ในสวนฝัน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ใครจะตามท่านไปลงนรกกัน

ชื่อตอน : ใครจะตามท่านไปลงนรกกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 939

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 19 เม.ย. 2562 17:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ใครจะตามท่านไปลงนรกกัน
แบบอักษร

​"เปาเปา ไปเก็บสัมภาระของพระชายาให้พร้อม หลังจากที่นางฟื้นขึ้นมาพวกเราจะกลับจวนอ๋องกัน"

"เพคะท่านอ๋อง" 

เปาเปารีบรับคำและไปปฏิบัติตามโดยเร็ว เพราะในใจลึกๆอยากกลับนานแล้ว แต่ไม่สามารถพูดอะไรได้ แต่วันนี้อ๋องสามเป็นคนเอ่ยปากเองว่าจะพากลับ นางและคุณหนูจะได้กลับไปอย่างภาคภูมิใจเสียที

ชิงเฟิงรู้สึกตัวตื่นอีกทีก็เป็นเวลาบ่ายแล้ว ค่อยๆยันตัวลุขขึ้นนั่งหันไปตามเสียงกุกกักที่ดังอยู่มุมห้อง เห็นเปาเปากำลังง่วนอยู่กับการเก็บข้าวของลงหีบสัมภาระ ก็ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย เอ่ยปากถามออกไปทันที

"เจ้าทำอะไร เก็บข้าวของข้าไปทำไมหรือ?"

สาวใช้ตัวน้อยหันกลับมามอง ตอบคำด้วยรอยยิ้มยินดีเต็มดวงหน้า

"คุณหนูท่านฟื้นแล้ว ดีจังเลย พวกเราจะได้รีลออกเดินทาง"

"ออกเดินทาง เราจะเดินทางไปไหนกัน? ข้าไม่เห็นรู้เรื่อง"

ชิงเฟิงงงเป็นไก่ตาแตกไปหมดแล้ว อยู่ที่นี่ก็ดีอยู่แล้วจะต้องออกเดินทางไปไหนอีก เอื้อมมือไปหยิบเสื้อคุมที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมาสวมทับชุดนอนสีขาวของตน ลุกจากเตียงเดินไปหาเปาเปาที่หันกลับไปเก็บข้าวของต่อ พร้อมทั้งเล่าเรื่องราวในขณะที่ชิงเฟิงนอนพัหผ่อนให้นางฟัง

"ก็ท่านอ๋องเปลี่ยนใจแล้ว และให้คุณหนูกลับจวนอ๋องได้ดังเดิม ตอนที่คุณหนูหลับอยู่ท่านอ๋องก็เป็นคนเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ท่านเองกับมือเลยนะเจ้าคะ ท่านอ๋องคงมีใจให้ท่านบ้างแล้วละ"

"ห๊า!!นี่เจ้าไม่ได้เป็นคนเปลี่ยนให้หรอกหรือ?...โอ้ยมีใจกับผีหน่ะสิ "

ชิงเฟิงตกใจหน้าตาเลิ่กลั่ก ก้มมองสำรวจเสื้อผ้าของตัวเองวุ่นวาย อีตาอ๋องบ้านั่นเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ข้าเหรอ นี่คงจะไม่ได้.....อี๋....แค่คิดก็โมโหปรี้ดขึ้นมาทันที

"ข้าไม่กลับ!!"

"คุณหนู....ท่านจะมาลำบากตรากตรำที่นี่ทำไมกันเจ้าคะ กลับไปกับท่านอ๋องเถอะนะเจ้าคะ" เปาเปาหันกลับมาเกาะขาอ้อนวอนนายสาวของตัวเองน้ำเสียงละห้อย

"ข้าบอกว่าไม่!! ก็คือไม่!!"

"แต่ท่านอ๋องสั่งไว้ว่าให้ท่านกลับไปพร้อมกันนะเจ้าคะ แล้วท่านอ๋องก็ยังรอให้ท่านฟื้นอยู่เลย เรากลับเมืองหลวงกันเถอะนะเจ้าคะ อย่าอยู่ที่นี่อีกต่อไปเลย"

"ทำไมข้าต้องฟังเขาด้วย? เจ้าอยากกลับก็กลับไปเองสิ ข้าไม่กลับซะอย่างใครจะทำไม ฝากไปบอกไอ้บ้าคนนั้นด้วยว่า... จงไปลงนรกซะ!!"

ขี้โกง ไร้สัจจะ เลวทราม เอารัดเอาเปรียบข้าขนาดนี้ กลับไปก็เหมือนตกนรกหน่ะสิ ข้าไม่มีทางกลับไปแน่นอนฝันไปเถอะ คิดถึงเรื่องเมื่อคืนแล้วยังแค้นใจไม่หาย รู้สึกร่างกายปวดตุบๆขึ้นมาทันทีอย่างช่วยไม่ได้ จึงสะบัดหน้าพรืดเดินกลับไปที่เตียงแล้วขึ้นไปนอนเอาผ้าคลุมโปง 

"คุณหนู....."

เห็นนายสาวนอนคลุมโปงหันหลังให้ตัวเองก็ทำหน้าเศร้าสลด เดินกลับออกไปจากห้องอย่างไม่รู้จะทำยังไงดี

"พระชายาล่ะ? ยังไม่พร้อมหรือ ทำไมยังไม่ออกมาเสียที ท่านอ๋องรออยู่นานแล้วนะ" หลงซิงเอ่ยถามสาวใช้ของชิงเฟิงทันทีที่เห็นนางกลับออกมาจากห้องนอนของพระชายาเพียงลำพัง

"พี่หลงซิง...เอ่อ..คือว่าคุณหนูของข้า...."

เปาเปามีสีหน้ายุ่งยากใจ ไม่รู้จะอธิบายยังไงไม่ให้อ๋องสามที่ยืนรออยู่ต้องมีโทษะ จึงได้แต่อ้าปากจะพูดแล้วก็หุบลง ส่ายหน้ากับตัวเองไม่กล้าพูด

"นางไม่กลับไปหรือ?"

อ๋องสามเอ่ยถามด้วยท่าทางเอื่อยๆอย่างพอจะรู้คำตอบชัดเจนอยู่แล้ว นางอยากจะหย่ากับเขาแทบบ้าแล้ว ตอนที่เขาทำลายจดหมายหย่า ถ้าทำได้นางคอเอามีดปาดคอเขาไปแล้วละ ถ้ายอมตามเขากลับไปง่ายๆก็คงแปลกเกินไป

"เอ่อ...เจ้าค่ะท่านอ๋อง" เปาเปาอ่อมแอ้มตอบเสียเบาก้มหน้าอย่างเกรงกลัว

"แล้วนางฝากบอกอะไรข้าอีกหรือเปล่า?"

"เอ่อ...คือว่า..." เปาเปายืนบิดมือของตัวเองไปมา ก้มหน้าก้มตาด้วยความหวาดกลัว ไม่รู้ว่าควรพูดออกไปดีหรือไม่จึงได้แต่ยืนอ้ำๆอึ้งๆอยู่อย่างนั้น 

"ท่านอ๋องถาม เจ้าก็รีบๆตอบท่านไปชิ มัวอ้ำอึ้งอมพะนำอยู่ได้ มันเสียเวลาท่านรู้หรือไม่!" หลงซิงตะโกนบอกเสียงดังจนเปาเปาสะดุ้งโหยงตกใจโพล่งปากออกมาเสียงดัง

"คุณหนูบอกว่าให้ท่านไปลงนรกซะ!!...อุ๊บ...."

เปาเปายกมืออุดปากตัวเองไว้ทันทีที่เผลอหลุดปากพูดในสิ่งที่คุณหนูฝากบอกมา ใบหน้าซีดเผือดทรุดร่างลงคุกเข่าโขกหัวกับพื้นเสียงดัง ตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว

"ไว้ชีวิตด้วยๆ หม่อมฉันล่วงเกินท่านอ๋อง ไว้ชีวิตด้วยเพคะ"

อ๋องสามกับหลงซิงต่างยืนตกตะลึกตัวเเข็งค้าง ไม่คิดว่าชิงเฟิงจะบ้าระห่ำไม่กลัวตาย กล้าบอกให้อ๋องสามไปตายซะได้ หลงซิงแอบชำเลืองมองเสียวหน้าดำทมึนมืดครื้มของอ๋องสามอย่างหวาดๆแทนพระชายาฝีปากกล้าคนนั้น

นางช่าง...นางช่างกล้านัก! อ๋องสามยืนหันหน้าไปทางห้องนอนของชิงเฟิงด้วยแววตายากจะคาดเดา กำหมัดเเน่นด้วยจนข้อนิ้วลั่นกร๊อบแกร๊บ ตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่างอย่างพยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังจะระเบิดออกมา บรรยากาศอึมครึมกดดันแปลกประหลาด จนบ่าวรับใช้ทั้งสองต่างหายใจยากลำบาก

ไม่นานอ๋องสามก็เเหงนหน้าระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังท่ามกลางความตกตะลึกของหลงซิงเเละเปาเปาที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ต่างหันมองหน้ากันเลิ่กลัาก 

เมื่อระเบิดหัวเราะจนพอใจแล้วก็หันกลับมาทำหน้าขรึมเช่นเดิมเอ่ยสั่งเสียงเข้ม

"ฝากไปบอกนางด้วย ถ้าข้าต้องลงนรกจริงๆ ข้าจะลากนางลงไปด้วย หลงซิงออกเดินทาง!"

พูดจบก็หมุนกายเดินออกจากบ้านไปทันทีอย่างไม่คิดจะรั้งรออีกต่อไป

"แต่พระชายายัง...พะยะคะ" หลงซิงแม้จะไม่เข้าใจอ๋องสามนักแต่ก็รีบวิ่งตามไปโดยเร็วเพื่อให้ทันผู้เป็นนาย

ดีแล้วที่นางไม่ยอมกลับไปด้วย เพราะไม่สะดวกและไม่ปลอดภัยเป็นอย่างยิ่ง อ๋องสามยังต้องไปตามสืบเรื่องการปล้นสะดมข้าวสารที่ฝ่าบาทหมอบหมายมาให้ วันก่อนตนสืบเสาะตามพยานหลักฐานที่สืบมาได้ และกำลังจะสาวถึงตัวการได้อยู่แล้ว แต่พวกมันกลับไวตัวทันและหนีไปได้ซะก่อน อีกทั้งตัวเขาเองยังพลาดพลั้งถูกพิษอันน่ารังเกียจเช่นนั้นเข้าไปจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด 

โชคดีที่ขณะนั้นพวกเขาอยู่ใกล้เขตแดนบ้านเก่าของสกุลเยี่ย และยังมีชิงเฟิงที่เขาเนรเทศมาอยู่ที่นี่เมื่อหกเดือนก่อนหน้า

ครั้งนี้หากไม่ได้นางช่วยไว้เขาคงต้องสิ้นชื่อไปแล้วเป็นแน่แท้ หวนนึกถึงค่ำคืนเร่าร้อนหอมหวานที่ผ่านมาแล้วก็ให้ยกยิ้มมุมปากกับตัวเอง นางช่าง..ร้อนแรงถูกใจเขายิ่งนัก

เดินมาจนถึงลำธาร ก็กระโดดขึ้นหลังม้าที่หลงซิงผูกเอาไว้เมื่อคืน กระทุ้งสีข้างม้าเบาๆม้าตัวใหญ่ก็พุ่งทะยานไปข้างหน้าทันที โดยมีหลงซิงตามมาติดๆ

----------------------------------------- 

อ๋องสามจากไปได้หลายวันแล้ว ชิงเฟิงก็กลับมามีชีวิตปกติสุขเช่นเดิม กิจวัตประจำวันของนางก็ยังคงเหมือนเดิมทุกวันไม่มีเปลี่ยน แต่ข้าวสารที่ควรจะนำมาส่งให้พวกนางตั้งแต่เมื่อสองวันก่อน กลับยังไม่มาส่งตามเวลา พวกนางเหลือข้าวสารไว้กินได้อีกไม่เกินเจ็ดวัน เปาเปาให้ร้อนใจนัก กลัวว่าท่านอ๋องจะโกรธคุณหนูจนสั่งงดข้าวสาร ไม่ให้มาส่งที่นี่ก็เป็นได้ 

ทุกๆเช้าเปาเปาจะวิ่งออกไปยื่นรอที่ฝั่งตรงข้ามของลำธารเพื่อชะเง้อคอรอ ว่าเมื่อไหร่ข้าวสารจะมาส่ง แต่ก็ต้องผิดหวังกลับไปเช่นทุกวัน ข้าวใกล้จะหมดลงไปทุกทีแล้ว ยังดีที่พวกนางปลูกผักเอาไว้รอบบ้านจึงไม่ห่วงมากนัก 

เมื่อเห็นว่าสายมากแล้วก็ยังไม่เห็นใครมาส่งข้าวสารเลย เปาเปาจึงหันหลังกลับเพื่อจะข้ามลำธารกลับไปที่บ้าน ขณะที่กำลังจะข้ามลำธาร สายตาเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างในหลืบหินริ่มตลิ่งเข้าโดยบังเอิญ จึงชะโงกหน้าลงไปดูใกล้ๆให้เห็นจะๆ

"กรี้ดดดด!!!........

ทันทีที่เห็นว่าเป็นร่างของบุรุษคนหนึ่งกำลังนอนตะเเคงฟุบหน้ากับโขดหิน ร่างกายอีกครึ่งจมอยู่ในน้ำก็หวีดร้องเสียงดังอย่างตกใจสุดขีด วิ่งหูตาเหลือกล้มลุกคลุกคลานลุยน้ำไปที่ประตูเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว แหกปากร้องตะโกนไม่ได้หยุด

"กรี้ดๆๆๆ....คนตาย!! มีศพคนตาย แย่แล้วๆ"

"เอะอะอะไรกันเปาเปา?"

ชิงเฟิงพรวดพราดออกจากบ้านมาตามเสียงร้องของสาวใช้ตัวน้อย ยืนเทาเอวจ้องมองเปาเปาที่กำลังวิ่งหน้าตาตื่น ราวกับมีภูติผีปีศาจกำลังไล่กวดตามหลังมาก็มิปาน

"ศพ!! มีศพคนตาย ใน..ใน..ในโขดหินเจ้าคะ"

สาวใช้ตัวน้อยตะกุกตะกักตอบกลับมาเสียงสั่น วิ่งมากอดขาชิงเฟิงเอาไว้แน่น หลับตาชี้นิ้วอันสั่นเทาไปทางลำธาร ชิงเฟิงมองไปตามที่เปาเปาชี้แต่ก็ไม่เห็นศพอย่างที่ว่าเลย

"มีที่ไหนกัน!!.เจ้าตาฟาดเเล้ว"

"มีจริงๆเจ้าคะคุณหนู อยู่ตรงนั้น! ข้าเห็นมากับตา"

สาวใช้ตัวน้อยยังยืนยันเสียงเเข็งว่าตนเห็นจริงๆ ยังคงชี้นิ้วไปทางนั้นไม่หยุด 

"งั้นเจ้าพาข้าไปดูให้เห็นกับตาเดี๋ยวนี้เลย " ชิงเฟิงลากแขนเปาเปาให้ลุกเพื่อจะเดินไปดู เเต่สาวใช้ของนางกลับรั้งแขนเอาไว้ไม่ยอมไป ส่ายหน้าดิกจนผมกระจายยุ่งเยิง

"ไม่!...ข้ากลัวเจ้าคะคุณหนู"

"ไม่ไปดูแล้ว จะปล่อยให้ศพเน่าเหม็นอยู่ตรงนั้นรึไง ข้าไม่คิดจะนอนดมกลิ่นศพทุกคืนหรอกนะ ลุกขึ้น! แล้วพาข้าไปดู"

เปาเปาร้องไห้โฮ จำใจต้องพาชิงเฟิงไปดูด้วยท่าทางกล้าๆกลัว ชิงเฟิงเดินนำหน้าไปก่อนอย่างสงสัยใคร่รู้เสียเต็มประดา 

ใครกันจะมานอนตายที่นี่ หวังว่าเปาเปาคงไม่คิดถึงเมืองหลวงมากจนตาลาย เห็นคนอื่นอีกนอกจากพวกนางสองคนกันหรอกนะ 

เมื่อทั่งสองไปถึงจุดที่เปาเปาว่าก็เห็นร่างของคนนอนคว่ำหน้าอยู่กับโขดหิน

"คนจริงๆซะด้วย!" ชิงเฟิงอุทานเสียงเบา ไม่ได้หวาดกลัวมากนักเพราะตนเคยผ่านความตายมาแล้วจึงรู้สึกเฉยๆถ้าต้องยืนมองศพๆหนึ่ง

"เจ้ารออยู่นี่นะ ข้าจะลงไปดู"

"คุณหนู!!"

ไม่ทันจะได้ฉุดแขนนายสาวเพื่อห้ามปราม ชิงเฟิงก็ลงไปนั่งยองๆข้างร่างสูงใหญ่ที่นอนฟุบอยู่กับโขดหินเสียแล้ว ชิงเฟิงก้มๆเงยๆ มองสำรวจร่างไร้สติ ก่อนจะพยายามจับร่างหนาหนักของเขาพลิกหงายหน้าขึ้นมาอย่างทุลักทุเล

ชายหนู่มหน้าตาคมเข้มหากแต่ซีดเซียวไร้สีเลือด นอนหลับตาสนิท หายใจรวยรินจนแทบสังเกตุไม่เห็น ชิงเฟิงยื่นสองนิ้วของตัวเองไปอังที่ใต้จมูกของชายเเปลกหน้า ก่อนจะนิ่วหน้าหันไปบอกสาวใช้ของตน

"เขายังไม่ตาย!!"

###########################






แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น