จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เธอคือริต้าของฉันเพียงคนเดียว

ชื่อตอน : เธอคือริต้าของฉันเพียงคนเดียว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 120

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 เม.ย. 2562 19:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เธอคือริต้าของฉันเพียงคนเดียว
แบบอักษร

image

ริต้าเป็นคนที่ปล่อยวางแต่ก็แสบไม่น้อยเช่นกัน.

.............







การประลองในรอบต่อไปของช่วงเช้า..เป็นการต่อสู้ระหว่างบุตรพายุและนัยน์ตาโลหิต..

บุตรพายุแห่งแคว้นสุริยะเป็นผู้ร่วมชิงชัยระดับเจ้าแคว้น..เป็นหลานของเจ้าแคว้นสุริยะ..ฝีมือไม่ด้อยไปกว่าใคร..เห็นว่ากาลก่อนกราบอดีตแม่ทัพที่ไร้ผู้ต่อต้านอย่างแม่ทัพบุตรตะวันเป็นอาจารย์..บัดนี้..ฝีมือไม่ได้ด้อยไปกว่าแม่ทัพบุตรตะวันเลย..

แม่ทัพบุตรตะวันมีชื่อเสียงเลื่องลือ..อดีตเคยต่อสู้ได้เสมอกันกับเจ้าสำนักสูญญตาอย่างแคทหรือเวลานี้คือแม่ทัพแมวหลวงแห่งแคว้นจันทรามาแล้ว..หากไม่เปิดช่องว่างเลินเล่อเพียงน้อยนิด..ไหนเลยจะถึงแก่ชีวิตได้..

แต่บุตรพายุหาทราบไม่..คนที่เขาต่อสู้ด้วย..อดีตก็เคยสู้กับอาจารย์ของเขามาก่อน..

แต่นั่นคืออดีต..

เวลาที่เปลี่ยนไป..คนก็เปลี่ยนไป..

บุตรพายุยังคงหนุ่มแน่น..ฝีมือกล้าแข็ง..ชาวแคว้นสุริยะที่แท้ต่างไม่ทราบว่ามารดาของตนเป็นใคร..แต่มองผิวเผิน..เขามีส่วนคล้ายเจ้าหญิงกัษษากรแห่งเผ่าจันทรามากอยู่..กระทั่งนัยน์ตาโลหิตคู่ต่อสู้..ยังอดตะลึงตะลานไม่ได้..

หรือว่า..มารดาของเขาคือราชินีโสมมวดีก็ไม่ทราบได้..

ที่แน่ ๆ ..ชาวสุริยะและจันทรา..ต่างเป็นแคว้นของชายล้วนหญิงล้วน..ที่สามารถสืบสานทายาทดำรงเผ่าพันธุ์ได้ในอดีตก็ใช้พิธีกรรมที่เรียกว่าพิธีโสมตะวัน..ซึ่งเป็นพิธีสำคัญ

พิธีโสมตะวัน..เป็นพิธีที่ให้สองแคว้นได้เสพสมหาทายาท..บุตรพายุเป็นทายาทระดับหลานเจ้าแคว้น..การที่จะเสพสมกับบุคคลระดับราชินีแคว้น..และได้ทายาทเช่นนี้ออกมา..จึงมีความเป็นไปได้อย่างยิ่ง..

การที่ใบหน้าของบุตรพายุจะมีส่วนคลับคล้ายกัษษากรเพราะมีเชื้อสายของแคว้นจันทราย่อมเป็นไปได้

แต่การชิงชัยมิใช่การลำดับญาติกันแต่อย่างใด..

ดังนั้น..นัยน์ตาโลหิตซึ่งยังไม่ได้เปิดเผยใบหน้าภายใต้หมวกปีกกว้าง..จึงได้แต่ตั้งสองมือเตรียมต่อสู้..

บุตรพายุแค่นเสียง..สองมือกำหมัดแน่น..

“..ในแวดวงนักสู้..ข้าไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของท่าน..”บุตรพายุพูด..

นัยน์ตาโลหิตทอประกายสีแดงกร้าวออกมา..

“..ชนชั้นไร้ชื่อเสียงเรียงนาม..แต่บัดนี้จะเป็นเจ้าของสายรัดเอวแห่งวาโย..ท่านควรจะจดจำชื่อข้าไว้..”

บุตรพายุแค่นเสียง..ก่อนจะต่อยหมัดออก..

หมัดของแคว้นสุริยะเป็นหมัดมวยที่สง่าและสวยงาม..องอาจดุจชายชาตรี..

นี่คือเพลงมวยประจำแคว้นที่นิยมฝึกกันอย่างหลากหลาย..เพียงแต่น้อยคนจะฝึกได้ถึงแก่นแท้..หมัดราชันย์..

ท่ามวยสวยงาม..และสามารถแตกแขนงพลิกแพลงไม่รู้จบสิ้น..

หมัดราชันย์ที่บุตรพายุได้รับการสั่งสอนมาจากแม่ทัพบุตรตะวันผู้ล่วงลับ..เป็นวิชาฝีมือที่โดดเด่นเพราะเข้าถึงแก่นแท้..น้อยคนจะต้านทานได้..

นัยน์ตาโลหิตกลับมองราวกับหมัดราชันย์เป็นมวยของเด็ก..เพราะไม่เห็นอยู่ในสายตา..

แขนชักปัดหมัด..ต่อยตีโต้รวดเร็ว..ว่างเปล่า..และไม่อาจคาดเดากระบวนท่าได้..

นัยน์ตาโลหิตเพียงปัดป้องและตีโต้เพียงแค่ตั้งรับ..ไม่ได้ตีโต้อย่างแท้จริง..

กลุ่มคนที่ชมดูการประลองอย่างหนาแน่นต่างก็อ้าปากค้าง..อุทานดังอาออกมาไม่หยุด..

บุตรพายุต่อยหมัดหลายสิบกระบวนท่า..ทุกกระบวนท่าสง่างามแต่เข้มแข็ง..แต่ยังไม่อาจเข้าถึงเป้าหมายได้แม้แต่หมัดเดียว..

ยิ่งนานไป..บุตรพายุยิ่งร้อนรุ่ม..

เหมือนนัยน์ตาโลหิตไม่ได้ตั้งใจตอบโต้แต่อย่างใด..

นี่มันเพลงหมัดอะไรกัน..ไม่เคยเห็นเพลงหมัดอะไรเช่นนี้..

นอกจากบุตรพายุจะศึกษาวิชาหมัดมวยการต่อสู้ของแคว้นสุริยะอย่างช่ำชองเข้าถึงแก่นแท้..เขาก็ยังสืบเสาะแสวงหาร่ำเรียนวิชาการต่อสู้ของแว่นแคว้นต่าง ๆ ..สำนักต่าง ๆ ทั่วทั้งทวีปเบญจอังคะของเทพอสูร..แต่ก็ยังไม่เคยเห็นเพลงหมัดเช่นนี้มาก่อน..

ยิ่งต่อสู้..หมัดยิ่งรุนแรงขึ้น..ไม่คิดยั้งมือไว้ไมตรีอีกต่อไป..

เพียงแต่อีกฝ่ายยังคงปัดป้องตอบโต้ด้วยลีลาพิสดาร..คล้ายกับปัดคล้ายกับถอย..คล้ายกับทำให้บุตรพายุต่อยใส่ความว่างเปล่า..นัยน์ตาโลหิตถึงกับยืนปักหลักอยู่กับที่..ไม่เคลื่อนไหวไปไหนแม้ครึ่งก้าว..

ใกล้สองปราณใกล้หมดยก..บุตรพายุถึงกับเหงื่อซึม..

นัยน์ตาโลหิตแค่นเสียง..

“..ท่านนับว่าใช้ได้..แต่ก็ยังไม่เพียงพอ..”

บุตรพายุพลันรู้สึกว่า..ตัวเองไม่อาจจะหยุดต่อยหมัด..

เหมือนอีกฝ่ายมีแรงดึงดูดประหลาด..ให้เขาต่อยใส่ไม่หยุด..คิดใคร่หยุดก็ทำไม่ได้..

นี่คือเคล็ดของหมัดสูญญตา..เคล็ดดูดรั้งเข้าจุดศูนย์..

เคล็ดนี้ทำให้อีกฝ่ายไม่อาจจะหยุดยั้งการต่อยจู่โจมได้แม้แต่น้อย..เพราะหากหยุดเพียงชั่วอึดใจ..ก็ต้องถูกต่อยสวนกลับสู่จุดอ่อนสำคัญ..ดังนั้น..วิธีการคือต้องต่อยไม่หยุด..

แต่ครั้นต่อยไม่หยุด..ก็เท่ากับเรี่ยวแรงหายไปทีละน้อย..

บุตรพายุไม่อาจจะทานทนได้อีกต่อไป..

เพียงหยุดเพียงชั่วครู่..เสียงฉาด..เมื่อหมัดของนัยน์ตาโลหิตต่อยออกในระยะสั้น..แต่ก็ถูกชายโครง..อย่างแรง..จุดที่กระทบเป็นจุดที่กระดูกไม่แข็งแรง..ทำให้บุตรพายุถึงกับซี่โครงหัก..กระอักเลือดออกมา..

นัยน์ตาโลหิตเพียงเตะออกไปหนึ่งเท้า..บุตรพายุตกเวทีอย่างไม่ยากเย็น..ลุกไม่ขึ้นอีก..

ทุกผู้คนต่างก็โห่ร้อง..ไม่อยากจะเชื่อว่าฝีมือของนัยน์ตาโลหิตจะพิสดารเช่นนี้..เพียงตั้งรับอย่างไม่ยี่หระ..ได้จังหวะก็ต่อยและเตะออกหนึ่งหมัดหนึ่งเท้า..ก็จบการต่อสู้อย่างง่ายดาย..

นัยน์ตาโลหิตแค่นเสียง..โค้งไปรอบ ๆ ก่อนจะลงจากเวทีที่ซุ้มมุมของตน..

ในระหว่างที่เดินลงมา..จินดาพิสุทธิ์ก็ต้องเตรียมขึ้นเวทีในมุมนั้นพอดี..

นัยน์ตาโลหิตชะงัก..ก่อนจะเดินผ่านจินดาพิสุทธิ์อย่างใจเย็น..

ข้างกายจินดาพิสุทธิ์ยังมีเจ้าหญิงอจินไตย..

เจ้าหญิงแห่งแคว้นสนธยาพูดขึ้นว่า..

“..แพคเกจ..ทำอย่างไรเธอถึงจะกลับมาเป็นพวกเราอีก..”

นัยน์ตาโลหิตแค่นเสียง..ไม่ตอบคำ..

จินดาพิสุทธิ์อดเหลือบมองไม่ได้..

“.แพค..ฉันไม่เข้าใจ..ทำไมเธอถึงเป็นพวกของเทวีแวมไพร์ได้ง่ายดายขนาดนั้น..”

นัยน์ตาโลหิตไม่ได้รับคำว่าตนเองคือแพคเกจ..

แต่ก็พูดขึ้นว่า..

“.ริต้า..ฉันรู้ว่าเธอบาดเจ็บที่แขน..รักษาตัวไว้เพื่อพบกันจะดีกว่า..ไม่ต้องพูดมาก..”

จินดาพิสุทธิ์ฝืนยิ้ม..คนระดับนัยน์ตาโลหิต..สามารถมองและระบุถึงอาการบาดเจ็บได้อย่างง่ายดาย..ทั้งที่เจ้าหญิงแห่งจันทราพยายามทำให้ทุกอย่างเป็นปรกติ..

ก่อนหน้านั้นถลกแขนเสื้อดูอาการ..พบว่า..ร่องรอยที่บาดเจ็บ..อยู่บริเวณต้นแขนซึ่งปราศจากผ้าคาดเชือกปกคลุม..จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะมีอาการเช่นนี้..แรงกระแทกที่รุนแรงทำให้ความรู้สึกของนางสับสน..เข้าใจว่าเจ็บช่วงใต้ศอกลงมา..ซึ่งเป็นส่วนที่พันผ้าคาดเชือกอยู่..

จะมากจะน้อย..ผ้าแถบที่ใช้คาดเชือก..ก็ยังใช้การได้..เพราะมันเป็นผ้าที่ใช้ทำเกราะอ่อน..ปกป้องอันตรายได้ดีจริง ๆ ..ส่วนอาการบาดเจ็บจะหนักหนาจนต่อสู้ได้ขนาดไหน..ยังบอกได้ยาก..

เสียงประกาศชื่อของเจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์ดังขึ้นแล้ว..

.....

คู่ต่อสู้ของจินดาพิสุทธิ์.คือเสือดาวฟ้า..วิชาหมัดประจำตัว..เรียกว่าหมัดเสือดาวคล้ายกับชื่อของเขา..

หมัดเสือดาวทั้งเร็วทั้งรุนแรง..อำนาจทำลายสูง..สามารถต่อยได้อย่างรวดเร็วเฉกเช่นวิธีต่อยของจินดาพิสุทธิ์..

ทั้งสองประจันหน้ากลางเวทีแล้ว...

จินดาพิสุทธิ์ตั้งหมัดสูญญตาเป็นท่าฉากเส้นขอบฟ้า..แต่แล้วก็เปลี่ยนเป็นท่าฉากสามเหลี่ยม..

เสือดาวฟ้าตั้งหมัดของตน..ก่อนจะแค่นเสียง..

“..ท่านบาดเจ็บ..”

จินดาพิสุทธิ์เม้มปาก..

“..ไม่ต้องพูดมาก..เจ็บคอ..เสียเวลาต่อสู้..”

“..ถ้าจะรับหมัดของข้า..ท่านต้องใช้ท่าแรก..แต่รีบเปลี่ยนเป็นท่าที่สอง..เพราะแขนขวาท่านไม่อาจจะทรงท่าทางอยู่ได้..ใช่หรือไม่..”เสือดาวฟ้าพูด..

จินดาพิสุทธิ์ถูกเปิดโปงความคิด..ถึงกับขมวดคิ้ว..แต่ก็ไม่ทราบจะทำอย่างไรดี..

อย่าว่าแต่เสือดาวฟ้าจะดูออก..แม้แต่คนดูที่ชมการประลอง..ต่างก็ดูออก..ว่าจินดาพิสุทธิ์บาดเจ็บ..

ปักษา..มีนา..สินธุ..วาหุ..สี่นางกำนัลองครักษ์ของจินดาพิสุทธิ์ที่แฝงตัวอยู่ท่ามกลางฝูงชนต่างก็ปริวิตก..

มีนาถึงกับพูดว่า..

“..องค์หญิงบาดเจ็บที่แขนไม่น้อย..เป็นเพราะหมัดของเจ้ามหิงสาที่แข็งแกร่งเกินต้านทาน...แม้จะชนะ..แต่ก็แลกมาด้วยอาการบาดเจ็บเช่นนี้..ข้าว่าไม่คุ้มค่าเลยนะ..”

ปักษาจุ๊ย์ปาก..

“..แนวทางหมัดของเสือดาวฟ้า..มีความรวดเร็วว่องไว..หมัดสูญญตาขององค์หญิงคงยากจะต้านรับได้โดยง่าย..”

สินธุกลับยิ้ม..

มีนาอดถามไม่ได้..

“..สินธุ..ทำไมท่านถึงยิ้ม..ดูท่านจะไม่กังวลเลยนะ..”

“..ท่านวาหุก็ยังไม่กังวล..ข้าไหนเลยจะกล้ากังวล..”

ในบรรดาคนทั้งสี่..วาหุมีฝีมือสูงที่สุด..ลึกซึ้งในวิชาการต่อสู้..เป็นยอดฝีมือในแดนดิน..

เหมือนเขาจะยังปลอดโปร่ง..พูดขึ้นว่า..

“..เพียงแค่เสือดาวฟ้า..ยังไม่น่ากลัวอันใด..แต่หากองค์หญิงสู้กับท่านค้างคาวหรือนัยน์ตาโลหิต..ข้าจะเป็นห่วงมากกว่าเสียอีก..”

ปักษาอดถามไม่ได้..

“..ท่านว่าองค์หญิงสามารถเอาชนะเสือดาวฟ้า.ทั้งที่บาดเจ็บ..”

“..แม้ว่าจะบาดเจ็บ..แต่ด้วยระดับฝีมืออย่างเสือดาวฟ้า..ไหนเลยจะคู่ควรกับองค์หญิงของเรา..”

ทุกคนต่างก็ขมวดคิ้ว..

วาหุพูดขึ้นว่า..

“..แขนขวาองค์หญิงบาดเจ็บ..แต่คนระดับเสือดาวฟ้า..ใช้แขนเดียวสู้..องค์หญิงจะสู้ไม่ได้เชียวหรือ..”

ทุกคนต่างก็อุทานดังอา..

บนเวทีประลอง..

จินดาพิสุทธิ์ลดแขนขวาลงแล้ว..ปล่อยให้ตกห้อยอย่างอิสระ..

เสือดาวฟ้าขมวดคิ้ว..

“..เจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์..นี่ท่าน..”

“..เห็นแก่ที่ท่านเปิดโปงข้า..จะใช้เพียงแขนเดียวโค่นท่านให้ดู..”

เสือดาวฟ้าเม้มปาก..แต่หมัดก็พุ่งเข้าใส่แล้ว..

เป็นหมัดซ้ายแค่หมัดเดียวเท่านั้น..

แต่หมัดซ้ายกลับต่อยอย่างต่อเนื่อง..เสือดาวฟ้าถึงกับถอยร่น..จินดาพิสุทธิ์ทั้งต่อยทั้งศอก..ทั้งเข่าทั้งเตะ..ดูจะออกอาวุธต่อสู้ได้มากกว่าใช้สองแขนเสียอีก..

เสือดาวฟ้าแค่นเสียง..ไม่คิดว่าจะถูกโจมตีอย่างรวดเร็วเช่นนี้..รับการโจมตีติด ๆ กันอย่างทุลักทุเล..ครั้นพอจินดาพิสุทธิ์เปลี่ยนปรับกระบวนท่า..แปลว่าหมดชุดโจมตีแล้ว..ก็กำหมัดทั้งสองข้าง..ต่อยรัวอย่างดุดัน..

เพียงแต่การต่อยของเขาพลาดเป้า..เพราะจินดาพิสุทธิ์แทนที่จะถอยตั้งรับ..กลับก้าวเท้าเข้าหา..โจมตีอีก..

หมัดเสือดาวของเสือดาวฟ้า..จะอย่างไรก็ยังไม่อาจโจมตีได้ในระยะประชิด..ต่อให้โจมตีสวน..แต่อีกฝ่ายกลับพุ่งร่างใกล้เข้ามาอีก..ทำให้พลาดเป้าหมายไปอย่างไม่น่าเชื่อ..หมัดเสือดาวขาดระยะโจมตีที่เหมาะสมก็ไม่อาจแสดงอานุภาพได้ดังที่คิด..

จินดาพิสุทธิ์เพียงใช้การเคลื่อนไหวสามสิบเจ็ดท่าของการยิงปืนแบบเครซี่พิสตอลที่ย่าหงส์สอนไว้ทางจิต..ปรับเปลี่ยนให้ได้เปรียบเชิงระยะโจมตีได้อย่างไม่น่าเชื่อ..เครซี่พิสตอลเป็นวิธีการยิงปืนระยะประชิด..หลบเลี่ยงการโจมตีของกระสุนปืนของอีกฝ่ายได้อย่างมหัศจรรย์..แม้แต่กระสุนปืนยังไม่อาจจะยิงถูก..แล้วหมัดเสือดาวจะทำอันใดได้..

หลักการของหมัดสูญญตาคือการใช้แรงระยะสั้นต่อยได้ทุกส่วน..ดังนั้น..แม้แขนขวาจะไม่ได้ใช้..แต่แขนซ้าย..และอวัยวะอื่น ๆ ก็ยังสามารถใช้หมัดสูญญตาได้..

ดังนั้น..จินดาพิสุทธิ์จึงใช้หัวโหม่งนำไปก่อน..กระแทกถูกหน้าอกอีกฝ่าย..ก่อนจะต่อยซ้าย..ศอก..และเตะซ้ำด้วยวิชาเตะแบบท่าเตะม่านเมฆ..

ร่างของเสือดาวฟ้าถึงกับลอยละลิ่ว..ตกเวทีอย่างง่ายดาย..

ร่างของเจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทรายืนหยัดมั่นคง..ย่อตัวเล็กน้อยเพื่อคารวะคู่ต่อสู้..ก่อนจะกำหมัดซ้ายยกตั้งเป็นท่วงท่า..

“..ได้รับการออมมือแล้ว..”

เสียงโห่ร้องดังขึ้นอย่างถล่มทลาย..ไม่มีใครเชื่อโดยเด็ดขาด..ว่าเจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทรา..ใช้เพียงแค่แขนเดียว..ก็สามารถชนะยอดฝีมืออย่างเสือดาวฟ้าอย่างไม่ยากเย็นนัก..

.....

จินดาพิสุทธิ์ก้าวลงจากเวทีอย่างสง่างาม..อจินไตยกับมุกดารารอรับอยู่..

มุกดาราใจแทบหล่นหายเมื่อเห็นคนที่ตัวเองหลงใหลบูชา..ถึงกับใช้เพียงแค่แขนเดียวสู้ศึก..

นางถึงกับโอบรอบคอ.ร่ำไห้..ก่อนจะผละออก..จับแขนขวามาตรวจดู..

อจินไตยพูดอย่างเป็นปรกติ..

“..รอบต่อไป..เธอต้องสู้กับแพคเกจแล้วสินะ..รอบชิงด้วย..”

จินดาพิสุทธิ์แทนที่จะวิตก..กลับหัวเราะ..

“..ก็ดีเหมือนกัน..แพคเกจเป็นคนเจ้าชู้..ควรสั่งสอนเสียบ้าง..”

มุกดาราถามขึ้นว่า..

“..แพคเกจคนนั้น..ทำไมท่านพี่อจินไตยถึงปริวิตกนัก..”

“..เรียกชื่อแพคเกจหรือนัยน์ตาโลหิตอาจจะไม่รู้สึกเท่าไหร่..แต่หากเรียกว่าปีศาจค้างคาวแห่งสองปีศาจแห่งอนันตกาล..ท่านคงพอจะได้ยินชื่อเสียงใช่ไหม..”อจินไตยพูด

มุกดาราอุทานออกมา..

“..ที่แท้..นัยน์ตาโลหิตก็คือสองปีศาจแห่งอนันตกาลเองหรอกรึ..”

ตัวเองถึงกับเหงื่อซึมออกมา..

ชื่อเสียงของสองปีศาจแห่งอนันตกาลนั่นเลื่องลือเช่นเดียวกับจินดาพิสุทธิ์เช่นกัน..แต่ฟังว่า..พวกนางทั้งสองเป็นคนของแคว้นจันทรา..ไหนเลยจะต้องมาสู้กับเจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทราเสียเอง..

“..ท่านพี่..”มุกดารายังไม่เข้าใจ.. “..สองปีศาจแห่งอนันตกาลเป็นคนของแคว้นจันทรามิใช่หรือ..ไฉน..ถึงแฝงตัวประลองเช่นนี้..เกิดอะไรขึ้น..”

“..พวกนางแปรพักตร์ไปอยู่กับพิรุณเลือด..วิชาหมัดสูญญตาของนาง..ร้ายกาจยิ่งไปกว่าข้ามากมายนัก..”จินดาพิสุทธิ์พูดอย่างเฉื่อยชา..

เจ้าหญิงมุกดารามีท่าทีวิตก..

“..ท่านพี่..ท่านบาดเจ็บที่แขนขวา..แถมวิชาหมัดของท่านยังเป็นรอง..ท่านไฉนถึง..”

จะบอกว่าไม่กังวลอะไรเลยก็ผิดวิสัย..แต่เท่าที่มองเห็นอยู่ตอนนี้..จินดาพิสุทธิ์กลับไม่กังวลอันใดเลยจริง ๆ ..

อจินไตยโอบร่างสามีไว้..

“..เธอนี่ชอบทำให้น้องเค้าเป็นห่วงนัก..ริต้า..”

มุกดาราอดประหลาดใจไม่ได้..

“..ท่านพี่อจินไตย.ดูท่าท่านก็ไม่ได้กังวลไปกับ..เอ้อ..ท่านพี่ริต้าเช่นกัน..”

อจินไตยขมวดคิ้ว..ถึงกับตวาดอย่างลืมตัว..

“..ห้ามเรียกนางว่าริต้า..มีแต่ข้าเท่านั้นที่เรียกได้..”

มุกดาราสะดุ้ง..

“..ข้าขอโทษ..เพียงแต่เห็นพวกท่านเรียกกัน..ข้าก็รู้สึกชื่นชมกับชื่อนี้ด้วย..”

จินดาพิสุทธิ์ส่ายหน้า..

“..อจินไตย..มุกดาราจะเรียกชื่อริต้า..ก็ปล่อยให้นางเรียกไปเถิด..”

อจินไตยกลับเม้มปาก..

“..ไม่ได้..ข้าไม่ยอม..ท่านอาจจะเป็นจินดาพิสุทธิ์ได้กับทุกผู้คน..แต่ท่านต้องเป็นริต้าของข้าได้แต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น..”

“..นายแม่ก็เรียกฉันว่าริต้านะ..”

“..นั่นคือนายแม่ของท่าน..รวมทั้งญาติพี่น้องของท่านจะเรียกริต้า..ข้าก็ไม่ว่า..แต่ถ้าเป็นผู้อื่นที่นอกเหนือ..ข้าไม่ยินยอมให้เรียกเด็ดขาด..มุกดารา..จำไว้..ริต้าจะกอดท่าน..หอมท่าน..หรือจะทำอันใด..ข้าไม่เคยว่ากล่าว..ท่านจะซุกอกนาง..เรียกนางว่าสามี..หรือแม้แต่จะนอนร่วมเตียง.ข้ายังจะวางเฉยได้..แต่หากท่านเรียกนางว่าริต้า..ท่านกับข้าต้องผิดใจกัน..ข้าเรียกของข้าได้เพียงคนเดียว..จดจำไว้..”

จินดาพิสุทธิ์ถึงกับงุนงงกับอารมณ์สตรีที่หาคำตอบไม่ได้อย่างอจินไตยจนหนักศีรษะ..เพียงแค่นี้..ไฉนถึงกลายมาเป็นจริงจังอย่างยิ่งยวดก็ไม่ทราบได้..

อจินไตยทั้งหน้าเครียด..ทั้งเสียงดัง..แต่พอคิดว่ากล่าวจนจบแล้ว..ก็เปลี่ยนเป็นยิ้มแย้ม..พูดกับมุกดาราว่า..

“..น้องมุกดาราคงสงสัย..ไฉนท่านพี่จินดาพิสุทธิ์ของท่านถึงไม่กังวลอันใดกับแพคเกจ..ทั้งที่เป็นรองทุกอย่าง..นั่นเป็นเพราะเรามีวิธีจัดการกับนางแล้ว..”

องค์หญิงมุกดารากับจินดาพิสุทธิ์เห็นเจ้าหญิงแห่งแคว้นสนธยาเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว..ก็อดประหลาดใจไม่ได้..แม้แต่จินดาพิสุทธิ์ที่ร่วมเคียงกายกันมานาน..ก็ยังเหมือนไม่เข้าใจเจ้าหญิงที่หาคำตอบไม่ได้คนนี้..

แต่คำพูดของนางก็ทำให้จินดาพิสุทธิ์พยักหน้า..

“..ใช่..มุกดารา..ข้ามีวิธีจัดการกับนาง..”

มุกดารายังคงเป็นเหมือนเด็กไร้เดียงสาเช่นเดิม..

“..ท่านพี่..ท่านมีความมั่นใจปานนั้น..แต่ไฉน..ดูคู่ต่อสู้ท่านถึงมีความมั่นใจเป็นอย่างยิ่ง..”

เจ้าหญิงอจินไตยหัวเราะ..

“..กล่าวไปช่างน่าขำ..เพราะปีศาจค้างคาวแห่งสองปีศาจแห่งอนันตกาลผู้นี้..ยังไม่ทราบแม้แต่น้อย..ว่าริต้าของข้า..สามารถชนะนางได้อย่างสบาย..”

“..ริต้า..เอ๊ย..ท่านพี่จินดาพิสุทธิ์จะชนะนางได้อย่างไร..ท่านตอบข้าได้หรือไม่..”

จินดาพิสุทธิ์แย้มยิ้ม..แต่แล้วก็หุบยิ้มเพราะเมื่อครู่มุกดาราพูดผิด..ทำให้อจินไตยถึงกับหน้าหงิกผิดวิสัยขึ้นมาทันที..อารมณ์คงจะประมาณว่า..บอกแล้วยังจะมากวนตีนอีก..

รู้สึกขนลุกเกรียวอย่างไม่ทราบสาเหตุ..

“..มุกดารา..ข้าหิวน้ำ..ช่วยไปหาน้ำมาให้รับประทานสักถ้วยจะได้ไหม..”จินดาพิสุทธิ์หน้าถอดสี..

มุกดารารับคำอย่างร่าเริง..

จินดาพิสุทธิ์เห็นมุกดาราออกห่างไปแล้ว..ก็อดเข้ามางอนง้อไม่ได้..

“..อจินไตย..ไม่เอานะ..ไม่หงิกสิ..มุกดาราเขาไม่ตั้งใจ..”

เจ้าหญิงอจินไตยแค่นเสียง..พูดขึ้นว่า..

“..ฟังนะริต้า..คำว่าริต้า..คือคำที่แสดงว่า..เธอเป็นคนของฉันเพียงคนเดียว..ฉันใจดีให้มุกดาราก็ใช่ว่าจะทำอะไรก็ได้..แม้ว่าเธอจะนอนกับมุกดาราฉันก็ไม่ว่า..แต่หากให้นางเรียกเธอว่าริต้าเมื่อไหร่..เธอกับฉันขาดกัน..”

“..ไม่เอาน่า..เธออย่างี่เง่าได้ไหม..แค่คำเรียกเอง..”

“..งี่เง่าหรือ..ริต้า.เธอก็เป็นผู้หญิง..เธอรู้ไหม..ผู้หญิงนี่แหละ..คือ..สิ่งที่หาคำตอบไม่ได้อย่างแท้จริงเหมือนกับชื่ออจินไตยของฉัน..ไม่ใช่งี่เง่า..ไม่ใช่แค่คำเรียก..แต่มันคือทุกอย่างที่เธอมีให้ฉัน..ชื่อจินดาพิสุทธิ์เป็นชื่อที่ท่านแม่โสมมวดีตั้งให้เธอ..ก็ถือว่าเป็นชื่อของทุกคนในแผ่นดินนี้เรียกหา..แต่ริต้า..หรืออาริตา..อิทธิวงศ์..เป็นชื่อที่นายแม่แคทตั้งให้เธอและมีไม่กี่คนที่กล้าเรียกหาในภพภูมิแห่งนี้..มันคือตัวตนที่แท้จริงซึ่งมีแต่ฉันเท่านั้นที่มีสิทธิ์ครอบครอง..คนอื่นอาจจะครอบครองจินดาพิสุทธิ์ก็ไม่เป็นไร..แต่ฉันต้องครอบครองริต้าเท่านั้น..เข้าใจไหม..”

พูดจบก็จ้องหน้าแน่วแน่..

จินดาพิสุทธิ์ครั้นได้ยินเหตุผล..ก็ไม่อาจบอกว่าอีกฝ่ายงี่เง่าอีกต่อไปแล้ว..

นางได้แต่รั้งร่างของอจินไตยมากอด..

“..อจินไตย..เรียกฉันว่าริต้า..เรียกเยอะ ๆ เลยนะ..”

อจินไตยน้ำตาคลอ..เรียกริต้ารัวเร็วราวกับท่องคาถาศักดิ์สิทธิ์..

จนกระทั่งเจ้าของชื่อริต้าพูดขึ้นว่า..

“..ฉันคือริต้าของเธอเท่านั้น..อจินไตย..”

อจินไตยน้ำตารื้นหลั่งเป็นสาย..กอดรัดร่างนั้นราวกับจะยึดไว้ไม่ให้ไปไหนทั้งชีวิต..

แต่แล้วก็ใจหาย..เพราะรู้สึกถึงน้ำบางอย่างไหลออกมา..คิดขึ้นมาได้..รีบผละออก..

ต้นแขนขวาของจินดาพิสุทธิ์มีเลือดไหลออกมา..

“..ริต้า.ขอโทษ..ขอโทษ..”อจินไตยระล่ำระลัก..

แต่ริต้าของเธอกลับแย้มยิ้มไม่นำพา..

“..ช่างมันเถอะ..อจินไตย..เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง..”

อจินไตยอยากจะบีบคอตัวเองนัก..รีบถลกแขนเสื้อของจินดาพิสุทธิ์..และใช้ผ้าแพรซับเลือดไว้..

เสียงหัวเราะดังขึ้น..

ทั้งสองหันขวับ..นั่นคือเสียงหัวเราะของนัยน์ตาโลหิต..

“..รักกันดีนัก..แต่สำหรับท่าทลายใจที่เอาไว้ปราบแวมไพร์ของหมัดสูญญตาที่พวกเธอคิดว่าจะใช้กับฉันได้..มันคงไม่ใช่หรอกนะ..ริต้า..”

อจินไตยใจหาย..

“..แพคเกจ..”เจ้าหญิงแห่งแคว้นสนธยาอุทานออกมา..

นัยน์ตาโลหิตปลดหมวกปีกกว้างออก..

นี่คือแพคเกจจริง ๆ ..แต่มีส่วนที่แตกต่างจากแพคเกจคนเดิมอยู่บ้าง..ที่ดวงตามีสีแดงเข้มจัดกว่าเดิม..แดงราวกับเป็นดวงตาสีเลือด..

“..องค์เทวีของเราเพิ่มพลังให้ฉัน..และบอกกล่าวถึงวิธีป้องกันวิชาหมัดสูญญตาเคล็ดทลายใจไว้เรียบร้อย..นางทราบเคล็ดวิชานี้จากความทรงจำของกัสจังที่นางเคยมีเมื่อกาลก่อน..รวมถึงเคล็ดวิชาเครซี่พิสตอลที่เธอใช้เอาชนะเสือดาวฟ้าด้วย..ริต้า..ขอโทษที่แอบฟัง..ฉันคงมีสิทธิ์จะเรียกชื่อเธอว่าริต้าใช่ไหม..เพราะถือว่าเป็นญาติเก่าแก่..ฮ่าฮ่าฮ่า..บอกเธอไว้เลย..ทุกสิ่งที่เธอมีในตอนนี้..องค์เทวีรู้ทั้งหมดทั้งสิ้น..และเพื่อให้ฉันชนะ.นางเฝ้าสอนสั่งทุกอย่างที่เธอรู้ให้ฉันได้ศึกษามาทั้งหมดเช่นกันเพื่อเอาชนะเธอ..”

แพคเกจหรือนัยน์ตาโลหิตหัวเราะอีกครั้ง..

“..เธอเป็นเพียงแค่มนุษย์ทีมีอำนาจพลังแห่งการข้ามมิติหลงเหลือ..นอกจากนั้นแล้ว..เธอไม่มีอะไรเลย..ไม่มีวิชาอากาศมนตรา..ไม่มีแพรพรรณแห่งทางช้างเผือก..เรียนรู้วิชาหมัดสูญญตาก็ไม่มีภาคที่ใช้ต่อสู้ด้วยกำลังดั้งเดิมของตัวเอง..ร่างกายอ่อนแอเป็นผู้หญิงธรรมดาที่ไม่เคยฝึกฝนให้แข็งแกร่ง..สิ่งเดียวที่ฉันไม่รู้..และองค์เทวีไม่ทราบ..ก็คือเพลงเตะม่านเมฆ..แค่วิชาเดียวจะเอาชนะฉันก็คงเป็นไปได้ยากแล้วล่ะ..ริต้า..ฉันอยากจะรู้นัก..เธอจะเอาชนะฉันได้อย่างไร..ฉันต้องเคียงคู่องค์เทวีรับสายรัดเอวทั้งสองสายจากท่านเจ้าแคว้นมิลินทระอย่างแน่นอน..”

ทั้งจินดาพิสุทธิ์กับอจินไตยล้วนแต่ขบกรามกรอด..แพคเกจหัวเราะอีก..

“..อย่าว่าแต่เธอบาดเจ็บที่แขนขวา..ต่อให้ไม่บาดเจ็บก็ไม่ใช่คู่มือฉัน..ริต้า..เธอรู้ไหมว่าทำไมองค์เทวีถึงไม่ฆ่าเธอ..ทั้งที่เวลานั้นมีโอกาส..นั่นเป็นเพราะองค์เทวีรู้ว่า..ถ้าเธอไม่มีวิชาอากาศมนตรากับแพรพรรณแห่งทางช้างเผือก..เธอก็ไม่มีค่าอะไรแล้วสำหรับเรา..ฆ่าเธอจะยิ่งทำให้นายแม่เธอโกรธแค้นเปล่า ๆ ..ริต้า..เธอเพียงแค่โชคดีเท่านั้นสำหรับโลกใบนี้..ที่มีโอกาสพบเจอลูกแก้วอากาศมนตราและวิชาจิตสูญญตาพอดีสอดรับกับการฝึกวิชา..นอกนั้นแล้ว..เธอไม่มีอะไรที่คู่ควรจะเป็นเจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทราแม้แต่น้อย..ไม่มีคุณสมบัติถึงหนึ่งส่วนสิบของเจ้าหญิงกัษษากรเจ้าหญิงองค์ก่อนแม้แต่นิดเดียว..”

เยาะเย้ยจนสองเจ้าหญิงขบกรามแน่นเพราะความโกรธ..แพคเกจก็ยังยั่วเย้าอีก..

“..เมื่อกี้..ดูซาบซึ้งดีมากนะอจินไตย..แต่ฉันจะบอกให้..ริต้าที่เธอหวงแหนอยากครอบครองไว้แต่ผู้เดียว..ก็คงไม่มีใครคิดจะแย่งชิงกับเธอหรอก..เพราะชื่อนี้..คือความไม่เอาไหนมาตั้งแต่โลกเดิม..เป็นน้องสาวที่ไม่เอาไหนของสาวเสียงอสูรอย่างคิตตี้..เป็นคนที่ทำอะไรก็ไม่สำเร็จ..แม้จะข้ามภพมาถึงที่นี่..ก็ไม่มีอะไรดีเลย..มีแต่โชคดีของความเป็นจินดาพิสุทธิ์เท่านั้นแหละ..ที่ทำให้เธอยืนหยัดมาจนถึงบัดนี้..และเวลานี้..โชคนั้นก็หมดไปแล้ว..”

แพคเกจแค่นเสียง..หันหลังกลับ..

“..เดี๋ยวเจอกันบนเวที..ฉันคงจะชนะเธอไม่ยาก..เห็นแก่ที่เธอเคยรักฉัน..จะพยายามชนะโดยไม่ให้เจ็บมากก็แล้วกัน..ตกเวทีน่าจะเป็นทางที่ดีที่สุดใช่ไหม..”

เงียบ..

แพคเกจเข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องกรีดเสียง..ตัวสั่นระริก..แผดด่า..แต่ก็ไม่..

เพราะปรกติริต้าก็ไม่ทำเช่นนั้น..ต่อให้เป็นจินดาพิสุทธิ์ก็ไม่ทำ..

มีเพียงเสียงเยียบเย็น..

“..แพคเกจ..”นั่นคือเสียงของริต้าหรือจินดาพิสุทธิ์..

แพคเกจหรือนัยน์ตาโลหิตหันกลับมา..

จินดาพิสุทธิ์แบมือ..

หลอดเลือดหลอดหนึ่ง..ปรากฏขึ้น..

แพคเกจใจหาย..

“..อะไร..”

“..สมัยก่อนเธอแทบตายเพราะเลือดพวกนี้ใช่ไหม..คิตตี้ยิงเธอปางตายเพราะไอ้นี่..”(เรื่องราวอยู่ใน สาวเสียงใสฯภาคเพลงอสูรกลืนอาทิตย์..)

แพคเกจผงะ..

“..อะไรกัน..”

“..คิดว่า..นายแม่จะไม่คาดไว้ก่อนหรือไง..ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับเธอ..ใช่..ซีรั่มจากเลือดของชาวเผ่าหมาป่า..แม้แต่ฮาล์ฟบลัดแวมไพร์ยังไม่อาจจะต้านทาน..ตำราของราชาแวมไพร์บอกวิธีสกัดซีรั่มที่ใกล้เคียงซีรั่มเลือดของชาวเผ่าหมาป่าไว้..นายแม่ทำมาให้ฉันหนึ่งหลอด..เพียงแค่ฉาบมันกับผ้าพันมือที่ฉันใช้..และต่อยเธอให้เป็นแผล..ซีรั่มจากเลือดของชาวหมาป่า..ก็จะเข้าไปในร่างเธอ..จากนั้น..ก็เตรียมรับชะตากรรมเถอะ..”

แพคเกจถึงกับหน้าซีด..ประสบการณ์ที่เคยถูกซีรั่มเลือด.มันน่ากลัว..ทำให้เธอเจ็บปางตาย..

จินดาพิสุทธิ์ยิ้ม..

“..ฉันมันคงไม่เอาไหนเหมือนกับที่เธอพูดไว้จริง ๆ นั่นแหละ..ฉันไม่มีฝีมืออะไรเลย..ทำอะไรก็ไม่สำเร็จ..แต่..ที่ฉันมี..คือ..สติปัญญาที่ได้จากความว่างเปล่าของจิตเท่านั้นแหละ..เธอเข้าใจว่า..ฉันจะใช้ท่าทลายใจของหมัดสูญญตากับเธอใช่ไหม..บ้าน่า..เรื่องแค่นี้..มีหรือว่าจะไม่รู้ว่าเทวีแวมไพร์หาทางแก้ได้แล้ว..”

เวลานี้..แพคเกจซีดยิ่งกว่าซีด..เพราะจินดาพิสุทธิ์พูดขึ้นว่า..

“..เดิมฉันคิดว่าจะลองใช้ความสามารถตัวเองสู้กับเธอดูสักที..แต่ตอนนี้..เธอทำให้ฉันอยากจะฆ่าเธอขึ้นมาแล้วล่ะแพคเกจ..คอยรับมือหมัดสูญญตาที่ฉาบซีรั่มเลือดของเผ่าหมาป่าได้แล้ว..มันไม่ผิดกติกาในการแข่งขันด้วยเพราะมันไม่ใช่อาวุธ...ไม่ใช่ยาพิษของมนุษย์..แต่เป็นสิ่งที่สามารถฆ่าปีศาจอย่างเธอ..แพคเกจ..”

แพคเกจเห็นหน้าตาท่าทางจินดาพิสุทธิ์จะเอาจริง..ก็รีบเดินออกไปอีกทาง..

พอลับตา..จินดาพิสุทธิ์ก็หัวเราะออกมา..

อจินไตยก็หัวเราะด้วย..

“..สะใจจริง ๆ ..”อจินไตยดูจะมีความสุข.. “..นี่มันเลือดอะไรหรือริต้า..”

อจินไตยย่อมทราบดี..ว่าไม่มีซีรั่มเลือดของชาวเผ่าหมาป่าอะไรทั้งนั้น..

จินดาพิสุทธิ์พูดว่า..

“..ยาบำรุง..เป็นเลือดจระเข้..ซึ่งมีสรรพคุณบำรุงรักษาร่างกาย..เป็นสมุนไพรจากสัตว์..มุกดาราบอกว่า..นางมียาบำรุงเช่นนี้มากมายอยู่..แค่บรรจุในเมล็ดผลึกแป้งใส..ก็ใช้ได้แล้ว..ดูเหมือนยาแคบซูลในโลกของฉันเลย..”

อจินไตยอดพูดไม่ได้..เพราะกลัวสิ่งที่แพคเกจพูดจะกระทบจิตใจของริต้าของเธอ..

“.ริต้า..แพคเกจ..พูดแรงมาก..”

จินดาพิสุทธิ์ได้แต่ยิ้ม..

“..เธอก็หวั่นไหวไปกับแพคเกจด้วยหรือ..อจินไตย..เห็นว่าฉันไม่เอาไหน..ก็เริ่มไม่อยากจะได้ริต้าแล้วใช่ไหม.”

อจินไตยรีบเอามืออุดปากริต้าที่นางรัก..ส่ายหน้าช้า ๆ ..

จินดาพิสุทธิ์แกะมือออก..พูดขึ้นว่า..

“..แพคเกจก็พูดจริง..แต่..ถ้าคนฝึกจิตสูญญตาถือสาเรื่องแค่นี้เอามาเป็นอารมณ์..ก็จะยิ่งทำให้ไม่เอาไหนหนักเข้าไปอีก..อจินไตย..ฉันอาจจะไม่เอาไหน..แต่ก็แค่ไม่เอาไหน..ถ้าโลกถือสาความสำเร็จจากการที่ต้องยืนอยู่เหนือทุกคน..คงจะมีคนที่ล้มเหลวมากมายกว่าที่คิดไว้แน่..ฉันเป็นแค่คนที่ไม่เก่งแต่ก็ไม่ท้อแท้..โลกนี้มีอะไรให้ทำอีกตั้งมาก..ไม่จำเป็นต้องชนะ..และอยู่เหนือคนอื่น..เราก็ประสบผลสำเร็จได้ไม่ใช่หรือ..”

อจินไตยอดยิ้มไม่ได้..

จินดาพิสุทธิ์ถามด้วยความสงสัย..

“..ทำไมถึงมองแบบนั้น..ฉันพูดอะไรผิดไปหรือไง..”

อจินไตยได้แต่กอดอย่างทะนุถนอมอีกครั้ง..

“..ไม่หรอก..แต่นี่แหละ..คือริต้า..ริต้าของฉัน..”

จินดาพิสุทธิ์ได้แต่กอดความงามที่หาคำตอบไม่ได้อย่างอจินไตยไว้..

ทั้งที่สมองยังว่างเปล่า..ยังหาทางชนะในการประลองไม่ได้เลย..

แต่นี่แหละ..คือริต้า..และนี่แหละคือจินดาพิสุทธิ์..

.........







.......

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น