นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

มีปัญหากับมันสมอง NC เบาๆ(อัพครบ)

ชื่อตอน : มีปัญหากับมันสมอง NC เบาๆ(อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2562 14:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
มีปัญหากับมันสมอง NC เบาๆ(อัพครบ)
แบบอักษร

​เช้าวันต่อมา

"ตัวเล็กตื่นเร็วสายแล้ว วันนี้มีเรื่องสำคัญที่เฮียต้องไปเคลียร์ด้วยนะ"

เบ็กกี้อิดออด ไม่อยากตื่น ตอนนี้รู้สึกมึนๆหัวชอบกล เด็กสาวก้มมองตัวเองอย่างสงสัย เมื่อวานกลับมาไม่ได้อยู่ในชุดนี้นี่นา

"เฮีย..หนูไม่อยากไปแล้ว มันมึนหัวค่ะ"

"ก็ไวน์หมดเป็นขวดจะไม่มึนได้ไงล่ะ ไหนตัวร้อนด้วยมั้ย?"เขาแตะหลังมือที่หน้าผากเธอ 

"ร้อนมั้ยคะ?"

"ไม่เลยปวดหัวมั้ย?"

"ค่ะ.."

"งั้นกาแฟดำช่วยได้ เดี๋ยวเฮียชงมาให้รอแป๊บหนึ่ง"

"ค่ะ..โอ้ยย!อยากนอนอยู่นี่จัง เฮียนะเฮียชอบบังคับอยู่เรื่อยเลย ฮึ้ย.."คาร์เตอร์เดินกลับเข้ามาพร้อมกาแฟในแก้ว

"ขอบคุณค่ะ แล้วทำไมหนูอยู่ในชุดนอนล่ะคะ?"

"เฮียเปลี่ยนให้"

"อะไรนะ?"

"ก็เฮียเปลี่ยนให้ไง สงสัยอะไร?"

​"งั้นเฮียก็เห็น...หมดแล้วงั้นสิคะ?"

"ทำไมล่ะ..อายหรอไม่ทันแล้วมั้ง เห็นหมดทุกซอกทุกมุม เพราะเฺฮียเช็ดตัวให้เรา เห็นตื่นขึ้นมาบอกว่าร้อน เฮียก็เลยเช็ดตัวให้"เขาพูดหน้าตาเฉย แล้วเธอก็ไม่มีชั้นในด้วย

"เฮีย..แล้วชั้นในหนูล่ะ?"

"ถอดออกแล้วก็ซักแล้ว ตากอยู่ที่หนีบผ้าตรงระเบียงไง"

​"เฮีย...นั่นชั้นในหนูนะ"

"ก็ไม่เถียงว่าเป็นของเฮียสักหน่อยนี่ ทำไมล่ะก็แค่เอาน้ำยาซักแห้ง ที่ตัวเองเคยใช้ซักแล้วก็ตาก"

"เฮีย..แต่ว่ามัน..."

"ช่างเถอะน่าเรื่องใหญ่กว่านี้มีอีกเยอะ แค่นี้เฮียไม่คิดว่ามันจะเหลือบ่ากว่าแรง เฮียไม่ถือหรอกดื่มสิแล้วจะรู้สึกว่ามันดีขึ้น"

"ค่ะ..เฮียขา..เรายัง.."

"อะไรของเธอ นอนเป็นซากศพ แถมยังละเมออีกต่างหาก เฮียไม่มีอารมณ์หรอก แต่ดีนะเมื่อคืนท่านอนเรียบร้อย ไม่เผลอถีบเฮียอีก ไม่งั้นต้องเดี้ยงอีกรอบแน่"

"คิกๆเฮีย..ไม่หวั่นไหวหรอ ตอนที่หนูแก้ผ้าอ่ะ?"

​"เฉยๆอ่ะ"

​"หนูไม่เซ็กซี่ใช่มั้ย เหมือนคุณคิตตี้นั่นนะ นมบึ้มๆไง"

"ไอ้บ้า..เฮียบอกหรือไงว่าชอบแบบนั้น ไม่เอาอ่ะชอบแบบนี้ดีกว่า จุ๊ฟน่ารัก แม้บางครั้งจะเป็นปีศาจบ้าง แต่เวลาวิญญาณร้ายออกไป เธอโคตรน่ารักเลย"

"เค้าน่ารักจริงหรอ?"

"ก็จริงนะสิ ดื่มหมดหรือยังจะได้ไปอาบน้ำ รู้มั้ยเมื่อวานว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง?"เด็กสาวสั่นหน้า

"อะไรคะ?"

"ไปคุยกันในรถ"

"ขอนอนอีกได้มั้ยอ่ะ หนูไม่อยากไปอ่ะ"

​"ไม่ได้เฮียมีเรื่องต้องสะสาง สำคัญซะด้วยแล้ววันนี้เราจะต้อง ซื้อตั๋วเครื่องบินกลับซีแอตโทล อีกสองวันเฮียจะไปส่ง"

​"เฮีย.."

เด็กสาวผวาเข้ากอดเขาไว้ทั้งตัว คาร์เตอร์กอดตอบเธอเอาไว้ เหมือนกอดน้องสาวตัวเล็กๆเอาไว้ ร่างบางเริ่มสั่นสะท้านขึ้นมาก่อนน้ำตาเม็ดเป้งๆ จะไหลออกมาจากขอบตาร้อนผ่าว

"ตัวเล็กร้องไห้ทำไม คิดถึงเฮียหรอ?"เธอพยักหน้าหงึกหงัก อย่าว่าแต่เธอเลยเขาเองก็เศร้าเหมือนกัน แค่เกือบสองเดือนที่อยู่ด้วยกัน มันมีหลายเรื่องที่ต้องจดจำ

"ไม่ต้องร้อง เฮียจะลางาน10วันไปอยู่กับเรา จนกว่ามหา'ลัยจะเปิด ไม่ร้องนะคนดี"

"หนูคงคิดถึงเฮีย"

"เฮียก็คิดถึง ฟอดดด ไปอาบน้ำเร็วเฮียจะไปทำอาหารเช้ารอ กินข้าวก่อนแล้วเฮียค่อยแต่งตัว"

"ค่ะ..กาแฟโคตรขมเลย แต่หายปวดหัวแล้ว"

"ดีมั้ย?"

"ค่ะ"

"ต้องทำไง?"

"จุ๊ฟ...จุ๊ฟ/เขินหรอ?"

"เปล่านะ/เก่งขึ้นเยอะเลย..ไปเร็ว"

"ค่ะ"

ร่างเล็กค่อยๆกลิ้งลงจากเตียง คาร์เตอร์คิดเหมือนกันว่าถ้าเธอไม่อยู่ ที่นี่คงเหงาจะให้เธอย้ายมาเรียนที่นี่ มันคงยากแต่ถ้าให้เขาย้ายไปทำงานที่โน่น มันน่าจะง่ายกว่ามั้ย

"เฮียวันนี้หนูใส่ชุดนี้นะ"ชายหนุ่มหันมาตามเสียง เดรสสีฟ้าขับผิวเธอให้ขาวผ่องขึ้นมาอีก เธอแต่งหน้าอ่อนๆ ดูแล้วน่ารักได้อีก

"มานี่สิ"

"คะ..ไม่สวยหรอ?"

"ใครบอกล่ะ สวยจนเฮียไม่อยากปล่อยเราไปไหนแล้ว อยากให้อยู่กับเฮียตลอดไป จุ๊ฟ ไปนั่งเถอะรอข้าวต้มก็เสร็จแล้ว"เขาจุมพิตกลีบปากบางนั้นแผ่วเบา ใครบอกว่าเขาไม่รู้สึก แต่รอเวลาที่เหมาะสมต่างหาก

"หนูช่วยนะ เราต้องช่วยกันสิใช่มั้ย?"

"งั้นหยิบชามมา ค่อยๆยกเดี๋ยวแตก"

"หนูรู้น่าไม่แตกหรอก"

"อยากเชื่ออยู่ แตกก็ซื้อใหม่แต่ระวังเศษแก้วเถอะ มันจะบาดมือเอา"

"เจ้าค่ะบอส.."

"ทะลึ่งจริง"

"เปล่าทะลึ่งนะ แต่ตอนนี้หนูหิวมากเลย แล้วเมื่อวานหนูนอน แบบไม่ได้กินอะไรเลยหรอคะ?"

"อืม..ไม่ได้กินข้าว"

"อะไรนะ..นี่เฮียปล่อยให้หนูอดอยากหรอคะ มิน่าหนูผอมไปเลย"เด็กสาวหมุนซ้ายหมุนขวา จนกระโปรงพริ้วไปตามแรงหมุน ช่างเป็นภาพที่น่ารักนัก

​"นี่..ยัยตัวแสบ ที่บอกว่าไม่ได้กินข้าว ไม่ใช่เฮียปล่อยให้เราอด จำไม่ได้หรือไงเฮียพาเรากลับมา แล้วก็ทำแซลม่อนทอดเกลือ แล้วก็ไข่เจียว มีผักลวกสองอย่าง แถมไวน์หมดไปเป็นขวด กินซะจนเมาเลยสมองเสื่อมไปแล้วมั้ง"

​"อู้ยย..หนูแย่ขนาดนั้นเลยหรอคะ น่าอายจัง"

"ไม่ทันแล้วมั้งครับคุณหนู ฟอดด นี่ระวังนะมันร้อนอยู่"

"ค่ะ..เฮียขา"

"ครับ"

"แล้วเมื่อวานหนูทำอะไรบ้าง?"

"ไม่รู้..เฮียจำไม่ได้หรอก สงสัยสมองมีปัญหา"

"งื้อ..บอกเค้าหน่อยสินะๆ เผื่อเผลอทำเรื่องน่าอายขึ้นมาไงคะ"

"ก็ได้..แค่นอนละเมอบอกว่า เฮียขาหนูรักเฮียนะ แล้วยังพูดอะไรอีกเยอะแยะ ถามจริงเถอะ?"

"คะ"

"รักเฮียจริงป่ะ?"เด็กสาวแก้มแดงปลั่ง เมื่อถูกถามแบบนั้น

"เรื่องแบบนี้ใครเขาพูดเล่นกันล่ะคะ ก็หนูรักเฮียจริงนี่ หรือเฮียไม่รักหนูเล่า? ใช่มั้ยไม่รักหนูใช่หรือเปล่า?"เขาบีบจมูกเธอเบาๆ

​"รักหมดใจเลยล่ะ รีบกินเร็วเข้า"

​"เจ้าค่ะท่าน"

"วันนี้ห้ามออกนอกห้อง ให้อยู่ในห้องทำงานเฮียนะ"

"ไม่ออกหรอกค่ะ ยกเว้นกินข้าวกลางวัน"

"ไม่เป็นไรเดี๋ยววีว่าจัดมาให้นะ"

"ได้ค่ะ..แล้วเฮียจะไปไหนหรอคะ?"คาร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาต้องทำในสิ่งที่ไม่อยากทำสินะ ในเมื่อทำกันได้ขนาดนี้ก็แสดงว่า คงหมดความนับถือกันแล้ว

​"เฮียมีประชุมอาจจะนานหน่อย"

​"ค่ะ..เฮียไปอาบน้ำเถอะค่ะ สระผมด้วยนะ"

"ครับ..ไปช่วยแต่งตัวหน่อยสิ วันนี้เฮียจะใส่เสื้อสีอะไรดี?"

"สีฟ้าไงคะ"

"เหตุผล?"

"จะได้เหมือนหนูไง"

"ทำไมต้องเหมือนด้วย"

"ก็เราเป็นคู่รักกันไงคะ"

"เราคิดว่าใช่หรอ เฮียว่าเหมือนป๋ากับลูกมากกว่าเราว่าจริงมั้ย ดูสิความสูงก็ห่างกันหลายฟุตนะ"

"แต่เวลานอนก็เท่านกันเองแหละน่า"

​"ยัยเบ็กกี้!"

​"เฮีย..จะเสียงดังทำไมคะ?"

"ใครสั่งสอนให้พูดแบบนี้?"

"เจอในหนังสือมา ไปอาบน้ำเถอะค่ะ"

"เดี๋ยวเถอะนะเรา พูดอะไรหน้าตาเฉยได้ยังไงวะ?"นั่นสิเธอพูดได้ไง แล้วมันก็ใช่นะเพราะนอนกอดเขาทุกคืน ไม่เห็นว่าจะเหลื่อมล้ำกันตรงไหน

"เสื้อกล้าม แล้วก็ชั้นใน แล้วก็กางเกง เสื้อนอก เน็คไทผ้าเช็ดหน้า แล้วถ้าหนูไม่อยู่ เฮียต้องจัดเองใช่มั้ยคะ?"คาร์เตอร์ หันมากอดคนตัวเล็กจากด้านหลัง

"ฟอดดด ก็ต้องทำเองทุกอย่างสิ แต่เฮียจะจำไว้ว่าเราเคยจัดให้เฮีย ขอบคุณนะที่อยู่กับเฮียจุ๊ฟๆ"

"เร็วเถอะค่ะสายแล้ว ว้ายย! เฮียทำแบบนี้ได้ไงคะ?"เด็กสาวยกมือปิดหน้า อีตาบ้าเอ้ย!จะอ่อยหรือไงนะ

"อะไร..ก็แค่ผ้าหลุดไง ไม่เคยเห็นหรือไง อีกหน่อยก็ชินไปเองแหละน่า ลืมตาได้แล้ว"

"อย่าให้หนูเห็นอีกนะ?"

"ทำไมล่ะ..หึหึ"

"ยังจะขำอีก คนบ้าเอ้ย"

"เฮียดูดีหรือยัง เน็คไทเบี้ยวมั้ย ดาร์ลิ้งดูหน่อย"เบ็กกี้หันมามองเขา พรางส่ายหน้าคนตัวโตสวมเสื้อผ้า ท่อนบนก็เรียบร้อยหรอก แต่ท่อนล่างสิใส่กางเกงในตัวเดียว

​"เฮีย..หนูเป็นผู้หญิงนะ ต่อไปห้ามใส่ชั้นในตัวเดียวแบบนี้อีก เข้าใจมั้ย?"

​"เอ้ายังไงอ่ะ..หรือจะให้เฮียใส่ชั้นในสองตัว?"

"ไม่ใช่แบบนั้น ต้องสวมกางเกงก่อนเข้าใจมั้ยคะเฮีย แล้วก็ใส่เข็มขัดให้เรียบร้อยก่อน เข้าใจนะ"

​"ครับเมียจ๋า..จุ๊ฟน่ารักจัง"

​"อร้ายย..อย่ามาเรียกเค้าแบบนี้นะ อีเฮียบ้าหนูไปรอข้างนอกเลย"

"เขินๆ..ก็อีกหน่อยตัวเองก็ต้องแต่งงานกับเค้านี่ ซ้อมเรียกไว้ก่อนไม่ได้หรือไงเล่า?"

​"ก็รอให้แต่งก่อนสิโว้ย..ฮึ้ย"

​"5555แค่นี้ก็เขินด้วย เรียบร้อยครับผม เฮียหล่อมั้ยหนู?"

"ฮึ..ก็งั้นๆแหละ"

"หล่อขั้นเทพเลยหละ"

"หลงตัวเองชะมัดเลย มิน่าล่ะสาวๆทั้งนิวยอร์กถึงหลงเสน่ห์นัก อย่าให้หนูรู้แล้วกันนะว่า กิ๊กเก่ายังแอบมาหารับรองเฮียตายแน่"ชายหนุ่มแอบยิ้ม รู้สึกดีชะมัดที่เธอหึงเขาแสดงว่าเธอรักเขา ถ้าพูดแบบเข้าข้างตัวเอง

ชั่วโมงต่อมา

ภายในสำนักงานเริ่มปั่นป่วน เพราะลาแมร์ไม่ยอมกับเรื่องเมื่อวาน ยังไงเสียวันนี้แคทเทอร์ลีนต้องได้รับบทเรียนบ้าง เพราะคาร์เตอร์เป็นหัวหน้างาน ถ้าเธอทำแบบนี้ได้ก็แสดงว่าไม่ให้ความเคารพกันแล้ว

คาร์เตอร์ขับรถเข้ามาจอด ยังไม่เกินเวลาเพราะเขาจะมาถึงออฟฟิต ไม่เคยเกิน9:00น.นั่นคือเวลาปกติ ชายหนุ่มหันมามองคนข้างกาย เธอเก็บมือถือใส่กระเป๋า เนื่องจากว่าทุกเช้าเธอต้องรายงานพี่ชาย รายงานแม่ว่าการทำงานเป็นไงบ้าง

"ฟอดดด หอมก่อนเดี๋ยววันนี้งานยุ่ง คงอดหอมเราเมื่อเข้าออฟฟิต"

"จริงหรอคะ ยุ่งขนาดนั้นเชียว"

"ใช่ยุ่งมาก"เขาไม่อยากบอกเลย ว่าวันนี้จะต้องทำอะไรบ้าง

"ไปค่ะ..ทำไมวันนี้คนเยอะจัง หนูว่าคนเยอะแบบนี้ก็น่าเบื่อเหมือนกันนะคะ หรือเฮียว่าไง?"

"ไมนะ..ถ้าถามเฮียๆ ก็จะตอบว่าในนามผู้บริหาร ยิ่งคนพลุกพล่านมากเท่าไหร่ นั่นก็แสดงว่าผู้คนเดินทางท่องเที่ยว มันทำให้เม็ดเงินสะพัด และไหลเข้ามาหาเราได้มากเพราะฉะนั้น เราจะมีปัจจัยในการพัฒนาศักยภาพเพิ่มมากขึ้น คุณภาพของเครื่องบิน คุณภาพของพนักงาน ก็ต้องพัฒนาตามไปด้วย อะไรที่มันดีก็ทำต่อไป อะไรที่มันไม่ดีก็ทิ้งๆไปบ้าง"

"เฮียพูดยาวจัง..มีอะไรที่หนูยังไม่รู้มั้ย?"

"เปล่านี่ ไปเถอะ"

"ค่ะ"

คาร์เตอร์จูงมือแฟนสาวเข้ามาที่ออฟฟิต เขาไม่เคยปล่อยมือจากเธอเลยไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน อีกอย่างเขาอยากจะบอกกับทุกคนเหลือเกินว่า เธอนี่แหละคือตัวจริง อายุห่างกันแค่7-8 ปีมันคือช่วงที่พอเหมาะที่สุด

"อรุณสวัสดิ์ค่ะบอส"

"อะไรกันเสนอหน้าแต่เช้า นึกว่าฉันเป็นวินดีเซลหรือไง?"

"ฉันว่านายหล่อกว่าย่ะ"

"หวัดดีค่ะพี่แมร์"

"จ่ะ..วันนี้สวยเชียวน้องสาวพี่"

"ขอบคุณค่ะ..แล้วมีอะไรกันหรอคะ ดูเหมือนว่าจะมีอะไรแปลกๆ?"ลาแมร์ไม่ได้ตอบ แต่โบ้ยให้ไปถามบอสแทน คาร์เตอร์โบกมือให้ ก่อนจะเดินเข้าห้องทำงานไปพร้อมกับแฟนสาว เด็กสาวทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟา 

"วันนี้เขามีอะไรแปลกๆนะคะเฮีย"

"เดี๋ยวค่อยเล่านะ เฮียต้องไปก่อนจำได้นะที่บอกเอาไว้ รู้นะว่าถ้าแอบออกไปไหนอีกจะโดนอะไร วันนี้จะไม่เหมือนเมื่อวานแน่"

"รับทราบเจ้าค่ะ"

"ดีครับจุ๊ฟๆ ไปละ"เขาจุมพิตปากอิ่มของเธอซ้ำๆ ก่อนจะเดินออกประตูไป เด็กสาวไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ ไหนบอกไม่มีเวลาจะได้จู๋จี๋กันไง แล้วเขามีเรื่องอะไรกันนะ ดูจะเป็นความลับสุดยอดมากเลย แต่บางเรื่องคงเป็นภายในกัน ที่เธออาจจะอยู่นอกเหนือที่จะต้องรับรู้

"คาร์เตอร์นั่งก่อน"

"จริงๆเรื่องแบบนี้ ไม่ต้องถึงผมหรอกมั้งครับ แล้วแต่ท่านจะตัดสินใจ ผมเห็นด้วยทุกประการ เพราะผมไม่อยากได้ยินหรือได้ฟัง คำแก้ตัวของใครทั้งนั้น"คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกำลังกระสับกระส่าย แคทเทอร์ลีนคงไม่ได้รับความเมตตา จากบอสอีกแล้วสินะ

"ท่านคะแคทอยากขอ.."

"แคทเทอร์ลีน คนที่คนอยากจะขอความเมตตา ไม่ใช่จากผมแต่เป็นเจ้านายของคุณต่างหากล่ะ"

"บอสคะ"ทุกคนที่นั่งอยู หันไปมองคาร์เตอร์เป็นจุดเดียว ถ้าเขาตัดสินใจยังไงออกไป นั่นก็แสดงว่าทุกคนเห็นด้วย

"ผมขอดูหลักฐานหน่อยครับ ช่วยเอาขึ้นโปรเจ็กเตอร์ด้วย เพราะผมอยากบอกทุกคนกับสิ่งที่เห็น ไม่ใช่การแก้ตัวแต่ให้ภาพบอกดีกว่านะครับ และอยากให้คุณแคทเทอร์ลีน เธอเป็นคนบอกดีกว่า ว่าจุดประสงค์ที่เอารูปไปลงเพื่อ..?"

​"นั่นสิคุณทำแบบนั้นทำไม แคทเทอร์ลีนตอนนี้คุณต้องพูด ผมไม่เห็นด้วยตอนนี้ผมต้องพูด จริงอยู่มันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ถ้าคาร์เตอร์ไม่ใช่ผู้บริหาร ก็คงไม่มีใครสนใจ แต่สิ่งที่คุณทำมันละเมิิดสิทธิ์ของเขา ผมรู้มาว่าคุณแอบชอบเจ้านายของคุณ พอเขาไม่เล่นด้วยคุณเลยจ้องเล่นงานเขา ใช่มั้ยแคทเทอร์ลีน?"

​"ท่านประธาน.."

"เรื่องนี้คาร์เตอร์ไม่รู้เรื่อง แต่ผมเห็นว่าเขาไม่ได้รับความยุติธรม คนเราย่อมมีกรอบของตัวเอง แต่ดูเหมือนคุณจะไม่รู้จักคำนี้ ฉะนั้นเราก็คงอยู่ด้วยกันไม่ได้ ผมปกป้องทุกคนที่กระทำการโดยชอบ แต่สิ่งที่คุณทำมันคือการทำลาย รู้มั้ยความสับของสายการบินคืออะไร เรื่องภายในไม่ควรนำเสนอต่อสาธารณะ สงสัยคุณไม่ได้เหมาะกับงานแบบนี้ ลาแมร์พูดถูกคุณไม่รักใคร นอกจากตัวเอง แซนเดอร์จ่ายค่าจ้างให้เธอ10เดือน แล้วพ้นสภาพตั้งแต่วันนี้ อยากให้ผมบอกในบอร์ดของเรามั้ย ว่าคุณผิดอะไร ผมจะส่งหนังสือเวียนให้ทุกคนได้รับรู้"

"อย่านะคะท่าน"

​"เห็นมั้ย คุณยังไม่อยากให้ทุกคนรู้ ว่าอะไรเกิดขึ้นเกี่ยวกับคุณบ้าง ผมเข้าใจคุณนะคาร์เตอร์ ทุกอย่างจะไม่เกิดขึ้น ถ้าคุณมีความยับยั้งชั่งใจ ไม่เอาความสะใจเป็นที่ตั้ง คาร์เตอร์เขาเป็นหัวหน้าคุณ แต่คุณไม่ให้เกียรติเขา ก็เท่ากับไม่ให้เกียรติผม ฉะนั้นไปเถอแคทเทอร์ลีน จำไว้ด้วยไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน คิดก่อนทำเสมอถ้าทำแล้วคิด มันก็จะเป็นแบบนี้แหละ โอเคนะเราเสียเวลามามากแล้ว ขอบคุณนะคาร์เตอร์"

​"ครับผมขอตัว.."

"เชิญฮะ.."คาร์เตอร์ไม่ได้หันมามองคู่กรณี แต่เดินออกจากห้องประชุมนั้น ด้วยความรู้สึกไร้ข้อกังวล ไม่ได้เสียใจเลยถึงประธานไม่พูด เขาก็คงทำแบบนั้นแน่

​"คาร์ล.."

​"ขอบใจนะแมร์ คงมีคนอยากถามแกอยู่ เข้าไปเถอะ ไปคุยกับเขาหน่อยเผื่อจะหายคาใจ"

"โอเค..ไปสินายไม่ต้องคิดมาก ยัยแคทเขาเก่งให้เขาไปหางานใหม่เถอะ ครั้งที่มันครบสามครั้งแล้วที่นางทำผิด เพราะฉะนั้นไม่มีใครทำอะไรเราได้ ตักเตือนด้วยวาจา เอกสารเซ็นต์รับทราบ ครั้งนี้ครบลิมิต โอกาสหมดแล้ว"

"เหอะ..ทำงานแบบนี้เหนื่อย"

แอ้ดดดดด!!

​"กลับมาแล้วหรอคะ พี่แมร์ก็มาด้วย"

"จ่ะ..พี่สั่งชาเขียวใสวีปครีมมาให้ เดี๋ยววีว่าจะเอาเข้ามา"

เบ็กกี้กล่าวขอบคุณ แต่สิ่งที่เธอสงสัยก็คือลาแมร์เข้ามาห้องนี้นับครั้งได้ นอกจากจะเจอกันที่ร้านอาหาร แต่วันนี้เธอเข้ามาถึงที่นี่ คงไม่ใช่แค่เอาชาเขียวมาให้แน่

​"ต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆใช่มั้ยคะ พี่แมร์ถ้ามันลับเกินไปหนูก็ต้องขอโทษที่ถามค่ะ"

​"เราให้แคทเทอร์ลีนออกแล้ว"

​"อะไรนะคะ?"

​"หนูฟังไม่ผิดหรอกจ่ะ"

"มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรอคะ ถึงขนาดต้องออก แล้วตักเตือนกันไม่ได้เลยหรอคะ?"

"ถ้าหนูเห็นบางอย่างหนูคงไม่พูดแบบนั้น นี่จ่ะ"ลาแมร์ยื่นมือถือให้เบ็กกี้ดู เด็กสาวรับมาดูด้วยความไม่เข้าใจ

"นี่รูปเฮียกับหนูเมื่อวานนี่คะ หนูถอดรองเท้าออกเพราะเจ็บมาก เฮียก็เลยแบกหนูขึ้นบ่า แล้วใครถ่ายคะอย่าบอกนะว่า..."

"จ่ะ..คนที่เราให้ออก เราะเธอเอารูปนี้ลงโซเชียล"

"เพื่ออะไรคะ?"

"อิจฉาหนูไงคะ"

"แต่ไม่เห็นหน้าหนูเลยนะ เห็นแต่หน้าเฮียเต็มๆเธอล้อเล่นมั้ยคะ แล้วเธอจะฟ้องร้องบริษัทมั้ยคะ หาว่ากลั่นแกล้งเธอเรื่องนี้เรื่องเดียวหรอคะ"

"มีเยอะแล้ว ครบจำนวนครั้งที่เธอทำจ่ะ"

"มาแล้วค่ะที่สั่งไป อันนี้ของบอส พี่แมร์แล้วก็น้องเบ็กค่ะ"

​"ขอบคุณค่ะ.."

"ค่ะดื่มให้อร่อยนะคะ หรือจะสั่งอีกก็ได้ค่ะ"

"พี่แมร์คะ หนูขอคุยกับเฮียสักครู่ได้มั้ยคะ?"

"ได้สิจ๊ะ..แล้วเจอกันตอนอาหารกลางวันนะ พี่ขอตัว"ลาแมร์หันมาบอก ก่อนจะเดินจากไป

​"ตัวเล็กทำไมมองเฮียแบบนั้นล่ะ?"เบ็กกี้ลุกจากโซฟา เธอยืนมองออกไปด้านนอก ที่นี่คงไม่เหมาะกับเธอสักเท่าไหร่ ถ้าเธอไม่มาที่นี่ทุกอย่างอาจดำเนินไปด้วยดี คงไม่มีคนตกงาน

​"เฮีย..ไปส่งหนูที่โรงแรมได้มั้ยคะ หนูจะกลับไปหาพี่เมย์ หนูจะไปหาเฮียฌอห์นค่ะ"คาร์เตอร์ปราดเข้าหาคนตัวเล็กทันที

"ที่รักไม่เอานะ ทุกอย่างไม่ใช่ความผิดของหนู แคทเทอร์ลีนเธอโดนภาคทัณฑ์มาแล้ว ครั้งนี้ครั้งสุดท้าย จริงๆเธอควรจะออกไปนานแล้ว แค่เฮียขอไว้ให้แต่ครั้งนี้มันเกินไป เฮียไม่ยอมอย่าโทษตัวเอง แคทเทอร์ลีนเธอทำตัวเอง พวกเราไม่เกี่ยวเลย หรือว่าหนูคิดจะทิ้งเฮีย?"เขาทรุดตัวลงตรงหน้าเธอ

​"เฮียรักหนูมั้ยคะ?"

​"รักสิ..เฮียรักเรานะ รักที่สุด"

​"งั้นย้ายไปอยู่ที่ซีแอตโทลได้มั้ยคะ เราจะกลับบ้านกัน ไม่ต้องแยกกันอยู่ให้คิดถึงกัน หรือเราจะเลิกกันดีคะ เพราะเรื่องยุ่งยากทุกอย่างมันจะได้จบลง ผู้ใหญ่จะได้ไม่ต้องตำหนิเฮีย เพราะสาเหตุมาจากหนู"

​"ตัวเล็กทำไมพูดแบบนั้น ไม่มีใครตำหนิเราเลยนะ เรื่องนี้ใครเป็นคนก่อ คนนั้นก็ต้องรับไปยุคนี้ มันยุคข่าวสารเรื่องมันเร็วจะตาย คนเสียหายคือเฮียนะ ที่รักใจเย็นหน่อยสิอีกสองวันเราจะกลับบ้านกัน"

"หนูเหนื่อยแล้วค่ะ ทั้งๆที่หนูก็อยู่ของหนูดีๆไม่ได้ไประรานใคร แต่ทำไมมีคนจ้องจะเล่นงานหนูเพื่ออะไรคะ อึก อือๆ เฮีย..ฮือๆๆ หนูอยากกลับบ้าน"เด็กสาวร้องไห้ออกมา เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่า เพราะอะไรแต่รู้ว่า มันอัดอั้นตันใจเป็นที่สุด

"ตัวเล็กอย่าร้องไห้ ไปนั่งก่อนเร็วทุกอย่างเราไม่ได้เป็นคนเริ่ม เฮียบอกแล้วไงว่าเราไม่ผิด"คาร์เตอร์จูงมือแฟนสาวมานั่งที่โซฟา

"ถ้าเฮียเปิดโอกาสให้เธอๆ ก็คงไม่ต้องทำแบบนี้ใช่มั้ยคะ?"

​"เลิกยัดเยียดเฮียให้ใครต่อใครเถอะนะ เฮียบอกตั้งแต่เราเริ่มคุยกันแล้ว ว่าไม่เคยมองเธอเลย สักนิดก็ไม่มีเฮียขอโทษ ที่พาเรามาลำบากพาเรามาเห็นอะไร ที่มันเลวร้ายทั้งๆที่ตัวเอง อาจจะไปทำงานที่โรงแรมกับนายฌอห์น ป่านนี้คงมีความสุข ไม่ต้องมาเจอสภาพคนขี้อิจฉาริษยาแบบนี้ เฮียผิดเองที่เอาเรื่องนั้นมาบังคับเรา แต่ตอนนี้เฮียรักหนูจริงๆ ไม่ได้เสแสร้งหรือแกล้งรัก ถ้าอย่างนั้นบ่ายนี้เฮียจะไปคุยกับท่านประธาน ขอไปอยู่สำนักงานที่ซีแอตโทล"

​"เฮียไม่กล้าหรอก แล้วท่านก็ไม่อนุมัติแน่"

"ก็ให้มันรู้กันไป ว่าเฮียกล้าทำและทำในสิ่งที่ถูกต้อง ไม่เบียดเบียนใครด้วย ไม่ให้ใครเดือดร้อนแน่นอน"

ชายหนุ่มยืนยัน เบ็กกี้รู้สึกสับสนกับเรื่องที่เกิดขึ้น เขาบอกว่าไม่ใช่เพราะเธอ แต่แคทเทอร์ลีนทำตัวเอง แล้วแคทเทอร์ลีนเธอมีปัญหาอะไร หรือว่า ด้านร่างกาย จิตใจหรือสติปัญญากันแน่ หรือมีปัญหาทางด้านมันสมอง ขาดสติ ขาดการยั้งคิด ถ้าอย่างนั้น คงต้องพาไปรักษาตัว 

"เฮียรู้ว่าเรายังสงสารแคทเทอร์ลีน"

​"ตอนแรกก็สงสารค่ะ แต่ตอนนี้ไม่แล้วเพราะวันแรกที่หนูมาที่นี่ แคทเทอร์ว่าหนูเสียหาย คนเราถ้าไม่ได้รับบทเรียนซะบ้าง ก็คงไม่เข็ดหลาบ อันนี้เขาเรียกว่าให้ทุกข์แก่ท่าน ทุกข์นั้นก็ย้อนมาหาเราค่ะ นั่นคือสัจธรรมหนูเชื่อ ส่วนคนอื่นจะเชื่อหรือเปล่า หนูไม่รู้เฮียไปทำงานเถอะค่ะ หนูโอเคแล้ว"

​"แน่นะ?"

"ค่ะ..ถ้าไม่ไหวหนูจะบอกนะคะ"

"ครับ..จุ๊ฟเฮียรักหนูนะ"

"รู้แล้วค่ะ/เช็ดน้ำตาหน่อย เด็กขี้แยเอ้ย.."

"มันอัดอั้นค่ะ ก็ต้องปล่อยออกมาบ้าง แต่ตอนนี้หายแล้วค่ะ"คาร์เตอร์จุมพิตศรีษะเล็กนั้นหนักๆ ก่อนจะกลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน ทำไมคนตัวเล็กถึงได้อ่อนไหวนักนะ เวลาเก่งก็หาตัวจับยาก แต่เวลาอ่อนไหว ก็หลั่งน้ำตาราวกับทำนบแตก



ถ้าหลายครั้งก็สมควรแล้วค่ะ อย่าสงสารนางค่ะ เพราะได้ทำความผิดมาครบสามครั้งแล้วมันก็แสดงว่า สองครั้งที่ผ่านมาไม่ได้ให้บทเรียนอะไรเลย เจอกันตอนหน้าจ้าบายๆ📌📌📌

ความคิดเห็น