White hawk

สวัสดีค่ะ ไรท์ไม่เเนะนำตัวอะไรมาก ขออภัยถ้าทำสิ่งใดพลาดไป ติดตามหน่อยเด้อออ

ตอนที่1 หนังสือ

ชื่อตอน : ตอนที่1 หนังสือ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2563 18:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1 หนังสือ
แบบอักษร

สวัสดีครับผมชื่อเคน​​^^เป็นเด็กนักเรียนธรรมดาที่เอาเเต่เล่นเกม การเรียนก็ดีนะครับได้เกรด4คณิตด้วยนะครับ เออ...ผมหมายถึง เอาเกรดคณิต4เทอมมารวมกันนะครับ ฮ่าๆๆๆๆ ตอนนี้ผมกำลังโดนทำโทษด้วยล่ะครับ ทำโทษเรื่ิองอะไรนะเหรอครับ เดี๋ยวผมจะเล่าให้ฟัง ไรท์ช่วยย้อนให้ดูหน่อย!!! (รู้เเล้ว!ไม่ต้องเร่งเดี๋ยวย้อนให้ดูเอง:ไรท์) 

Rrrrrrrrr 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา ทำให้คนที่กำลังเล่นเกมอยู่หันหน้าไปหาโทรศัพท์ที่วางไว้ข้างๆ เเล้วอ่านชื่อคนที่โทรเข้ามารบกวนเขาขณะที่กำลังตีป้อมอยู่ ทำให้เขาหงุดหงิดอย่างเเรง                                                                                         

“ฮัลโหล มีไร?”เปิดลำโพงโทรศัพท์ ส่วนตากับมือก็กดเล่นเกมต่อไป 

“เล่นเกมอีกเเล้วเหรอย่ะ!” 

“มีอะไรเร็วๆรีบพูด!!! กำลังตีป้อมอยู่”น้ำเสียงหงุดหงิด ผมกำลังตีป้อมสุดท้ายอยู่เเล้วเขาก็ชนะ 

“เล่นเสร็จเเล้วเหรอ?เข้าเรื่องเลยล่ะกันมารับกูที่สนามบินด้วย” 

“ทำไมต้องไปรับพี่ด้วย โตเเล้วกลับเองก็ได้ป่ะว่ะ!!!”ผมตะโกนใส่โทรศัพท์ 

“ก็เเม่เขาสั่งกูให้บอกให้มึงมารับกู มึงมารับกูตอนบ่าย3นะ เเค่นี้เเล่ะ ขี้เกียจพูดเยอะเจ็บคอ อ้อ!เกือบลืมไปที่กูไปหามึงที่ไทยเนี้ยไม่ได้อยากไปหรอกนะ เพราะเเม่เขาบอกว่า ผลการเรียนมึงไม่ค่อยดีเลยต้องให้กูไปจัดการการเรียนของมึงเเล่ะก็จัดการสันดานที่มึงชอบเล่นเกมมากๆให้หมดไป ง่ายๆเลยคือ โทรศัพท์ โน๊ตบุ๊ค คอมของมึงต้องโดนกูยึดตามนี้นะ บายยย ไอ้น้องรัก”จากนั้นก็ตัดสายไปทันที ผมที่ฟังมันพูดตอนว่าจะยึดของของผมเนี้ยผมอ้าปากค้างเลยคร้าบบบ 

“กี่โมงล่ะว่ะ?”เงยหน้ามองนาฬิกาห้อง เป็นเวลาเที่ยงกว่าๆ เดินลงจากห้องไปทำผัดกะเพราะกินกับไข่ดาวเเละก็ต้มจืด เป็นไงล่ะคร้าบ ถึงจะเป็นเด็กติดเกมเเต่ผมก็ต้องทำอาหารเป็นไว้ก่อนเดี๋ยวจะตายห่าซะก่อน ฮ่าๆๆวันนี้ทำกับข้าวเยอะหน่อย เพราะ ต้องเตรียมให้คุณพี่ที่เเสนดีของผม ยิ่งกินจุอยู่ด้วยยังสงสัยเลยว่าเเฟนที่เขาคบด้วยทนเลี้ยงไปได้ไงกินอย่างกะหมู จุ๊ๆอย่าเอาไปบอกพี่ผมเด็ดขาดนะครับเดี๋ยวผมตายก่อน(กูจะบอกพี่มึงงงง:ไรท์) 

เวลา13:10นาที 

หลังจากที่ผมกินเสร็จผมก็ขึ้นไปอาบน้ำเเละก็ไปหยิบกุยเเจรถยนต์กับกระเป๋าตังค์ เเล้วปิดประตูบ้านเดินไปที่รถ เปิดประรถเเล้วขับออกจากบ้านไปทันที 

‘ อย่าพูดเลยคำว่ารักฉันกลัวเธอหลอก’ผมร้องเพลงในรถ 

‘ ทุกคำที่เธอพูดเป็นจริงใช่ไหมตอบ’​ 

‘มาหลอกให้เเกล้งรักเเล้วเธอก็ทำใจถลอก’ 

‘เธอปลอบใจฉันเเล้วเทอก็ทำมันตลอด’ผมร้องเพลงต่อไปอย่างสบายใจ เสียงผมเพราะครับ เสียงผมเพราะ 

‘ ฉันกลัวเธอหลอก ฉันกลัวเทอหลอก ช่วยบอกฉันทีได้ไหมว่าเทอไม่ได้หลอก หลอกฉันยิ่งกว่าผะ....’ผมยังไม่ทันร้องจบก็มีเสียงโทรศัพท์ขึ้นมาอีก พี่ผมโทรมาอีกเเล้ว 

“ว่าไงพี่?”ผมถามพลางขับรถอย่างสบายใจ 

“ใกล้ถึงรึยัง?”พี่ผมถาม 

“ใกล้ถึงเเล้วอีกประมาณครึ่งชั่วโมงอ่ะพี่” 

“เครรร ขับรถดีๆล่ะเป็นห่วง อีกประมาณ1ชั่วโมงอ่ะกว่ากูจะถึง” 

“อ่าๆเดี๋ยวผมก็คงเเวะห้างใกล้ๆเเถวนั้นก่อนอ่ะ ถึงเมื่อไรโทรหาผมด้วยล่ะกัน”หลังจากนั้นผมก็ตัดสายทันที 

เวลา14:30นาที 

ผมเดินเข้าห้างเเละเดินไปที่ร้านขายเครื่องดื่มผมสั่งเสร็จเรียบร้อยก็เดินเรื่อยเปื่อยในห้าง จนกระทั่งมาสะดุดกับร้านขายหนังสือ ผมตัดสินใจเดินเข้าไปดูหนังสือ เดินมาเรื่อยๆก็เจอกับหนังสือเล่มหนึ่งที่เหลือเเค่เล่มเดียว ผมตัดสินใจหยิบขึ้นมาดู 

“เอาให้พี่กูอ่านดีไหมว่ะ?”ผมบ่นพึมพำอยู่คนเดียว 

“เอ่อ...ขอโทษนะครับ คุณสนใจเรื่องนี้เหรอ?”ผู้ชายคนหนึ่งรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาขมเข้มเเบบไทยเเท้เเต่ดวงตาของเขาสีฟ้าเป็นของต่างชาติ ดูเเล้วน่าจะเป็นลูกครึ่งมากกว่า 

“ครับ?อ้อ...ผมเเค่เห็นมันสะดุดตาน่ะครับ กะว่าจะซื้อให้พี่สาวที่จะกลับมาไทยน่ะครับ”ผมยิ้มให้เขาบางๆ 

“จะดีเหรอครับ?หนังสือเล่มนี้มัน....ช่างมันเถอะครับ”เขายิ้มให้ผมก่อนที่จะเดินไปมุมอื่น 

“What?ช่างเถอะ ไปจ่ายตังค์ดีกว่า”ผมเดินถือหนังสือไปที่เคาเตอร์เพื่อชำระเงินให้เรียบร้อย เเต่ผมดันเห็นหน้าพนักงานผู้ชายที่มองผมถือหนังสืออยู่ จู่หน้าก็ซีดลงทันที 

“เป็นอะไรรึป่าวครับ?”ผมถามพนักงานผู้ชาย 

“คะ...คุณไปเอาหนังสือนี้มาจากไหนครับ!?”เขาตะคอกถามผม ทำเอาคนในร้านสะดุ้งไปตามกับผม 

“.......”ผมเงียบครับพูดไม่ออกเเล้วทีเนี้ย 

“ผมถามคุณอยู่นะครับ!!!!!”เขายังไม่เลิกตะคอกใส่ผม จนผมทนไม่ไหว 

“ผมเป็นลูกค้านะครับ!พนักงานที่ดีไม่ควรตะคอกใส่ลูกค้าเเบบนี้นะครับ!!!”ผมตะคอกเขากับเเต่ก็มีผู้ชายคนเดิมที่ทักผมตอนเลือกหนังสืออยู่เดินมาหาผมทันที 

“ยศ!อย่าตะคอกใส่ลูกค้าเเบบนี้อีก”เขาว่าพนักงานผู้ชาย ก่อนที่คนที่ชื่อยศจะหยุดนิ่ง 

“ขอประทานโทษเเทนพนักงานของผมด้วยนะครับ สงสัยเขาจะเครียดมากเกินไปนะครับ”เขาหันมาพูดกับผมเเต่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรเเค่พยักหน้าเล็กน้อยให้เขาเข้าใจ 

“อ่าครับ...เเล้วผมจะชำระเงินได้รึยังครับ?”ผมถามเขา 

“เชิญเลยครับ....”เขาบอกผมเเล้วยิ้มบางๆให้ 

“......”พนักงานชายเงียบ 

“......”ผมก็เงียบครับ 

“ทั้งหมด350บาทครับ...ผมขอเตือนอะไรคุณหน่อยนะครับ อย่าให้หนังสือเล่มนี้อยู่ในห้องคุณตอนคุณหลับเด็ดขาด คุณไม่เชื่อก็ไม่เป็นไรครับเเต่ขอเเค่อย่าให้มันอยู่ใกล้คุณตอนคุณหลับเด็ดขาด”พนักงานทำหน้าจริงจัง 

“ครับ ผมจะพยายามล่ะกัน”ผมบอกเขาก่อนที่จะหยิบตั้งค์ขึ้นมาจ่ายให้เขา หลังจากนั้นผมก็เดินออกจากร้านไปทันที 

“จะดีเหรอครับที่ปล่อยไปเเบบนั้น?”พนักงานชายพูดกับผู้จัดการของตัวเอง 

“เราทำอะไรไม่ได้ เจ้าก็รู้ว่าสวรรค์ลิขิตให้เขาพบกันอย่างงี้”ผู้จัดการมองตามหลังร่างบางที่เดินไปไกลจากร้านเเล้ว 

“ท่านก็รู้อยู่ว่าถ้าให้ไปเเบบนั้น...เด็กคนนั้นจะไม่ได้กลับมาที่นี้อีกต่อไปเลย”พนักงานชายพูด 

“ข้าเชื่อว่าเขาต้องมีความสุขที่ได้อยู่ที่นั้นเเน่นอน...โชคดีนะหนุ่มน้อย” 

ดีจร้าา เป็นไงบ้างสนุกกันไหม?ถ้าสนุกก็คอมเม้นต์ด้วยนร้าาา หรือถ้าไรท์ผิดพลาดอะไรก็บอกด้วยนะ ไรท์จะได้ปรับปรุงได้ ขอบคุณสำหรับคนที่อ่านนะคะ เเล้วจะเกิดอะไรกับเคนน้อยของเราต่อไปคอยติดตามได้เลยคร้าาา 

(นี้ไรท์กล้าดียังไงมาเรียอกเราว่าเคนน้อยห้ะ!?ฉันไม่ใช่เคนน้อยซะหน่อย ต้องเรียกว่าเคนใหญ่สิถึงจะเข้า:เคน) 

(เอิ่มม...ใหญ่ตายล่ะ😑เห็นมีนิดเดียวไม่ใช่เหรอเคนน้อยยยย ฮ่าๆๆ:ไรท์) 

(ฮึ่มมม คอยดูเถอะฉันหาเมียได้เมื่อไร ฉันจะปั๊มลูกให้ออกมาเป็นโหลเลยคอยดู:เคน) 

(กลัวว่าจะมีผัวมากกว่ามั้ง อิอิ:ไรท์) 

TrueMoney Wallet : 0617375567 

ความคิดเห็น