ในสวนฝัน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พานพบกันอีกครา เมื่อดอกไม้ร่วงโรย

ชื่อตอน : พานพบกันอีกครา เมื่อดอกไม้ร่วงโรย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 504

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2562 15:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พานพบกันอีกครา เมื่อดอกไม้ร่วงโรย
แบบอักษร

​"คุณหนู นั่น...นั่นมัน..มัน...มัน..." 

"อะไร! รีบมาช่วยข้าพยุงเข้าขึ้นจากน้ำพาเข้าบ้านก่อนเร็ว" 

เปาเปายืนชี้นนิ้วสั่นระริกไปที่ใบหน้าของบุรุษที่นอนหมดสติอยู่ด้วยใบหน้าตกตะลึงพรึงเพริศ 

เปาเปาไม่รอช้ารีบเข้าไปช่วยคุณหนูของตนตามคำสั่งโดยไว แม้จะเริ้มมองเห็นเค้าโครงความยุ่งยากมาแต่ไกลก็ตาม ถึงคุณหนูจะความทรงจำขาดหายไป จนจำผู้คนที่เคยรู้จักไม่ได้เเล้ว แต่ใช่ว่าคนอื่นๆจะจดจนคุณหนูไม่ได้เสียหน่อย 

ทั้งสองพาร่างหนาหนักชุ่มไปด้วยน้ำของบุรุษแปลกหน้าเข้าบ้านไปอย่างทุลักทุเล ด้วยทั้งสองเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆเท่านั้น 

"เปาเปา เจ้ารีบไปเอายาสมุนไพรบำรุงร่างกายที่เราปลูกเอาไว้ข้างบ้านมาต้มให้เขาเร็ว" 

ชิงเฟิงสำรวจตามร่างกายของชายแปลกหน้าอย่างรวดเร็ว ไม่เห็นบาดเเผลบนร่างกายของเขา จึงสั่งสาวใช้ไปต้มยาบำรุงมาให้ เพราะไม่รู้ว่าคนผู้นี้เป็นอะไรมา ถึงได้มานอนหมดสติอยู่ข้างลำธารแห่งนี้ได้ 

สองวันผ่านไป ท่ามกลางความวิตกกังวลของเปาเปา ชายคนดังกล่าวก็ฟื้นคืนสติขึ้นมา เขาร้องเรียกหาน้ำดื่มทันทีที่รู้สึกตัว 

ชิงเฟิงจึงเข้าไปช่วยประคองเขาลุกเอาถ้วยน้ำจ่อที่ขอบปากของเขา ชายหนุ่มดื่มหน้าในถ้วยอย่างตะกระตะกรามจนสำลักน้ำไอโขลกๆออกมา ชิงเฟิงช่วยกำมือทุบหลังเขาเบาๆให้ด้วยความหวังดี 

"ค่อยๆดื่มสิ เดี๋ยวก็สำลักน้ำตายกันพอดี" 

ทันทีที่ได้ยินเสียงของชิงเฟิง ชายหนุ่มคนดังกล่าวก็หันหน้าขวับมาหานางด้วยใบหน้าแสดงความยินดีปรีดาอย่างที่สุด คว้ามือของนางไปกุมเอาไว้แนบอกแน่นไม่ยอมปล่อย 

"เฟิงเอ๋อ! ข้ายินดียิ่งนักที่ได้พบเจ้าที่นี่" 

"หืม!?!?" 

ชายหนุ่มพยายามจะเข้าสวมกอดแต่นางเอนตัวหลบ ดวงตาเขาเป็นประกายยินดีอย่างเห็นได้ชัด 

"ท่านเป็นใคร? เรารู้จักกันมาก่อนด้วยหรือ" 

"เฟิงเอ๋อ? เจ้าเป็นอะไรไป ข้าพี่เสินของเจ้าอย่างไรเล่าจำไม่ได้หรือ" เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาว่างเปล่าของนางอย่างสับสนเล็กน้อย 

ชิงเฟิงรู้สึกแปลกใจต่อปฏิกริยาของเขายิ่งนัก พยายามชักมือของตัวเองกลับ ถอยห่างออกมาจากคนผู้นั้นที่ทำตัวราวกับพวกนางสนิทสนมกันมาก่อนก็มิปาน หันไปมองเปาเปาที่ยืนอยู่ข้างเตียงกำบิดมือของตัวเองไปมา ทำหน้าอิหลั่กอิเหลือลำบากใจ 

พอดึงมือของตัวเองหลุดออกมาได้ก็ลุกจากเตียงตรงเข้าไปลากแขนของเปาเปาออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วไม่สนใจคนบนเตียงจะคิดอย่างไร 

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ชายผู้นั้นเป็นใคร?" 

"คุณหนู...ท่านคงจำไม่ได้แล้ว ท่านนั้นคือ คุณ...คุณชายเสิน....คนรักของท่านเจ้าค่ะ พวกท่านทั้งสองรักกันมาก ก่อนแต่งงานกับท่านอ๋องคุณหนูยังหนีตามกันไปกับคุณชายเสินเพียงลำพังตั้งสองวันจนใต้เท้าลี่โกรธจัดสั่งให้คนตามฆ่าคุณชายเสินเจ้าค่ะ" 

ห๊า..คนรัก? ตายละหว่า ชิงเฟิงมีคนรักอยู่ก่อนแล้วยังไปแต่งกับอ๋องสาม แถมข้ายัง....กับอ๋องสามไปแล้วหลายรอบ โอ้ย......ทำไมมันวุ่นวายขนาดนี้เนี่ย ชิงเฟิงหนอ ชิงเฟิง 

อย่าบอกนะว่าชิงเฟิงกับคุณชายเสิน....ไปแล้ว  ไม่ๆๆๆๆ จำได้ว่าตอนมีอะไรกับอ๋องสามเราเจ็บมากๆ มันคือครั้งแรกแน่นอน! ข้าคงไม่แพศยาขนาดนั้น โอ้ย...แค่คิดก็ปวดหัวขึ้นมาตงิดๆแล้วนี่ยังมาเจอกันที่นี่อีก ถ่านไฟเก่าจะเผาเรือนก็คราวนี้ละ 

คิดได้ดังนั้นก็ตวัดสายตาเขียวปัด มามองสาวใช้ของตนอย่างเอาเรื่อง 

"แล้วทำไมก่อนหน้านี้เจ้าไม่บอกข้าล่ะ!? ข้าจะได้ทำตัวถูก" 

"ก็ใต้เท้าบอกว่าถ้าคุณหนูความจำหายไปก็เป็นเรื่องที่ดีแล้ว อีกทั้งคุณหนูก็ไม่เคยถามถึงคุณชายเสินเลยซักครั้ง ข้าก็คิดว่าหลังเเต่งกับท่านอ๋อง คุณหนูน่าจะรักท่านอ๋องเข้าซักวัน อีกย่างพวกท่านคงไม่มีโอกาศได้พบกันอีกแล้วเลยไม่ได้เล่าให้ฟังเจ้าค่ะ" 

เปาเปาบอกกล่าวด้วยน้ำเสียงระห้อย กลัวนายสาวจะโมโหที่นางไม่ได้บอกเรื่องนี้กับคุณหนู 

"ช่างเถอะๆ แล้วจะเอาไงดีละทีนี้  สามีปัจจุบันก็ยังคาราคาซัง คนรักเก่าก็กลับมาอีก แถมยังทำท่าจะกลับมาคืนดีอีก" 

"แล้วข้ากับคุณชายเสินนั่นรักกันมากจริงๆเหรอ?" 

"เจ้าค่ะ ถึงกับหนีตามกันไปเมื่อได้ยินว่าใต้เท้าจะให้คุณหนูแต่งกับอ๋องสาม" 

ขนาดนั้นเชียว..? ชิงเฟิงยกมือแตะหน้าผากตัวเองแหงนหน้ามองฟ้าอย่างอับจนปัญญาเสียแล้ว ดูท่าคุณชายเสินจะยังรักอาลัยอาวรณ์ชิงเฟิงอยู่มากเสียด้วย แล้วข้าควรจะทำตัวยังไงละทีนี้ เขาถึงจะไม่สงสัยในตัวข้ากัน 

ชิงเฟิงยกมือเกาคางอย่างครุ่นคิด หันกลับไปมองทางห้องพักที่จากมาเงียบๆ เอาเถอะไหนๆก็ไหนๆแล้ว เป็นไงเป็นกัน กับท่านอ๋องก็ใช่ว่าจะรักกันเสียหน่อย จะหย่ากันวันนี้วันพรุ่งก็ยังไม่ชัดเจน เก็บคุณชายเสินไว้สำรองก่อนก็ไม่เสียหาย  

"ในเมื่อคุณชายเสินรักข้าเสียขนาดนี้ แทนที่จะโยนหัวใจเขาทิ้ง มิสู้เก็บเอาไว้ไม่ดีกว่าหรือ" 

เมื่อคิดได้เเล้ว ก็หันกลับเข้าไปในห้องด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ค่อยๆเดินผ่านสาวใช้เข้าไปหาคนรักเก่าที่นอนหน้าซีดเซียวอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าสงสัย อาลัยรักอย่างเต็มเปี่ยม 

เห็นอาการเปลี่ยนไปของนายสาวจากหน้ามือเป็นหลังมือเปาเปาจึงทำได้เเต่อ้าปากเหวออย่างทำอะไรไม่ถูก ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าคุณหนูกำลังโกรธอยู่เหรอ?ที่ได้พบคุณชายเสินอีกครั้ง แล้วไงตอนนี้กลับยิ้มร่าเดินเข้าไปหาเขากันละ? 

"คุณหนู!! ท่านจะทำแบบนี้ไม่ได้" 

"ทำไมจะไม่ได้ละ?" 

แทนที่จะโกรธชิงเฟิงกลับหันมาตอบคำหน้าตาเฉย แถมยังขยิบตาให้กับเปาเปาอย่างเจ้าเล่ย์ร้ายจากอีกต่างหาก ก่อนจะค่อยๆเดินไปนั่งริมขอบเตียงคนป่วย เอ่ยวาจาเบาๆด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน 

"พี่เสิน เฟิงเออเสียมารยาทกับท่านแล้ว ที่ทำกริยาเช่นนั้นออกไป" 

คุณชายเสินเอื้อมมือมากุมมือเล็กของชิงเฟิงที่ประสานอยู่บนตักมากุมเอาไว้แน่น จ้องมองดวงหน้าหวานอย่างรักใร่ไม่เสื่อมคลาย ก่อนจะยกยิ้มส่งให้ 

"พี่ไม่ถือสาเจ้าหรอก เพราะเจ้าคือสตรีที่ข้ารักปานดวงใจ ต่อให้ฟ้าดินแยกเราแค่ไหน ก็ตัดขาดความรักของเราไม่ได้ " 

เจอคำหวานเข้าไปชิงเฟิงถึงกับยกยิ้มเลี่ยนๆเต็มที แหวะจะอวก เลี่ยนได้อีก เอาเถอะนี่คือการเกี้ยวสาวของหนุ่มโบราณเขาอะนะ  

ชิงเฟิงก้มหน้าหลบสายตาเล็กน้อยพยายามดึงมือของตนออกจากมือเขาอย่างสุภาพ 

"พี่เสิน.. ข้าแต่งงานมีสามีแล้ว ถึงแม้เขาจะไม่ได้ต้องการข้าและกำลังจะหย่า แต่ข้าก็ชึ้นชื่อว่าเป็นสตรีที่เคยผ่านมือชายแล้ว ท่านตัดใจจากข้าเถอะนะ ข้าไม่คู่ควรกับท่านเสียแล้ว" 

ชิงเฟิงแอบชำเลื่องมองคุณชายเสินอย่างอยากรู้ เขาจะว่าไงถ้าข้าพูดแบบนี้ หนุ่มโบราณเขาถือเรื่องพรหมจรรย์ของภรรยายิ่งชีพนักแล 

"ไม่!! ข้าจะรอเจ้า ข้าไม่ถือสาที่เจ้าผ่านมือใครมาก่อน ข้ารักที่ตัวเจ้า ไม่สนใจสิ่งอื่นทั้งนั้น" 

ผ่าน!!!! ท่านได้ไปต่อ รอหน่อยนะ ข้ากำลังหาทางหย่ากับท่านอ๋องให้ได้ในเร็วๆนี้ละ ชิงเฟิงแอบยิ้มอย่างผู้ชนะ 

"แต่ว่า..." 

"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นข้าจะรอเจ้า อีกไม่นานเราจะได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขเสียที" 

คุณชายเสินเอื้อมมาโอบไหล่คนรัก รั้งเข้าหาตัวอย่างรักใคร่ ชิงเฟิงแอนตัวเข้าซบอกกว้างอย่างช่วยไม่ได้ เอาเถอะกอดนิดกอดหน่อยเองจะเป็นไรไป 

เปาเปาได้แต่ยืนฮึดฮัด ขัดหูขัดตา ทำอะไรไม่ได้ คุณชายเสินก็ช่างกระไร คนเขาเเต่งงานมีสามีแล้วก็ยังจะมายุ่งวุ่นวาย คุณหนูก็ช่าง.....ยอมให้ชายที่ไม่ใช่สามีโอบกอดอย่างง่ายๆ นี่ถ้าใครรู้เข้าคงโดนจับถ่วงน้ำทั้งเป็นเเน่ 

 

######################### 

กลับมาต่อแล้วนะคะ หลายเดือนก่อนงานยุ่งๆต้องบินไปบินมาระหว่างไทยรัสเซียหลายรอบเลยไม่มีเวลามาลงนิยาย คงไม่ว่ากันเนาะ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น