@Alicorn

เป็น Ss.2 ของเรื่องนี้แล้วนะคะ หากใครยังไม่ได้อ่าน Ss.1 สามารถ เข้ามาหาอ่านได้เลยค่ะที่ผลงานของไรท์เอง ( Ss.1 อ่านฟรีจนจบนะคะ ) ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ

ชื่อตอน : บทที่ 28. ดูด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2562 15:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 28. ดูด
แบบอักษร

💢[ Bartender ] คนของเสี่ย20+💢 (#Ss.2)

Episode 28 ดูด

. . .

"ไม่ไหวแล้ว!!! กรี๊ดดด!!!" เราร้องลั่นบ้านสร้างความชุลมุนวุ่นวายแก่บรรดาคนในบ้านมากเป็นไหนๆ เมื่อเราตอนนี้กำลังปวดท้องจวนจะคลอดอยู่รอมร่อ

เสี่ยไทม์ที่ได้ยินเสียงกรี๊ดของเราตั้งแต่แรกวิ่งให้วุ่นวายเข้าหาตัวเราที่ท้องโตเต็มที่ พร้อมจะคลอดได้ตลอดเวลา

"ใจเย็นๆ ที่รักใจเย็นๆนะครับ" เสี่ยไทม์โอบตัวเราไว้ในอ้อมแขนแกร่ง ประคองร่างกายของเราแบบถนุถนอมลงบรรไดจากชั้นบนลงสู่ชั้นล่างเพื่อนจะไปโรงพยาบาล

ในขณะที่เราตอนนี้กลั้นไว้สุดขีด เพราะมันเหมือนจะหลุดออกมาได้ตลอดเวลา

น้ำหูน้ำตาไหลเป็นทางยาวพร้อมกับเหงื่อที่โชกโชนเต็มใบหน้า

"เสี่ย.. อึก.." เราหายใจหอบเหนื่อย กว่าจะก้าวลงบรรไดได้แต่ละขั้นมันช่างลำบากลำบนเหลือเกิน แล้วที่เสี่ยไม่อุ้มเราลงมา เหตุผลคงเพราะมันอันตรายเกินไปนั้นแหละ

เราเลยต้องฮึดแรงที่มีก้าวเท้าลงอย่างระวังตัว

"ฮื่อ!! แม่!!" ทับทิบที่พึ่งสะดุ้งตื่นด้วยเสียงกรี๊ดของเรากอดตุ๊กตามองเราอยู่ข้างล่าง เวลานั้นไม่มีใครปลอบได้หรอกค่ะ เพราะเรากำลังจะคลอด

ใช่ว่ามีแค่เราสองคนในบ้านที่แตกตื่น

ทว่าเทีย และพ่อแม่ของเสี่ยก็ต่างกรู่มารอรับเราอยู่เหมือนกัน  ไม่รู้ว่านานเท่าไรที่เราถูกพาเข้าไปอยู่ในรถ แต่ตอนนั้นมันเหมือนเราหมดแรงไปแล้ว เหมือนกำลังจะเป็นลม เราเลยทำได้แค่นอนหอบเหนื่อยเท่านั้น

รถแล่นตามท้องถนนโดยที่เรายังรู้สึกตัวอยู่ เสี่ยไทม์กระซิบข้างหูเราไม่ขาด แต่ที่เราได้ยินมันแสนริบรี่ เหมือนแมลงวันที่บินต่อมข้างหูเสียมากกว่า

ไม่นานนักร่างของเราก็ถูกเคลื่อนออกจากตัวรถโดยมีแขนแกร่งของเสี่ยอุ้มไปวางบนเตียงเข็นแล้วพาเราเข้าไปที่ไหนสักที รู้สึกตอนนั้นมีคนตรวจเช็คอะไรเรามากมาย เหมือนครั้งที่เราคลอดทับทิมนั้นแหละค่ะ แล้วเราจึงจะเข้าไปในห้องคลอด

เมื่อถึงเวลาที่หมอบอกให้เบ่ง นั่นแหละค่ะ ผู้หญิงตัวเล็กขนาดเราเนี่ยเบ่งจนแทบจะขาดใจตาย ถึงมีเสี่ยอยู่ข้างๆแต่มันก็ไม่ได้ทำให้มีแรงเพิ่มมากขึ้นสักนิด ได้รับก็แต่กำลังที่เสี่ยส่งมาเท่านั้นแหละ

"อร๊าย!!!" วินาทีสุดท้ายที่เรารู้สึกว่ามันโล่งแล้ว เหมือนกับว่าคลอดออกมาได้สำเร็จแล้ว วินาทีนั้นเราสลบไปเลยอย่างหมดแรง

กับลูกคนนี้เราเจออะไรที่แปลกกว่าคนก่อนเยอะเลย

อุ้มท้องก็เหนื่อยกว่า แพ้ท้องก็หนักกว่า คลอดยังเสียแรงมากกว่าเลย

หรือเป็นเพราะเด็กในท้องคือผู้ชายกันนะ?

ตัดมาวันที่เราออกจากโรงพยาบาลเลยแล้วกัน

ช่วงนี้ทุกคนเห่อสมาชิกใหม่ในบ้านกันมาก แค่ที่พ่อแม่เสี่ยจัดงานตอนรับก็อลังค์การงานสร้างแล้ว ลูกโป่งเต็มบ้านเลยแหละ  คนที่มาร่วมงานก็คือสมาชิกในบ้าน และบวกเพิ่มมาอีกสองคนซึ่งคือมาร์คและมิ้ง ถึงแม้มาร์คกับเสี่ยจะไม่ค่อยลงรอยกันสักเท่าไร แต่มาร์คก็ยอมมาเพราะเห็นแก่หลานคนใหม่

ที่กำลังลืมตาดูโลก

"ถอย!" อย่างตอนนี้ที่มาร์คเข้ามาเล่นกับลูกชายของเราอยู่ดีๆ เสี่ยไทม์ก็แทรกกลางเข้ามาพร้อมกับหันไปแยกเคี้ยวใส่มาร์ค จนมาร์คต้องลุกพรวดออกไปยืนกับคนอื่น

"พูดกับเขาดีๆหน่อยไม่ได้หรือไง?" เราถามตามความจริง

"หมายถึงพูดคำว่าดีๆน่ะเหรอ? ได้สิ" เสี่ยไทม์กวนประสาทพลางเบื้อนหน้าไปมองหามาร์ค "ไอ้มาร์ค! ดีๆๆๆ"

"อะไรว่ะ?" แน่นอนว่ามาร์คถึงกับไปต่อไม่เป็นเกาหัวแห้เก้ออย่างสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรเป็นการตอบกลับ

"ตลก!" เราเอ็ดคนข้างๆเบาๆ

"ตลกก็หัวเราะดิ ฮ่าๆๆๆ"

".........." ใบหน้านิ่งๆในมาตรโหดจัดปลัดบอกของเราจ้องมองคนข้างๆที่ทำตัวปัญญาอ่อนขึ้นไปทุกวัน ยิ่งแก่ยิ่งทำตัวเหมือนเด็กไม่รู้จักโต ทำให้เราต้องดุเขาบ่อยๆไปได้

"อุ้ยเมียไม่เล่นด้วย.. เล่นกับน้องโน่ดีกว่า~" เป้าหมายของเสี่ยไทม์เปลี่ยนแปลงเมื่อเห็นหน้าดุๆของเราดุ

อ้อ... เกือบลืม

ลูกชายคนนี้ชื่อว่าจีโน่ ถอดแบบออกมาจากเราก็แค่สีผิวที่ขาวเท่านั้นแหละ เรื่องหน้าตาบอกเลยว่าได้พ่อมันเต็มๆ เชื่อพ่อแรงมากเว่อร์ขนาดพึ่งเกินได้ไม่นานเองนะ หน้ายังออกไปทางเสี่ยซะขนาดนี้

"พาลูกไปนอนด้านบนไป ที่นี้เสียงดัง" แล้วจู่ๆอารมณ์ไหนของเสี่ยมันก็ไม่รู้ที่ไล่เราขึ้นไปด้านบน

อย่าเรียกว่าไล่เลยค่ะ

ลากเราเลยด้วยซ้ำไป..!

"ไรเนี่ย ลูกก็หลับแล้วไง"

"หลับอะไรดูตา!"

แหมม เสี่ยไทม์มองใบหน้าเนียนของลูกชายแล้วพาเราขึ้นข้างบนกลับเข้าไปในห้องนอน ลูกยังไม่หลับจริงๆด้วย ตาใสเชียว ดีนะที่ไม่ร้องไห้หนักเหมือนเด็กคนอื่นๆ

อ่า... ถ้าถามถึงทับทิมว่าจะน้อยใจไหมที่มีน้องอีกคน แล้วดูท่าทางเหมือนเราและเสี่ยจะรักน้องกว่า

ในส่วนนี้เราคิดว่าลูกน่าจะเข้าใจแล้วล่ะ เพราะนี่ทับทิมก็ห้าขวบได้แล้วนะ น่าจะคิดอะไรได้บ้าง

แต่แรกๆก็มีมาถามอยู่เหมือนกัน

' แม่มีน้องแล้ว จะไม่รักน้องมากกว่าทับทิมใช่ไหมคะ? จะรักทับทิบกับน้องเท่ากันใช่ไหม? '

คำถามจากเด็กห้าขวบ

เรานั่งอธิบายยาวเหยียดให้ลูกฟังไปแล้วล่ะสำหรับเรื่องแบบนี้ ซึ่งดูท่าทางทับทิมเองก็น่าจะเข้าใจแล้วนะ เพราะงั้นเราถึงได้หมดห่วงเรื่องนี้ไป

"แง่...!" เราหลุดออกจากภวังค์เมื่อมาถึงห้องนอนแล้วลูกร้องไห้ออกมาเสียงดังลั่น คงเพราะความหิวนมนั่นแหละค่ะ คงง่วงด้วย

เราเลยจัดการมานั่งที่เตียงแล้วปลดตระขอบราออกให้ลูกชายดูดนมจากเต้า เราไม่เคยกลัวว่ามันจะยานเลยสักนิด เพราะเราอยากให้ลูกได้ดื่มนมจากเต้าเราเลยมากกว่า

"เสี่ยลดแอร์หน่อย" อุณหภูมิในห้องที่มีอากาศเย็นเกินไปสำหรับเด็กมันไม่ดีหรอก แม้ว่าเสี่ยมันจะขี้ร้อนมากแค่ไหนก็เหอะ

ตั้งแต่มีลูกคนนี้เสี่ยมันต้องยอมร้อนให้ได้เพื่อที่จะได้นอนกับเรา บอกเลยว่ามีบ้างที่เสี่ยมันจะแอบเพิ่มอุณหภูมิ.. หึ.. เพิ่มได้เพิ่มไปเพราะสุดท้ายก็โดนเราบ่นจนต้องยอมลดอยูดี

"ครับ"

ครั้งนี้นางยอมทำตามอย่างว่าง่ายแล้วมาล้มตัวลงนอนใกล้ๆกับที่เรานั่งอยู่

"มีอะไรป่ะเนี่ย?" เราถามอย่างสงสัย เมื่อเสี่ยมันอมยิ้มร้ายมองหน้าเราสลับกับลูกไปมา

"มี"

"อะไร?"

"รู้สึกยังไงตอนลูกดูดนม?" คำถามนี่คงกลั้นออกมาจากหัวสมองอันน้อยนิดของเสี่ยแล้ว ไม่สิ เสี่ยมันดูปัญญาอ่อนขึ้นมามากๆจริงๆ ฮ่าๆ

จากสายโหดเมื่อก่อน กลายเป็นคนกลัวเมียซะแบบง๊ายง่าย

"เอ๊ะ!!"

=,= ไอ้เสี่ยมันต้องการคำตอบแบบไหนเนี่ย!!

"เร็ววว ตอบดิอยากรู้อ่ะ"

"ถามไรเนี่ย ก็รู้สึกแบบลูกดูดนมไง"

"แล้วเวลาพ่อมันดูดอ่ะ"

"อะไร!!" ใบหน้าของเราเริ่มเห่อร้อนขึ้นมาจนไม่กล้าจะสบตาเสี่ยมันอยู่แล้ว

"รู้สึกยังไง?"

"...............!!!"

"เสียว... ใช่ป่ะ?"

"ไอ้บ้า!!"

"ฮ่าๆๆๆๆ"

. . .

#จบตอน

 

ความคิดเห็น