นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

หมาหัวเน่าNCนิดหน่อย (อัพครบ)

ชื่อตอน : หมาหัวเน่าNCนิดหน่อย (อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 39

ปรับปรุงล่าสุด : 19 เม.ย. 2562 10:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
หมาหัวเน่าNCนิดหน่อย (อัพครบ)
แบบอักษร

หลังอาหารมื้อกลางวัน​ผ่านไป พี่เบ็กกี้ถูกหลานสาว ฉกไป​เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เฮียคาร์ลได้แต่ลุ้นว่า คืนนี้หลานสาวจะปล่อยเบ็กกี้ออกมามั้ย แต่คาร์เตอร์ทำใจแล้วว่ายังไงเสีย เบ็กกี้ก็ไม่เลือกเขา แต่เขาก็ไม่ได้เสียใจ เพราะเธอบอกแล้วว่าไม่ได้มาบ่อยๆ ควรเสียสละเวลาให้หลานสาวถึงจะถูก

​"ในที่สุดรูปดุ๊กดิ๊กก็เสร็จเรียบร้อย แต่พี่ว่าตอนเย็นเราไปว่ายน้ำกันเถอะนะ พาดุ๊กดิ๊กไปด้วยดีมั้ยจ๊ะ?"

"ดีค่ะหนูเห็นด้วย ให้วิลเลี่ยมไปด้วยมั้ยคะ?"

"แล้วหนูจะดูน้องไหวหรือเปล่าคะ?"น้องเดียร์ชั่งใจอยู่ก่อนจะอ้อมแอ้มตอบ

"ไม่ไหวค่ะ เพราะน้องตัวหนักมาก หนูกลัวน้องจมน้ำ พี่เบ็กว่าหนูจะระบายเสร็จมั้ย?"

"อืม..ต้องเสร็จสิคะ หนูทำอะไรต้องทำให้เสร็จ อย่าปล่อยให้ข้ามวันนะคะ ไม่งั้นเราจะขี้เกียจค่ะ"

"ค่ะ..เอาสีอ่อน แล้วก็สีเข้มนะ"ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังง่วนอยู่กับ การระบายสีโจนาธานตบบ่าเพื่อนเบาๆ บอกให้ใจร่มๆเพราะเบ็กกี้ยังเด็กนัก

"แกต้องเข้าใจ ว่าอายุเขาห่างกันไม่เท่าไหร่ แต่ เบ็กกี้ดีกว่าเด็กในอเมริกาหลายคน ตรงที่เขารับผิดชอบ ปิดเทอมทำงานถ้าเป็นบางคน คงเที่ยวกลางคืน ฉันว่าแกต้องให้เวลาน้องหน่อย ในความเป็นเด็กกับผู้ใหญ่ ตอนนี้มันต่อต้านกันอยู่ ปล่อยไปเถอะให้เขาอยู่ด้วยกันสักพัก ปกติน้องเดียร์ไม่สุงสิงกับคนอื่น ที่ไม่ใช่ญาติแต่สองคนนี้เขาเจอกัน ดูเขาจะแฮปปี้ ตั้งวันที่ยัยเมย์แต่งงานกับพี่ชายเธอ"

"เบ็กกี้ทำให้ฉันไม่เหงา เพราะเธอพูดได้ทั้งวัน"

"นั่นหละสองคนนั้นเขาเหมือนกัน น้องเดียร์ก็ถามได้ทั้งวัน ไม่รู้ว่าไปเอาเรื่องอะไรมาถาม ในหัวมีแต่เรื่องอยากรู้อยากเห็น"

​"ขอตัวนะคะเจ้าตัวเล็กง่วงแล้วค่ะ เฮียดูลูกด้วยนะคะ"

​"ครับผมไงลูกชายปะป๋าง่วงหรอ หอมก่อนฟอดใหญ่ๆเลย ฟอดด อย่างอแงนะครับรับปากก่อน"หนูน้อยยกแขนขึ้นถูหน้าถูตา พร้อมกับอ้าปากหาว แต่ผู้เป็นพ่อก็ยังแกล้งฟัด จนหนูน้อยเริ่มจะหงุดหงิด

"โอ้โอ๋..ไม่เอาแบบนั้นนะคะ ไปค่ะแม่จ๋าพาไปค่ะ เอาแต่ใจนะลูกชายเหมือนใครนะ?"พิมพ์เพลงทิ้งคำพูดปริศนา ก่อนจะอุ้มลูกชายตัวน้อยเดินขึ้นห้องนอนไป

"ทำไมแกเสียดายบ้านหรอ อย่าเชียวนะห้ามมาขอซื้อคืน ต่อให้สามเท่าฉันก็ไม่ขายโว้ย"โจนาธานพูดกันท่าเอาไว้

​"เปล่าหรอกแค่นึกถึงความหลังน่ะ ฉันทำงานกว่าจะได้กลับบ้าน จนแม่บอกว่าในเมื่อลูกไม่อยากกลับบ้าน แม่ก็จะขายบ้านซะ พอกลับมาก็หมกตัวอยู่แต่คอนโด"

​"เพราะแม่แกคิดว่า แกซุกสาวๆเอาไว้นะสิ เลยประชดให้"

"ใช่ฉันก็คิดไว้แบบนั้น แต่มาคิดดูอีกทีบ้านหลังใหญ่โต แต่มีแค่พ่อกับแม่มันดูจะเหงาไป พ่ออยากหนีความวุ่นวาย เลยทำเรื่องลาออกจากงาน แต่ทางบริษัทบอกว่า ทำงานมานานก็เลยให้เกษียณก่อนอายุ แล้วตอนนี้อายุใกล้จะ60แล้ว จะมีเงินจากรัฐบาลให้ พ่อกับแมฉันไปอยู่ที่บ้านสวน"

"สุดท้ายทุกคนก็อยากอยู่กับธรรมชาติ ตอนนี้แม่ฉันก็อยากกลับไปอยู่ที่เมืองไทย แต่ไปไม่ได้"

"ทำไมหรือว่าไม่มีเงินค่าเครื่องบิน?"

"ติดหลานต่างหากล่ะ ถ้าแอนนี่คลอดหลานอีกคนแม่ก็ยิ่งห่วง กลัวว่าจะเลี้ยงลูกไม่เป็น เลยห่วงไปสารพัด ทั้งๆที่ทุกคนก็บอกว่าตอนนี้แม่สามารถจะไปที่ไหนดก็ได้ แต่ก็ห่วงลูก"

"ไม่น่าห่วงนะลูก แต่ฉันว่าเขาคงห่วงหลานมากกว่า เพราะมีหลานแล้วไม่เหงา แล้วที่ซื้อบ้านนี้เพราะเมียงั้นสิ?"

"เปล่า..เพราะแม่ยายต่างหาก"

"แม่ของพิมพ์นะ?"

"เอ้า..ไอ้บ้าแล้วจะแม่ใครวะ พูดไม่คิด"

"เอ้าหรอ?..ฉันนึกว่าแม่แก อยากออกจากอพาร์ทเมนต์ซะอีก"

"แม่กับพ่ออยู่ไหนก็ได้ แต่อยากให้แม่ยายได้อยู่ในที่ๆมีต้นไม้บ้าง ฉันรู้ว่าแม่เขาอึดอัด เขาไม่ชินกับตึกสูงๆ ก็เลยอยากหาบ้านที่มีเนื้อที่สักหน่อย พอให้แม่เขาได้มีที่เดินเล่นบ้าง แกไปดูสิที่หลังบ้านแม่เขาปลูกอะไรบ้าง ทั้งพริกมะเขือเทศ"

"สาธุ.."

"มุกเดิมไม่เปลี่ยน"

"แล้วก็ผักสวนครัวรั้วกินได้"

"ใช่..แม่ยายฉันไฮเปอร์สุดๆ ไม่ค่อยอยู่นิ่งแค่บอกว่าจะหาคนมาช่วยพิมพ์ เพราะเลี้ยงลูกเป็นอะไรที่เหนื่อยนะ เราคิดว่าเป็นเรื่องง่าย แต่ฉันว่าไม่ก็เลยจะหาพี่เสี้ยงมาช่วย แม่ปฏิเสธอย่างเดียวว่าไม่เอา เขาจะเลี้ยงหลานเองไม่อยากให้คนอื่น มาดุหลาน แล้วเขาก็ไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น"

"ยากมั้ยวะเรื่องเลี้ยงลูก"

"ฉันว่าไม่นะ แต่เมียท้องสิยากกว่า 38-40 สัปดาห์ เขาต้องอยู่ในนั้น ฉันดูแลเมียอย่างดี พูดแล้วจะหาว่าคุย ดูแลตั้งแต่หัวจดเท้า"

"โม้น่าแก..ต้องทำขนาดไหนวะ หัวจรดเท้า"

"สระผมให้ นวดเบาๆตามคอบ่าไหล่ ตัดเล็บเท้า นวดฝ่าเท้า แกถามราวกับว่าเตรียมตัวจะเป็นพ่อ อย่างนั้นแหละ"

"ยัง..รอเบ็กกี้จบก่อน"

"รักจริงหวังแต่งว่างั้น?"

"ก็ต้องอย่างนั้นสิ ไม่งั้นพี่ชายเธอกระทืบตายได้ยินว่าตีนหนักเอาการ"

"คงพ่กับพ่อตาล่ะมั้ง กว่าจะได้แต่งงานก็นอนหยอดน้ำข้าวต้มนี่ เฮ้ย!แกดูนั่น ลูกฉันกับแฟนแก หมาด้วยหมดสภาพซะงั้น ไอ้คาร์ลพาเบ็กกี้ขึ้นไปนอนไป ขึ้นบันไดตรงไปเลี้ยวซ้าย ให้เขาพักผ่อนก่อนเห็นเงียบ ที่แท้ก็หลับ"สองสาวต่างวัย หลับสนิท หัวฟุบกับโต๊ะเล็กๆบริเวณห้องโถง ในมือยังถือดินสอคาอยู่

"โอเค"

คาร์เตอร์ช้อนร่างเล็กเดินขึ้นห้องพัก ตามที่โจนาธานบอก นั่นมันห้องพักแขกเมื่อก่อนมีญาติมา ก็จะใช้ห้องนี้คาร์เตอร์ดีใจ ที่ได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง กะว่าเย็นนี้จะส่งรูปให้มารดาที่เมืองไทยดู ว่าเขากลับมาบ้านนี้อีกครั้ง

"เจอกันมื้อเย็นเลย แบบนี้คงอีกนานกว่าจะตื่น"เขาก็คิดแบบนั้น เบ็กกี้ถือเรื่องนอนสำคัญมาก แต่เรื่องกินไม่ค่อยสนใจ ตั้งแต่คบกันมาไม่เคยเห็นเธอจะเรียกร้อง เกี่ยวกับว่าพาไปกินโน่นนี่ แต่บังคับให้เขาทำอาหารให้กิน ไม่รู้ว่าต้องการแบบนั้น หรืออยากแกล้งเขากันแน่

"ตัวแสบเอ้ย เงียบเป็นหลับ"

"อือ.."

"ได้ยินหรอเนี่ย?"

"..."

"เฮอะ..ละเมอนี่หว่า ฟอดด ใจร้ายกับเฮียมากนะเรา"ไม่มีเสียงตอบรับ แต่ร่างเล็กซุกตัวเข้าหาเขา แล้วยังยกหัวมาหนุนแขนเขาอีก 'ให้มันอย่างนี้สิแต่เฮียอยากให้เรามีสติกว่านี้ ไม่ใช่กอดเฮียเพราะละเมอแบบนี้นะ'เขากดจมูกกับศรีษะเธอเบาๆ เมื่อก่อนเป็นไม่เบื่อไม้เมากัน ใครจะรู้ว่าเวลาจะเปลี่ยนไป อะไรๆก็เปลี่ยนได้

ชายหนุ่มลูบไล้เส้นผมอ่อนนุ่มเธอเล่น คิดอะไรไปด้วยหลายอย่าง คิดถึงวันข้างหน้าถ้าไม่มีเธออยู่ข้างๆ มันคงเหงาน่าดูสินะ คาร์เตอร์ค่อยหลับตาลงช้าๆ ก่อนจะเผลอหลับตามเธอไปในที่สุด 

3ชั่วโมงต่อมา

​ร่างเล็กกระพริบตาถี่ๆ เธอมองไปรอบๆห้องนอน เตียงที่เธอนอนอยู่ช่างกว้างเหลือเกิน ไม่น่าจะใช่ห้องน้องเดียร์ เพราะข้าวของเครื่องใช้ เหมือนห้องผู้ใหญ่ แล้วเธอมานอนอยู่ตรงนี้ได้ยังไงนะ แล้วเฮียล่ะเขาไม่ได้อยู่ข้างๆเธอหรือไง

​"เฮีย..อยู่ไหนคะ?"

​"อืม..ตื่นแล้วหรอ เฮียอยู่นี่"

"อยู่ไหนเนี่ย?"

"มาตรงนี้สิ ข้างล่างข้างนี้เตียงครับ"เสียงเขางัวเงีย แล้วทำไมอีตาเฮียถึงไปนอนตรงนั้นได้นะ หรือว่าตกเตียง

​"เฮีย..ทำไมไปนอนตรงนั้น ขึ้นมานอนบนนี้เร็ว"

​"เฮียลุกไม่ไหว เจ็บซี่โครง"

"ห่ะ..?"

"ไม่หาล่ะ ก็เราถีบเข้านี่ ซี่โครงร้าวหรือหักแน่วะ อู้ยย!อุตส่าห์อุ้มขึ้นมาถึงบนนี้ คนอะไรเนรคุณชะมัดเลย"คาร์เตอร์ลูบตรงสีข้างป้อยๆ

​"เฮีย..หนูไม่ได้ตั้งใจนะคะ คงละเมออ่ะ"

​"นี่ไม่ได้ใจนะ ถ้าตั้งใจกระดูกกระเดี้ยวคงหักกองรวมกันล่ะสิท่า ยอกไปหมดเลย"

"หนูดูให้นะ ถลกเสื้อสิขึ้นมาบนเตียงนี่ค่ะ บอสหนูขอโทษ ไม่รู้ตัวจริงๆค่ะ เค้าขอโทษยกแขน"

"ไม่มีแรงยกแขนหรอก กระดูกร้าวแล้วเฮ้อถ้าเกลียดเฮียก็บอกสิวะ ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลย"

"ก็หนูบอกแล้วไง ว่าลืมตัวทำอะไรแบบไม่รู้ตัว เฮียขาเค้าขอโทษนะ ไหนดูสิจะทายาแก้เคล็ดขัดยอกให้ เดี๋ยวมานะคะ อายมั้ยถอดเสื้อเปลือยอยู่แบบนี้"

"ไม่อ่ะแค่ถอดเสื้อ ให้ถอดกางเกงด้วยมั้ย?"

​"ทะลึ่ง อีเฮียบ้า.."

​"555..แค่นี้ต้องหน้าแดงด้วย รีบมานะ"

"ค่ะ..."

เด็กสาวซอยเท้าอย่างเร่งรีบ ออกจากห้องไป คาร์เตอร์ตะกายขึ้นมาบนเตียง เมื่อตอที่เขากำลังหลับอย่างเป็นสุข เพราะมีคนซุกอยู่ในวงแขน แต่ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อแรงปะทะเข้าตรงสีข้าง เท้าเธอเต็มๆที่ถีบมา ทำเอาเขาลงไปนอนแอ้งแม้ง อยู่กับพื้นห้อง นึกว่าแผ่นดินไหวซะอีก

"เฮียได้มาแล้วค่ะ ของแม่พี่พิมพ์ ยาหม่องขาวตราลิงถือลูกท้อ"

"ที่รัก..ทำไมต้องถือลูกท้อด้วย ฟังแล้วมันท้อแท้ที่สุดเลย นี่จะว่าไปนะตั้งเค้าคบกับตัวเอง มีแต่เรื่องเจ็บตัว กว่าจะได้อุ้มลูกสงสัยต้องพิการแน่ๆ"

​"เลิกกันมั้ยเฮีย?"

​"อึ้ยย..ไม่นะ เฮียยอมเจ็บตัว"

"นอนนิ่งๆค่ะ ตะแคงข้างเป็นมั้ย หันไปด้านโน้น ไม่ต้องมาจ้องหนู"

"หวั่นไหวหรอ?"

"เปล่าซะหน่อย ไม่หวั่นแล้วก็ไม่ไหวค่ะ/อุ้ยๆเจ็บแสบร้อนด้วย นี่มันยาผีบอกหรือเปล่านะ เบ็กกี้เฮียแสบไปหมดเลย เหมือนเอาพริกมาราดเลย อู้ยยแสบๆ"ชายหนุ่มบิดหน้าเหยเก แต่เด็กสาวก็ยังไม่หยุดทา เธอยังทายาวนไปรอบๆ ชายหนุ่มกัดปากตัวเองแน่น

"เฮีย..อดทนหน่อยสิคะ"

"อุ้ยย....ตัวเองพอแล้วๆ มันท้องร้อนทั้งแสบเลย"

"หนูมีวิธี คราวนี้เฮียต้องดีขึ้น รอสักครู่นะคะเดี๋ยวหนูมา"คาร์เตอร์แทบอยากจะถอดผ้าผ่อนออกให้หมด ทำไมมันร้อนรุ่มแบบนี้ก็ไม่รู้ แล้วนี่จะมีครั้งต่อไปอีกหรือเปล่า?

"มาแล้วค่ะ"

"ขอบคุณำลังหิวน้ำพอดีเลย อื้มเย็นชื่นใจ"เขาแย่งขวดน้ำจากมือเธอไปดื่มเฉยเลย

"ไม่ได้เอามาให้ดื่มซะหน่อย อย่ากินหมดนะเหลือไว้บ้าง/โอเคเหลืออยู่ แล้วจะทำอะไรหรอ"

"ทำแบบนี้ค่ะ เอาสำลีจุ่มน้ำแล้วก็เช็ดตามนี้ เป็นไงบ้างคะ ยังร้อนหรือว่าแสบหรือเปล่า?"ชายหนุ่มค่อยๆคลี่ยิ้มออกมาได้ มันเย็นเข้าไปถึงขั้วหัวใจ

"รอบรู้ทุกเรื่องสิน่า ฟอดดด น่ารักแฟนใครเนี่ย?"

"เฮีย..หนูขอโทษนะ ที่ทำให้เฮียเจ็บตัว ต่อไปเฮียจะไม่เป็นแล้ว หนูจะระวังและมีสติทุกครั้ง เฮียเอาคืนหนูก็ได้นะ"เธอพูดเสียงอ่อย เกือบจะร้องไห้เพราะตรงบริเวณที่โดนเท้าถีบ เห่อแดงขึ้นมา

"เฮอะ..เอาคืนหรอ บ้าหรือเปล่าไม่หรอก ใครจะทำแบบนั้น เดี๋ยวมันก็หายน่า อย่าคิดมาก..เบ็กกี้นี่เธอร้องไห้หรอ ที่รักไม่เอาน่า อย่าร้องเฮียไม่เป็นไรแล้ว"เขารวบร่างบางเข้ามากอดไว้ รู้ว่าเธอรู้สึกผิด และเขาก็ไม่ได้ถือโทษโกรธอะไรเธอเลย

​"ถ้าเฮียคบคนอื่น เฮียก็ไม่ต้องมาเจ็บตัวนะคะ อือๆๆ"

​"บอกแล้วไงว่าเราไม่ได้ตั้งใจ ช่างเถอะไม่ได้สาหัสอะไรนี่ แต่บอกเลยนะว่า.."

"อะไรคะ?"

"ตีนเธอหนักใช่ย่อย เห็นตัวแค่นี้ก็เถอะ"

"อือ..เค้าขอโทษ มันไม่รู้สึกตัวนี่นา ต่อไปเฮียจะไม่เจ็บที่ตัว ไม่เจ็บที่หัว ไม่เจ็บที่ไหล่อีกค่ะ"

"แต่จะเจ็บที่ขางั้นสิ"

"อี๋..ไม่นะเค้าบอกแล้วไง ว่าเฮียจะปลอดภัย"

"ถ้ามีเราอยู่ใกล้ๆงั้นสิ โอ้โห..ไอ้ยานี่มันกลิ่นแรงฉุนชะมัดเลย มีมานานแล้วหรอเฮียไม่เคยเห็น"

"นี่ภาษาอะไรคะ?"

"ไทย"

"นั่นล่ะค่ะ มีขายที่เมืองไทยไงคะ ตอนนี้ข้างล่างทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าค่ะ น้องเดียร์ตื่นแล้วเดินไปเดินมา รอพี่เบ็กไปช่วยระบายสี แล้วเฮียเดินไหวมั้ยคะ?"

"อุ้ยย..อายเขาตาย นี่เขาคงคิดว่าเราทำอะไรกันแน่ๆ"คาร์เตอร์นิ่วหน้า 

"ไม่หรอกค่ะ เฮียขา...จะเดินไหวหรือเปล่าคะ?"

"ใช้เท้าเดินครับ เกิดเป็นเฮียต้องอดทน 10ล้อชนต้องไม่ตายสิใช่มั้ย?"

"จุ๊ฟ..น่ารักจัง"

"ขออีก"

"ได้คบจะเอาศอก"

"หลายๆครั้งทุกที่ ตัวเองทำเค้าเจ็บนะ"

"โอเค จุ๊ฟๆๆๆ พอมั้ย?"เธอจุ๊ฟเขาทั่ววงหน้า

"ยัง..ลืมตรงนี้หรือไง ลืมได้ไงมันสำคัญนะ"

"เจ้าเล่ห์อ่ะ..ก็ได้ค่ะ อื้มม..."กลีบปากสีระเรื่อแนบประกบที่ปากอิ่มของเขา คาร์เตอร์ปล่อยให้เธอจูบเขาตามใจชอบ ไม่ได้รั้งเธอเข้ามาเพราะกลัวว่าจะหยุดตัวเองไม่ได้

"อะไรอ่ะ..ยังไม่รู้รสเลย"

"พอค่ะ..อายเขา เฮียขา..หนูจะบอกว่า..."

​ปังๆๆๆๆ

"อะไร..?"

"ต้องเปิดประตูสิคะ ไว้ค่อยบอกวันหลังนะคะเฮีย...ใครเอ่ย?"

"หนูค่ะ..พี่เบ็กหนูตื่นแล้ว"

"จ่ะเด็กน้อย ฟอดดด หอมชื่นใจ พาคุณอาลงไปด้วยนะคะ"น้องเดียร์หันมายิ้มให้คุณอา

"คุณอาเดินไม่ไหวหรอคะ ค่อยๆเดินค่ะ"

"ครับ..ลูกใครนะน่ารักที่สุด อาว่ามาเป็นลูกอาเถอะนะ เกิดมาแล้วโตเลย ตัวเท่าหนูนี่"

"ไม่ใช่ค่ะต้องตัวเท่าวิลเลี่ยมก่อน แล้วก็สูงเท่านี้..แล้วก็เท่านี้ค่ะ"น้องเดียร์วัดระดับความสูงขึ้นเรื่อยๆ

"ครับ..เก่งจังคุณยายมาแล้วหรอคะ?"

"ค่ะ..นี่ค่ะคุณยายหนู"

"หวัดดีครับคุณป้า"

"จ่ะ..เห็นหนูเบ็กกี้บอกว่า เจ็บซี่โครงทานข้าวมื้อเย็นก่อน แล้วป้าจะนึ่งลูกปะคบมากดให้ รับรองว่าดีกว่า ยาหมอฝรั่งอีกนะพ่อคุณ"คาร์เตอร์เคยได้ยินมาเหมือนกัน แต่ยังไม่เคยได้ใช้แล้วมันจะเป็นยังไงนะ ไอ้ลูกปะคบนี่

"ครับคุณป้า"

​"ไง..เห็นว่าเดี้ยงเลยหรอ แบบนี้โบราณว่าลูกดกนะ พวกดาร์กๆเนี่ย"โจาธานเอ่ยแซวทันทีที่เจอหน้าเพื่อน เดินกระย่องกระแย่งมานั่งที่โซฟาตัวใหญ่ โดยมีแฟนสาวประคองมา หมดท่าเทพบุตรสุดฮอตเลย

​"ผิดท่าไปหน่อยว่ะ"

​"เฮีย..กับพี่พิมพ์ ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ"

​"ช่างเถอะจ่ะพี่เข้าใจ"

"เข้าใจหรอคะ?.."

"ใช่..เฮียเข้าใจ ไปช่วยน้องเถอะถ้าเสร็จแล้ว ก็ไปว่ายน้ำเจ้าดิ๊กท่าทางจะอยากลงสระมากๆ"

"ค่ะ.."

เด็กสาวเดินมาหาน้องเดียร์ เบ็กกี้กลัวว่าทุกคนจะเข้าใจผิด เธออยากอธิบายให้ทุกคนฟังเหลือเกินว่ามันเกิดอะไรขึ้น

"เฮียไปอำน้องทำไมคะ เห็นมั้ยว่าเบ็กกี้คิดมาก ผู้ใหญ่นี่ชอบแกล้งเด็กจัง ตาหนูไปอยู่กับปะป๋านะคะ แม่จ๋าจะไปช่วยคุณยายดูอาหารเย็นนะ"

"อ้า..แอ๊ะๆ"

"มานี่เลยเจ้าตัวแสบ ให้แม่จ๋าไปเตรียมมื้อเย็นไง ตอนนี้เราต้องอยู่ด้วยกันแล้ว"เด็กชายตัวน้อยดิ้นลงจากอ้อมแขน ถ้าวิ่งได้คงวิ่งแล้ว

"งั้นก็ต้องมาตรงนี้ครับ"

"วิน..มานั่งตักพี่เร็ว รอพี่ระบายสีเสร็จเค้าจะไปว่ายน้ำกันนะ ฟอดดด จุ๊ฟๆปะป๋าน้องเล่นน้ำลายค่ะ"

"พี่เดียร์เช็ดให้น้องครับ"

"ค่ะ..วินไม่เล่นนะ อ้ะ..วิน นอนลงตรงนี้เลยเฮ้อ..น้องซนอ่ะ วินพี่นี่เหนื่อยมากเลยนะ หนูให้น้องนอนน้องก็จะคว่ำค่ะ"

คาร์เตอร์เห็นความน่ารักของสองพี่น้อง ช่างเป็นภาพที่น่าเอ็นดูเหลือเกิน แต่ว่าที่เมียเขานี่สิถ้าเขากับเธอแต่งงานกัน อีกหน่อยพอมีลูกสามีคงเป็นหมาหัวเน่าแน่แท้ แค่ตอนนี้ก็พิสูจน์แล้วว่าเธอหลงหลานตัวน้อยแค่ไหน

สองสาวช่วยกันระบายสี จนเสร็จสิ้นน้องเดียร์ยิ้มจนตาหยี เบ็กกี้เห็นแล้วอดใจหายไม่ได้ แล้วเมื่อไหร่จะได้เจอกันอีกยังไม่รู้เลย 

หลังจากระบายสีเสร็จ เบ็กกี้พาน้องลงไปว่ายน้ำ ดูทั้งคู่สนุกสนานกันมาก แม้จะเป็นช่วงเวลาที่สั้นๆ ก็สามารถทำให้เด็กๆมีความสุข เพลงพิมพ์กลัวเหลือเกินว่าลูกจะเหงา เมื่อพี่เบ็กกลับไปแล้ว

​"มาแล้วค่ะอาหารมื้อเย็นของเรา เด็กๆหนูระบายสีเสร็จหรือยังคะ?"

​"เสร็จแล้วค่ะ แม่จ๋าหนูให้พี่เบ็กถ่ายรูปแล้วค่ะ หนูจะส่งให้พี่แพทกับคุณปูคุณย่าดู แม่ว่าสวยมั้ยคะ?"

"สวยค่ะ..นี่พี่เบ็กวาดหรอคะ?"

"ค่ะ"

"เยี่ยมไปเลยจ่ะ แต่ตอนนี้เราไปทานข้าวก่อนนะจ๊ะ พี่เอาเสื้อผ้าวางไว้ให้แล้ว ของพี่เองจ่ะซักอบเรียบร้อย"

"ค่ะ..หนูจะอาบน้ำอีกรอบ เจ้าดุ๊กดิ๊กชอบว่ายน้ำหรอคะพี่พิมพ์?"เพราะเธอเห็นเจ้าหมาแสนรู้ คอยว่ายน้ำอยู่ใกล้ๆน้องเดียร์ ตอนที่อยู่ในสระทั้งที่เจ้าของ สวมห่วงยางเพื่อความปลอดภัยแล้ว

"ใช่จ่ะนายแพทเขาฝึกไว้ เพื่อให้ดุ๊กดิ๊กช่วยเหลือเจ้าของ"

"ที่บ้านพี่เบ็กมีหมามั้ยคะ?"

"มีจ่ะ..ชื่อเจ้ายุ่น มันตัวโตเท่าดุ๊กดิ๊กเลย ตอนนั้นที่หนูไปเยี่ยมคุณอาฌอห์น ที่โรงพยาบาลเลยไม่เห็น แต่ถ้าไปที่บ้านจะเห็นเจ้ายุ่น"

"ทำไมชื่อยุ่นคะ เขาชอบทำหน้ายุ่งๆหรอคะ?"

"ใช่จ่ะ..เป็นหมาขี้สงสัยไง แล้วทำไมตัวนี้ถึงชื่อดุ๊กดิ๊กล่ะ?"

"ก็เขาจะไม่ค่อยอยู่นิ่งค่ะ แม่ใหญ่เลยตั้งชื่อว่าดุ๊กดิ๊ก ลุงธนาเอามาจากเชียงใหม่ค่ะ เพื่อเอาให้หนูในวันเกิด หนูดีใจจนร้องไห้เลย เพราะหนูคิดถึงดุ๊กดิ๊กมากๆ"

"แล้วใครอาบน้ำให้คะ?"

"หนูค่ะ หนูกับปะป๋าช่วยกันอาบน้ำ บางครั้งพี่แพทก็มาช่วยอาบน้ำ แต่หมาหนูแปลกมากนะ"

"ยังไงคะบินได้หรือว่า ยกขาหน้าสองขาได้คะหนูน้อย?"

"เขาชอบกินกล้วยสุกค่ะ"

​"ฮ้า!!จริงหรอคะ?"

​"เราทานข้าวก่อนนะคะ หนูจะพาไปดูค่ะ"

บทสนทนาจบสิ้น เมื่อได้ยินว่าทานข้าวก่อน แล้วเขาจะพาไปดู เด็กหนอเด็กช่างสดใสร่าเริงนัก ก่อนหน้านี้ พ่อกับแม่ต้องทำงาน พี่ชายอยู่ที่แท่นขุด้จสะน้ำมัน เธอต้องอยู่กับเจ้ายุ่นเหมือนกัน มันเป็นเพื่อนที่แสนดีมากๆ ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง แต่อีกไม่นานเธอก็จะได้กลับไปแล้ว

​"เห็นหรือยังคะว่าหนูพูดจริงๆ ดุ๊กดิ๊กชอบกินกล้วยหวานๆค่ะ"

​"แล้วหามาจากไหนคะ?"

"คุณอาหามาให้ค่ะ แต่ะพี่แพทบอกว่าหมาต้องกินอาหารหมาบ้าง แล้วขนเขาจะสวยงามพี่เบ็กว่าจริงมั้ยคะ?"

"จริงค่ะ..เพราะโปรตีนจะช่วยเสริมสร้างกล้ามเนื้อ และขนของ้ขาให้หนานุ่ม แล้วก็ฟูฟ่องแบบนี้ไงคะ"

"อิ่มหรือยัง..เค้าเมื่อยนะ"

"พี่ว่าน่าจะอิ่มแล้ว"

"งั้นก็ต้องกินน้ำค่ะ"

"หนูเก่งมากเลยนะคะ เลี้ยงหมาก็ได้ด้วย"

"ค่ะ..เข้าบ้านกันค่ะ"

"น้องเดียร์ พรุ่งนี้พี่เบ็กก็จะกลับแล้วนะคะ เราจะคิดถึงกัน และพี่สีญญาว่าจะมาอีกค่ะ"

"จริงนะคะ"

"สัญญาค่ะ..ไปเร็ว"สองสาวเกี่ยวก้อยสัญญา น้องเดียร์ยิ้มแก้มปริ เหมือนมีความสุขล้นเต็มเปี่ยม

"หนูเบ็ก..ป้ากำลังนึ่งลูกปะคบ ให้พ่อฝรั่งนอนตะแคง แล้วหนูก็เอากดบริเวณที่เขาปวดนะจ๊ะ"

"ค่ะ..คุณป้าไปพักเถอะนะคะ เดี๋ยวหนูจัดการเองค่ะ"

"จ่ะ.."

เธอต้องบรรเทาเขาให้หายสินะ ไม่น่าจะบอกว่าเขาสำออยหรอก เพราะอาการชัดเจนแบบนั้น บริเวณสีข้างเขานูนขึ้นมาหน่อยๆ แต่คงไม่หักน่าจะระบมนิดๆ

​"โอ้ยย..อู้ยย ตัวเองมันร้อนมาก"

​"นิดเดียวค่ะ จะได้หายไงคะ นี่ก็ผลิตภัณฑ์จากไทยแลนด์นะเฮีย คุณป้ามีทุกอย่างค่ะ ดีขึ้นมั้ยคะ?"

"โอเคตอนนี้อุ่นๆ มันมีกลิ่นหอมอ่อนๆ"

"ค่ะสมุนไพรช่วยบรรเทา เฮียค่อยยังชั่วหรือยังคะ?"ถ้าจะบอกว่าดีมาก เพราะมือเธอนุ่มนิ่ม แถมยังประคบแบบนุ่มนวลอีก ดีกว่าไปนวดอโรมาซะอีก ถ้าเธอดูแลดีแบบนี้ จะเจ็บกี่ครั้งก็ยอมแต่ถ้าเจ็บถี่นัก ก็คงไม่ไหวเหมือนกัน...




มาแล้วๆ น่าสงสารเฮียนะ เช้านี้อากาศสดใสนะจ๊ะ มาอัพครบแล้วเน้อ เจอกันตอนหน้าจ้าบายๆ📌📌📌

ความคิดเห็น