อายคอนแทค

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 10. คนขี้เซา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 228

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ต.ค. 2562 01:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
10. คนขี้เซา
แบบอักษร

ฉันเดินตามหลังยุนกิเข้าไปในห้องดั่งลูกแมวเชื่อง ที่เดินตามเจ้าของ

 

ห้องยุนกิตกแต่งด้วยสีดำคลูๆ ซึ่งต่างจากห้องฉันที่เป็นสีเทา

 

"ใส่เสื้อฉันนอนไปก่อนก็แล้วกัน" ยุนกิเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า แหวกเลือกชุดยืนออกมาให้ฉันอย่างคลูๆ หน้านิ่งๆสไตล์ยุนกิ เป็นเสื้อเชิตสีขาวตัวยาวพร้อมกับผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ที่ยังไม่ได้ใช้

 

"..." ฉันรับมาอย่างปากคว่ำไม่พูดอะไร หน้านิ่วคิ้วขมวดเป็นปมจนจะผูกได้อยู่แล้ว เพราะยังเสียใจอยู่ที่ห้องโดนคาสิโนยึดไป

 

"นั่นห้องน้ำ" ยุนกิชี้ไปทางซ้ายมือ

 

"..."  ฉันเดินคอตก ไม่พูดอะไร เข้าห้องน้ำไปอย่างเชื่องช้า

 

ฉันอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย เดินออกมาด้วยชุดที่ยุนกิหาให้เมื่อกี้ พอฉันออกมาจากห้องน้ำ ก็เห็นยุนกินอนหลับอยู่ที่เตียงไปแล้ว หมอนี่หลับง่ายจริงๆเลยนะเนี้ยยย

 

แล้วฉันจะนอนตรงไหนดีละ ฉันมองไปมองมา เห็นโซฟาสีดำที่ตั้งอยู่ข้างเตียงว่างอยู่ เลยขึ้นไปนอนบนโซฟาอย่างอิดโรยแล้วหลับได้วยความเหนื่อยล้า....

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

เช้าวันหยุดที่สดใส ฉันกำลังนอนหลับอย่างมีความสุข หลังจากที่เจอเรื่องวุ่นวายมาตลอดตั้งแต่เปิดเทอม

 

ตื๊ดดด ตื๊ดดด ตื๊ดดด~

 

ใครโทรมาขัดความสุขในการนอนเนี้ย!!!

 

"โทรมาทำไมคนจะนอน!!!!!!!!!!" ฉันงัวเงีย รับโทรศัพท์ทั้งที่ยังไม่ลืมตา

 

"ตื่นได้แล้ว!! ฉันรออยู่ข้างล่าง"

 

💤💤💤​

 

ฉันหลับต่อคาโทรศัพท์ไปอย่างนั้น

 

ตื๊ดดด ตื๊ดดด ตื๊ดดด~

 

"อื้อออออออ!!" ฉันฟึดฟัดใส่โทรศัพท์ที่ดังขึ้นมาอีกครั้ง แล้วเอื้อมมือไปปิดเสียงโทรศัพท์

 

"จะตื่นดีๆ หรือ จะให้ฉันบังคับ"

ห้ะ!!! เสียงใคร ในห้องฉัน ฉันรีบพลิกตัวหันหลังไปดู

 

"เห้ยยย!! เข้ามาห้องฉันได้ไง" ฉันชี้หน้ายุนกิอย่างตกใจ

 

"ฉันให้โอกาสพูดอีกที"

ฉันสดุ้งตัวขึ้นมา มองไปรอบๆห้อง เป็นสีคลุมโทนทั้งหมด ตกแต่งด้วยสีดำคลูๆ ​จริงด้วยสิ นี่มันห้องของยุนกิ

 

เมื่อคืนฉันโดนคาสิโนของพ่อเขายึดห้องฉันไปแล้วหนิ ฉันไม่น่าเล่นมายากลนั่นเลย T^T

 

แล้วฉันขึ้นมานอนข้างบนที่นอนยุนกิได้ไงเนี้ย เมื่อคืนฉันจำได้ว่าฉันนอนบนโซฟา

 

(จริงๆยุนกิตื่นมากลางดึก เห็นฉันนอนหดตัวอยู่อย่างหนาวเหน็บที่โซฟา เลยอุ้มฉันขึ้นมานอนบนที่นอน พร้อมทั้งยังห่มผ้าห่มให้อย่างอ่อนโยนโดนที่ฉันไม่รู้ตัวเลย)

 

ฉันหันไปมองหน้ายุ ยุนกิปลายตาลงต่ำลงมามองที่หน้าอกฉัน มีแต่เพียงชุดนอนคอปกสีขาวบางๆ เป็นเสื้อที่ยุนกิให้ใส่นอน แต่ตอนนี้สิ กระดุมเสื้อดันหลุดสองเม็ด ทำให้คอเสื้อลึกมาก

 

"มองอะไรยะ" ฉันเอามือขึ้นมาปิดหน้าอก

 

"ใครมองเธอ คิดว่าตัวเองหุ่นดีนักหรอ"

 

"โห้ยยย!! แล้วอย่างนายหุ่นดีตายแหละ" ฉันพุ่งไปพลักอกยุนกิ

 

"พิสูจน์ดูก่อนสิ" ยุนกิรวบแขนฉันไว้ ทำหน้ารว๊ายๆ พูดเสียงอ่อนระทวย แล้วดันฉันหงายหลัง ลงบนที่นอน ทันที ตอนนี้ร่างกายฉันอยู่ภายใต้ร่างกายยุนกิ หัวใจเริ่มเต้นแรง ตุบๆ ทำไมไม่มีแรงจะขัดขืนนะ เรี่ยวแรงฉันหายไปไหนหมด ยุนกิค่อยโน้มหน้าลงมา ฉันมองตามริมฝีปากยุนกิ ริมฝีปากนาย..ทำไมมันสวยจัง.. สิ้นสุดความคิด ยุนกิก็เอาริมฝีปากนั้นประกบลงเข้าที่ริมฝีปากของฉันอย่างอ่อนโอน ฉันถึงได้สติขึ้นมา เบี่ยงหน้าหนี

 

"อย่านะยุนกิ"

 

"เธอทำฉันมีอารมณ์~" ยุนกิมองหน้าฉัน กดริมฝีปากประกบลงเข้าที่ริมฝีปากฉันแรงกว่าเดิม เพื่อให้ฉันหนีไม่ได้

 

"อย่าาา ~" ฉันเบี่ยงหน้าหนีอีก ยุนกิได้จังหวะ เลียซอกหู ใช้ลิ้นตวัดไปมา อย่างแผ่วเบา และเม้มปากลงที่ใบหูฉัน

 

"อย่าน้าายุนกิ~" ตัวฉันบิดไปบิดมาเพราะยุนกิทำตัวฉันชาไปหมดแล้ว

 

ยุนกิเห็นฉันหลุดร้องเสียงหลงออกมา ยิ่งได้ใจ ใช้มือทั้งสองข้างเขี่ยหัวนมฉัน ปากก็เลียหู ยิ่งทำให้ฉันสะท้านไปทั่วทั้งตัวมากกว่าเดิม ม่ายยยยยย~~

 

"ยะ อย่าาา  า  น้าา~" ยุนกิมองหน้าฉันและอมยิ้มผละหน้าอกฉันออกมานอกเสื้อ เพื่อเขี่ยหัวนมของฉันได้สะดวกขึ้น ส่วนมืออีกข้างยุนกิเลื่อนหน้าลงมาลูบไล้ขออ่อนของฉันอย่างช้าๆ ก้มหน้าลงมาเข้าที่หน้าอกอีกข้าง ยุนกิค่อยใช้ลิ้นเลียหัวนมอย่างชำนาญ ยิ่งเขาเลียยิ่งขนลุก มันเกร็งไปหมดทั้งตัว เพราะยุนกิเลียนมอย่างกับว่าอดอยากมาหลายวัน

 

"อื้ออื้ออื้อออ~" ฉันกัดปากแน่น แต่เสียงร้องของฉันก็หลุดออกมาจากลำคอ

 

ตอนนี้ฉันเสียวมาก ตัวบิดเกร็งไปหมดทั้งตัว....

 

"พะ พะ พอได้แล้วว~ " ฉันพูดเสียงสั่น ค่อยๆลืมตามา

 

"นะนายจะทำอะไร" ยุนกิค่อยๆขยับมือที่ลูบไล้ขาฉันอยู่ เลื่อนขึ้นมาใกล้เรื่อยๆ ค่อยๆใกล้ขึ้น ใกล้ขึ้น ฉันถอยตัวหนี ยุนกิก็ตามมา จนมือยุนกิไล่มาถึงกางเกงใน ยุนกิใช้มือลูบไล้บริเวณกลีบดอกไม้อย่าอ่อนโยน ยุนกิมองหน้าฉัน แล้วยิ้มมุมปาก ก่อนจะก้มลงประกบปากฉันด้วยจูบอย่างดูดดื่ม มือก็ลูปไล้ไม่หยุด

 

จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบบบ~

 

'ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างมีหวังเสร็จหมอนี่แน่'

 

ถึงคิดจะหนีแต่ร่างกายก็ขยับไม่ไหว

 

มือข้างล่างยุนกิที่กำลังลูบไล้กลีบดอกไม้อยู่ ได้หยุดจอดลงที่ เม็ดกลีบดอกไม้ ฉันจิกหลังยุนกิ

 

"อ๊าาา..อย่านะยุนกิ" ฉันขอร้องอย่างเสียงหวาน ทำเอายุนกิแหงนหน้าขึ้นมามอง พร้อมอมยิ้มเล็กน้อย อย่างได้ใจ นิ้วของที่เคยแตะอยู่เฉยๆ ตอนนี้มันได้ขยับเขี่ยเม็ดกลีบดอกไม้ จนทำให้ฉันดิ้นพล่านขึ้นมา

 

"ยะ..อย่าาา~" ทันทีที่ฉันอ้าปาก ออกมา ยุนกิก็ก้มลงประกบจูบเข้าอย่างเร่าร้อนยุนกิเขี่ยถี่ๆๆ​

 

ฉันส่ายหัวไปมา เสียวที่ยุนกิเร่งนิ้วมือ เร็วขึ้นไปอีก ทำฉันดิ้นบิดไปบิดมา

 

"อื้อ อื้อออ อือ พะ พะพอได้แล้ว!!! "

ฉันตัดสินใจใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีตอนนี้ พลักอกยุนกิออกไป

 

"คนขี้เซาก็ต้องโดนปลุกแบบนี้แหละ" ยุนกิลุกขึ้นมามองหน้าฉัน ด้วยเสียงนุ่มอ่อนโยน แล้วเช็ดมุมปากเบาๆ

 

"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก" ฉันหอบออกมา พร้อมกับตัวที่กระเพื่อมตามจังหวะเสียงหอบ

 

ทำให้ยุนกิพุ่งตัวเข้ามาหาฉันอีกครั้ง ทั้งยังใช้ปลายนิ้วมือ พยายามจะล้วงเข้าไปในกางเกงในของฉัน

 

"ม่ายยยยยยยย อย่าทำแบบนี้เลย ฉันขอร้อง" ฉันหนีบขาเข้าหากัน เพื่อไม่ให้ยุนกิเอามือเข้าไปข้างในกางเกงในได้

 

"ไม่เคยหรอ" ยุนกิหันหน้าขึ้นมาสบตากับฉันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

 

"...( - -) (- - )..." หันส่ายหัวเบาๆ เป็นการตอบว่า ใช่ฉันไม่เคย ก็ไม่เคยนะสิฟร่ะ นายเป็นคนแรกเลยที่เข้ามายุ่งย่ามกับตรงนั้นของฉันเนี้ยยยยย ยุนกิ!!!!!!!!!!!!!

 

"ก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำสิ" ยุนกิพูดหน้านิ่งเช่นเดิม

 

"..." ฉันไม่พูดอะไร เพราะรอให้ยุนกิลุกออกจากตัวฉัน ที่คร่อมเอาไว้อยู่

 

"จะลุกไปดีๆหรือจะให้ฉันอุ้มไป"

 

"นายก็ลุกออกไปก่อนสิ นายทับฉันอยู่นะ" ยุนกิทำหน้าเขินๆ อย่าที่ฉันไม่เคยเห็นเขาเป็น ก่อนที่จะลุกออกไปจากตัวฉันไป

 

"นั่นเสื้อผ้าเธอ ฉันออกไปซื้อให้มาตอนเช้าน่ะ"

ฉันเดินไปดูเสื้อผ้า เป็นชุดสีดำทั้งนั้นเลย นี่อีตายุนกิเลือกซื้อเสื้อผ้า สไตล์ที่นายชอบใส่ทั้งนั้นเลย

 

"นายไปซื้อเสื้อผ้าทำไมไม่ให้ฉันไปเลือกเองละ" ฉันหันหน้ามาบ่นยุนกิ

 

"รำคาญคนขี้เซา ขี้เกียจปลุก"

 

"เชอะ!!!" ฉันสะบัดบ๊อบใส่ยุนกิ ก่อนที่หันหน้ามาเลือกเสื้อผ้าต่อ

 

ฉันเลือกชุดเดรสแขนยาวสีดำ เข้าไปในห้องน้ำ เพื่อที่จะแต่งตัวในนั้นเลย คือถ้าให้แต่งข้างนอก ที่มีอีตายุนกินั่งอยู่ ฉันไม่เอาหรอก ขนลุก พอคิดไปถึงเรื่องเมื่อกี้ ฉันก็มีท่าทีเลิ่กลั่ก แอบหันไปมองยุนกิ เจอว่าเขาก็กำลังมองฉันอยู่เหมือนคิดอะไร

 

"อีตาบ้า!!! จะมามองฉันทำไม หันไปเดี๋ยวนี้นะ"

 

"เขินรึไง" เบื่อความรู้ทันของตานี่จริงๆ

 

"ไม่ใช่สะหน่อย!!!!!!!!!!!!!!!"

 

"เลือกชุดได้รึยัง" ยุนกิยิ้มกรุ้มกริ่มทำหน้าเจ้าเล่ห์ แล้วเดินเข้ามา

 

"หยุดไว้ตรงนั้นเลย!!! และอย่ามองด้วย" ฉันรีบหอบเสื้อผ้าแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำ

 

ปกติฉันเป็นคนแต่งข้างนอก แต่เพราะฉันมาอยู่ที่ห้องยุนกิ ฉันถึงต้องจำใจแต่งตัวในห้องน้ำ ฉันอยากได้ห้องของฉันคืนนน!!!!!! T^T

 

ฉันอาบน้ำ พร้อมทั้งแต่งตัวออกมาเรียบร้อย แต่ก็ไม่เจอยุนกิ ได้ยินแต่งเสียงเปียโนปริศนาดังแว่วๆมา เลยเดินไปตามหาเสียงเปียโนนั้น ฉันสังเกตุเห็นประตูห้องนึงเลยเดินไป

 

เสียงเปียโนก็ดังใกล้เข้ามาเลื่อยๆ คงจะเป็นห้องนี้แหละ ค่อยๆดันประตูดู เอ้ะ ประตูไม่ได้ล็อคหนิ ฉันเลยตัดสินผลักประตูเข้าไป

 

(นี่เป็นสตูดิโอของยุนกิ(ชูก้า)จริงๆค่ะ)

 

​ฉันยืนมองยุนกิเล่นเปียโนจากด้านหลังของเขา

เขาดูอ่อนโยน เมื่ออยู่กับดนตรี มีมุมอ่อนหวาน แล้วมีเสน่ห์มากจริงๆ

 

ยุนกิคงรักการทำเพลงมากๆเลยละสินะเนี้ย นายนี่คงเก่งไม่เบาเลยนะ ...

 

"นะ นะ นาย.."

 

"..🎹🎹🎹​​.." ยุนกิไม่ตอบ

 

"นี่นาย..ฉันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว นายจะให้ฉันไปไหนนนนนน!!!~"

 

ยุนกิหยุดเล่นเปียโนแล้วหันมา

 

"เดี๋ยวก็รู้เอง.. แค่ทำตามที่ฉันบอกก็พอ"

 

"เอ้า!!! นายจะบ้ารึไง ต้องบอกฉะนก่อนสิ ถ้าพาฉันไปเรียกฆ่าไถ่จะทำไง" คนแบบนี้ฉันต้องระแวงไว้ก่อน

 

"เธอนี่ดูละครเยอะไปนะ"

ยุนกิหันไปปิดคอม ก่อนที่จะเดินนำหน้าฉันออกจากห้องลงลิฟท์ไปที่ข้างล่างคอนโด

 

ฉันเดินตามยุนกิต๊อกๆ จนมาถึงลานจอดรถ เราขึ้นรถกัน แล้วยุนกิเสียบกุญแจรถขับออกไปทันที

 

"คาดเข็มขัดด้วยสิ" ยุนกิพูดออกมา ทั้งๆที่สายตามองทางอยู่

 

"ไม่อะ มันอึดอัด"

 

"หรือจะให้ฉันคาดให้" ยุนกิใช้หางตามอง

 

"โอ๊ยยยย คาดเองก็ได้" ฉันบ่นพรึมพรำ ปากยู้ยี้

 

ยุนกิขับรถพาฉันมาจนถึงที่บ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง มีสระน้ำพุอยู่กลางบ้าน

 

โอ้โห!!! บ้านหลังใหญ่ยิ่งกว่ารัชดาลัยเธียเตอร์​ ม๊ากกกก!!! O.O

 

ทำเอาฉันตกตะลึงตระการตาสุดๆ

 

"นี่นายพาฉันมาบ้านใครอะ!!!"

 

"บ้านพ่อฉันเอง"

 

"เห้ยยย!! แล้วให้ฉันมาทำไม ฉันไม่ไปนะ ฉันจะกลับแล้ว พาฉันกลับเถอะ T^T"

 

(จะให้ฉันไปสู้หน้าพ่อนายได้ยังไง ฉันเพิ่งเล่นมายากลโกงคาสิโนของพ่อนายมาเมื่อคืนนี่เอง)

 

"แกล้งเป็นแฟนฉันนะ"

 

"ห้ะ!!! ให้แกล้งเป็นนน.. แฟนนน..นายหมายความว่าไง?"

 

"อื้อ อย่าลืมสิ ว่าเธอทำอะไรไว้ ฉันสั่งอะไร ก็ทำไป"

 

ยุนกิพูดมาขนาดนี้ฉันนี้เงิบเลย แหงสิ ฉันขัดใจอะไรหมอนี้ไม่ได้อยู่แล้ว เพราะคอนโดที่โดนคานิโนของพ่อเขายึดไปค้ำคอฉันอยู่

 

"ก็ฉันไม่ได้เป็นแฟนนายนี่" ฉันบ่นพรึมพร่ำ

 

"ก็นึกถึงเรื่องบนห้องฉันเมื่อกี้ไว้สิ แล้วคิดสะว่าเรื่องเมื่อกี้เราเป็นแฟนกันจริงๆ"

 

ว๊ายยยย ฉันลองนึกกลับไปคิดจริงๆ ชวนให้ขนลุกเป็นบ้า

 

"เห้ออออ.." ฉันถอนหายใจออกมา หมอนี่แค่ทำเรื่องแบบนั้นเพราะการนี้สินะ แผนสูงชะมัด!!!

 

"ฉันพูดอะไรก็ตามน้ำไปนะ แค่อือ ออ ค่ะๆ ก็พอ"

พูดจบยุนกิก็ลงจากรถแล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้ฉัน

ยืนมือรับฉันลงจากรถ ให้ฉันควงแขน ฉันก็งงๆ อะไรของตานี่

 

"เร็วสิ" ยุนกิเรียกสติ เพราะว่ามีบอดี้การ์ดกับคนรับใช้ วิ่งออกมารอต้อนรับได้ประมาณสิบคนแล้ว

 

ฉันยอมควงแขนยุนกิเดินไป เมื่อเดินผ่านบอดี้การ์ดกับคนรับใช้ พวกเขาต่างก้มหัวโค้งคำนับให้ ฉันเลยรีบโค้งให้ตอบอย่างไว จนยุนกิดึงฉันไว้ ก็ช่วยไม่ได้ ไม่ชินนี่นา เกิดมานี่ยังไม่เคยมีผู้ใหญ่มาก้มหัวให้เลย

 

ฉันเดินควงแขนยุนกิจนมาถึงข้างในบ้านอย่างประมาณตัว

 

"มาแล้วหรอ" เสียงคุมเข้มดังออกมามา ตั้งแต่ยังไม่เจอหน้าเจ้าของเสียงเลย

 

"ครับ พ่อ!"

 

"แล้วนั่น พาใครมาด้วยละ?"

 

อะอะ..เอาแล้วไง ฉันอยากกลับบ้านนนนนน T^T

ความคิดเห็น