เซคราเรส

ขอบคุณสำหรับการติดตามและสนับสนุนนะคะ สัญญาว่าจะพยายามอัพบ่อยๆค่ะ ^^

(ทดลองอ่าน) ตอนพิเศษองค์ชายซาน 3

ชื่อตอน : (ทดลองอ่าน) ตอนพิเศษองค์ชายซาน 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 18 เม.ย. 2562 00:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
(ทดลองอ่าน) ตอนพิเศษองค์ชายซาน 3
แบบอักษร

-๓-


“แม่ไม่อยากขำหรอกนะ แต่มันทนไม่ไหวจริงๆ”

บ่ายวันนั้นทั่วทั้งพระราชวังปีกขวาที่สีขาวสะอาดตาก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะลั่นของโซยาร์ เจ้าตัวยังนั่งขำแบบหยุดไม่ได้มานานสองนานเพราะเรื่องที่ราฟเพิ่งเล่าให้ฟัง พอมองหน้าเจ้าลูกชายก็ขำออกมาอีกรอบ

องค์ชาซานยังคงทำหน้าปุเลี่ยนๆ ในมือถือเครื่องหอมสมุนไพรที่โซยาร์ให้คนทำมาให้ แถมยังคงอยู่ในชุดฟันดาบไม่ยอมถอด ไรผมยังคงชื้นเหงื่อแม้ว่าอากาศมิลาเดเนียจะไม่ได้ร้อนขนาดนั้นก็ตามที

เหมือนไม่ใช่ลูกชายที่เขาเคยรู้จักเลยแม้แต่น้อย

“แล้วใครกันเดแอล ฟิราคอฟ เอ... ฉันก็พอจะคุ้นๆนามสกุลอยู่บ้าง” โซยาร์หันไปถามราฟที่ยืนทำหน้าเหยเกอยู่ข้างหลัง ใครกันนะเดแอล ทำให้องค์ชายซานเป็นถึงขนาดนี้ โซยาร์กังวลมาตลอดเรื่องที่ซานจะไม่ยอมรับความจริงหากวันไหนเขาต้องแพ้ขึ้นมา แต่ไม่คิดว่าวันนั้นจะมาถึงเร็ว และทำให้องค์ชายรัชทายาทเป็นหนักถึงขั้นช็อคตาตั้งกลางห้องชมรม จนพากันแบกหามมาส่งที่วังแทบไม่ทัน อยากจะเล่าเรื่องนี้ให้องค์ดารัชน์ฟังเสียจริง

“ลูกชายท่านทูตอังเดร ฟิราคอฟ พ่ะย่ะค่ะ คนที่ชนะคะแนนสอบองค์ชายซานคราวก่อน” ราฟตอบ เป็นการพ่ายแพ้ต่อคนคนเดียวถึงสองครั้งสองครา ที่ว่าจะกำจัดความคลางแคลงใจ กลับกลายเป็นว่าเพิ่มขึ้นกว่าเดิมเสียนี่ เลยทำให้องค์ชายซานช็อคตาตั้งไป เขาจะขำก็ขำไม่ออกแล้วจังหวะนั้น

“นี่ลูกแพ้คนคนเดียวถึงสองครั้งเลยเหรอ” โซยาร์มานั่งข้างลูกข้างพร้อมกับเอียงคอถาม นั่นทำให้องค์ชายซานหันขวับเมื่อได้ยินแบบนั้น

“แม่!” เป็นอีกครั้งที่ความหงุดหงิดพุ่งสูง ยัดเครื่องหอมสมุนไพร สูดดมเต็มที่ก่อนจะทิ้งตัวลงกับโซฟาบุหนังตัวยาว ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะทำอะไรทั้งนั้น แม้แต่จะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า หรือเครื่องหอมสมุนไพรในมือก็กลิ่นฉุนเกินกว่าที่เขาชอบ แต่องค์ชายซานก็ไม่ได้สนใจมัน ความสมบูรณ์และเจ้าระเบียบที่เขาทำมาตลอดพังครืนลงอย่างไม่เป็นท่า

“อยากเห็นจังเลยนะ ใครกันทำให้ลูกแม่เป็นได้ขนาดนี้ จีเนีย ฝากบอกท่านอังเดรด้วยนะว่างานเลี้ยงพรุ่งนี้พาเดแอลมาด้วย” หันไปบอกจีเนียที่ยืนทำหน้าเข้มอยู่ข้างหลัง

“เพคะองค์โซยาร์” จีเนียเองก็รับคำ

“แม่คิดจะทำอะไร” พอมีสติขึ้นมาบ้างก็หันมาถามคนเป็นแม่ที่ยังคงนั่งนิ่งยิ้มกริ่ม ก่อนที่โซยาร์จะเอนตัวลงพิงกับโซฟาร์บ้าง ดูองค์ชายซานตอนนี้สิ นี่มันเขาตอนกำลังหงุดหงิดชัดๆ แต่ใบหน้าดันเหมือนกับพ่อ เลยทำให้ดูเหมือนองค์ดารัชน์กำลังหงุดหงิด นั่นทำให้โซยาร์นึกขำอีกรอบ

“แค่อยากเห็นหน้าเองน่า แล้วพวกลูกทูตต่างๆก็มางานเลี้ยงเป็นปกติทุกครั้งอยู่แล้ว เผลอๆเดแอลของซานก็เคยมาหลายรอบแล้วด้วยซ้ำ” โซยาร์ว่าก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ลูกชายที่ยังคงหน้ายุ่งเหยิงด้วยความหงุดหงิด

“ฟังแม่นะซาน ทุกคนย่อมมีความผิดพลาด ความพ่ายแพ้เป็นเรื่องที่มนุษย์ทุกคนต้องเคยเจอ แม่บอกซานหลายครั้งแล้วว่าไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบไปซะทุกอย่าง วันนึงลูกก็ต้องพบกับความผิดหวังแบบนี้อยู่แล้ว ถือซะว่าครั้งนี้เป็นก้าวแรกของการเรียนรู้อะไรใหม่ๆ นอกเหนือจากความเพียบพร้อมทุกอย่างที่ลูกมีก็แล้วกันนะ” แม้จะขำเจ้าเด็กตรงหน้าแต่โซยาร์ก็อดเป็นห่วงองค์ชายซานไม่ได้

ตั้งแต่เล็กจนโตซานมีทุกอย่าง ความเพียบพร้อมและการยืนอยู่บนจุดสูงสุดของปลายยอดพีระมิดทำให้ความหยิ่งทะนงในตัวมีมาก ความสมบูรณ์แบบที่ไม่มีใครจับต้องได้ แต่ซานคือคนนั้น เขามีทุกอย่างที่มนุษย์คนนึงพึงมี นั่นทำให้องค์รัชทายาทวัยยี่สิบปีไม่เคยพบกับความผิดพลาด และไม่เคยผิดหวังแม้แต่ครั้งเดียว จนกระทั่งตอนนี้

ไม่แปลกหากซานจะไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองต้องแพ้ เหตุใดถึงมีคนอื่นมาก้าวล้มสิ่งที่ซานเคยมีมาตลอด ทั้งเรื่องคะแนนหรือเรื่องเชสส์ที่เจ้าตัวเคยชนะเสมอ โซยาร์หวังว่าการที่ซานแพ้เดแอล ฟิราคอฟ จะทำให้ลูกของเขาเติบโตขึ้นในแบบที่มนุษย์คนหนึ่งควรจะเป็น เพราะฉะนั้นนี่ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เขาอยากเจอเดแอล เขาคิดว่าเด็กคนนั้นน่าจะมีอะไรที่สามารถทำให้ซานต้องเสียท่า และอาจจะทลายกำแพงของซานได้บ้าง ไม่มากก็น้อย

“ผมไม่เชื่อว่าความพ่ายแพ้จะเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องเจอ ผมชนะมาตลอดยี่สิบปีและมันควรเป็นอยู่อย่างนั้น ไม่ควรต้องมีใครมาหยิบยื่นคำว่าแพ้ให้กับซาน ทาสซาร์ ซาร์ฮาร์ลี!” เรื่องที่ทุกคนต้องเจออย่างนั้นเหรอ หากเขาจะเจอความพ่ายแพ้ เขาควรเจอมันมาตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือไง เขาเป็นผู้ชนะทุกอย่างมาตั้งแต่เกิด มันนานมาก มากซะจนคิดว่าไม่มีอะไรในโลกนี้ที่เขาจะแพ้ได้อย่างแน่นอน

และใช่! เขาจะไม่ยอมรับว่าตัวเองพ่ายแพ้ให้แก่เดแอล ฟิราคอฟ ถึงสองครั้งสองครา! มันต้องมีอะไรผิดพลาดอย่างแน่นอน เขาไม่มีทางแพ้ใครหน้าไหนทั้งนั้น

“พูดแบบนี้แสดงว่าไม่ยอมรับเหรอว่าตัวเองแพ้เดแอล ฟิราคอฟ” โซยาร์เลิกคิ้วถามลูกชายคนโต ซานหัวแข็งมาตั้งแต่ไหนแต่ไร และไม่มีใครเอาอยู่ยกเว้นเขาและดารัชน์ ซานมีความคิดเป็นของตัวเองที่ใครก็ยากจะเข้าถึงและเข้าใจ แม้แต่ตัวโซยาร์เอง ยังคิดว่าตัวเองไม่สามารถอ่านใจของลูกชายได้ทั้งหมดเช่นกัน

“ผมไม่เคยแพ้ และนั่นไม่ใช่ความพ่ายแพ้ มันต้องมีอะไรผิดพลาดอย่างแน่นอน ผมไม่ยอมรับหรอก” พูดพร้อมกับบีบเครื่องหอมสมุนไพรในมือแน่น  นั่นทำให้โซยาร์ส่ายหัวอย่างระอา จริงๆเลยนะลูกคนนี้

“ถ้าอย่างนั้นแม่ก็คงต้องปล่อยให้ซานเรียนรู้ด้วยตัวเอง เมื่อลูกเริ่มแพ้ ชัยชนะที่เคยมีมันจะไม่ใช่เรื่องง่ายดายอีกต่อไป สู้ๆแล้วกันนะจ้ะลูกชาย ไปอาบน้ำได้แล้วไป จะได้พักผ่อน” สุดท้ายก็ทำให้แค่ให้กำลังใจและประคับประคองอยู่ห่างๆ ในเมื่อซานยังคงดื้อด้าน โซยาร์จะปล่อยให้ลูกได้เรียนรู้มันด้วยตัวเอง

องค์ชายซานทิ้งตัวลงบนโซฟารก่อนจะถอดชุดฟันดาบที่เหนอะหนะไปด้วยเหงื่อออก ในหัวมีเรื่องให้คิดเต็มไปหมด อารมณ์ของเขาเริ่มกลับมาคงที่ และสิ่งที่คิดวนเวียนอยู่ในเวลานี้คือเรื่องของเดแอล ฟิราคอฟ เขายอมรับว่าตัวเองช็อคมาก มันเป็นเรื่องที่เขาไม่เคยเจอมาก่อน และไม่มีใครทำให้เขาต้องเสียความมั่นใจและสูญเสียตัวตนขนาดนี้

นี่จะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่เราจะเจอกัน ยังมีเรื่องอีกมากมายที่จะพิสูจน์ว่าองค์ชายซาน ทาสซาร์ ซาร์ฮาร์ลี คนนี้ไม่ได้แพ้เดแอล ฟิราคอฟ ทุกอย่างมันเป็นแค่เรื่องผิดพลาดเท่านั้น!




“ปกติไม่เห็นต้องเรียกเดแอลไปด้วยเลยนี่นา” ดิแอง ฟิราคอฟ พูดขึ้นเมื่อน้องชายของตัวเองได้รับคำเชิญจากองค์โซยาร์เพื่อไปเข้าร่วมงานของเหล่าเอกอัครราชทูตในวันนี้ นั่นทำให้เดแอลต้องมาทำหน้าเจื่อนอยู่หน้าพระราชวังมาลินาพร้อมเขาและอังเดรในตอนนี้

เดแอลได้แต่ยิ้มฝืนๆ ไม่รู้จะพูดยังไง จะบอกพ่อกับพี่ว่าเขาดันไปทำให้องค์รัชทายาทไม่พอใจเข้าเลยโดนเรียกตัวมาแบบนี้ก็กลัวว่าจะเป็นเรื่องใหญ่โต และอีกอย่างการเชิญครั้งนี้ก็เป็นองค์โซยาร์ ไม่ใช่องค์ชายซาน เดแอลเห็นว่าหลังจากวันนั้นที่เล่นเชสส์แล้วเขาดันชนะ องค์ชายซานก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาใดใดตอบกลับมาที่เขาอีกเลย นั่นพอจะทำให้เดแอลโล่งใจไปบ้าง แต่ก็ไม่ทั้งหมด เพราะเดแอลยังจำภาพที่องค์ชายซานคล้ายจะช็อคในตอนนั้นได้อย่างสนิทใจ

ทำไมเขาต้องมากังวลด้วยเรื่องแบบนี้กันนะ

“ไม่ต้องกังวล นี่ถือเป็นเรื่องดีเลยนะ เพราะอีกหน่อยลูกก็จะเจอบรรยากาศแบบนี้บ่อยๆ” อังเดรพูดเมื่อเห็นว่าลูกชายคนเล็กเอาแต่กำมือแน่นด้วยความตื่นเต้นหรืออะไรก็ตาม เขาเองก็แปลกใจที่ทางพระราชวังเรียกตัวให้เดแอลมาด้วย ทั้งๆที่เดแอลเพิ่งเรียนอยู่ชั้นปีที่สอง ยังไม่จบมหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ

“ครับพ่อ” ยิ้มเจื่อนไปให้ก่อนที่บ้านฟิราคอฟจะเข้าไปข้างในงาน ซึ่งจัดอยู่ในส่วนของพระราชวังมาลินา

งานเลี้ยงภายในนี้มีเพียงแค่เหล่าคณะทูตและตัวแทนของเชื้อพระวงศ์เข้าร่วม เดแอลได้รับการจับจ้องจากหลายๆคน ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเขามากับอังเดรและเป็นว่าที่ทูตในอนาคตอย่างแน่นอน คนของฟิราคอฟถือว่าเป็นต้นตระกูลเก่าแกที่สืบเชื้อสายมาจากขุนนางรัสเซีย และสืบทอดเจตนารมทางด้านการทูตมาทุกยุคสมัย เป็นหนึ่งในตระกูลใหญ่ในทางการทูตเลยก็ว่าได้

หลายคนเข้ามาทักทายเดแอล เขายิ้มตอบและพูดคุยบ้าง นั่นทำให้ความกังวลก่อนหน้าเริ่มผ่อนคลายลง แต่เดแอลก็ต้องกลับมาตัวแข็งทื่ออีกครั้งเมื่อเห็นองค์ดารัชน์ออกมาพร้อมพระชายาและองค์รัชทายาท

แน่นอนว่าองค์ชายซานมองมาที่เขาด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้

เดแอลมือเย็นเฉียบ เขากุมมือตัวเองแน่นอย่างเป็นกังวล องค์ชายซานต้องโกรธเขานั่นแน่นอนอยู่แล้ว และการที่มาเจอเขาที่นี่ ตรงนี้ อาจจะเพิ่มความไม่พอใจให้กับองค์รัชทายาทได้ เดแอลไม่รู้ว่าผลกระทบที่ตามมามันจะมากน้อยแค่ไหน กับการทำให้องค์ชายรัชทายาทไม่พอใจ

รู้แบบนี้แกล้งแพ้ซะก็ดี

เดแอลพยายามทำตัวให้เป็นปกติจนกว่าพิธีการเล็กๆของทางพระราชวังมาลินาจะจบลง แล้วเริ่มงานเลี้ยง พบปะพูดคุยกันของเหล่าทูต รวมไปถึงเหล่าเชื้อพระวงศ์ต่างๆ แต่เหมือนกับว่าสิ่งที่เขากังวลมาตลอดมันหนีไม่พ้นจริงๆเมื่อองค์โซยาร์เดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มกว้างพร้อมกับจูงมือองค์รัชทายาทมาด้วย

“นี่รึเปล่า เดแอล ฟิราคอฟ” โซยาร์ยิ้มเมื่อเห็นเด็กหนุ่มหน้าตาหมดจดและยื่นตัวเกร็งอยู่ตรงหน้า ช่างดูเป็นเด็กธรรมดาที่ไม่น่าจะมีอะไรพิเศษเลยสักนิด เดแอลในสายตาของโซยาร์นั้นเป็นแค่เด็กหนุ่มท่าทางแก่เรียนและน่าจะพูดน้อย เรียบร้อยแลไม่ดื้อไม่ซนอย่างแน่นอน

ใช้ความธรรมดาแบบนี้เอาชนะซานได้อย่างง่ายดายสินะ

“พ... พ่ะย่ะค่ะ” เดแอลตอบกลับด้วยท่าทางที่ยังคงไม่ผ่อนคลาย เขาพยายามหลบสายตาขององค์ชายซาน ที่ไม่ยอมพูดอะไรทั้งนั้นเอาแต่จ้องเขา ต่างจากวันนั้นที่เข้ามาหาด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

“เป็นเพื่อนซานใช่มั้ยจ้ะ น่ารักจัง ฉันไม่ค่อยได้คุยกับเพื่อนของซานมากเท่าไหร่นอกจากราฟ ดีจังที่หนูมาวันนี้” โซยาร์คว้ามือของเดแอลมาจับพร้อมกับดึงมายืนใกล้ๆ เด็กหนุ่มทำหน้าเลิ่กลั่ก

“เอ่อ... คือกระหม่อม...”

“เห็นบอกว่าเล่นเชสส์ด้วย ชนะซานด้วยหนิ ไม่เคยมีใครชนะซานเลยนะ เดแอลเก่งมากรู้มั้ย” ไม่ทันที่เดแอลจะได้ปฏิเสธอะไรก็โดนโซยาร์พาให้เดินตามไปด้วย

เดี๋ยวก่อนนะองค์โซยาร์ เขาไม่ได้เป็นเพื่อนกับองค์ชายซานที่กำลังทำหน้ายักษ์พร้อมจะกินหัวเขาอยู่ตอนนี้ และยิ่งไปกว่านั้นองค์ชายรัชทายาทไม่ได้ชอบใจเขานักเพราะเรื่องไปแข่งเชสส์นี่แหละ แล้วทำไมอยู่ๆสถานะของเขาถึงกลายเป็นพระสหายขององค์ชายซานไปได้ คนตัวโตก็เอาแต่ทำหน้านิ่ง จ้องเขาไม่วางตา ไม่ยอมปฏิเสธด้วยว่าเราไม่ใช่เพื่อนกันซักหน่อย เดแอลรับมือไม่ทัน พวกเชื้อพระวงศ์ทำไมชอบคิดเองเออเอง เอาแต่ใจตัวเองแบบนี้กันหมดหรือไง

“แม่คิดจะทำอะไรกันแน่” องค์ชายซานถามเมื่อพระมารดาพาเดแอล ฟิราคอฟ มายืนทำหน้าตาเหมือนกระต่ายตื่นตูมอยู่อยู่กับพวกเขา แม่รู้ว่าเขากับเดแอลไม่ได้เป็นเพื่อนกัน และยิ่งไปกว่านั้นเขาไม่ชอบหน้าหมอนี่ด้วยซ้ำ องค์ชายซานพยายามมองว่าคนจืดชืดและธรรมดาๆที่ไม่น่าจะร้ายกาจแบบเดแอล กลับมีความเป็นอัจฉริยะในตัวได้ยังไง มองดูแล้ว ยังไงก็ไม่น่าจะเก่งถึงขั้นชนะเขาได้

“ก็คุยกับเพื่อนของลูกไง ซานมีเพื่อนเยอะๆนอกจากราฟเป็นเรื่องที่ดี จะได้เปิดรับมุมมองใหม่ๆจากเพื่อนหลายๆคน ใช่มั้ยจ้ะเดแอล” พูดพร้อมกับหันมาถามเด็กหนุ่มที่ยังคงทำตัวไม่ถูก แบบนี้มันยัดเยียดให้เขากับองค์ชายซานคบกันแบบฉันมิตร ทั้งๆที่เพิ่งเจอกันครั้งนี้ครั้งที่สองเอง และเหตุการณ์ก่อนหน้าก็ไม่น่าจะทำให้เราเป็นเพื่อนกันได้ เป็นศัตรูสิไม่ว่า

“ผมไม่จำเป็นต้องมีเพื่อนเพิ่มไปมากกว่านี้แล้ว” ซานพอจะเข้าใจมาบ้างว่าเสด็จแม่ต้องการอะไร ในชีวิตของซานมีเพื่อนสนิทแค่ราฟหากไม่นับรวมพวกเชื้อพระวงศ์ด้วยกัน และเขาไม่ต้องการให้ใครเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขาเพิ่ม เสด็จแม่อาจจะต้องการให้เขาเรียนรู้ความพ่ายแพ้ โดยมีเดแอลที่เคยชนะเขาถึงสองครั้งมาเป็นตัวช่วย

บ้าจริง ไม่อยากจะพูดเลยว่าตัวเองแพ้เดแอล ไม่จริง! มันก็แค่เรื่องผิดพลาด เขาไม่ได้แพ้!

“เป็นเพื่อนกันไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยนะซาน อยู่คณะเดียวกันไม่ใช่เหรอ ชั้นปีเดียวกันด้วย แม่ว่าสนิทกันไว้ก็ดีนะ” โซยาร์ยังคงไม่ยอมวางมือ แต่ดันเอวของเดแอลเบาๆให้ไปยืนข้างๆเจ้าลูกชาย โดยที่เดแอลยังคงทำหน้าไม่เข้าใจและทำตัวไม่ถูกกับสถานการณ์นี้ องค์โซยาร์กับองค์ชายซานเหมือนกำลังเล่นสงครามประสาทระหว่างแม่ลูกโดยมีเขาเป็นคนดวงซวยต้องมาถูกใช้เป็นเครื่องมือโดยที่ขัดอะไรไม่ได้

“แม่ครับ” องค์ชายซานไม่อยากขัดแม่ตัวเองเท่าไหร่ จะบอกว่าขัดไม่ได้ก็ใช่ แต่โซยาร์เหมือนไม่สนใจหน้าตาหงุดหงิดขององค์ชายขี้เก๊กตรงหน้าเลยสักนิด

“เห็นช่วงนี้ซานสนใจเรื่องการทูต เดแอลช่วยคุยเป็นเพื่อนหน่อยนะจ้ะ” พูดแค่นั้นก่อนจะยิ้มให้ทั้งคู่แล้วปลีกตัวออกไป ทิ้งให้เดแอลยืนตัวเกร็งอยู่ตรงหน้าองค์ชายซานอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“เหอะ...” องค์รัชทายาทหนุ่มก้มมองคนที่แม่ประเคนมาให้แล้วแค่นหัวเราะ เขาหงุดหงิดและคันยุบยิบเหมือนมีเสี้ยนหนามมาตำรอบหัวใจทุกครั้งที่เห็นหน้าเดแอล มันเหมือนหนามยอกอกที่ดึงไม่ออก เขาพยายามคิดเท่าที่สมองอันชาญฉลาดจะทำได้ ว่าเหตุใดคนตรงหน้าถึงทำให้ความมั่นใจของเขาพังทลายลงขนาดนี้ และทำไมถึงได้เอาชนะเขา

“หากองค์ชายไม่สะดวก กระหม่อมของตัว...”

“เธอจะปฏิเสธเจตนารมขององค์โซยาร์อย่างนั้นเหรอ อ่ะนี่ เอาไป” ไม่พูดเปล่า แต่ยัดแก้วไวน์ใส่มือคนตัวเล็กกว่าตรงหน้าด้วย

โอเค ในเมื่อแม่ของเขาต้องการให้เขาทำความรู้จักกับเดแอล ฟิราคอฟ องค์ชายซานก็จะลองคุยดูสักครั้ง เพราะเขาเองก็อยากรู้ว่าเดแอลคนนี้มีอะไรมากกว่าท่าทางเงียบขรึม พูดน้อย และไม่ค่อยเข้าสังคม

เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าเดแอล ฟิราคอฟ สามารถทำอะไรได้มากกว่าการชนะคะแนนสอบและเชสส์ 





**************************************************

แข่งมากๆ แพ้ๆมากๆ ระวังแพ้ใจตัวเองนะจ้ะซาน กิกิ ช่วงนี้เคลียร์หลายอย่างเยอะมากค่ะ อาจจะมีหายๆบ้างนะคะ ยังไงก็ฝากด้วยค่ะ ^^

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น