ปลานกแก้ว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่3เพื่อนข้างห้องที่(ไม่)น่ารัก

ชื่อตอน : ตอนที่3เพื่อนข้างห้องที่(ไม่)น่ารัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 158

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ค. 2562 20:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3เพื่อนข้างห้องที่(ไม่)น่ารัก
แบบอักษร

แม่นะแม่วันๆคิดแต่จะหาลูกเขยแล้วลูกๆอีคุณหญิงทั้งหลายแต่ละคนมีดีแต่คุยทั้งนั้น ขี้เหล้า ขี้โม้ ขี้หลี เห็นผู้หญิงเป็นแค่ของเล่นเบื่อก็โยนทิ้ง เฮอะพวกไม่มีน้ำยา

หลินแอบหนีออกจากงานเลี้ยงแถมไถเงินเลขาของแม่เธอมาได้สองพันกำลังคิดว่าจะกินอะไรดี ตอนนี้เธอเดินถือรองเท้าส้นสูงใส่ชุดเดรสยาวเสื้อผ้าหน้าผมแบบจัดเต็มเดินอยู่ข้างทางแถวซอยนานามีฝรั่งและคนไทยหลายคนเข้ามาอยากทำความรู้จักเธอแต่โดนปฏิเสธ สาวกลางคืนและสาวปรดเภทสองที่ทำงานกลางคืนต่างมองเธอด้วยความอิจฉาในความสวยที่ฟ้าช่างลำเอียงเสียจริง

"ไอ้ผู้กองขี้เก๊กกลับสน.ยังนะ" เธออยากจะไปเอากระเป๋าเป้ที่ลืมไว้แต่คิดอีกทีก็เกรงใจเพราะดึกมากแล้ว

"เฮียบะหมี่น้ำสอง" หลินนั่งทานบะหมี่อยู่ข้างทางผู้คนมองดูแปลกตาที่เห็นสาวสวยใส่ชุดหรูหราแต่มานั่งกินข้าวข้างทาง เธอไม่สนใจใครก้มหน้าก้มตาซดบะหมี่อย่างหิวโหยแล้วสั่งอีกสองชามก่อนจะยืมมือถือเฮียเจ้าของร้านโทรหาญาติสนิทลูกชายของคุณอาที่เธอขอไปพักที่คอนโดประจำเวลาเข้ากรุงเทพฯเพราะรำคาญแม่เธอแถมชายหนุ่มไม่ค่อยจะอยู่ห้องด้วย

"ไอ้พอลแกอยู่ไหนวะมารับหน่อยสิ หา!อยู่ช่องเม็กกำลังตามรอยพญานาค ชีวิตนี้จะสบายไปไหนเนี้ย เออๆช่างเถอะแกโทรให้นิติคอนโดเอากุญแจให้ฉันหน่อยลืมกระเป๋าไว้ที่ทำงาน... อืม จะไปเดี๋ยวนี้แหละ" หลินเดินทางไปคอนโดหรูก่อนนะเอากุญแจและคีย์การ์ดที่นิติเพื่อเปิดห้อง

"เชี่ย! ห้องคนหรือโรงขยะวะเนี้ย" เธอเปิดห้องมาพบกับความสกปรกรกระเกะระกะไม่เป็นระเบียบของห้องที่เดือนที่แล้วที่มาพักยังเป็นห้องที่สุดหรูหราอยู่เลย กองหนังสือกองซีดีเครื่องดนตรีอุปกรณ์ถ่ายภาพถูกวางไม่เป็นที่เป็นทางจนหลินชักหงุดหงิด

"อี้!ถุงยาง!ไอ้สกมกเอ้ยแม่งอยู่ไปได้ไงวะ" หลินใช้รองเท้าเขี่ยถุงยางอนามัยที่ใช้แล้วโยนใส่ถังขยะก่อนจะบ่นไปเรื่อยเปื่อยเสื้อผ้าที่เธอฝากซักก็ยังอยู่ในตะกร้าผ้าเหมือนเดิมแถมเหม็นอับด้วย เธอเดินเข้าห้องนอนของพอลที่รกไม่แพ้ข้างนอกรื้อเสื้อผ้าในตู้ของชายหนุ่มมาใส่แก้ขัดก่อนยัดเสื้อผ้าลงเครื่องซักผ้าเปิดทีวีดูรอตากผ้า   เธอเดินไปเปิดประตูหลังให้ลมโกรกเหมือนตอนอยู่แฟรตตำรวจเพราะไม่ชอบนอนห้องแอร์เท่าไหรนัก ดูแล้วแม่บ้านคงไม่ได้มาทำความสะอาดพักใหญ่สินะ งานหนักอีกละฉัน

"อา อา เร็วๆแรงสิคะที่รัก! อะ อะ อะ อ้า...!" เสียงกิจกรรมเข้าจังหวะดังลอยเข้าหูหลินจนเธอต้องตื่น เสียงชายหญิงดังขึ้นเรื่อยๆมาจากทางระเบียงหลังห้องคาดว่าคู่รักข้างห้องกำลังเปลี่ยนบรรยากาศร่วมรักกันอย่างเมามันส์

"ห่าจิตเอ้ย! แม่งเสียงดังไม่เกรงใจกันเลย"

ปัง!!

หลินเดินมาปิดประตูเลื่อนอย่างแรง กำลังนอนหลับฝันดีอยู่แล้วเชียว อุบาทว์ ทุเรส ขอให้เป็นเอดส์ตายเลยเพี้ยง!

หลินตื่นนอนเกือบเก้าโมงเช้าอย่างอารมณ์เสียที่เมื่อคืนได้ยินเสียงคนเล่นหนังสด ลงมือทำความสะอาดห้องอย่างลวกๆ ก่อนจะนั่งจิบกาแฟที่ระเบียงห้องที่มีขนาดกว้างพอที่จะวางโซฟาไว้นั่งเล่นชมวิวเมืองหลวงที่มีแต่ตึก เธอหันไปมองระเบียงข้างห้องที่อยู่ใกล้จนสามารถปีนหากันได้ก็หงุดหงิดคิดว่าคนที่อยู่คงจะเป็นชายแก่โรคจิตชอบเสพกามไม่เลือกที่แน่ๆ

"สั่งอาหารคะ เอาสเต็กหมูสันในไส้กรอกสองไข่ดาวฟองกับน้ำส้มแก้วห้องหนึ่งศูนย์สาม" เธอโทรไปสั่งอาหารก่อนจะโทรไปที่สน.ทองหล่อถามหาซันจึงทราบว่าเป็นวันหยุดของเขาแต่ได้ฝากกระเป๋าไว้ที่สน.ให้เธอมาเอาได้เลย เธอทานอาหารเสร็จโทรบอกนิติให้หาแม่บ้านมาทำความสะอาดห้องก่อนจะไปเอากระเป๋าและรถที่จอดไว้แถวรถไฟฟ้าที่เธอเดินทางเมื่อวานเพราะเลี่ยงรถติด ทุกคนในสน.ให้การต้อนรับเธอเป็นอย่างดีโดยเฉพาะธันวาผู้กองหนุ่มหุ่นเจ้าเนื้อที่ดูจะชื่นชอบเธอเป็นพิเศษบริการเธอดีจนนึกมั่นไส้

"หมวดหลินนี้เก่งนะครับที่ช่วยไอ้ซันจับผู้ร้ายเมื่อคืนแต่นี้ยังแค่คดีเบๆครับ เดี๋ยวหมวดมาอยู่ก็จะรู้เองอยากทราบอะไรถามผมได้ทุกอย่างนะครับที่นี้ผมเป็นเจ้าถิ่น ไม่ว่าจะเรื่องกินเรื่องเที่ยวหรือแม้แต่เรื่องความรัก...ปรึกษาผมได้ยี่สิบสี่ชั่วโมง" ธันวาพยายามกว่านเสน่ห์ใส่หลินแต่เธอไม่สนใจรับกระเป๋าแล้วขอตัวกลับเลยเพราะเธอต้องกลับเชียงใหม่เพื่อไปเก็บของเตรียมย้ายเข้ามาประจำการที่นี้  เธอรู้สึกใจหายเล็กน้อยเพราะตั้งแต่จบมาเธอก็มาประจำการที่สภ.โคกสะอาดทันที เพื่อนร่วมงานและชาวบ้านที่นี้เธอรู้จักดีทุกคน

"หมวดไม่น่ารีบย้ายเลยนะครับพึ่งทำงานได้ไม่นานเอง ใจหายนะเนี้ย" สารวัตรชาวบ้านและตำรวจในสภ.รวมตัวกันมาส่งเธอที่หน้าสถานีพร้อมอวยพรให้เธอโชคดี เธอรับของฝากจนเต็มรถเก่งบอกลาทุกคนขับรถมุ่งหน้าสู่กรุงเทพมหานครเมืองแห่งความวุ่นวายที่เธอไม่อยากจะมา

"หมวดหลินไปแล้วเย้!!วันนี้ต้องฉลอง บอกชาวตลาดวันนี้สารวัตรเลี้ยงเองกินเต็มที่!"

"ไชโย!!" พวกชาวบ้านและตำรวจต่างเฮร้องดีใจที่เธอไปได้สักทีจะได้ไม่มีใครเดือดร้อนเพราะเธออีก

"แหม ไปได้ก็ดีจับผู้ร้ายสามเดือนรถพังไปหกคัันยังไม่รวมรถไถจักยานช้าวบ้านอีก ขอให้เพื่อนร่วมงานใหม่เธอโชคดีละกัน"

หลินขับรถตลอดคืนแทบจะไม่หยุดพักจนถึงกรุงเทพตอนตีสี่เธอขนของอย่างทุลักทุเลขึ้นคอนโดชั้นสิบ ของฝากส่วนใหญ่เป็นของกินทั้งนั้น มีทั้งเงาะ ลำไย มะม่วงฯ ผักพื้นบ้านและข้าวสารหนึ่งกระสอบถ้าจะไม่รับเธอก็กลัวชาวบ้านจะเสียใจเลยหอบมาเต็มคันรถ

"โอ้ยหนัก ปีหนึ่งจะกินหมดไหมเนี้ย" เธอจัดแจงอาหารทุกอย่างใส่ตู้เย็นก่อนไปอาบน้ำเตรียมนอนแต่ต้องชะงักกับเสียงคนที่ดูเล่นหนังสดกันอีกคืน

"อา สุดยอดเลยคะที่รัก เยส!เยส!!อา..."

"ไอ้พวกหมาติดสัตว์เอ้ย!" เสียงผู้หญิงร้องเสียงกระเซ่าอย่างติดใจในรสชาติ เธอได้ยินก็แสยงหูรีบปิดประตูเลื่อนหลังห้องทันที หน้าเธอตอนนี้แดงเทือกอายแทนเจ้าของเสียงพลางนึกว่าญาติหนุ่มเธออยู่กับคนโรคจิตแบบนี้ได้อย่างไร

"จริงสิไอ้บ้าพอลก็โรคจิตไม่แพ้กัน"

หลินเปิดประตูเตรียมไปซื้อเสื้อผ้าใหม่และข้าวของคราวนี้เธอคงได้อยู่กรุงเทพฯอีกยาวคงต้องพักที่นี้ไปก่อนแถมยังอยู่ใกล้ที่ทำงานเธอด้วย

"กลับดีๆนะจ๊ะเบบี้เดี๋ยวพี่จะโทรหาใหม่"

"แล้วอย่าลืมโทรมานะคะพี่ซัน จุ๊บ..." เป็นซันนั้นเองที่อยู่ข้างห้องเจ้าขอเสียงคนแสดวหนังสด หลินตกใจเมื่อเห็นซันออกมาส่งผู้หญิงทั้งที่ยังสวมผ้าเช็ดตัวแค่ผืนเดียว เขาโบกมือลาคู่ขาหันลังกลับก็ตกใจเหมือนเห็นผี

"เฮ้ย!คุณมาได้ไง" หลินกอดอกมองซันอย่างรังเกียจส่ายหน้าก่อนเดินออกไปไม่สนใจปล่อยให้ซันยืนเรียกเธออยู่คนเดียว

"มาได้ไงวะ หรือว่าไอ้พอลย้ายห้องไปแล้ว บ้าเอ้ย...ไอ้ซันเล่นเสียงดังขนาดนั้นได้ยินแน่ๆเลยเสียงปิดประตูแรงขนาดนั้น" ซันเกาหัวพลางคิดว่าไม่น่ามาอยู่ใกล้กันเลย อุส่าห์เปิดตัวดีแล้วกลับมาได้ยินเข้าล้อสาวซะงั้น แล้วจะมองหน้ากันติดไหมเนี้ย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ติ้งนึ่ง ติ้งนึ่ง

เสียงเคาะประตูสลับกับเสียงกริ่่งดังไม่เลิกหลินส่องดูตาแมวเห็็นซันยืนเคาะประตูเอาเป็นเอาตาย

"เออเปิดแล้ว มีไรยะผู้กอง"

"เปล่าแค่มาทักทายเธอ ย้ายมาใหม่หรอแล้ว..." หลินจะปิดประตูแต่ซันเอามือขวางไว้

"หมดธุระแล้วเชิญ" หลินยืนหาวเธอกำลังนอนหลับสบายแต่โดนปลุกกลางดึกเลยหงุดหงิดนิดหน่อย

"เฮ้หมวดพูดสั้นไปมั่งไหนๆก็จะร่วมงานกันเลยพูดยาวๆก็ได้"

"ยาวๆ"

"กวนประสาทเหรอถามดีๆนะ" ซันเริ่มจะหงุดหงิดเหมือนกันที่่โดนหลินพูดกวนประสาท

"นายผู้กองไอ้ซัน ฉันจะพูดแค่ครั้งเดียวฉันอยากอยู่เงียบๆสบายๆไม่มีใครมารบกวน ในเวลางานฉันเป็นลูกน้องแต่นอกเวลาเลิกงานตัวใครตัวมัน เข้าใจนะเชิญ"

"เดี๋ยวสิ!คุยกันก่อน!"

"อ๊ากกก!! ปะ ปล่อยก่อนเจ็บมือ!" ซันใช้มือกันประตูไม่ยอมกลับที่ห้องหลินจึงปิดประตูหนีบมือแรงๆ ซันเอามือออกหลินปิดประตูกระแทกหน้าทันที ซันถือข้าวต้มปลากลับห้องตัวเองกะว่าจะขอโทษสักหน่อยที่ทำเสียงรบกวนเธอ

จะรีบนอนไปไหนยังไม่สามทุ่มด้วยซ้ำ เอาซะนิ้วเคล็ดจะใช้งานกับน้องจีจี่ได้ไม่เนี้ย

"ฮัลโหลน้องจีจี่คืนนี้ไปห้องน้องนะ เปล่าไม่อะไรเดี๋ยวเจอ" ซันโทรนัดเด็กนั้งดริ้งที่เขาหิ้วมานอนด้วยเพราะต้องการตีสนิทจะได้เปิดทางในการทำงานได้สะดวกไปที่อื่นดูท่าความสััมพันธ์ของเขาและเธอจะไม่สวยซะแล้ว แต่ช่างเถอะ ผู้หญิงห้าวแบบนี้ถึงอยากจะลองซักครั้งแต่ก็ไม่ใช้ทางเดี๋ยวโดนตีนเปล่าๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น