ในสวนฝัน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ข้าเคยรักท่าน จริงๆหรือ?

ชื่อตอน : ข้าเคยรักท่าน จริงๆหรือ?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 490

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2562 16:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ข้าเคยรักท่าน จริงๆหรือ?
แบบอักษร

หลายวันผ่านไป ด้วยการดูแลเอาใจใส่และฝีมือการต้มยาสมุนไพรของชิงเฟิง คุณชายเสินก็อาการดีขึ้นมากจนลุกจากเตียงมาเดินได้เเล้ว เขารีบเดินไปตามเสียงหญิงสาวคนรักที่กำลังพูดคุยกับสาวใช้อยู่ข้างบ้านอย่างรวดเร็ว  

ชิงเฟิงกำลังนั่งยองๆเก็บยาสมุนไพรโดยมีสาวใช้คอยช่วยอยู่ข้างๆ เขาตรงเข้าไปหาทั้งสองสาว ก่อนจะนั่งยองๆตรงหน้าสาวคนรักของตน ส่งยิ้มหวานตาเชื่อมไปให้นางที่เงยหน้ามามองพอดี 

"ฟิงเออ" 

"พี่เสิน ท่านยังไม่แข็งเเรงดีจะรีบลุกขึ้นมาตากลมทำไมกัน?" 

"พี่หายดีแล้ว นอนอยู่บนเตียงเสียหลายวัน เดือดร้อนเฟิงเออต้องดูแล พี่ละอายใจนัก" 

"พี่เสินไม่ต้องเกรงใจไป เราคนกันเองทั้งนั้น" 

คนกันเองที่ไหนกัน หายดีแล้วก็รีบๆจากไปเสียสิ จะรออะไรอีก เปาเปาเบ้ปากอย่างไม่ชอบใจ นางไม่คิดปิดบังสักนิด คุณชายเสินนี่ไม่ใช่คนดีอย่างแน่นอน หายดีแล้วยังจะอยู่เกาะแกะเมียชาวบ้านอยู่อีก ถึงสามีเขาจะไม่อยู่ด้วยก็ตามเถอะ แต่ก็ยังไม่แน่ว่าจะหย่ากันเสียหน่อย ยิ่งคิดยิ่งไม่ชอบใจ จึงขยับเข้าไปใกล้นายสาวเบียดคุณชายเสินให้ห่างออกไปจากเจ้านายของคน 

เสินชิงเหลือบมองเปาเปานิด แต่ไม่พูดอะไร ขยับออกห่างจากชิงเฟิงมาหนึ่งก้าว แต่ไม่วายดึงมือชิงเฟิงให้ลุกตามไปด้วย 

"พี่มาพักที่นี่เสียหลายวัน เอาแต่อุดอู้อยู่ในบ้าน น่าเบื่อนัก เจ้าช่วยพาพี่เดินชมรอบบ้านดีหรือไม่" เสินชิงจูงมือชิงเฟิงออกเดินไป โดยมีเปาเปาเดินตามติดไม่ยอมห่าง 

"หากคุณชายเบื่อนัก เหตุใดไม่รีบกลับบ้านท่านไปเสียเล่าเจ้าคะ?" 

"เปาเปา อย่างเสียมารยาทกับพี่เสิน เจ้ารีบกลับเข้าบ้านไปทำครัวเถอะนี่ก็เย็นมากแล้ว เดี๋ยวจะไม่ทันอาหารเย็นกันพอดี" 

"คุณหนู! แต่ว่าข้า..." 

"หรือเจ้าจะให้พวกเราต้องอดอาหารเย็นหรือ?" 

เปาเปาหันไปทำตาดุใส่คุณชายเสินอย่างไม่ชอบใจ ก็จะรับคำเเละสะบัดหน้าเดินเข้าบ้านไป 

"บ่าวจะรีบทำกับข้าวให้เสร็จโดยเร็ว แต่คุณหนูต้องไม่ไปไหนไกลและอย่าอยู่นอกบ้านนานๆนะเจ้าคะ" 

"อืมข้ารับปาก เจ้าไปเถอะ" 

เปาเปาเดินลงส้นเท้าตึงๆเข้าบ้านไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ เสินชิงจึงจูงมือชิงเฟิงเดินไปที่ลำธารหน้าบ้าน 

"เฟิงเออ ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่เพียงลำพังเล่า?" 

"ข้าถูกขับออกจากตระกูลเยี่ยมานานพอสมควรแล้วละ รอวันหย่าอย่างไร้จุดหมาย ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะเป็นอิสระ" 

"เช่นนั้นเจ้ากับ....ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว" 

"เป็นเช่นนั้น แต่ข้าชินเสียแล้วละ ถึงจะลำบากบ้างแต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน สบายใจดี ไม่ต้องสนกฎกระเบียบมากมายในวังอ๋อง" 

"เพราะพี่ไม่ดีเองเจ้าถึงได้ลำบากถึงเพียงนี้" เสินชิงหยุดเดินหันมาเผชิญหน้ากับสาวคนรัก ยกมือเชยคางมนให้เงยสบตากับตน  

ชิงเฟิงมองเขาตาแป๋ว กระพริบตาปริบๆ 

"ไม่ได้ลำบากอะไรมาหรอก ท่านอย่าได้โทษตัวเองเลย ทุกอย่างฟ้าเบื้องบนลิขิตเอาไว้แล้ว มันก็ต้องเป็นไปตามนั้น" 

"หากเมื่อก่อนพี่พยายามมากกว่านี้อีกหลายเท่า เชื่อว่าเจ้าคงไม่ต้องลำบาก และท่านพ่อของเจ้าก็ต้องยอมรับพี่ในตอนนี้อย่างแน่นอน" 

แววตาของเสินชิงรู้สึกผิดอย่างที่เขาพูดจริงๆ หาได้เสเเสร้งแต่อย่างใด เขาคงรู้สึกอย่างที่พูดจริงๆ ชิงเฟิงพบเห็นชายหนุ่มมามาก นางพอจะอ่านใจคนจากแววตาได้อย่างไม่ผิดเพี้ยนแน่นอน 

"พี่เสิน...ท่านรักข้าจากใจจริงหรือเปล่า? ก่อนหน้านี้ข้าประสบอุบัติเหตุ ความทรงจำจึงเลือนหายไปบางส่วน ข้าไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เรารักกันมาแค่ไหน" 

"เฟิงเออ ข้ารักเจ้ามากกว่าชีวิตของข้า ขอให้เจ้าเชื่อข้าเถอะ ข้าจะรอให้เวลาช่วยพิสูตรความรักของข้าที่มีต่อเจ้า ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น เจ้าจะมีข้าเสมอเมื่อเจ้าต้องการ" 

"ของคุณท่านมาก พี่เสิน ข้าเชื่อว่าข้ารักคนไม่ผิดแน่" 

ชิงเฟิงจ้องเข้าไปในแววตาของเขา เชื่อว่าเขารักชิงเฟิงจริงแท้แน่นอน จึงมอบรอยยิ้มอ่อนหวานส่งไปให้เขาตอบแทน 

เสินเชิงมองริมฝีปากอิ่ม สีชมพูระเรื่องที่กำลังยิ้มให้ตนอย่างหลงไหล ค่อยๆโน้มใบหน้าต่ำลงมาหา เชยคางกลมมนให้เเหงนรับจูบที่ตนกำลังจะมอบให้ 

ชิงเฟิงจ้องมองใบหน้าของเสินชิงที่กำลังโน้มต่ำลงมาหาตนเรื่อยๆด้วยใจระทึก อีกนิดเดียวปากของเขาก็จะประกบกับปากของนางแล้ว รู้สึกว่าเวลาช่างยาวนานเกินไปแล้ว นางเหมือนกำลังรอคอยจุมพิตจากเขาก็มิปาน 

ชั่วเวลาเพียงเสี้ยว ชิงเฟิงกลับหันหน้าหลบอย่างหวุดหวิด เสินชิงจึงทำได้เพียงจูบที่แก้มของนางอย่างแผ่วเบา ก่อนจะผละออกไป ยิ้มเก้อส่งให้สาวคนรัก 

"เอ่อ...ข้าว่าเรากลับเข้าบ้านกันดีกว่า ป่านนี้เปาเปาคงทำอาหารเย็นไว้รอแล้ว เรารีบไปกันเถอะ" 

พูดจบชิงเฟิงก็หมุนตัวเดินกลับไปทางประตูบ้านที่เห็นอยู่ไม่ไกลโดยไม่รอคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง 

เกือบไปแล้วเชียว ชิงเฟิงหนอชิงเฟิง เจ้าจะมีสองผัวพร้อมกันตอนนี้ไม่ได้!!มันไม่งาม ต้องรีบหาทางหย่ากับอ๋องสามโดยไวเสียแล้ว 

เสินชิงมองตาหลังคนรักไปอย่างแสนเสียดาย อีกเพียงนิดเดียว....เฟิงเออเจ้าคงยังไม่พร้อม ข้าเข้าใจ เจ้าเกิดในตระกูลดีย่อมรู้จักยับยั้งชั่งใจเป็นเรื่องที่ดี แต่ก็ยังดีใจที่สาวคนรักมิได้ไร้เยื่อใยกับตนเสียทีเดียว เอาเถอะในเมื่อเจ้ากับอ๋องสามก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันนานแล้ว ข้าจะช่วยเจ้าเอง เจ้าจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดต่อตัวเอง 

เสินชิงมองตามคนรักไปจนลับตา ก่อนจะค่อยๆเดินตามหลับไปอย่างไม่รีบร้อน คืนนี้ยังอีกยาวไกลนัก เหตุใดต้องรีบร้อนกันเล่า 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น