Sousin

เมื่อความตายไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้เราสองคนเเยกจากกัน เเต่เป็นเส้นทางอาชีพที่เเตกต่างกันราวเส้นขนาน ที่ยิ่งนานวัน ก็ยิ่งห่างออกไป... ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ #จะสามารถอ่านในอีบบุ๊กได้เร็วๆนี้ค่ะ

ชื่อตอน : Chapter 9.2

คำค้น : Sousin

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 97

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2562 05:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 9.2
แบบอักษร

...ราฟาเอล...

"น่านครับ ขอข้อเท้าก่อนนะครับ" เขายังคงนิ่งเเละมองท้องล่างของตัวเองที่เเช่เติ้งอยู่ในน้ำอุ่น เหมือนว่าเขาจะไม่สนใจอะไรตั้งเเต่คิดจะกลั้นหายใจตายละ ผมมองดูรอยช้ำเขียวบนข้อเท้าของคนรักด้วยความเหนื่อยใจ

...ทำไมน่านต้องพยายามหนีจากผมด้วย...

"...อึก!" อย่าพึ่งมาเจ็บตอนนี้สิเจ้านิ้วบ้า เดี๋ยวพ่อก็ตัดทิ้งซะนี่  ยอมรับเลยว่าเเรงกัดของอีกคนนั้นเเรงไม่ใช่เล่นๆ เอาซะเลือดไหลไม่ยอมหยุดเลย

"........" ผมว่า...บางทีผมต้องไปหาพลาสเตอร์มาแปะไว้ก่อน ไม่งั้นน่านคงได้อาบน้ำเลือดเเน่

"อย่าไปไหนนะ เดี๋ยวผมกลับมา" ผมตัดสินใจลุกพลวดทันทีที่นึกได้ ทว่า.... เหมือนโลกกำลังหมุน...เร็วมากๆ จนพื้นมันโยกเอนไปหมด... กระทั่งรู้ตัวอีกทีหน้าผมเกือบจะจุ่มลงไปในอ่างอยู่เเล้ว ดีที่เอามือเท้าไว้ทัน

ความจริงเเล้วผมไม่ใช่พวกขี้โรคอะไรหรอกนะ แต่อาจเป็นเพราะไม่ได้นอนติดต่อกันมาสองวันเเละยังไม่ค่อยได้กินข้าวตรงเวลาเท่าไหร่ มันอาจทำให้ระบบร่างกายรวนหน่อยๆก็เท่านั้นเอง

"บ้าเอ๊ย!" อย่าอ่อนเเอต่อหน้าคนคนนี้สิ คนที่เราจะปกป้องเค้าด้วยชีวิต

แหมะ!

ขณะนั้นเองมือของอีกคนที่อยู่ร่วมห้องด้วยตั้งเเต่เเรกก็วางมือลงผมหัวของผม เขาคงไม่ได้คิดจะกดหัวผมลงไปในน้ำหรอกใช่มั้ย?

"เอ๊ะ?"  มือเรียวนั้นลูบหัวผมเบาๆ

"..........."

"น่าน..." ผมไม่ใช่คนโง่ ที่จะไม่รู้ว่าเขาพยายามจะหลอกให้ผมเชื่อใจ เเต่ผมก็ยอมโง่เพื่อให้อีกคนหลอกอย่างหน้าตาเฉย หวังเพียงจะได้อยู่ด้วยกัน ผมเงยหน้าสบตากับเขา ผมต้องบ้าไปแล้วเเน่ๆเลย...

"............" ดวงตาของเราทั้งสองซ้อนประสานกันในระยะใกล้ชิด ริมฝีปากนี้... คิ้วเข้มๆนี้.... ดวงตาเด็ดเดี่ยวคู่นี้...  ดูยังไงๆก็ไม่มีตรงไหนดูหวานเลยซักนิด กลิ่นตัวก็ไม่ได้หอมตราตรึงใจอะไรออกจะแมนๆสมชายด้วยซ้ำ แต่ทำไม... ทุกครั้งที่ได้เข้าใกล้และได้สัมผัสร่างกายของเขา เรากลับรู้สึกว่ามันหวานหอม  น่าลิ้มลอง.. น่าค้นหา... และอยากจะครอบครองตลอดไป

"............." มือสองทั้งประคองเเก้มสอบอย่างเบามือก่อนจะเคลื่อนใบหน้าเข้าหาอีกคนด้วยความตั้งใจ ทว่า...

พั่ก!

น่านฟ้าผลักอกผมอย่างเเรงจนเกือบจะหงายท้อง คนเรานี่ก็เเปลกเนาะ เกลียดกันได้ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? สิ่งที่เคยทำกันมามันไม่มีประโยชน์เลยสินะ

เเววตาที่มีเพียงความเกลียดชังเต็มไปหมด... ไม่มีเเล้วความอ่อนโยนจากดวงตาคู่นั้น

แผล็บ!

เเต่จู่ๆเขาก็คว้ามือของผมขึ้นมาเลียเฉยเลย

ผมมองอีกคนที่กำลังตวัดเรียวลิ้นอุ่นลากไล้ไปเเผลบนนิ้วที่เกิดจากการกัดของเขาเองด้วยใบหน้าที่สุดเเสนยั่วยวนอารมณ์เบื้องล่าง ก่อนที่ตบะผมจะเเตกและได้ฉุดฉวยริมฝีปากบางของนายตำรวจหนุ่มมาครอบครอง

ผมถูกชายอายุเเก่กว่าดึงให้ลงไปในอ่าง ลงไปอยู่ตรงหว่างขาที่เปลือยเปล่าที่กำลังลุกชันของเขา

สองเราเเลกเปลี่ยนรสจูบให้ซึ่งกันเเละกัน ผลัดกันรุกผลัดกันรับ ผมลืมความเจ็บตรงบาดแผลไปซะเกลี้ยง ในสมองไม่มีความรู้สึกอื่นอีกเเล้ว มีเเต่หลง... หลงผู้ชายคนนี้เกินจะเยียวยา

ผมปล่อยตัวเองให้อารมณ์ควบคุม เลิกใช้สมองเเละยอมโง่งมกินเหยื่อที่อีกฝ่ายเอามาหลอกล่อ ทั้งๆที่รู้ว่าตรงหน้านั้นเป็นกับดัก เเต่เพราะเป็นน่านฟ้า... ผมจึงยอม

"อื๊อ!!!"  คนใต้ร่างส่งเสียงอือออกมาจากลำคอพลางตบไหล่ผมแปะๆเมื่อปลายลิ้มรับได้ถึงรสเลือดที่อยู่ในปาก ผมยอมผละจูบออกทั้งที่เสียดายอยู่เต็มอก

หนุ่มชาวไทยหายใจหอบแฮกๆหลังที่ริมฝีปากของผมยอมให้อิสระเเก่เขา อกเเกร่งกระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะ ชูจุดเล็กๆตรงยอดอกทั้งสองข้างให้ล่อตาล่อใจผมต่อไป

น้ำลายในปากเหนียวหนืดจนกลืนเเทบไม่ลง ไอ้เจ้าราฟน้อยเองก็กำลังชูคอทะลุเนื้อผ้าออกมาเบียดกับของอีกคนที่นอนเเช่อยู่ร่วมอ่างเดียวกัน

"น่าน... ผมขอนะ"

".........." หมาล่าเนื้อไม่ตอบอะไร เพียงเเต่ทำหน้าเเดงๆพร้อมกัดริมฝีปากล่างปลุกอารมณ์ยั่วให้เเมวกลายเป็นเสือ ซึ่งมันก็ได้ผล...

ผมกดเเขนทั้งสองที่บอบช้ำจากการล่ามโซ่กดให้ชิดติดกับขอบอ่าง เเล้วเบี่ยงเบนความสนใจหนุ่มรุ่นพี่ด้วยการกดจูบอันดุเดือดลงบนปากสวยๆอีกครั้ง ขณะที่อีกคนกำลังสติเตลิดเปิดเปิง นั่นเป็นโอกาสดี... ของผม

"อ๊ะ...อ๊า!!!" ใบหน้าขาวๆของผู้กองที่เเดงอยู่เเล้วเเดงหนักเข้าไปอีก เมื่อมีบางอย่างเเทรกเข้าไปในตัวของเขา ขายาวๆทั้งสองของเขากอดรัดเอวของผมเเน่นครั้งที่ความเสียวกระสันเข้าเล่นงาน

"....น่าน" ผมเปลี่ยนจากการบังคับเป็นขอร้องให้ร่วมมือเเทน มือของผมคลายอ่อนลงเเละกำลังสอดนิ้วประสานฝ่ามือกันกับอีกคน เขายอมทำตาม... เเต่เพียงครู่เดียวเท่านั้น

มือเรียวหลบหนีจากการควบคุม เลื้อยมาโอบที่ต้นคอของผมเอง ก่อนที่จะ...

"อั่ก!!" มือทั้งสองรวบคอเเกร่งเเล้วบีบเเน่น

"........." ถึงเเม้ว่าตอนนี้ร่างกายผมจะอ่อนเเอลง เเต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะปวกเปียกจนสู้เเรงคนที่ตัวเล็กกว่าไม่ได้เลยนะ

"น่าน... จะฆ่าผมงั้นเหรอ?" เพียงเเต่ผมไม่คิดต่อต้าน...

".........."

"ดีจัง..." ถ้าได้ตายด้วยมือคนที่ผมรัก ผมก็โอเค

"........." มือนั้นยังคงบีบเเน่นขึ้นเเละเเน่นขึ้น... ดวงตาคู่เรียวงามจ้องตาผมเขม็ง

...เด็ดเดี่ยว...

เขากำลังจะฆ่าผมจริงๆ แววตามันบอกมาแบบนั้น เเต่เเล้ว...เขาก็ยอมปล่อยเเละดึงผมเข้าไปจูบอีกครั้ง ก่อนที่กิจกรรมรักจะปะทุขึ้นอย่างดุเดือดอีกครั้ง...

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น