มายเนมม

เป็นนักเขียนมือใหม่นะคะ ยังไงก็ฝากติดตามนิยายของเราด้วยน้าา~

ชื่อตอน : SS2 EP.15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.5k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 20 เม.ย. 2562 18:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SS2 EP.15
แบบอักษร

เราสองคนเลือกทานอาหารกันในห้าง เพราะพี่โซบอกอยากทานอาหารญี่ปุ่น ผมก็ตามใจเขาอยู่แล้ว


"พี่มีเรื่องข้องใจ" พี่โซถามขึ้นขณะเรารออาหารที่สั่งไว้มาเสิรฟ


"เรื่องอะไรหรอครับ?"


"จะมีใครโผล่มาแนวๆนี้อีกไหม"


"พี่โซหมายถึงอะไร แอลงง"


"แบบยักษ์ไง ตอนเด็กๆมีไปอ่อยใครไว้อีกรึป่าว หืม?" สีหน้าและน้ำเสียงฟังดูจริงจังสุดๆ


"พี่โซเห็นแอลเป็นคนแบบนั้นรึไง ไม่มีแล้วค้าบ สาบานเลย!"


"ไม่ใช่ว่ามีแต่จำไม่ได้หรอกนะ"


"พี่โซ!" ผมจะโกรธเขาแล้วนะถ้าเขาไม่เลิกถามเนี่ย ไม่ใช่ว่าผมรำคาญหรอก แต่เหมือนพี่โซกำลังไม่เชื่อใจผมยังไงไม่รู้

พอผมแว้ดไปจากนั้นก็ไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมาอีก พี่โซถอนหายใจออกมา สีหน้าเขาดูเป็นกังวลยังไงไม่รู้ สักพักพนักงานก็นำอาหารมาเสิรฟ เราทานกันโดยไม่มีใครพูดอะไรออกมา จากตอนแรกที่หิวๆ มาเจอบรรยากาศแบบนี้บอกตรงๆว่าถึงหิวยังไงก็ทานไม่ลงจริงๆ



"แอลอิ่มแล้ว ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ" ผมบอกเขาเสียงเบาๆเมื่อทานไปเกือบหมด แต่ก็ไม่หมดไง เหลือครึ่งจานได้ ผมลุกเดินออกมาจากร้านทันที ได้ยินแว่วๆเหมือนพี่โซจะเรียกผมด้วย แต่ผมก็ไม่ได้หันกลับไปแต่อย่างใด ผมเลือกที่จะเข้าห้องน้ำห้องด้านในสุด เอาฝาชักโครกลงแล้วนั่ง

ผมไม่ได้โกรธพี่โซหรอก แค่รู้สึกน้อยใจเฉยๆที่เขาไม่เชื่อใจผม จริงๆผมก็ไม่มีสิทธิ์น้อยใจหรอก ผมไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่ายังมีเหตุการณ์แบบพี่ยักษ์อีกรึเปล่า เพราะผมเป็นคนขี้ลืม ขนาดเรื่องพี่ยักษ์ยังต้องใช้เวลาเลยกว่าจะจำได้ ว้อยยยยย!! หงุดหงิดตัวเอง


Rrrrrrr


ชื่อพี่โซปรากฎขึ้นบนจอโทรศัพท์ของผม แต่ผมไม่ได้กดรับ ผมจ้องมองชื่อเขาอย่างคนเหม่อแบบนั้นประมาณสามสี่สายได้ แต่พอสายตัดปุ๊ปผมก็นึกอะไรบางอย่างออก ผมรีบกดโทรออกหาแพทริคทันที ซึ่งมันเป็นพวกที่รับสายเร็วมาก!


"แพทริค"


(ว่าไง?)


"ทำไรอยู่อะ คุยได้ไหม"


(ไม่ได้ทำอะไร คุยได้ ว่าแต่ทำไมต้องพูดเสียงเบาวะ อยู่ในส้วมรึไง) มีญาณทิพย์ไปอี๊ก!


"กูมีเรื่องจะถามอะแพท ...คือตั้งแต่เด็กมึงอยู่กับกูตลอดเวลาใช่ปะ"


(ถ้าไม่รวมเวลาที่มึงไปธุระกับครอบครัว เราก็อยู่ด้วยกันแทบตลอดเวลานะ มึงอะเป็นคนขี้เบื่อขี้เหงา ไม่ชอบอยู่คนเดียวเป็นเวลานาน ตั้งแต่เด็กๆแล้ว)


"หรอ" จะว่าไปเราตัวติดกันสุดๆเลยล่ะ เพิ่งจะมีห่างๆกันก็ตอนที่ผมตามจีบ(?)พี่โซ แล้วก็ขึ้นมหาลัยเพราะอยู่กันคนละคณะ "กูมีวีรกรรมแบบ..ไปอ่อยใครไว้ไหมวะ"


(ห้ะ อะไรนะ!)


"ถามเว้ยถาม จะตกใจอะไร"


(ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ อะไรของมึงวะ เป็นอะไรรึเปล่า) ผมเลยตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้แพทริคฟัง ทั้งเรื่องของพี่ยักษ์ เรื่องของวันนี้ที่ผมไปเจอพี่ยักษ์ และเรื่องที่พี่โซพูดถามกับผม เมื่อเล่าจบแพทริคถึงกับเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะค่อยพูดออกมา


(กูว่า..เรื่องนี้มึงจะไปโทษพี่โซเขาก็ไม่ถูกนะที่เขาไม่ไว้ใจมึงอะ กลับกันถ้าคนที่มีเรื่องแบบนี้เป็นพี่โซ มึงจะไม่ระแวงหรือไม่รู้สึกอะไรบ้างหรอ)


"หมายถึงถ้าพี่โซไปอ่อยใครไว้ตอนเด็กๆแล้วเขามาตามตอนโตอะนะ"


(ไอ้แอลลลล! ไอ้สมองเท่าเม็ดงา! มึงคิดว่าคนแบบพี่โซจะไปอ่อยใครไว้ห้ะ นั่นพี่โซคนคูลนะเว้ย) แค่นี้ต้องด่าด้วย! แต่เม็ดงานี่มันเกินไปนะเห้ย


"ก็มึงบอกว่ากลับกัน"


(กูหมายถึงแบบว่า ถ้าเกิดตอนเด็กมีคนชอบพอพี่โซอย่างเงี่ย แล้วเขามาตามจีบตอนโตอะ ตอนมึงเป็นแฟนกับเขาแล้ว มึงจะหึงจะหวงจะกังวลไหมล่ะ)


"มันก็แน่อยู่แล้วปะ! พี่โซแฟนกูนะเว้ย"


(เออไง คิดดิคิดไอ้ห่านี่ กูหงุดหงิดกับมึงละนะ)


กลับกันงั้นหรอ... ถ้ามีคนมาตามพี่โซผมก็คงหงุดหงิดเหมือนกัน ฮื่อออ ผมเข้าใจความรู้สึกเขาแล้วล่ะ


"แพทริค กูขอบใจมากนะ กูจะออกไปคุยกับพี่โซจริงจังแล้วล่ะ"


(อย่าบอกนะว่าอยู่ในส้วมจริงๆ)


"เออ! แค่นี้แหละ ขอบใจมาก"


ผมกดตัดสายก่อนจะกดโทรหาคนที่ผมเดินหนีเขาออกมา แต่ยังไม่ทันเลื่อนหา พี่โซก็โทรเข้ามาราวกับว่าเขาพยายามกดโทรหาผมอยู่ตลอดขณะผมคุยกับแพทริค คราวนี้ผมไม่รอช้า กดรับสายอย่างไว


(แอล!..)


"พี่โซ" ผมเรียกเขาเสียงแผ่ว เมื่อได้ยินน้ำเสียงของปลายสาย มันดูหอบๆและเป็นห่วง


(พี่ขอโทษ..มาคุยกันหน่อยนะ แอลอยู่ไหน)


"แอลบอกว่ามาห้องน้ำไงครับ"


(...) เหมือนเขาจะลืมว่าผมบอกเขาว่ามาห้องน้ำ


"ไม่ใช่ว่าวิ่งหาผมทั้งชั้นหรอกนะ"


(...) มีแค่เสียงหายใจเท่านั้นที่ได้ยิน มันยังฟังดูหอบๆอยู่เลย


"งั้นแอลจะไปหาพี่เอง พี่อยู่ที่ไหน"


(พี่อยู่หน้าห้าง) ลงไปตอนไหนเนี่ย ไม่ใช่ว่าลงไปหาผมด้วยหรอกนะ


"ครับ พี่หาที่นั่งไปก่อนนะ เดี๋ยวแอลลงไปหา"


(ไม่วางสายได้ไหม) น้ำเสียงอ้อนๆของพี่โซมันทำให้ผมรู้สึกแย่ แย่ที่ทำให้อีกคนเป็นห่วงผมขนาดนี้ ผมผิดเอง ฮื่อ!อยากร้องไห้อ่า


"ครับ แอลจะรีบลงไปหานะ"


ผมถือโทรศัพท์แนบหูไว้ตลอดเวลา ทั้งๆที่ไม่มีใครพูดอะไรแต่ต่างฝ่ายต่างก็ยังคงตั้งใจ ราวกลับว่าถ้าเกิดสายตัดไป คนปลายสายจะหายไปยังไงยังงั้น ผมวิ่งไปยังร้านขายชานมไข่มุกที่อยู่บริเวณสายตาของตัวเอง สั่งมาสองแก้วเมื่อได้แล้วก็วิ่งลงบันไดเลื่อนมาด้วยความเร็ว ถ้าพี่โซเห็นไม่วายผมคงโดนดุ แต่เขาไม่เห็นไง เมื่อมาถึงหน้าห้างแล้วผมก็มองหาร่างสูงของแฟนตัวเองไปทั่ว ก็เจอเขานั่งรออยู่โดยมีโทรศัพท์แนบหูเหมือนผม แต่เหมือนเขาจะยังไม่เห็นตัวผม ผมเลยค่อยๆเดินเข้าไปใกล้จนมาหยุดอยู่ด้านหลังเขา


"พี่โซ"

ผมเอ่ยเรียกเขา ร่างสูงของคนที่นั่งอยู่หันกลับมาตามเสียงเรียกอย่างไว เขากดวางสายแล้วสวมกอดที่เอวผมไว้อย่างไม่อายใคร ผมก้มมองใบหน้าคมของพี่โซที่อยู่ตรงหน้าท้อง ตรงกรอบหน้าและสันจมูกมีเหงื่อเกาะอยู่นิดหน่อย ทั้งๆที่ก็ไม่ได้ร้อน ...


"คุยกันหน่อยนะ"


"ครับ"



-+-+-+-+-+-+-+-+-+--+-+-+

ใกล้จบแล้วจ้าา ขอบคุณทุกคนที่มาอ่านและคอยเป็นกำลังใจให้นะคะ ขอบคุณมากๆค่ะ อาจจะแต่งได้ไม่ดีเท่าไหร่แต่จะพยายามพัฒนาฝีมือให้ดีขึ้นนะคะ




ความคิดเห็น