T.1987/666/Dvil

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep.17:ตัวประกอบและการทรมาณ

ชื่อตอน : Ep.17:ตัวประกอบและการทรมาณ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 970

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 19 เม.ย. 2562 20:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.17:ตัวประกอบและการทรมาณ
แบบอักษร

​Ep.17:ตัวประกอบและการทรมาณ

สวัสดีนี่คิลเองตอนนี้ชั้นกำลังจะไปหาอาริมะเพื่อขอเขาออกไปข้างนอกซักพักเพราะตอนนี้ชั้นเบื่อที่ต้องอยู่ในนี้แล้ว...

"นี่อาริมะชั้นจะออกไปข้างนอกซักหน่อยนะ~"คิลพูดออกมาก่อนกำลังจะเดินออกมา

"งั้นนายก็ไปช่วยดูดาวแฝดให้ชั้นหน่อยนะคิล~"อาริมะพูดและทำหน้ายิ้มปกติ

"ได้สิเดี๋ยวชั้นจะดูให้ก็ได้เร็วๆนี้มันอาจจะเกิดเรื่องร้ายบางอย่างชั้นเชื่ออย่างนั้น"คิลเดินออกไปอย่างเรียบนิ่ง

"ปกติเรื่องร้ายของนายมันจะหายไปง่ายๆด้วยการกำจัดไม่ใช่หรอ"อาริมะพูดในตอนที่คิลเดินออกไปแล้ว

"ชั้นคงต้องเล่นบทหัวหน้าสินะ"คิลพูดขึ้นและวาปมาอยู่ในหอเซย์กะ

"ว่าไงทุกคน"คิลพูดทักทายพวกเขาอย่างเรียบง่ายและเดินไปนั่งตรงเก้าอี้

"ไอเจ้านี่เป็นใครกัน"เรียวโกะพูดขึ้นมาอย่างระวัง

"ชั้นมาดูดาวแฝดเฉยๆน่ะไม่มีอะไรหรอก"คิลในหน้ากากพูดออกมา

"ส่วนเรื่องที่ชั้นคือใครชั้นไม่ถือหรอกเพราะข่าวน่าจะส่งยังไม่ถึงสินะ"คิลถือแก้วน้ำชาและพูดจนมีคนแก่คนนึงเดินเข้ามา

"หืม~คนแปลกหน้าหรอเรียวโกะ"ปู่พูดขึ้น

"น่าจะใช่ละครับแต่เขาบอกว่าจะมาดูพวกโรคุโร่น่ะไม่ค่อยน่าเชื่อเท่าไหร่"เรียวโกะพูดขึ้นมา

"ถ้าเจ้าหนูนั้นก็คงต่อสู้อยู่ในมางาโนะนั้นแหละ"ปู่พูดขึ้นและมองคิล

"ปู่!!!"เรียวโกะพูดขึ้นมาอย่างตกใจ

"อย่างนั้นหรองั้นชั้นก็ขอตัวไปดูเขาหน่อยละกัน"คิลวางแก้วชาลงและเข้าไปในมางาโนะทันที

"อยู่ไหนกันนะ~นั้นไงต้องเป็นเจ้าเคงาเระนั้นแน่"คิลมองเห็นเคงาเระตัวใหญ่จึงเดินมาอย่างรวดเร็ว

"อ้าว~กลายเป็นดาวไปซะแล้วคิดจะเล่นด้วยซักหน่อยแต่ก็...ชั้นมองอยู่ตรงนี้ดีกว่า"คิลเจอพวกโรคุโร่แล้วแต่ก็ไม่ได้ออกไปและยืนดูเฉยๆ

หลังจากนั้นพอเจ้าเคงาเระนั้นสลายไปซักพักคิลก็กำลังดูการต่อสู้ของเซย์เก็นกับโรคุโร่อยู่ก็ได้ลงไปหาพวกเขา

"ว่าไงนี่พวกนายสู้กันทำไมหรอ"คิลโบกมือให้พวกเขาจากนั้นก็หยุดอยู่ข้างหน้าเซย์เก็น

"ก็แค่สั่งสอนเจ้าเปี๊ยกนี่เองเห็นอาริมะบอกมาว่ามันต่อสู้น่ะ"เซย์เก็นพอเห็นคิลก็ตอบกลับและกอดอก

"แล้วเป็นไงบ้างล่ะดาวแฝดน่ะ..."คิลพูดขึ้นมาในขณะที่โรคุโร่กับเบนิโอะยังสงสัยอยู่ว่าชายคนนี้เป็นใคร

"ยังอ่อนหัดเกินไปพวกเขาต้องฝึกมากกว่านี้"เซย์เก็นที่คุยกับคิลอยู่ก็ได้เห็นเบนิโอะสงสัยเรื่องโศกนาฏกรรมฮินัทสึกิเซย์เก็นจึงเล่าทุกอย่างให้เธอฟังรวมถึงเรื่องครอบครัวของเธอให้โรคุโร่ฟัง

"แล้วเหตุผลจริงๆที่นายมาที่นี่ล่ะเซย์เก็น"คิลพูดขึ้น

"เห๋~น่าสนุกนะให้ผมร่วมวงด้วยคนได้มั้ยครับ"ชายแปลกหน้าเดินเข้ามาหาพวกเราจากนั้นเขาก็ถอดผ้าคลุมออกจึงเห็นผมสีฟ้า

"ว่าไงโรคุไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"ชายผมสีฟ้าพูดและยิ้มออกมา

"ไอเจ้านักเรียนเบอร์2ถ้าแกออกมาก็เป็นปัญหาน่ะสิ"เซย์เก็นพูดอย่างเรียบนิ่ง

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับคุณเซย์เก็น"ชายผมฟ้าพูดขึ้น

"ช่วยเลิกคุยกันแล้วก็กลับได้แล้วเซย์เก็นชั้นไม่ได้อยากจะอยู่ที่นี่นานหรอกนะ"คิลพูดขึ้นมาอย่างเบื่อหน่าย

"ชิ ก็ได้ไว้ชั้นจะมาสั่งสอนแกไอเจ้านักเรียนโง่เขลา"เซย์เก็นพูดขึ้นแบบเรียบนิ่งและเข้าไปอุ้มมายุระขึ้นมา

"เอ๋~จะหนีงั้นหรอครับคุณเซย์เก็นแต่เหตุผลที่ผมมาวันนี้ก็เพื่อมาคุยกับโรคุผมจะไม่ถือแล้วกัน"ชายผมฟ้าพูดขค้น

"ทำไมแกถึงยังมีชีวิตอยู่! ยูโตะ! อ่ะ-"โรคุโร่พูดออกมาอย่างโกรธแค้นและก็พุ่งตัวไปหายูโตะ

"หยุดแล้วกลับเถอะโรคุโร่ตอนนี้นายสู้เจ้านี่ไม่ได้หรอก"คิลพุ่งมาหยุดโรคุโร่ไว้และสับไปที่คอเขาเบาๆจนสลบไป

"เอาล่ะนายคือยูโตะสินะพอดีชั้นรีบน่ะขอไปก่อนล่ะนะ"คิลพูดกับยูโตะและกำลังจะเดินไปแต่ก็ถูกผ้าลัดไว้จากยูโตะ

"ไม่ได้หรอกครับผมมีอีกหลายเรื่องเลยที่จะต้องคุยกับเขาน่ะ"ยูโตะพูดและหยุดคิลเอาไว้

"ดูเหมือนนายอยากจะสู้กับชั้นสินะ"คิลพูดและหันมาอย่างเย็นชา

"เห๋~คนอย่างคุณสู้ผมได้ด้วยหร-"ยูโตะยังพูดไม่จบก็ได้โดนแรงกดดันของคิลจนทรุดไปกับพื้นแล้ว

"ชั้นจะให้โอกาสนาย2ข้อ 1.ปล่อยเรื่องวันนี้ไป 2.ถูกชั้นฆ่าตายอยู่ที่นี่"คิลพูดและแบกโรคุโร่ขึ้นมา

"ชะ ชายคนนี้มันปีศาจในคราบมนุษย์ชัดๆ"ยูโตะพูดขึ้นในจิตใจและคิลก็ปลดแรงกดดันออกจากนั้นยูโตะก็หนีไป

"ไปกันเถอะเบนิโอะ เซย์เก็น"จากนั้นคิลก็เปิดประตูสู่โลกความจริงขึ้นมาและกลับที่ศาลเจ้า

"งั้นก็เบนิโอะเอาเจ้าโรคุโร่กลับด้วยล่ะ"คิลยกโรคุโร่ขึ้นให้เบนิโอะและเดินนำเซย์เก็นไปแต่เบนิโอะก็พูดหยุดไว้

"คุณเป็นใครกันแน่....."เบนิโอะถามมาที่คิลอย่างสงสัย

"ชั้นก็แค่องเมียวจิที่ผ่านทางมา"คิลพูดขึ้นและเดินต่อไป(555+)

"ที่จริงเขาคือหัวหน้าองเมียวจิอีกคนหนึ่งนอกจากอาริมะน่ะ เขาคือหัวหน้าคนที่ 2 ของเหล่าองเมียวจิ ปีศาจผู้หยิ่งผยอง คิล ไอปีศาจหยิ่งผยองนี่ชั้นตั้งให้เองแหละเดี๋ยวมันจะไม่ยิ่งใหญ่อ่ะนะ"เซย์เก็นหันมาพูดให้เบนิโอะฟังและเดินตามคิลไป

"มันไม่ยิ่งใหญ่ตั้งแต่นายพูดคำสุดท้ายออกมาแล้วนะเซย์เก็น"คิลยิ้มแห้งๆขึ้นมา

"ที่จริงคุณก็เป็นหัวหน้าสินะ ก็สงสัยอยู่ที่หายไปแบบเงียบๆน่ะ"เบนิเอะพูดขึ้นและมองแผ่นหลังของเขา

หลังจากนั้นคิลกับเซย์เก็นและมายุระที่หลับอยู่ก็กลับมาถึงหอเซย์กะและเซย์เก็นก็บอกตัวตนจริงๆของคิลให้คนในหอเซย์กะฟังจนทุกคนพูดไม่ออกเป็นตามๆกันหลังจากนั้นโรคุโร่กับเบนิโอะก็เข้ามาในหอเซย์กะและขอให้เซย์เก็นฝึกพวกเขาแต่เซย์เก็นให้คำตอบพวกเขาว่า..งานยุ่งน่ะและเวลาก็ผ่านมาตอนเช้า

"ชั้นจะกลับไปหาอาริมะดีมั้ยนะแต่เดี๋ยวนี้พวกเคงาเระหนีชั้นกันหมดเลยแล้วชั้นจะหาอะไรทำล่ะเนี้ย"คิลบ่นขึ้นมาอย่างเบื่อหน่าย

"ไปหาสุดที่รักทั้งสองดีกว่า"คิลพูดและเข้าไปในมิติว่างเปล่า

"อาคาเมะคุโระเมะจ๋า~อยู่ไหนชั้นคิดถึง~"คิลตะโกนในมิติว่างเปล่าอย่างร่าเริง

"คิล~"คุโระเมะพูดขึ้นและวิ่งมาหาเขา

"เป็นยังไงบ้าง~บอกพวกชั้นมาเดี๋ยวนี้ว่านายทำบาปอะไรไว้บ้าง.."คุโระเมะพูดขึ้นอย่างเย็นชาและบีบมือคิลจนแตก

"บะ บาปอะไรหรอไม่เห็นจำได้เล๊ย"คิลพูดด้วยสีหน้าซีดและเหงื่อตกพร้อมกับหันไปทางอื่น

"ไอเจ้าปีศาจหื่นกามวันนี้เรามีเรื่องต้องคุยกัน.."อาคาเมะที่โผล่มาข้างหลังและจับไหล่คิลพูดขึ้น

"ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ แค่พูดกันใช่มั้ยอ่ะ~"คิลยิ้มออกมาและเกาหัวตัวเอง

"เราไม่ทำอะไรนายหรอกแค่ทรมาณนิดๆหน่อยๆเอง"อาคาเมะชักดาบออกมา

"ชั้นยอมแล้ว"คิลพูดขึ้น

*ถึงพวกเธอจะเอาดาบแทงชั้นก็ไม่เป็นอะไรหรอก อุ้ยพวกเธอได้ยินนี่หว่า*คิลที่พูดขึ้นในความคิดก็หน้าซีดอีกครั้ง

"ระบบ:ระบบขอระงับค่าความทนทานร่างกายของท่านให้เหลือ0และขอระงับความรวดเร็วทั้งหมดกับสกิลบางอย่างและท่านจะไม่สามารถออกจากมิติว่างเปล่าได้ในตอนนี้ คำสั่งจากผู้สร้างเองจ้า~"

"พะ พวกเธอ ชะ ชั้นยอมแล้วชั้นไม่ทำแล้วอย่าทำอะไรชั้นเลยนะ"คิลพูดออกมาแบบหน้าซีดกว่าเดิม

"ไม่เป็นไรหรอกคิลเดี๋ยวชั้นจะทำให้นายลืมเลยล่ะว่านายทำบาปอะไรบ้าง"อาคาเมะพูดขึ้นมาอย่างเย็นชาและคุโระเมะก็เสกเลื่อยขึ้นมาเตรียมพร้อมอะไรบางอย่าง

"ไม่นะชั้-"คิลโดนอาคาเมะต่อยเข้าที่ปากก่อน

"อ๊ากกก!!!"หลังจากนั้นเขาก็โดนเลื่อยผ่าทุกส่วนของร่างกาย

ผ่านไปกว่าหลายชั่วโมงแล้วที่เขาอยู่ในมิติว่างเปล่าและโดนทรมาณอย่างไร้ความปราณีจนเขารู้สึกส่วนล่างของเขามันหายไปเรื่อยๆจากนั้นการทรมาณก็จบลงด้วยการที่คิลโดนตัดหัวเป็นครั้งสุดท้ายแต่เขาก็ต่อมันกับร่างกายอย่างเจ็บปวด

"เค้าจะไม่ทำอีกแล้วจ๊ะภรรยาจ๋า"คิลตอนนี้ทำเหมือนตัวเองเป็นแค่ลูกแมวที่อยู่ต่อหน้าพวกเธอ

"ชิ ก็ได้แต่อย่าให้รู้อีกล่ะไม่งั้นมันจะไม่ใช่แค่การตัดหัว"คุโระเมะพูดขึ้นมาอย่างเย็นชาและเน้นคำพูดสุดท้าย

"ระบบ:ระบบขอคืนค่าสเตตัสทุกอย่างให้ท่านและขอมอบของรางวัลพิเศษจากผู้สร้างให้ท่านโปรดตรวจสอบให้ช่องเก็บของด้วยและผู้สร้างฝากมาบอกว่า*สมน้ำหน้า*"

"ไอเจ้าผู้สร้างจอมตอแหลเอ้ย!!!"คิลที่อแกมาจากมิติว่างเปล่าแล้วก็ได้ตะโกนขึ้น

***********************************

*สเตตัส*

ชื่อ:คิล

อายุ:18ปี

หน้าตา:ระดับเทพบุตร

ความฉลาด:1000

ความอดทน:10

พลังกายภาพ: 900000

พลังเวทย์: 3000

ความทนทานร่างกาย:606500

ความเร็ว:190000

โชค: -797999

สกิล

นักดาบระดับเทพดาบไร้เทียมทาน,ตรวจจับ,หลบหลีกระดับสูงสุด,ปีศาจกลืนกิน,ปีศาจฟื้นฟู,ร่างแปลงปีศาจ,แรงกดดันจ้าวแห่งมาร,ทักษะ องเมียวจิ ระดับ ไร้เทียมทาน,มิติว่างเปล่า

*ช่องเก็บของ*

ดาบคาตานะ,หน้ากากมาร,ดาบอาถรรพ์มุรามาสะ,เสียงคำรามเจ้าแห่งปีศาจ,ยันต์ x96,กล่องสุ่มทักษะระดับไร้เทียมทาน,เลือดแห่งผู้สร้าง,แหวนเพลิงนรก

***********************************

ไม่นะ!!!~~~~~~~~~

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น