pa1721

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

part—สเตฟาน(ชายผู้โง่เขลา)

ชื่อตอน : part—สเตฟาน(ชายผู้โง่เขลา)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 90

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 เม.ย. 2562 00:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
part—สเตฟาน(ชายผู้โง่เขลา)
แบบอักษร



“ข้าล้างแค้นให้แล้วฝ่าบาท”

“โอ้..นางถูกสังหารแล้วรึ”

สเตฟานวางถุงกระสอบผ้าสีนํ้าตาลลงด้วยความโกรธ ใบหน้าขมึงขึงลูบผ้าที่บรรจุปีกแสนงามของนางฟ้าด้วยความเจ็บใจ

เขาทำมันลงไปแล้ว

สเตฟานไม่ได้ตอบรับคำกษัตริย์เฒ่า เพียงแค่เปิดถึงผ้าก็เห็นปีกเงางามสีนํ้าตาล ร่างกษัตริย์ตรงหน้าเขาหัวเราะอย่างเบิกบานพลางพรํ่าบ่นถึงความสุขรวมถึงว่งแผนในอนาคตที่นึกจะไปบุกรุกดินแดนมัวส์

สเตฟานกำมือแน่นพยายามจะไม่ทำลายแผนการของเขาด้วยการต่อยหน้าอีกฝ่ายไม่ยั้งที่ดูถูกนางฟ้าของเขา

“ท่านต้องไม่ลืมว่าข้าต้องได้สืบทอดอำนาจบัลลังก์ต่อจากท่าน”

“ฮ่าๆๆ ข้าไม่ลืมเจ้าลูกชาย เจ้าเป็นคนที่ข้าไว้ใจที่สุด”

สเตฟานหลุบตามองตํ่าโค้งตัวแก่กษัตริย์เฒ่า

ในที่สุดเขาก็จะเหมาะสมกับนางในดวงใจ

ได้โปรด..รอเขาก่อนมาเลฟิเซนต์


งานสถาปนากษัตริย์องค์ใหม่ถูกเฉลิมฉลองด้วยความรื่นเริงอันแสนบันเทิงใจ ข้าวปลาอาหารเลี้ยงถูกนำมาอย่างยิ่งใหญ่ฉลองอวยพรดังภายภาคหน้า

สเตฟานมองกระจกเงาที่เผยให้เห็นรูปร่างของบุรุษผู้องอาจ ซึ่งแตกต่างจากตอนที่เขาพึ่งจากบ้านนามายังปราสาทหลังงาม เขาในตอนนั้นทั้งขี้แห้ง ทำอันใดก็ได้แต่เสียงหัวเราะเยอะเย้ยและคำสถบ

“ท่านพี่ ท่านพร้อมหรือยัง”ร่างเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์ถลามาหาชายที่จะได้เป็นสามีในอนาคต

รางบางกอดฝ่ายชายจากด้านหลังพลางยิ้มอย่างดีใจเมื่อได้คนสนิทของท่านพ่อมาเป็นสามี

สเตฟานเพียงจับมือที่กอดตัวเองออกด้วยคล้ายไม่อยากสัมผัส

ร่างสูงยิ้มกลบเกลื่อนก่อนขอเวลาแต่งตัวเติมยศให้พร้อม ให้อีกฝ่ายไปรอข้างนอก

สเตฟานไม่รู้เลยว่าการเป็นกษัตริย์องค์ใหม่เขาต้องแต่งกับเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์เพื่อสืบทอดสายเลือดเก่าแก่ให้คงอยู่ แผนที่วางในใจคล้ายพังทลายเมื่อเขาต้องแต่งงาน

นางฟ้าของเขาจะใจสลายรึปล่าว?

นางจะต้องโกรธเขาเพิ่มอีกเรื่องอย่างแน่แท้

สเตฟานในตอนนั้นเพียงยิ้มขมขื่นก่อนรับคำสั่งกษัตริย์เรื่องงานแต่ง แผนที่วางมาตั้งขนาดนี่จะต้องไม่ล่มเพราะงานแต่งที่เขาไม่ได้คิดไว้

แผนทุกอย่างต้องดำเนินการต่อ

เพราะยังไงตอนจบของเรื่องเขาก็ต้องได้อยู่กับนางฟ้าของเขา

“ได้โปรดอภัยให้ความโง่เขลาของข้าทีที่รัก”



แน่นอนว่าหลังจากสถาปนากษัตริย์องค์ใหม่ อดีตกษัตริย์เฒ่าก็เสียชีวิตลงด้วยความชราแต่ทุกคนรู้ดีว่าไม่ใช่

สเตฟานมองเวลาที่ผ่านเลยไป เขานำทหารคนสนิทมี่ไม่เกี่ยวกับอาณาจักรนำสารไปส่งให้ทางอาณาจักรมัวส์ แต่ทุกคนกลับถูกไล่ฆ่ากลับมาทุกครั้ง

แม้มาเลฟิเซนต์จะไม่ได้ออกมาไล่ตามตรง แต่เป็นทหารที่ทำ

หลังจากนั้นเพียง2-3ครั้งที่เขาส่งไป เมืองมัวส์ก็ถูกปิดด้วยพฤกษาหนามขนาดใหญ่ ท่ามกลางต้นไม้เหล่านั้นไม่เท่าไหร่หากแต่เป็นเรื่องของหมอกพิษมรณะที่เขาส่งทหารไปเท่าไหร่ก็ตายไปเพราะมัน

สเตฟานแสดงท่าทีโกรธเกรี้ยวต่อทหารที่ทำงานพลาด

แต่เขารู้ดีว่าคนที่เขาโกรธที่สุดไม่ใช่ใคร แต่เป็นเขา

สเตฟานมองเหม่อละงานจากกองเบื้องหน้าที่ตั้งสูง ไม่ว่าจะเป็นรายงานของการดำเนินงานบุกอาณาจักรมัวส์ หรือแม้กระทั่งเรื่องรายงานเล็กๆของกบฏที่เริ่มก่อตั้งปลายจมูกเขา

สเตฟานมองไปยังปีกบางที่ถูกจับใส่โลงแก้วอยู่เบื้องหน้าเขา มันสยายปีกคล้ายในตอนที่มาเลฟิเซนต์สยายมันต่อหน้าเขา

แสงแดดที่ส่องลงมาผ่านม่านคลุมทำให้มันราวกลับภาพวาดอันสวยงาม

แม้เจ้าของมันจะไม่อยู่ แต่มันก็ยังคงสง่างามเสมอ

สเตฟานเดินละจากโต๊ะทำงานเอื้อมมือเปิดโลงแก้วนั่นด้วยความอ่อนโยน พลางลูบขนสีนํ้านั่นด้วยความหลงใหล เขาสูดกลิ่นหอมจากมันที่แม้จะผ่านไปหลายปีแต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนไป

กลิ่นทุ่งหญ้า แสงแดด อิสระ

เขาโอบกอดมันคล้ายต้องการโอบกอดสตรีที่เขาหลงใหล

“ข้ามันโง่งมที่สุด ได้โปรดฟังข้าสักนิดจะได้มั้ย”

“มาเลฟิเซนต์”





ผ่านไป3ปี สตรีที่เขาแต่งงานด้วยอย่างเจ้าหญิงก็ตั้งท้อง ข่าวแสดงความยินดีต่างถูกเปิดเผยทั้งอาณาจักร สเตฟานหัวเราะกับตัวเองอย่างบ้าคลั่ง

เขาไม่เคยล่วงเกินอีกฝ่ายในฐานะสามีภรรยา นั่นหมายความเด็กในท้องก็ไม่ใช่ลูกเขาอย่างแน่นอน

อนาตาเซียกอดขาสเตฟานและรํ่าไห้สารภาพความผิด นางกล่าวโทษเขาในเรื่องสามีที่แย่ แต่นางไม่โทษตัวเองที่เป็นนางแพศยา

สเตฟานสืบข่าวจากคนสนิทก่อนรู้ว่าองครักษ์ประจำตัวภรรยาปลอมๆของเขานั่นแหละที่แอบเล่นชู้ด้วย

คำสั่งสังหารเอ่ยจากปากสเตฟานโดยไม่ต้องบอกกล่าว หัวของชายคนรักถูกมอบให้อนาตาเซียหลังชั่วยามนั้นโดยสเตฟาน

“ท่านมันปีศาจ!!”เสียงรํ่าให้กับกล่าวโทษลั่นทั่วปราสาท เหล่าข้ารับใช้ต่างเงียบกริบก้มลงคล้ายไม่รับรู้เรื่องราว

“ถ้าข้าเป็นปีศาจ เจ้ามันก็นังสารเลว!”สเตฟานใช้หลังมือตบคนข้างหน้าที่ขึ้นชื่อว่าภรรยา

นางกุมแก้มร้องไห้คลอไปกับเสียงหัวเราะ

“ทำไมชะตาข้ามันบัดซบเช่นนี่”

“...”

“ถ้าไม่ใช่เพราะท่าน!!! เพราะท่าน!!! ฮ่าๆ”

ท้ายที่สุดกษัตริย์สเตฟานก็สั่งขังองค์ราชินีของตนในส่วนลึกสุดของปราสาทที่ตอนนี้ได้เสียสติเป็นสตรีวิปลาสไปเสียแล้ว ข่าวถูกปิดเงียบโดยให้คำไว้แค่องค์ราชินีป่วยเกินกว่าจะออกงาน

สเตฟานนั่งบัลลังก์มองงานฉลองที่จัดขึ้นเพื่ออวยพรวันครบรอบสถาปนากษัตริย์ของเขา ก่อนหันมองมองพื้นที่บัลลังก์ราชินีที่ว่างเปล่าด้วยแววตาสั่นไหว

การกระทำของเขาคล้ายส่งผลดังลูกโซ่ที่ไม่ใช่แค่สตรีคนรักของเขาก็เจ็บปวด แต่มันคล้ายดังศรเพลิงที่ทะลุไปยังบ้านเรือนเผาไหม้ไปเรื่อยๆ

ไม่มีที่สิ้นสุด

สเตฟานหลับตาคิดภาพในวัยเยาว์ที่เขามักชอบไปยังดินแดนมัวส์เพื่อนเล่นสนุกกับนางฟ้าของเขา

ภาพอันสวยงามนั่นทำให้เขาอิ่มเอมไม่น้อย

ก่อนจะต้องมาเผชิญความจริงว่าไม่มีทางกลับไปอย่างงั้นได้อีกแล้ว




การประสูติขององค์หญิงน้อย พระธิดาของเขาถูกจัดในวันหนึ่ง ราชินีคู่บัลลังค์สวรรคตหลังคลอดพระธิดาในท้ายที่สุด

ทุกคนในวังรู้ดีว่าเป็นเรื่องโกหกแต่ก็ต้องก้มหัวยอมรับ

หญิงสตรีวิปลาสตายภายใต้คมดาบกษัตริย์สเตฟาน หลังประสูติพระธิดาไม่ทันไร

องค์หญิงตัวน้อยถูกส่งไปให้แม่นมเลี้ยงทันทีแทนที่จะเป็นมารดา

สเตฟานนั่งบนบัลลังก์มองเหม่อถึงภาพขุนนางททั้งหลายที่ต่างคุกเข่าโค้งตัวทำความเคารพเขาด้วยด้วยความนอบน้อม แต่เขารู้ดีว่ามันเป็นการหลอกลวง พวกกบฏต่างเริ่มมีฐานอำนาจขนาดใหญ่ที่เขาส่งไปให้มันวางใจ

ซ้อนแผนอย่างนึกไม่ถึงเพื่อรอเชือดล้างบางอีกฝ่าย

และวันนี้เป็นวันที่พวกมันจะล้มล้างอำนาจเขาและจะสถาปนาตัวเอง

พวกโง่เอ๋ย วันนี้ข้าจะกำจัดเจ้าให้สิ้นซาก


ณ ช่วงเวลายามจันทราเลื่อนไปเหนือหัว แผนการที่พวกมันจะส่งมือสังหารมาก็ถูกซ้อนแผนด้วยคนของเขา พวกมันต่างบุกเข้าประสาทเขาด้วยความดีใจจนเนื้อเต้นเมื่อเห็นมือสังหารส่งสัญญาณมาว่าทำสำเร็จ

ปราสาทเต็มไปด้วยความมืดอันเงียบงันถูกทำลายลงด้วยเสียงก้าวเท้าอันลนลานของหลายๆบุคคล

สเตฟานยังคงนั่งบนบัลลังก์มองเหล่าหนูโสโครกตัวน้อยที่ก้าวมายังกับดักที่วางไว้

ณ ชั่วยามก่อนรุ่งสางก็เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องที่บ่งบอกถึงความทรมาณ

เขาปิดข่าวด้วยโจรบุกบ้านขุนนางทั้งหลาย บ้านเรือนของพวกมันถูกทำลายทิ้งด้วยเพลิงไหม้ที่เกิดขึ้น

สเตฟานหลับตาลงด้วยความอิ่มเอม

เนื้อร้ายก็ถูกกำจัดแล้ว เขาคงจะปลอดภัยไปอีกสักพัก

รอข้าอีกนิดเถิด...แค่แปปเดียว

ข้าจะไปหาท่านแล้ว

ด้วยตัวเอง



**********************************

Part—โต๊ะนํ้าชา

มาเลฟิเซ้นต์:ข้าจะไปหาหนุ่มหล่อที่ไม่ใช่ไอโง่อย่างเจ้าแน่ๆ//มองเหยียด

สเตฟาน:ข้าอธิบายได้....//เกาะขานางฟ้า

องค์หญิงน้อย(?):มารดา โลกนี้มันโหดร้ายนัก



เคยจินตนาการว่าหากสเตฟานเป็นคนโง่ที่แค่อยากทำตัวให้เท่าเทียมกับคนที่รัก นางจะทำยังไง จึงเกิดฟิคนี้ขึ้นมา

ไม่ตอนหน้าหน้าก็อาจจะจบแล้ว เริ่มๆตันๆหลังพึ่งดูไป(ฮา)

ดองทุกเรื่องเพื่อแต่งฟิคจริงๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น