ข้าวปั้นเเซลม่อน

ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่ทั้งชีวิต และจิตวิญญาณของมึงทั้งหมดนั้นเป็นของกู ใครกันที่ลากมึงออกมาจากบ้านเด็กกำพร้า ใครกันที่ดูแล และจ่ายค่ารักษายามมึงไม่สบาย แค่อ้าขาให้กูกว้างๆอย่ามาสำออยบอกว่าทำไม่ได้ สึนะ!

กรงนกตอนที่92:การกลับมา

ชื่อตอน : กรงนกตอนที่92:การกลับมา

คำค้น : กรงนก,ฉ20+,ดราม่า,โหดเหี้ยม,โลกสวยกดออกครับ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 481

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ม.ค. 2563 21:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กรงนกตอนที่92:การกลับมา
แบบอักษร

หมอกสีขาวกระจายรอบทิศทาง เสียงร้องไห้ของเด็กชายคนหนึ่งดังลอดผ่านม่านหมอกหนา ผ่านทุ่งหญ้ากว้างและทะเลสาปที่อยุ่รห่างออกไป

ร่างบางนอนราบอยุ่กลางทุ่งดอกลิลลี่ ดวงตากลมค่อยๆปรือขึ้น สึนะตื่นเมื่อได้ยินเสียงที่ดังก้องกังวาน เสียงนั่นปลุกเขาให้ตื่นจากฝัน แต่พอตื่นขึ้นมากลับพบว่ารอบกายเขาคือทุ่งดอกไม้กว้าง เขาอยุ่ที่ไหน นั่นคือสิ่งเเรกที่เด็กหนุ่มคิด ร่างบางพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืน มองผ่านหมอกหนาสีขาวเห็นเพียงเเสงอาทิตย์รำไร ขาเรียวเปลือยเปล่า ค่อยๆย่างกายไปยังต้นเสียง แม้ใจในจะนึกหวั่นกลัว เเต่จิตสำนึกกำลังพาเขาไปหาใครคนหนึ่ง คนที่เป็นเจ้าของเสียงร้องไห้นั้น

"ฮืออ แม่ครับ ช่วยผมด้วย"

เสียงนั้นค่อยๆดังไกล้ขึ้นทุกที สึนะเดินจนมาถึงทะเลสาปกว้าง เหม่อมองออกไปยังอีกฝั่ง ก่อนจะเบิกตากว้าง เมื่อเขาเห็นเเผ่นหลังที่คุ้นเคยกำลังยืนหันหลังให่เขาอยุ่ และณที่ตรงนั้นมีเด็กผุ้ชายตัวเล็กอีกหนึ่งคนกำลังนั่งร้องไห้อยุ่ไกล้ๆกัน

เเวบเเรกที่สึนะเห็น เด็กคนนั้นใบหน้าคล้ายคลึงกับสึบารุลูกชายของเขา เเต่ที่ต่างออกไปคือสีผมที่เหมือนกับพี่ชายของตน สีดำสนิท เด็กคนนั้น.. มีใบหน้าเค้าโครงเดียวกับสึนะ แต่.. เด็กคนนั้นเป็นใครกันล่ะ

"พ่อจ๋า อย่าฆ่าผมเลย ฮือออ"

เสียงเด็กคนนั้นดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อคนที่อยุ่ตรงหน้าค่อยๆเยื้องกายเข้าไปไกล้

ในมือของชายผุ้นั้นมีมีดผ่าตัดเปื้อนเลือด สึนะมองไปที่เด็กคนนั้นอย่างสงสาร เขาต้องรีบไปช่วย เเต่ทะเลสาปที่ลึกจนน้ำเป็นสีดำเเบบนี้ เขาจะข้ามไปอีกฝั่งได้ยังไง

พลันดวงตากลมเหลือบเห็น เรือพายลำเล็กที่จอดนิ่งอยุ่ตรงสะพานไม้ที่ไกล้จะผุพัง

คนตัวเล็กไม่รอช้า รีบเดินตรงไปยังเรือลำนั้น เเต่ก็ต้องชะงักเท้า เมื่อสึนะเห็นเลือดที่กำลังไหลลงมาตามขาเขา เลือดสีเเดงสดพวกนั้น ออกมาจากร่างกายเขาได้ยังไง 

เสียงหวีดร้องของเด็กตัวน้อยเเผดดังขึ้นมาอีกครั้ง เเต่ครั้งนี้หมอกหนากลับบดบังภาพจากอีกฝั่งจนมองไม่เห็นอะไรเลย

สึนะรีบก้าวเท้าเข้าไปนั่งลงบนเรือพาย ก่อนจะรีบพายเรือตรงไปยังอีกฝั่ง มือของเขาสั่นระริกอย่างห้ามไม่อยุ่เมื่อเสียงหวีดร้องมาพร้อมกับเสียงมีดที่คล้ายกับกำลังทะลวงเเทงร่างของใครบางคนอย่างไม่ปรานี

ดวงตากลมรื้นไปด้วยน้ำตา เขาหวาดกลัวเสียงที่ดังสะท้อนก้องป่า หวาดกลัวน้ำทะเลสาปสีดำสนิท และเลือดที่ไหลลงขาตนชโลมไปทั่วท้องเรือ

เมื่อมาถึงอีกฝั่งคนตัวเล็กไม่รอช้ารีบวิ่งไปตามเสียงที่ยังคงหลอกหลอนเขาไม่หยุด เสียงของเด็กเงียบไปเเล้ว เช่นเดียวกันกับที่สึนะวิ่งมาถึงที่หมาย สึนะค่อยๆก้าวมาหยุดอยุ่ข้างหลังชายหนุ่มที่กำลังหอบเเฮ่ก มือของชายคนนั้นถือมีดพร้อมกับร่างกายกำยำที่ถุกชโลมไปด้วยเลือดสีสด เลือดที่พุ่งออกมาจากร่างเด็กชายตัวน้อย มันกระฉูดเลอะเปรอะเปื้อนไปทั้งตัวเเละใบหน้าของเขา ยามเขาปักมีดลงบนร่างเล็กๆซ้ำเเล้วซ้ำเล่า

สึนะมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่ตอนนี้ร่วงหล่นลงไปแทบเท้า เด็กคนนั้นสิ้นลมหายใจไปเเล้ว เลือดสีเเดงย้อมกลุ่มผมสีดำสนิทนั่นเเละร่างเล็กๆ มือน้อยๆที่เหมือนพยายามตะเกียกตะกายครุดจนเป็นรอยดินก้เช่นกัน ก่อนเด็กคนนั้นจะตายเขาคงเจ็บปวดทรมานมากเหลือเกิน

น้ำตาไหลรื้นรอบดวงตาไม่น่าใจหายเท่ากับที่เด็กคนนั้นสิ้นใจไปทั้งๆที่ดวงตาเบิกค้างและจ้องมาที่สึนะ  ภาพอันน่ากลัวทำให้สึนะขาอ่อนฮวบทรุดลงกับพื้น เด็กหนุ่มหลบสายตาคุ่นั้นก่อนจะเหลือบไปเห็นบางอย่างบนหน้าอกของเด็กชายที่นอนเเน่นิ่ง

ปานรุปพระจันทร์เสี้ยว ทำไมเด็กคนนั้นถึงมีปานนั่น ความทรงจำที่เขาเคยฝันถึงพี่ชายย้อนกลับมาอีกครั้ง  "ชายที่มีรุปปานพระจันทร์เสี้ยว จะทำให้สึนะมีความสุข" . . .

"นี่..มันอะไร.. กัน "

เสียงอันเเผ่วเบาของสึนะเรียกคนที่ยืนหอบเหนื่อยให้หันมามอง ใบหน้าคมคายที่ต่อให้อายุเข้าเลขสามเเล้วเเต่ก้ยังคงรุปเดิมไว้เสมอ ดวงตาคมจดจ้องมายังร่างคนรักที่ทรุดนั่งลงกับพื้น ก่อนจะค่อยๆเคลื่อนกายที่ชุ่มไปด้วยเลือดเข้าไปหาคนตัวบาง

ต่างคนต่างสบตากัน แต่ความรุ้สึกกลับต่างกันเหลือเกิน คนหนึ่งกำลังหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ ส่วนอีกคนกลับตกอยุ่ในภวังค์ราวกับถุกเติมเต็มไปด้วยความรัก  เขาทำมันสำเร็จเเล้ว จัดการขวากหนามออกไปจนหมดเเล้ว จากนี้.. ก็จะมีความสุขกันเสียที

"กลับบ้านเราเถอะนะ สึนะ..."

. . .

"การผ่าตัดสำเร็จเเล้วครับ เขาพ้นขีดอันตรายเเล้ว เเต่เขาจะฟื้นขึ้นมาตอนไหน ก็ล้วนขึ้นอยุ่กับกำลังใจและการฟื้นฟูของคนไข้เเล้วล่ะครับ"

เสียงเหนื่อยอ่อนของคุณหมอบอกชายหนุ่มที่นั่งรอยุหน้าห้องผ่าตัดมานานราวห้าช.ม เตียงเข็นคนไข้พาร่างที่หลับตาสนิทตรงไปยังห้องพักที่ถุกเตรียมไว้ ร่างสุงเดินตามพยาบาลและร่างของคนรักไปยังห้องพิเศษ ดวงตาคมจับจ้องไปที่ใบหน้าคนรักที่ซีดขาวราวกับกระดาษ เขาพยายามทุกวิถีทางเพื่อดึงสึนะให้พ้นจากความตาย ส่งสึนะเข้าผ่าตัดเปลี่ยนอวัยวะภายใน และเขาเลือกสึนะ มากกว่าเด็กคนนั้นที่กำลังจะเกิดมา ตอนนี้ไม่มีความรุ้สึกผิดยุในหัวใจของเขาเลย เขาไม่รุ้หรอกว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของใคร เขาสนเเค่สึนะ หวังเเค่ยืดชีวิตสึนะให้กลับมาอยุ่กับเขาได้อีกครั้งนึง

มือหนาเอื้อมมากุมมือเล็กๆนั้นเอาไว้ ต่อให้ต้องรออีกนานเเค่ไหนกว่าสึนะจะฟื้น เขาก็จะรอ..

"รีบตื่น เเล้วกลับบ้านของเรากันเถอะนะ สึนะ" . . . .

"พี่ครับ เมื่อไหร่เเม่จ๋าจะกลับมาบ้านครับ สึบารุคิดถึงเเม่เเล้ว "

เสียงเจ้าตัวน้อยเอ่ยถามผุ้เป็นพี่ในกลางดึกคืนนั้น สึบารุนอนขดตัวข้างพี่ชายต่างสายเลือด เด็กหนุ่มหลับไม่ลงหากไม่มีคนนอนยุข้างกาย เป็นเเบบนี้มาตลอด จนเเม้กระทั่งตอนนี้ เด็กน้อยก็ไม่อาจข่มตาหลับได้หากไม่มีพี่ชายคอยกอดเขาเอาไว้ในตอนกลางคืน

"พี่ก้ไม่รุ้เหมือนกัน พรุ่งนี้เราไปเยี่ยมเเม่จ๋าของสึบารุกันมั้ยครับ พรุ่งนี้วันเสาร์เเล้วนี่นา"

สิ้นคำ สึบารุก้รีบคว้าพี่ชายเข้ามากอดอย่างดีใจที่พี่จะพาเขาไปที่นั่นอีกครั้ง ตลอดเวลาที่ผ่านมาพ่อไม่เคยยอมพาเขาไปหาเเม่เลย มีเเต่พี่ชายคนนี้ที่แอบพาเขาไปหาแม่ที่ร.พ แม้จะได้เเค่มองผ่านหน้าต่างกระจก เเต่เเค่ได้เห็นว่าเเม่ของตนยังมีชีวิตอยุ่ดีเขาก็พอใจเเล้ว สึบารุรุ้เเค่เพียงว่าเเม่กำลังหลับ เขาไม่รุ้หรอกว่าทำไมเเม่ของเขาถึงยังไม่ตื่นเสียทีทั้งที่ผ่านมาเกือบสองปีเเล้ว  วันต่อมา...

"สึนะหิวมั้ย เราไปหาอะไรกินกันก่อนจะไปดูเเม่จ๋ามั้ยครับ?" คนเป็นพี่เอ่ยถามน้องชายที่ถุกเขาเเอบพามาร.พที่สึนะรักษาตัวอยุ่ มือเล็กกุมมือพี่ชายเเน่นเมื่อเห็นเหล่านางพยาบาลเเละคุณหมอกำลังรุดหน้าไปที่ไหนสักเเห่งอย่างเร่งด่วน คนตัวเล็กเซเข้าอ้อมอกพี่ชาย หลังจากหลีกทางให้นางพยาบาลเหล่านั้นเดินผ่านไป สึบารุไม่รุ้สึกหิวสักนิด เขาอยากเจอเเม่จ๋าก่อน เพราะงั้นเขาถึงรีบปลุกพี่ชายมาร.พตั้งเเต่เช้าเเบบนี้

"พวกเขารีบไปไหนกันนะ ดูวุ่นวายกันจัง"

เลโอะมองตามแผ่นหลังของพวกผุ้ใหญ่ไปจนลับตา ก่อนจะก้มมาหอมผมนุ่มของน้องชายที่เอาเเต่เงียบมาตั้งเเต่มะกี้เเล้ว "ว่าไงสึบารุ ไปกินข้าวก่อน รึไปหาเเม่ก่อนดีครับ?"

"สึบารุ อยากไปเจอเเม่จ๋าก่อนครับ นะครับ" "ครับๆ งั้นไปหาเเม่จ๋าของสึบารุกันเถอะ ป่ะ"

ว่าเเล้วก็จูงมือน้องชายตรงไปยังห้องพักผุ้ป่วยที่เด็กหนุ่มรุ้จักทันที ไม่ว่าเวลาจะผ่านมาเท่าไหร่ เลโอะก้ไม่เคยปฏิเสธคำขอของน้องชายสักที เเต่ก้ใช่ว่าจะตามใจน้องจนเกินไปหรอกนะ ระหว่างที่แม่รักษาตัวที่ร.พเเห่งนี้ ก้มีเเต่เลโอะนี่ล่ะ ที่ดุเเลสึบารุได้ดีมากกว่าใคร

"จังหวะหัวใจเต้นช้าเกินไป เตรียมเครื่องปั้มหัวใจไว้รึยัง" "เรียบร้อยเเล้วค่ะ แต่ค่าความดันเลือดต่ำมากค่ะคุณหมอ ถ้าปั้มหัวใจตอนนี้มันจะอันตรายนะคะ" "เราไม่มีวิธีอื่นเเล้ว เตรียมตัวให้พร้อม" "ค่ะ!"

เสียงดังของเหล่าพยาบาลเละหมอดังลอดออกมายังห้องพักของคนเป็นเเม่ สึบารุนั่งหลบกับพี่ชายตรงทางบันไดหนีไฟ แม้จะฟังไม่ค่อยเข้าใจ เเต่เจ้าตัวเล็กรุ้สึกใจหายกับเหตุการณ์ตรงหน้าเหลือเกิน เกิดอะไรขึ้นกับเเม่จ๋าของเขากัน

หนึ่งช.ม ก่อน ยามเช้ามืดที่ไร้เเสงอาทิตย์ ดวงตากลมค่อยๆลืมตาขึ้นในความมืด น้ำอุ่นๆไหลลงหางตา ฝันที่เเสนยาวนานในที่สุดสึนะก้ตื่นจากฝันนั้นเสียที ไม่มีใครรุ้ว่าระหว่างที่ผ่านไปเเต่ละวันสึนะฝันเห็นอะไร มีเพียงเจ้าตัวเท่านั้นที่รุ้ เด็กหนุ่มตื่นขึ้นมาพร้อมความเงียบ สิ่งที่รับรุ้ได้ตอนนี้คือภาพเบื้องหน้าที่มืดสลัว เเต่ก้ยังมีเเสงรำไรพอให้เห็นรอบๆห้อง เขารุ้สึกถึงมือของใครบางคนที่กุมมือเขาอยุ่ สึนะสลัดมือใครคนนั้นทิ้ง ก่อนจะใช้มือข้างนั้นที่เคยถุกกุมไว้ เลื่อนขึ้นมาลุบบนหน้าท้องของตนอย่างเเผ่วเบา พลันน้ำตาที่เคยหยุดไหลก้ไหลลงมาจากดวงตาคุ่กลมนั้นอีกครั้ง มันว่างเปล่า ลูกในท้องของเขาไม่อยุ่เเล้ว เขาไม่อาจสัมผัสถึงใครอีกคน 

"ฮึก.. เขา..ไม่.. อยุ่.. แล้ว ฮืออ"

เสียงร้องไห้ปลุกใครอีกคนจนรุ้สึกตัว ชายหนุ่มค่อยๆลืมตามองร่างที่ตอนนี้ยกมือกุมหน้า ใบหูของสึนะเปลี่ยนเป็นสีเเดงพร้อมกับใบหน้าของเขาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตา

อาา ในที่สุดก้ฟื้นสักที..

.

.

ไม่รอช้า มือหนาคว้าร่างของเด็กหนุ่มเข้ามากอดในทันที แม้จะไม่รุ้ว่าสึนะร้องไห้เพราะอะไรแต่เขาก้ดีใจเหลือเกิน ที่คนรักกลับมาหาเขาอีกครั้ง

เวลาเกือบสองปี มันช่างยาวนานจริงๆ "สึนะ สึนะตื่นขึ้นมาสักที รุ้มั้ยนายหลับไปเกือบสองปีมันทำให้ฉันทรมานเหลือเกิน.."

เสียงชายหนุ่มสั่นเครือ เขาก้มลงจุมพิตหน้าผากมนอย่างเเผ่วเบาก่อนจะค่อยๆคลายอ้อมกอดของตน ดวงตาคมสำรวจใบหน้าของคนรักที่ตอนนี้ลืมตาขึ้นมาอย่างคิดถึง แต่ภายใต้ดวงตากลมคุ่นั้นของสึนะ กลับว่างเปล่าอย่างน่าเเปลกใจรึเป็นเพราะหลับไปนาน การตื่นขึ้นมาในคราวนี้สึนะถึงยังจำอะไรไม่ได้?

ไร้เสียยงตอบกลับจากคนตัวบาง สึนะยังคงนั่งนิ่งดวงตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใสๆไม่หยุด อาราตะพยายามเรียกสติอีกคนเเต่ก็ล้มเหลว

ไม่นานหมอเเละพยาบาลที่เป็นเจ้าของไข้สึนะก้มาถึง อาราตะก้นั่งรอให้คุณหมอตรวจอาการเเละร่างกายสึนะเงียบๆ ก่อนคุณหมอจะเเจ้งให้เขารุ้ว่า สึนะต้องเข้ารับการเเสกนสมองเเละตรวจภาวะทางจิตโดยด่วน "เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ ทำไมเขาต้อง..?"

"มันเป็นอาการทั่วไปของคนไข้ที่พักฟื้นนานเกินปกติตรับ เด็กคนนี้เป็นเจ้าชายนิทรานานเกือบสองปี นอกจากปัญหาภาวะกล้ามเนื้ออ่อนเเรงแล้ว เขาอาจจะมีปัญหาทางด้านความทรงจำร่วมด้วย"

และนั่นคือคำตอบของหมอวัยกลางคน อาราตะยืนมองร่างของสึนะที่ถูกพาไปยังห้องตรวจอีกห้องหนึ่งจนลับตา มือหนากำหมัดเเน่น ตลอดเกือบสองปีที่ผ่านมาเขาเฝ้ารอให้สึนะฟื้น เฝ้ารอคนรักให้ตื่นขึ้นมายิ้มให้เขาอีกครั้ง ช่วงเวลาที่ผ่านมาเขาพยายามทำงานเก็บเงินเลี้ยงดูสึบารุเเละลูกๆของตน ทดเเทนสิ่งร้ายๆที่เคยทำไว้กับสึนะ ขยายร้านเบเกอรี่เเละรับพนักงานเข้ามาทำงานจนร้านเบเกอรี่ของสึนะเริ่มมีชื่อเสียง อาราตะทุ่มเงินเก็บก้อนใหญ่ซื้อหมุ่บ้านเเห่งนั้น ก่อนจะลงทุนสร้างมันให้กลายเป็นย่านการค้าขนาดใหญ่

จัดสรรพื้นที่เเละวางผังเมืองให้เป็นย่านการค้ายอดนิยมจนสำเร็จภายในระยะเวลาเพียงปีครึ่ง ไม่มีใครไม่รุ้จักย่านการค้าที่เขาเป็นเจ้าของ เพียงระยะเวลาไม่นานเขาก้ได้กำไรจากธุรกิจนี้เป็นกอบเป็นกำ เเละเเน่นอนว่าเงินจากกำไรเหล่านั้นเขาเก็บมันไว้ให้ลูกๆเเละคนรักของตน

"สึนะฟื้นเเล้วเหรอ! นายไม่ได้โกหกพวกฉันใช่มั้ย ห้ะ!?"

ไม่นานนัตสึเเละเเฟนหนุ่มของเขาก็เดินทางมาถึงโรงพยาบาล ใบหน้าของนัตสึทั้งดีใจเเละกังวลในเวลาเดียวกัน เขาเเทบไม่อยากคุยกับอาราตะเพราะยังเกลียดไม่หาย เเต่..เพื่อน้องชายของตนเขาจึงยอมลงได้เเน่ครึ่งนึงเท่านั้น

"ใช่.. ตอนนี้สึนะกำลังอยุ่ในห้องเเสกนสมอง"

หลังได้ฟังคำตอบคนเป็นพี่อย่างนัตสึก็ถึงกับนั่งไม่ติด สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือการกลับมาที่ไม่เหมือนเดิมของน้องชาย เขาไม่อยากให้สิ่งที่เขากลัว กลายเป็นจริง...









#####

ไรท์กลับมาเเล้วครับ...


ความคิดเห็น