ท้องฟ้าและทุ่งหญ้า

รบกวนขอ3 อย่างจากผู้อ่านที่รัก_/\_ กดไลก์ /กดติดตาม /คอมเม้นต์ ให้กำลังใจนักเขียนอย่างอิทุ่งด้วยนะคะ ติชมได้เสมอ รักๆ

ชื่อตอน : Chapter.73

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.2k

ความคิดเห็น : 119

ปรับปรุงล่าสุด : 20 เม.ย. 2562 07:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter.73
แบบอักษร

ฉัตรชฎาเริ่มใจเสียเมื่อสีหน้าของดาวิดแสดงออกว่ากำลังวิตกหนัก ตอกย้ำความคาดหวังเพื่อรอพบมารดาว่ามันได้ล่มพังครืนลงหลังจากน้ำตาเม็ดเล็กไหลผ่าดวงตาคมดุขอมาเฟียหนุ่มที่พายามหลบเธอ ซึ่งนั่นไม่ใช่สัญญาณที่ดีเลย

            “เกิดอะไรขึ้น”

                เธอเค้นถามอีกครั้ง

                “แม่เธอ..”

                เขาตะกุกตะกักเว้นช่วงไว้ หัวใจเธอชาวาบราวกับไหลลงตาตุ่ม

                “แม่เธอท่านตายแล้วที่รัก ฉันขอโทษ ขอโทษจริงๆที่ช่วยไม่ทัน...”

                หลังจากนั้นเขาจะพล่ามจะเอ่ยอะไรมากมายนั้นมันไม่เข้าหูเธอหรอก เพราะสมองมืดดับไม่รับรู้อะไรสักอย่าง แม้ดวงตาเคยสว่างใสยังพร่ามัวด้วยน้ำตา

                “ไม่ ไม่จริง แกพูดบ้าอะไร ไหนว่าแม่จะมาหาไง ฮือๆ ไอ้คนบ้า แกจะเล่นตลกอะไรกับฉันอีก”

                ตุ๊บ

                ตุ๊บ          

กำปั้นเล็กออกแรงทุบตีเขาและด่าทอแสดงการต่อต้านความจริงที่ได้ฟัง

                ...ไม่ใช่

                ไม่มีทาง

                แม่เธอจะตายได้ยังไง

                ก็วันก่อนยังคุยกันอยู่

                “ไม่ แม่จันทราของหนู ไม่จริง”

                น้ำตาไหลพรากออกมาเป็นสาย ใบหน้าหวานซีดส่ายไปมาช้าๆ ทุกอย่างดูมืดมนไปหมดจนร่างกายไม่แข็งแรงพอจะยืนไหว กายอ่อนยวบลงไปพร้อมกับสติที่วูบดับ

                ฟุ่บ

                ร่างบางล้มพับหมดสติพอดีกับสามีเอื้อมวงแขนโอบรับไว้พอดี

                “เป็นอะไรกัน”

ดาวิดหันไปสนใจเสียงของมารดาเพียงครู่หนึ่ง

ลูกน้องไม่กล้าเข้าไปแจ้งถึงการมาของมาดามอีวา ไม่มีใครกล้าขัดการสนทนาอันตึงเครียดของทั้งสองแม้แต่ป้าเทรซี่เองยังแค่เฝ้ามองดูห่างๆ จอร์จจึงนำพามาดามและแขกชาวเอเชียมาหาเจ้านายถึงในสวน

                มาดามอีวาเดินตามลูกชายซึ่งประคองฉัตรชฏาไว้และรีบอุ้มพาหล่อนเข้าบ้านไม่สนใจจะตอบเธอ แม้ไม่ตอบ แต่สีหน้าลูกชายนั้นพอจะคาดเดาว่าเขากำลังเจอเรื่องหนัก

                “นั่นลูกสาวผมเป็นอะไร”

                นายพฤกษ์ซึ่งเดินตามหลังเธอหลายก้าว ตอนนี้ร้อนใจเร่งฝีเท้านำหน้าเธอลิ่วไปจนถึงห้องนอนซึ่งมีแม่บ้านช่วยหยิบยื่นผ่าชุบน้ำปรนนิบัติดาวิดกันให้วุ่น เขาเดินอ้อมไปทรุดนั่งยองๆข้างเตียงฝั่งตรงข้ามลูกเลย ฝ่ามือหยาบกร้านลูบหน้าผากขึ้นไปบนไรผมลูกสาวแผ่วเบาก่อนเดินลงมารอเจรจากับลูกเขยที่ห้องรับรองแขกชั้นล่าง

                'พฤกษ์ ช่วยลูกเราด้วย นังชฎามันกำลังตกอยู่ในอันตราย'

'ไอ้นั่นมันไม่ได้รักลูกเราจริง มันหลอกลูกเรา มันต้องการฆ่าฉัน'

'ฝากดูแลลูกด้วยนะ'

คำบอกกล่าวจากจันทรายังติดตรึงฝังในใจที่จุกคับอกจนต้องยกกำปั้นทุบเบาๆนับตั้งแต่ได้ทราบความจริง แรกๆเขาออกโรงป้องลูกเขยต่อต้านการโทรมาหาครั้งแรกในรอบหลายปีของอดีตภรรยาที่คงโทรมาป่วน แต่พอจันทราบอกความจริงทั้งหมด เรื่องที่เธอลงมือฆ่าคนรักของดาวิเด้อย่างเหี้ยมโหดนั้น มันทำให้เขาแทบจะเป็นลมเมื่อการสู่ขอลูกสาวสุดที่รักเป็นเพียงแผนลวง

“ไม่ต้องห่วงนะคะ ลูกสาวคุณไม่ได้เป็นอะไรมาก”

                มาดามปลอบแม้ผู้ฟังไม่เข้าใจก็ตามที

ชายไทยวัยกลางคนนั่งกอดกระเป๋าเป้ไว้แน่นด้วยมือสั่นเทา เขาหวาดกลัวทุกอย่างจนไม่กล้าเงยหน้ามองความโอ่อ่าหรือแม้แต่ผู้คนที่นี่ หัวอกคนเป็นพ่อที่ห่วงลูกสาวจนขอข้ามน้ำข้ามทะเลมาให้เห็นกับตา กระหนักชัดว่า ความรักครั้งนี้ไม่มีอยู่จริงหลังจากก้าวเท้าเข้ามาเพียงไม่กี่นาที ก็เจอภาพที่ลูกสาวเป็นลมหมดสติลงก่อนจะเจอหน้าพ่อด้วยซ้ำ

                ..เวรกรรมอันใดหนอ ถึงได้ใจร้ายกับลูกสาวของเขา ฉัตรชฎาเป็นเด็กดี ขี้กลัว และใจอ่อน นี่คงเป็นจุดอ่อนให้ชายผู้ไม่ประสงค์ดีเข้าถึงเธอได้ง่ายๆ ไม่ว่าระหว่างจันทรากับมาเฟียผู้นี้จะหมางใจอันใดอยู่ แต่ไม่ควรลามมาถึงลูกสาวเขา ไม่ควรอย่างยิ่ง ลูกสาวเขารักและอาจใจง่าย ยอมชายผู้นี้โดยง่าย แต่ฉัตรชฎาทำผิดอะไร?

“สวัสดีครับ”

                ดาวิดยืนไหว้พ่อตาด้วยทีท่าเก้ๆกังๆก่อนจะทรุดกายลงนั่งบนโซฟา การมาของพ่อฉัตรชฎาเป็นอะไรที่เซอร์ไพรส์ และดูท่าว่าจะยังไม่ทราบข่าวการเสียชีวิตขออดีตภรรยา ณ ขณะนี้มันทำให้เขาใบ้กินเอาแต่นั่งเงียบและก้มหน้าเป็นการต้อนรับ

                แกรก แกรก

                เสียงสะบัดกระดาษแผ่นใหญ่ปลุกสติให้มาเฟียหนุ่มเงยขึ้นมองพ่อตา

                ..ผมขอลูกสาวคืน..

                พฤกษ์ชูกระดาษขึ้น

                เป็นภาษาอังกฤษตัวโตๆลักษณะการลงน้ำหนักปากกาดูไม่มั่นใจแต่เพียรพยายามเขียนแต่แค่มันสามารถสื่อสารได้เป็นพอ

                “ไม่ ผม..”

                ดาวิดส่ายหน้าปฏิเสธด้วยแววตาแสนเศร้า แต่เขาไม่มีทางจะหลงกลอีกหรอก

แผ่นที่สองและสามตามมาติดๆ

                ...ได้โปรด ปล่อยลูกสาวผม ผมจะพาลูกกลับบ้าน..

                ...ผมยินดีคืนค่าสินสอดคืนให้ทั้งหมด..

“อ่ะนี่ครับ”

                นายพฤกษ์ยื่นกระเป๋าเป้ซึ่งบรรจุเงินค่าสินสอดทั้งหมดที่เขาเคยได้รับจากลูกเขยชนิดไม่เม้มเก็บไว้แม้สักสลึงเดียว อาจจะขาดไปหลายแสนเพราะใช้มันต่อเติมบูรณะบ้านและวงดนตรีไทยแต่เขาบากหน้าไปกู้เงินด่วนมา เพื่อต้องการตัวลูกสาวคืน

                                ดาวิดอ้าปากหวอเมื่อเปิดดูสิ่งของในกระเป๋า และยิ่งตกใจกว่าเก่าเมื่อพ่อตานั่งคุกเข่าลงต่อหน้า

“โอ ไม่ๆ อย่า”

ดวงตาคมกรอไปมาอย่างเหนื่อยอ่อน

แสดงว่า เขาคงทราบเรื่องราวมาพอประมาณแล้ว

                ...ตั้งใจแน่วแน่ แม้หลังจากนี้ เธอจะเกลียดเขาสักเพียงใดก็ไม่มีทางยอมปล่อยให้เธอไป จะกอดเธอไว้ให้แน่นสุด แม้เธอพยายามดิ้นทุบตี ไม่มีทางปล่อย

                แต่ทว่า เรื่องนี้ พ่อของเธอเป็นฝ่ายขอ และมาถึงที่ ความกระดากอายผุดขึ้นมาในตัวเขาอย่างไม่น่าเชื่อ

                มาเฟียหนุ่มพยักหน้ารับช้าๆเป็นคำตอบ

“พ่อตาอุตส่าห์มาเยี่ยม มาร้องขอถึงที่ ผมจะปฏิเสธได้ยังไงล่ะ”

                เสียงทุ้มเอ่ยพึมพำพร้อมดึงพยุงพ่อของเธอขึ้นนั่งบนโซฟาตามเดิม เขาเดินคอตกเข้าห้องทำงานกัดฟันประคองสติเซ็นต์เอกสารสำคัญที่ไม่สามารถเลื่อนได้ ก่อนจะทิ้งศีรษะทับบนท่อนแขนฟุบหน้าลงกับโต๊ะแอบปล่อยน้ำตาให้มันไหลออกมา

                “ไง สุดหล่อของแม่ โอเคมั้ย”

                มาดามอีวาเดินเข้ามาได้พักหนึ่งแล้ว เธออ้อมมาด้านหลังบีบนวดต้นคอให้ลูกชายเพื่อคลายความตึงเครียด

                “เห้อ .. สบายมากครับ ไม่ต้องห่วง”

                เขาเงยหน้าพลางเหยียดแขนจนสุด

                “อย่าโกหกแม่”

                “เรื่องนี้ผมก่อเองทั้งหมด ซึ่งแม่ไม่ควรจะโดนตำหนิไปกับผมด้วย ถ้าแม่กลับไปก่อน ผมจะโอเคมาก”

                “..ตามใจ งั้นแม่คงต้องกลับก่อนนะ ออ หยุดเลย ไม่ต้องเดินไปส่ง รักลูกนะ”

                “ครับ ผมก็เหมือนกัน”

                เขาส่งยิ้มให้มาดามที่เดินออกไป

                “ออ”

เหมือนจะลืมอวยพรลูกชายก่อนกลับ จึงกลับหลังหันพลางโบกมือ

“ ขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีนะ”

“แน่นอนครับ โชคดีอยู่แล้ว

ดาวิดยืนมองฉัตรชฎาซึ่งหลับสนิทบนเตียงครู่ใหญ่จึงเดินหายเข้าไปในห้องแต่งตัวรื้อยาคุมของฉัตรชฎาออกมาเผาทิ้งในถังขยะชนิดอะลูมิเนียม จากนั้นจึงกลับมาเอนกายลงนอนข้างๆเธอ กับร่างกำยำเปลือยล่อนจ้อน

                 “ที่รัก ฉันขอโทษ”

                มือใหญ่ลูบคลำหน้าอกอวบ ส่งเสียงกระซิบที่แหบพร่า

....................

ตอนหน้ามีNC ตอนนี้ ขอนอนก่อน ^^!

รักๆ

ท้องฟ้าและทุ่งหญ้า






ฉัตรชฎาเริ่มใจเสียเมื่อสีหน้าของดาวิดแสดงออกว่ากำลังวิตกหนัก ตอกย้ำความคาดหวังเพื่อรอพบมารดาว่ามันได้ล่มพังครืนลงหลังจากน้ำตาเม็ดเล็กไหลผ่าดวงตาคมดุขอมาเฟียหนุ่มที่พายามหลบเธอ ซึ่งนั่นไม่ใช่สัญญาณที่ดีเลย

            “เกิดอะไรขึ้น”

                เธอเค้นถามอีกครั้ง

                “แม่เธอ..”

                เขาตะกุกตะกักเว้นช่วงไว้ หัวใจเธอชาวาบราวกับไหลลงตาตุ่ม

                “แม่เธอท่านตายแล้วที่รัก ฉันขอโทษ ขอโทษจริงๆที่ช่วยไม่ทัน...”

                หลังจากนั้นเขาจะพล่ามจะเอ่ยอะไรมากมายนั้นมันไม่เข้าหูเธอหรอก เพราะสมองมืดดับไม่รับรู้อะไรสักอย่าง แม้ดวงตาเคยสว่างใสยังพร่ามัวด้วยน้ำตา

                “ไม่ ไม่จริง แกพูดบ้าอะไร ไหนว่าแม่จะมาหาไง ฮือๆ ไอ้คนบ้า แกจะเล่นตลกอะไรกับฉันอีก”

                ตุ๊บ

                ตุ๊บ          

กำปั้นเล็กออกแรงทุบตีเขาและด่าทอแสดงการต่อต้านความจริงที่ได้ฟัง

                ...ไม่ใช่

                ไม่มีทาง

                แม่เธอจะตายได้ยังไง

                ก็วันก่อนยังคุยกันอยู่

                “ไม่ แม่จันทราของหนู ไม่จริง”

                น้ำตาไหลพรากออกมาเป็นสาย ใบหน้าหวานซีดส่ายไปมาช้าๆ ทุกอย่างดูมืดมนไปหมดจนร่างกายไม่แข็งแรงพอจะยืนไหว กายอ่อนยวบลงไปพร้อมกับสติที่วูบดับ

                ฟุ่บ

                ร่างบางล้มพับหมดสติพอดีกับสามีเอื้อมวงแขนโอบรับไว้พอดี

                “เป็นอะไรกัน”

ดาวิดหันไปสนใจเสียงของมารดาเพียงครู่หนึ่ง

ลูกน้องไม่กล้าเข้าไปแจ้งถึงการมาของมาดามอีวา ไม่มีใครกล้าขัดการสนทนาอันตึงเครียดของทั้งสองแม้แต่ป้าเทรซี่เองยังแค่เฝ้ามองดูห่างๆ จอร์จจึงนำพามาดามและแขกชาวเอเชียมาหาเจ้านายถึงในสวน

                มาดามอีวาเดินตามลูกชายซึ่งประคองฉัตรชฏาไว้และรีบอุ้มพาหล่อนเข้าบ้านไม่สนใจจะตอบเธอ แม้ไม่ตอบ แต่สีหน้าลูกชายนั้นพอจะคาดเดาว่าเขากำลังเจอเรื่องหนัก

                “นั่นลูกสาวผมเป็นอะไร”

                นายพฤกษ์ซึ่งเดินตามหลังเธอหลายก้าว ตอนนี้ร้อนใจเร่งฝีเท้านำหน้าเธอลิ่วไปจนถึงห้องนอนซึ่งมีแม่บ้านช่วยหยิบยื่นผ่าชุบน้ำปรนนิบัติดาวิดกันให้วุ่น เขาเดินอ้อมไปทรุดนั่งยองๆข้างเตียงฝั่งตรงข้ามลูกเลย ฝ่ามือหยาบกร้านลูบหน้าผากขึ้นไปบนไรผมลูกสาวแผ่วเบาก่อนเดินลงมารอเจรจากับลูกเขยที่ห้องรับรองแขกชั้นล่าง

                'พฤกษ์ ช่วยลูกเราด้วย นังชฎามันกำลังตกอยู่ในอันตราย'

'ไอ้นั่นมันไม่ได้รักลูกเราจริง มันหลอกลูกเรา มันต้องการฆ่าฉัน'

'ฝากดูแลลูกด้วยนะ'

คำบอกกล่าวจากจันทรายังติดตรึงฝังในใจที่จุกคับอกจนต้องยกกำปั้นทุบเบาๆนับตั้งแต่ได้ทราบความจริง แรกๆเขาออกโรงป้องลูกเขยต่อต้านการโทรมาหาครั้งแรกในรอบหลายปีของอดีตภรรยาที่คงโทรมาป่วน แต่พอจันทราบอกความจริงทั้งหมด เรื่องที่เธอลงมือฆ่าคนรักของดาวิเด้อย่างเหี้ยมโหดนั้น มันทำให้เขาแทบจะเป็นลมเมื่อการสู่ขอลูกสาวสุดที่รักเป็นเพียงแผนลวง

“ไม่ต้องห่วงนะคะ ลูกสาวคุณไม่ได้เป็นอะไรมาก”

                มาดามปลอบแม้ผู้ฟังไม่เข้าใจก็ตามที

ชายไทยวัยกลางคนนั่งกอดกระเป๋าเป้ไว้แน่นด้วยมือสั่นเทา เขาหวาดกลัวทุกอย่างจนไม่กล้าเงยหน้ามองความโอ่อ่าหรือแม้แต่ผู้คนที่นี่ หัวอกคนเป็นพ่อที่ห่วงลูกสาวจนขอข้ามน้ำข้ามทะเลมาให้เห็นกับตา กระหนักชัดว่า ความรักครั้งนี้ไม่มีอยู่จริงหลังจากก้าวเท้าเข้ามาเพียงไม่กี่นาที ก็เจอภาพที่ลูกสาวเป็นลมหมดสติลงก่อนจะเจอหน้าพ่อด้วยซ้ำ

                ..เวรกรรมอันใดหนอ ถึงได้ใจร้ายกับลูกสาวของเขา ฉัตรชฎาเป็นเด็กดี ขี้กลัว และใจอ่อน นี่คงเป็นจุดอ่อนให้ชายผู้ไม่ประสงค์ดีเข้าถึงเธอได้ง่ายๆ ไม่ว่าระหว่างจันทรากับมาเฟียผู้นี้จะหมางใจอันใดอยู่ แต่ไม่ควรลามมาถึงลูกสาวเขา ไม่ควรอย่างยิ่ง ลูกสาวเขารักและอาจใจง่าย ยอมชายผู้นี้โดยง่าย แต่ฉัตรชฎาทำผิดอะไร?

“สวัสดีครับ”

                ดาวิดยืนไหว้พ่อตาด้วยทีท่าเก้ๆกังๆก่อนจะทรุดกายลงนั่งบนโซฟา การมาของพ่อฉัตรชฎาเป็นอะไรที่เซอร์ไพรส์ และดูท่าว่าจะยังไม่ทราบข่าวการเสียชีวิตขออดีตภรรยา ณ ขณะนี้มันทำให้เขาใบ้กินเอาแต่นั่งเงียบและก้มหน้าเป็นการต้อนรับ

                แกรก แกรก

                เสียงสะบัดกระดาษแผ่นใหญ่ปลุกสติให้มาเฟียหนุ่มเงยขึ้นมองพ่อตา

                ..ผมขอลูกสาวคืน..

                พฤกษ์ชูกระดาษขึ้น

                เป็นภาษาอังกฤษตัวโตๆลักษณะการลงน้ำหนักปากกาดูไม่มั่นใจแต่เพียรพยายามเขียนแต่แค่มันสามารถสื่อสารได้เป็นพอ

                “ไม่ ผม..”

                ดาวิดส่ายหน้าปฏิเสธด้วยแววตาแสนเศร้า แต่เขาไม่มีทางจะหลงกลอีกหรอก

แผ่นที่สองและสามตามมาติดๆ

                ...ได้โปรด ปล่อยลูกสาวผม ผมจะพาลูกกลับบ้าน..

                ...ผมยินดีคืนค่าสินสอดคืนให้ทั้งหมด..

“อ่ะนี่ครับ”

                นายพฤกษ์ยื่นกระเป๋าเป้ซึ่งบรรจุเงินค่าสินสอดทั้งหมดที่เขาเคยได้รับจากลูกเขยชนิดไม่เม้มเก็บไว้แม้สักสลึงเดียว อาจจะขาดไปหลายแสนเพราะใช้มันต่อเติมบูรณะบ้านและวงดนตรีไทยแต่เขาบากหน้าไปกู้เงินด่วนมา เพื่อต้องการตัวลูกสาวคืน

                                ดาวิดอ้าปากหวอเมื่อเปิดดูสิ่งของในกระเป๋า และยิ่งตกใจกว่าเก่าเมื่อพ่อตานั่งคุกเข่าลงต่อหน้า

“โอ ไม่ๆ อย่า”

ดวงตาคมกรอไปมาอย่างเหนื่อยอ่อน

แสดงว่า เขาคงทราบเรื่องราวมาพอประมาณแล้ว

                ...ตั้งใจแน่วแน่ แม้หลังจากนี้ เธอจะเกลียดเขาสักเพียงใดก็ไม่มีทางยอมปล่อยให้เธอไป จะกอดเธอไว้ให้แน่นสุด แม้เธอพยายามดิ้นทุบตี ไม่มีทางปล่อย

                แต่ทว่า เรื่องนี้ พ่อของเธอเป็นฝ่ายขอ และมาถึงที่ ความกระดากอายผุดขึ้นมาในตัวเขาอย่างไม่น่าเชื่อ

                มาเฟียหนุ่มพยักหน้ารับช้าๆเป็นคำตอบ

“พ่อตาอุตส่าห์มาเยี่ยม มาร้องขอถึงที่ ผมจะปฏิเสธได้ยังไงล่ะ”

                เสียงทุ้มเอ่ยพึมพำพร้อมดึงพยุงพ่อของเธอขึ้นนั่งบนโซฟาตามเดิม เขาเดินคอตกเข้าห้องทำงานกัดฟันประคองสติเซ็นต์เอกสารสำคัญที่ไม่สามารถเลื่อนได้ ก่อนจะทิ้งศีรษะทับบนท่อนแขนฟุบหน้าลงกับโต๊ะแอบปล่อยน้ำตาให้มันไหลออกมา

                “ไง สุดหล่อของแม่ โอเคมั้ย”

                มาดามอีวาเดินเข้ามาได้พักหนึ่งแล้ว เธออ้อมมาด้านหลังบีบนวดต้นคอให้ลูกชายเพื่อคลายความตึงเครียด

                “เห้อ .. สบายมากครับ ไม่ต้องห่วง”

                เขาเงยหน้าพลางเหยียดแขนจนสุด

                “อย่าโกหกแม่”

                “เรื่องนี้ผมก่อเองทั้งหมด ซึ่งแม่ไม่ควรจะโดนตำหนิไปกับผมด้วย ถ้าแม่กลับไปก่อน ผมจะโอเคมาก”

                “..ตามใจ งั้นแม่คงต้องกลับก่อนนะ ออ หยุดเลย ไม่ต้องเดินไปส่ง รักลูกนะ”

                “ครับ ผมก็เหมือนกัน”

                เขาส่งยิ้มให้มาดามที่เดินออกไป

                “ออ”

เหมือนจะลืมอวยพรลูกชายก่อนกลับ จึงกลับหลังหันพลางโบกมือ

“ ขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีนะ”

“แน่นอนครับ โชคดีอยู่แล้ว

ดาวิดยืนมองฉัตรชฎาซึ่งหลับสนิทบนเตียงครู่ใหญ่จึงเดินหายเข้าไปในห้องแต่งตัวรื้อยาคุมของฉัตรชฎาออกมาเผาทิ้งในถังขยะชนิดอะลูมิเนียม จากนั้นจึงกลับมาเอนกายลงนอนข้างๆเธอ กับร่างกำยำเปลือยล่อนจ้อน

                 “ที่รัก ฉันขอโทษ”

                มือใหญ่ลูบคลำหน้าอกอวบ ส่งเสียงกระซิบที่แหบพร่า

....................

ตอนหน้ามีNC ตอนนี้ ขอนอนก่อน ^^!

รักๆ

ท้องฟ้าและทุ่งหญ้า


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น