เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

(◕ㅁ◕✿)ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

ตอนที่ 64 คราดาราสดับฟังเสียงฝน

ชื่อตอน : ตอนที่ 64 คราดาราสดับฟังเสียงฝน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 62

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 เม.ย. 2562 21:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 64 คราดาราสดับฟังเสียงฝน
แบบอักษร

​ตอนที่ 64 คราดาราสดับฟังเสียงฝน

“ดวงตะวัน ดวงเดือน หมู่ดาว ณ มหาท้องทะเลมหาสมุทรดาราจักร ใต้ฝ่ามือสีดำครอบครองสรรพสิ่งไว้มากมาย ปีศาจแห่งปีศาจใช้ชีวิตเพียงลำพักบนเกาะลอยดารา เฝ้าวาดรูป เฝ้าเก็บสมบัติ เฝ้ามองความว่างเปล่าและจักรวาลไร้ขอบเขต วันหนึ่งท่านอยากใช้ชีวิตอีกครั้ง ชีวิตในฐานะนักประเมินราคาวัตถุ ฉะนั้นท่านจึงร่วงหล่นสู่โลกแห่งสระอักษร คราวนี้ท่านจะลองใช้ชีวิตให้คุ้มค่า**..ท่องเที่ยวและสัมผัสความร่มเย็นอีกครา”

“ผมขอแนะนำ “ภาพวาดเด็กสาวเสื้อสีน้ำเงิน””

          ณ เมืองซีเคร็ทออฟวอร์ อาคารสำนักงานสมาคมนักฆ่า

          หยาดฝนสาดโปรยปรายกระทบกระจกบังเกิดเสียงเปาะแปะ แปะเปาะ เปาะๆแปะๆ

          แสงตะเกียงไฟริบหรี่ และเก้าอี้สีหมอง

          บนเตียงนอนมีร่างน้อยขยับ ไม่นานนางลุกนั่งผมหยิกยุ่ง ไม่นานนางล้มเอนหลังนอนลงอีกหนอย่างคนมิอยากลุกจากเตียง อากาศเย็นแถบเหน็บหนาวเนื่องข้างนอกมีพายุฝนซัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง โซฟีซุกใต้ผ้าห่มหนาพยายามวางท่าให้นอนหลับสนิท ทว่ามิอาจข่มตา ทนต่อแรงกระตุ้นที่เดือดพล่านภายในอก อวบอิ่ม นางหลับในห้องตั้งแต่เมื่อคืน ตอนนี้ผ่านมาสิบชั่วโมงแล้ว มันเลยเวลานอนของเด็กมากนัก มากจนอาจส่งผลให้นางเสียสุขภาพ ความน่าหยิกลดลง

          “งือ”

          นักเชิดหุ่นน้อยมุ่ยปาก ขมวดคิ้วและตัดสินใจละความพยายาม ไม่นอนต่อ นางลุกจากเตียง อุ้งมือถือขาตุ๊กตาแมวคู่ชีพ คู่หูที่มุดไหนมุดกัน มิว่าห้องน้ำหรือบนหลังคา โซฟีอ้าปากกว้างปานไข่ห่าน นางหาวพลางยกมือปิดปาก สีหน้างัวเงียมีเสน่ห์ หากอีซีโอเห็นสภาพโซฟียามนี้รับรองหัวใจต้านความน่ารักของคู่ชีวิตไม่ไหวแน่ แต่เพราะช่วงนี้เขามีงานต้องสะสางอย่างเร่งด่วนทำให้ไม่สามารถเฝ้าเคียงข้างสาวน้อยนักฆ่า เวลางานนานนับหลายเดือน

          วันเวลาแห่งความรักยืดยาวไกลไร้แววพบพาน และแลเงียบเหงา กระนั้นโซฟีมิคิดมาก เพราะตำแหน่งอีซีโอในใจนางยังคงตำแหน่งเดิม..กระมัง

          สัมผัสว่าบางสิ่งเริ่มเปลี่ยนแปลง ไม่ว่านางหรือเขา

          “แคนดี้วันนี้ใส่ชุดอะไรดี”

          ปกติโซฟีมีเสื้อผ้ามิมากนัก แค่พันกว่าชุด นางชอบสวมชุดเดรสมีกระโปรงลูกไม้ โทนสีดำเข้ากับอาชีพแห่งความมืดมิด วันนี้นางไม่มีสิทธิ์ออกข้างนอกเพราะฝนตกหนัก ปกติหากฟ้าแจ่มใสนางจะนอนอืดบนเตียง นี้คือเรื่องจริงเหมือนที่พี่สาวนางชอบทำ ยามกลางวันแดดร้อนต้องหลบแดดกลัวผิวไหม้ ยามกลางคืนค่อยมีแสงจันทร์ให้ส่องชม และท่องราตรีเพียงลำพักพร้อมคู่หูตุ๊กตาแมวเหมียว

          อาบน้ำ เปลี่ยนอาภรณ์ และออกไปนั่งเล่นห้องรับรอง

          สมาคมนักฆ่ามีสำนักงานตั้งตามเมืองต่างๆและสถานที่ลึกลับ ตัวอาคารไม่มีลักษณะเป็นเอกลักษณ์ให้มองภายนอกแล้วรู้ทันทีว่านี้คืออาคารสมาคมนักฆ่า แต่ละเมืองมีอาคารสมาคมแตกต่างกัน แต่โดยส่วนมากจะสร้างเป็นอาคารที่แอบซ่อนในที่ลับตาผู้คน หรือไม่ก็เป็นอาคารใหญ่หรูหราในบางนคร ณ เมืองแห่งความลับ อาคารสำนักงานสมาคมนักฆ่ามีรูปแบบอาคารกลมกลืนกับอาคารที่แฝงกลิ่นไอนครแห่งความลับ ตึกสูงสีดำทะมึน มุงหลังคา และห้องพักนับร้อย

          จำนวนนักฆ่าบนพิภพมีไม่มาก แต่ก็นับว่ามีจำนวนไม่น้อย

          แต่ละแคว้นมีจำนวนนักฆ่าต่ำสูงไม่เหมือนกัน งานนักฆ่าหาใช่งานที่คนธรรมดาสามารเป็นได้ เบื้องหลังและที่มาของเหล่านักฆ่าแต่ละคนล้วนมีเรื่องราวที่ยากเปิดเผย ความลับอันดำมืด เรื่องราวที่ฟังเหมือนตลกร้าย แต่มันคือเรื่องจริงที่ไม่อาจปฏิเสธ โซฟีเป็นหนึ่งในกลุ่มนักฆ่าระดับสูง และนางเองมีประวัติความเป็นมาพิเศษกว่าคนอื่นๆ สำหรับเรื่องราวของนักฆ่าก็เปรียบดั่งนิทานต้องห้ามที่ไม่สมควรอ่านและรับฟัง

          ความเศร้า ความผิดหวัง ความเสียใจ

          ความรู้สึกด้านลบที่ผลักดันให้สาวน้อยคนหนึ่งเลือกเดินในเส้นทางที่ไม่มีใครกล้าจินตนาการ โซฟีจดจำความรู้สึกแรกเมื่อสังหารเป้าหมายแรกได้ดี มันทรมานยิ่งนัก คลื่นไส้เมื่อมองเห็นเป้าหมายสิ้นลมหายใจ นางกลัวและอยากอาเจียน นางหันหลังกลับไม่ได้แล้ว เพราะฉะนั้นนางจึงเริ่มทำใจและปรับตัวให้เอาชีวิตรอดได้ในสังคมที่เน่าเฟะและมีแต่ตัวประหลาดรายล้อม

          นางกลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน ไม่มีวันกลายเป็นสิ่งอื่น กระนั้นนางไม่เสียใจที่มีชีวิตอยู่จนถึงทุกวันนี้

          นางตัดสินแล้วจะมีชีวิตต่อไป..

          “นมสดครับ”

          “ขอบคุณค่ะ”

          โซฟีนั่งเล่นในห้องรับรองที่มีเคาน์เตอร์บริการเครื่องดื่มหลากหลาย สาวน้อยตัวเล็กนั่งจับจองเก้าอี้ใกล้เคาน์เตอร์ที่มีคุณตาใจดีคอยทำเครื่องดื่มให้แขก ท่านเป็นชายชราสูงอายุ แต่งตัวดูดีมีระดับ ปกติปิดตา และชอบยิ้มรับแขก ภายนอกท่านเหมือนคุณตาธรรมดา แต่ใครจะรู้ว่าสมัยก่อนท่านเคยทำงานเป็นนักฆ่าเช่นกัน ตอนนี้ท่านปลดเกษียณแล้ว แต่รู้สึกชื่นชอบแสงสีในวงการนักฆ่า ท่านจึงยังคงทำงานที่นี้ แม้ไม่ใช่นักฆ่า

          ท่านชอบต้อนรับลูกค้าที่เป็นนักฆ่า มองดูพวกเขาด้วยสายตาอบอุ่นและรับฟังปัญหากวนใจที่กวนใจนักฆ่าแต่ละคน

          โซฟีถือเป็นนักฆ่าอายุน้อยที่เขาเอ็นดูและใส่ใจดูแลเหมือนหลานสาว ท่านแอบสงสารสาวน้อยคนนี้ แต่เห็นนางเริ่มยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ท่านก็วางใจ

          สงสัยต้องมีเรื่องดีเกิดขึ้นแน่.. ชายชราครุ่นคิด

          ในห้องรับแขกขนาดใหญ่มีนักฆ่าสองสามคนนั่งพัก หนึ่งในนั้นมีโซฟี ส่วนที่เหลือเป็นผู้สูงวัยและชายหนุ่มท่าทางอันตราย “ชิ ใช่เรื่องที่ข้าต้องตามเช็ดก้นรึไงวะ” ชายหนุ่มสวมสูทสีครีมสบถพลันขยี้กระดาษจดหมายเป็นก้อนกลม และปาใส่ถังขยะหลังเคาน์เตอร์ ก้อนกระดาษตกลงถังขยะอย่างแม่นยำแม้ไม่ต้องมองเล็งเป้า “ฝนตกอีกแล้วหรือ” “ครั้งนี้นานหลายวัน” อีกฝั่งหนึ่งใกล้ๆโซฟีมีนักฆ่าชรากำลังคุยกับชายชรา

          ข่าวว่าพายุฝนพัดเข้าเมืองแห่งความลับทำให้นับจากนี้อีกหลายวันฝนจะตกติดต่อกัน

          สำหรับบางคนถือเป็นเรื่องดี แต่บางคนก็ไม่

          โซฟีนั่งดื่มนมไปพลางเล่นแขนตุ๊กตาแมว นางติดอยู่ในอาคารตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ไม่มีที่ให้เที่ยว โซฟีจะทำอะไรดีนะ เล่นของเล่นที่พี่เมรัยให้ดีหรือเปล่า? ไม่ๆ สาวน้อยวัยใสส่ายสะบัดผมเลิกคิดเรื่องของเล่นผู้ใหญ่ โซฟีหรี่ตาต่ำจ้องท้องแคนดี้ พุงเจ้าตุ๊กตาแมวไม่ป่องเหมือนพุงพี่สาว กระนั้นมองแล้วอยากบีบๆ

          หนุบๆ

          “ท่านโซฟีจดหมายเจ้าค่ะ”

          ปรากฏร่างสตรีลี้ลับสวมหน้ากากพร้อมยื่นซองจดหมายให้โซฟี นักเชิดหุ่นน้อยกล่าวขอบคุณ ครั้นสตรีปริศนาเดินออกจากห้องรับรอง

          โซฟีเป็นนักฆ่าระดับสูงซึ่งมีฉายาเป็นของตนเอง นางจัดเป็นบุคลากรอันดับต้นๆที่สมาคมนักฆ่าเอาใจใส่และให้บริการ อำนวยความสะดวกสบายเต็มที่ปานโซฟีเป็นคุณหนู เรื่องระดับในสมาคมนักฆ่าเองก็จัดเช่นกัน มีตั้งแต่ระดับล่างกระทั่งถึงระดับผู้บริหาร หากเป็นนักฆ่าระดับล่างจะไม่มีบริการอำนวยความสะดวกเหมือนักฆ่าระดับสูง เวลามีจดหมาย นักฆ่าระดับล่างต้องไปเอาจดหมายที่สำนักงานด้วยตัวเอง แต่สำหรับพวกระดับสูงจะมีคนมาส่งจดหมายให้ถึงมือ

          อย่างโซฟีเป็นต้น เวลามีงาน นางแค่คอยรับจดหมายเท่านั้น

          รับงาน ทำเสร็จ กลับบ้านนอน จบ

          งานสังหารเป้าหมายในครั้งนี้ยังคงเป็นเรื่องที่โซฟีต้องจัดการ

          สิทธิ์การยกเลิกเป้าหมาย หรือสละหน้าที่ให้ผู้อื่นทำ โซฟีมีสิทธิ์ทำเช่นนั้น เพียงแต่ว่านางต้องการมากกว่าการเปลี่ยนตัวนักฆ่าเป็นคนอื่น

          ..

          ดื่มนมหมดแก้ว หยิบมีดกรีดเปิดซองจดหมาย หยิบจดหมายกระดาษสีขาวและกางอ่านเนื้อความ “รอห้าวันหรือ..งือ” นักเชิดหุ่นน้อยขมวดคิ้ว สีหน้ายุ่งทันทีทันใด นางใช้อำนาจตำแหน่งนักฆ่าระดับสูงขอสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับงานคราวนี้ แต่ทางสมาคมบอกว่านางยังไม่มีอำนาจสูงพอสอบาถามเกี่ยวกับลายละเอียดของงานนอกจากเรื่องของเป้าหมาย โซฟีสะอึกคราหนึ่งเพราะตกใจเรื่องที่นางยังไม่มีอำนาจพอขุดคุ้ยเรื่องงานในมือ สาวน้อยต้องการรู้เบื้องหลัง และขอร้องให้ยกเลิกการสังหารเป้าหมาย ทว่าอำนาจของนาง..มีไม่มากพอ

          ในเมื่อคุยผ่านคนกลางไม่ไหว โซฟีจึงยื่นเรื่องส่งตรงถึงสภาผู้ปกครองสมาคมหวังว่าพวกเขาจะสามารถชี้แจงนางได้ซึ่งพวกเขารับคำร้องของโซฟีไว้แล้ว แต่ด้วยตอนนี้ทางสมาคมมีเรื่องสำคัญต้องจัดการมากมาย พวกเขาจัดลำดับความสำคัญเรื่องของโซฟีไว้ท้ายๆ ด้วยเหตุที่อาจฟังว่ามันไม่สำคัญหรือบางทีเพราะมันสำคัญ..เลยต้องหลีกเลี่ยงการพบเจอโซฟีก็ได้

          กระนั้นสมาคมถือเป็นองค์กรใหญ่ การปิดบังหรือทำอะไรส่องแววไม่มีหลักการ ดูเหมือนขัดกับระบบก็นับว่าไม่ดี

          ฉะนั้นพวกเขาจึงอนุญาตให้โซฟีเข้าพบสมาชิกสภาเพื่อพูดคุยเรื่องนี้

          เหตุที่โซฟีถ่อมาถึงสำนักงานสมาคมนักฆ่าแห่งเมืองแห่งความลับก็เพราะเมืองนี้เป็นเช่นนั้น

          แม้รู้แก่ใจว่าไม่มีความลับใดสามารหนีรอดออกจากเมือง กระนั้นโซฟีอยากลองวัดใจดูสักครั้ง

          “อาเร๊ะ โซฟีจังนี่นา”

          “..”

          ในบรรดาคนรอบตัวโซฟี นางไม่เคยนับใครเป็นสหาย กระนั้นในสมาคมนักฆ่าที่เปรียบดั่งรังสัตว์ประหลาดนี้ยังมีสาวน้อยวัยเดียวกันอยากรู้จักและตีสนิทโซฟี พวกนางคือใคร แน่นอนว่าเรื่องราวหลังจากนี้ทุกคนต้อง..อยากฆ่าพวกนางแน่นอน..

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น