาบปลื้ม..ไอดอลทำตัวแบบนี้..แฟนคลับก็ซึ้งใจเป็นธรรมดา..

อจินไตยเช็ดน้ำตา..ยิ้ม..และพูดว่า..

“..น้องมุกดารา..ท่านอยากจะเรียกนางว่าริต้าหรือไม่..”

มุกดาราดูงุนงง..

“..ท่านพี่..”

“..หากปรารถนาจะเรียกนางว่าริต้า..ก็เชิญเถิด..ข้ายอมให้ท่านเรียกเพียงคนเดียว..”

มุกดารายิ้มอย่างยินดี..

“..ท่านพี่..ข้าไม่กล้าเรียก..ข้าพอจะเข้าใจว่าทำไมท่านถึงต้องการจะเก็บไว้เรียกนางเช่นนั้น....”

นางพูดอย่างชื่นชม..

“..ที่ท่านพี่อนุญาตเช่นนี้..ข้าก็ดีใจเป็นที่สุดแล้ว..”

“..มุกดารา..ส่งข้าขึ้นเวที..”อจินไตยเปลี่ยนเรื่อง.. “..ข้าต้องการจะกอดริต้า..”

ดังนั้น..ทุกผู้คนจึงมีโอกาสได้เห็น..

เจ้าหญิงที่มีความงามอย่างหาคำตอบไม่ได้..วิ่งขึ้นเวที..และกอดสามีนางอย่างเต็มตื้น..

เสียงโห่ร้อง..เสียงชื่นชมดังขึ้น..

เหมือนริต้าของอจินไตยจะไม่พูดอะไร..ได้แต่จับจ้องนาง..

อจินไตยเช็ดเลือดที่ปากจมูก..พูดขึ้นว่า..

“..ริต้า.เธอเจ็บ..”

“..ฉันจะเจ็บได้ยังไง..อจินไตย..เธออยู่ตรงนี้ทั้งคน..”

ก่อนจะวางมือที่สองแก้ม..และจูบอย่างลึกซึ้งที่ริมฝีปากของเจ้าหญิงที่หาคำตอบไม่ได้คนนี้..

เสียงโห่ร้องราวกับฟ้าถล่มดินทลาย..

ทุกผู้คนต่างก็ชื่นชม..ยินดี..และความสัมพันธ์ระหว่างสองเจ้าหญิง..ทำให้เวทีประลองนี้..เป็นเวทีที่มีสีสันอย่างบอกไม่ถูก..อย่างน้อย..จินดาพิสุทธิ์กับอจินไตย..ก็เป็นขวัญใจของคนที่ร่วมชมการประลองทุกคน..

...

ในขณะเดียวกัน..

ร่างชุดดำร่างหนึ่ง..เข้ามาที่ร่างของแพคเกจหรือนัยน์ตาโลหิต..

นางหยิบหมวกปีกกว้างยื่นให้..ประคองร่างที่บาดเจ็บยับเยินลุกขึ้น..

“..ใส่หมวกก่อน..ดีที่ยังไม่มีใครจำเธอได้..”

“..พี่นา..”เสียงนัยน์ตาโลหิตร้อง.. “..ริต้าเก่งขนาดนี้ได้ยังไง..”

“..แพค..เธอประมาทริต้ามากไป..องค์เทวีโมโหมาก..แผนของนางต้องปรับเปลี่ยนอีกครั้งแล้ว..”

นัยน์ตาโลหิตทรงกายนิ่ง..แต่ก็อดบ้วนเลือดอีกรอบไม่ได้..

ร่างชุดดำที่มาประคองส่ายหน้าช้า ๆ ..

“..ท่าทลายหัวใจของหมัดสูญญตานี่ร้ายกาจต่อแวมไพร์จริง ๆ ..”

“..เราจะทำยังไงต่อ..”

“..บ่ายนี้..องค์เทวีจะประลองและนางจะชนะ..เพียงแต่..การขึ้นรับสายรัดเอวจากเจ้าแคว้น..คงไม่ได้ขึ้นไปพร้อมกับเธอตามแผนเดิมแล้ว..ริต้าจะขวางไม่ให้องค์เทวีลงมืออย่างแน่นอน..การก่อการอาจจะไม่ประสบผล..แต่..ฉันเตรียมแผนไว้แล้ว..รับรอง..ริต้าจะต้องไม่กล้าขวางทางองค์เทวีแน่นอน..”

“..แผนการอะไร..”

“..แผนการนี้..เราต้องใช้จุดอ่อนของริต้าให้เป็นประโยชน์..”

“..อะไรของพี่..”

“..ริต้ามีจุดอ่อนเรื่องเดียวที่ทำให้นางไม่กล้าและไม่อาจลงมือ..”

“..หือ..หรือว่า..”

“..จุดอ่อนของริต้า..คือ..อจินไตย..มีเพียงคนเดียวที่ทำให้ริต้าต้องสยบต่อทุกสิ่ง..”

นัยน์ตาโลหิตรู้สึกกระจ่างตาวูบ..

“..พี่นา..”

“..ก่อนที่จะมีพิธีมอบสายรัดเอวจากเจ้าแคว้น..เธอกับฉันต้องจัดการกับอจินไตย..และใช้ข่มขู่ริต้า..”

ศศินาซึ่งเวลานี้..ตาแดงกว่าเดิมก็อดแค่นเสียงไม่ได้..

“..เพียงแต่ริต้านิ่ง..ไม่กล้าลงมือ..องค์เทวีใช้ช่วงเวลาเพียงน้อยนิดตามแผน..เราก็สามารถครอบครองแคว้นมิลินทระได้แล้ว..ช่วงเวลาน้อยนิด..เพียงไม่กี่อึดใจ..จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของทั้งแผ่นดินของอาณาจักรเบญจะอังคะไปโดยสิ้นเชิง...”

................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น